II SA/Wr 210/25

II SA/Wr 210/25 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2025-10-07
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-03-31
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Adam Habuda
Władysław Kulon /sprawozdawca/
Wojciech Śnieżyński /przewodniczący/
Symbol z opisem
6135 Odpady
Hasła tematyczne
Wodne prawo
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
*Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1587
art. 41 ust. 6a, ust. 6b
Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 775
art. 106, art. 122a, art. 122b
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński Sędziowie: Sędzia WSA Adam Habuda Sędzia WSA Władysław Kulon (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 października 2025 r. sprawy ze skargi L. A. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 19 września 2024 r. nr SKO 4211.19.2024 w przedmiocie negatywnego zaopiniowania wniosku o wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu na rzecz strony skarżącej kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 14 listopada 2022 r. – poprawianym i uzupełnianym pismami z dnia 14 i 16 grudnia 2022 r. oraz 31 sierpnia 2023 r., a ujednoliconym w dniu 10 października 2023 r. – L. A. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą L. (dalej zwany jako "strona skarżąca") wystąpił do Marszałka Województwa Dolnośląskiego o wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów na terenie działki nr [...], AR_[...], obręb P., zlokalizowanej przy ul. [...] we W.
Działając na podstawie art. 41 ust. 6a ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2023 r. poz. 1587 ze zm.; dalej zwana "u.odp."), pismem z dnia 11 października 2023 r. Marszałek Województwa wystąpił do Prezydenta W. o wydanie opinii dotyczącej powyższego wniosku. W dniu 20 października 2023 r. Prezydent W. wydał na podstawie art. art. 41 ust. 6a i 6b u.odp. oraz art. 106 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.; dalej "K.p.a.) postanowienie Nr 2751/2023, w którym negatywnie zaopiniował zgłoszony wniosek strony skarżącej. W uzasadnieniu wyjaśniono, że obszar którego dotyczy podanie znajduje się na terenie oznaczonym symbolem [...]U, na rysunku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie ulic [...] i [...] we W., zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej W. z dnia [...] czerwca 2020 r. Nr [...] (Dz. Urz. Woj. Doln. z 2020 r. poz. [...]; dalej zwana "MPZP"). W planie miejscowym nie ustalono osobnej kategorii przeznaczenia terenu "zbiórka odpadów", a działalność polegająca na zbieraniu odpadów nie mieści się w definicji żadnego z przeznaczeń ustalonych dla terenu [...]U.
Strona skarżąca wniosła na powyższe postanowienie zażalenie, w którym m.in. podniesiono zarzut naruszenia art. 41 ust. 6b u.odp. w zw. z art. 106 § 3 K.p.a. oraz w zw. z art. 124 § 2 K.p.a. poprzez niewydanie postanowienia opiniującego negatywnie wniosek Strony, pomimo dwutygodniowego terminu do jego wydania, który to termin ma charakter zawity i którego uchybienie powoduje z mocy prawa przyjęcie, że wydano opinię pozytywną, wobec czego postanowienie z dnia 20 października 2023 r. jest bezprzedmiotowe.
Po rozpatrzeniu wniesionego zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 K.p.a. a także art. 106 § 1 K.p.a. w zw. z art. 41 ust. 6a u.odp. (Dz. U. z 2023 r. poz. 1587 ze zm.), utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia SKO wskazało w pierwszej kolejności na materialną podstawę zakwestionowanego postanowienia, tj. art. 41 ust. 6a zdanie pierwsze u.odp., zgodnie z którym organ właściwy wydaje zezwolenie na zbieranie odpadów lub zezwolenie na przetwarzanie odpadów po zasięgnięciu opinii wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, właściwych ze względu na miejsce prowadzenia zbierania odpadów lub przetwarzania odpadów. Opiniowania, o którym mowa w powołanych wyżej przepisach, dokonuje się w trybie art. 106 K.p.a., przy czym – w myśl w art. 41 ust. 6b u.odp. – w przypadku niewydania opinii w terminie dwóch tygodni od dnia doręczenia żądania, określonym w art. 106 § 3 K.p.a., przyjmuje się, że wydano opinię pozytywną. Odnosząc się do treści zażalenia, organ wskazał, że jakkolwiek doręczenie stronie postanowienia z dnia 20 października 2023 r. po upływie dziewięciu miesięcy od dnia jego wydania należy ocenić z dezaprobatą, to nie pozbawiło to strony możliwości podjęcia obrony jej praw. Świadczy o tym przede wszystkim wniesione zażalenie, które jest przedmiotem rozpoznania w niniejszym postępowaniu. Ponadto, przyjąć należy, że do wydania postanowienia dochodzi poprzez czynność polegającą na podpisaniu pisma zawierającego w swej treści postanowienie – z chwilą dokonania tej czynności postanowienie należy uznać za "wydane" (zob. L. Klat-Wertelecka, Podpis jako element decyzji administracyjnej, Nowe Zeszyty Samorządowe 2007, nr 5, s. 12). Nie jest prawidłowe – zdaniem SKO – stanowisko strony skarżącej jakoby nie została ona oznaczona w treści postanowienia. W jego osnowie wskazano expressis verbis, że postanowienie negatywnie opiniuje działalność polegającą na zbieraniu odpadów "przez Pana L. A. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą S., ul. [...], [...] W.". Przepisy prawa procesowego nie wskazują tego, w którym miejscu w treści decyzji powinno znaleźć się oznaczenie strony. Brak wyszczególnienia jej w treści rozdzielnika nie może per se świadczyć o tym, że w rozstrzygnięciu nie wskazano jego adresata. Nie można zatem przyjąć, że postanowienie z dnia 20 października 2023 r. zostało wydane po upływie wskazanego przez ustawodawcę terminu dwóch tygodni, o którym mowa w art. 41 ust. 6b u.odp. w zw. z art. 106 § 3 K.p.a. Marszałek Województwa zwrócił się o zajęcie stanowiska pismem z dnia 11 października 2023 r., zaś zaskarżone postanowienie zostało wydane dnia 20 października 2023 r. Art. 41 ust. 6b u.odp. łączy skutek wydania opinii pozytywnej z "niewydaniem" opinii w terminie, o którym mowa w art. 106 § 3 K.p.a. a nie brakiem doręczenie tej opinii stronie postępowania. W dalszej części zaskarżonego postanowienia Kolegium dokonało wnikliwej analizy porównawczej zamierzonych sposobów gospodarowania odpadami z treścią przepisów planu miejscowego, szczegółowo regulujących dopuszczone na danym terenie sposoby zagospodarowania i warunki zabudowy terenu.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu strona skarżąca zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisów prawa materialnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1) art. 41 ust. 6b u.odp. w zw. z art. 106 § 3 K.p.a. w zw. z art. 122b pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 122a § 1 K.p.a. poprzez pominięcie przez organ, że do postanowień opiniujących wydawanych przez organ pierwszej instancji na podstawie art. 41 ust. 6a u.odp. stosuje się art. 122b K.p.a., bowiem jego wprowadzenie do K.p.a. miało ukształtować kwestię milczącego załatwiania sprawy po upływie ustawowego terminu przewidzianego na wydanie (nadanie) takich postanowień opiniujących, a którego właściwe zastosowanie powinno skutkować przyjęciem, że Prezydent wydał opinię pozytywną w postępowaniu prowadzonym przez Marszałka Województwa o wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów, bowiem Prezydent na skutek upływu ustawowego terminu wynikającego z art. 122b pkt 1 K.p.a. utracił kompetencję do wydania takiej opinii po terminie dwóch tygodni (data otrzymania zapytania Marszałka Województwa – 11 października 2023 r., data nadania postanowienia Prezydenta listem poleconym Poczty P. – 18 lipca 2024 r., data doręczenia postanowienia Prezydenta stronie skarżącej – 26 lipca 2024 r.);
2) § 18 ust. 1 pkt 1 i 7 MPZP w zw. z art. 15 ust. 2 pkt. 1 i art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (zwana dalej "u.p.z.p.") w zw. z § 4, § 9 ust. 1 i punktem 7 Załącznika nr 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1578), a także Załącznikiem nr 1 do Rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2021 r. poz. 2404) poprzez pominięcie, że przeznaczeniem w MPZP dla działki nr [...] oznaczonej w MPZP symbolem [...]U są obiekty infrastruktury technicznej, a na gruncie obu wyżej przytoczonych rozporządzeń tereny infrastruktury technicznej obejmują również gospodarowanie odpadami, zatem wolą ustawodawcy było dozwolenie zbierania odpadów na terenach innych niż tereny gospodarowania odpadami, w szczególności gdy MPZP dopuszcza infrastrukturę techniczną na danym terenie;
3) § 18 ust. 1 w zw. z § 4 ust. 2 pkt 1 lit. i oraz w zw. z § 4 pkt 1 i 2 oraz pkt 14 MPZP w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 34 u.odp. oraz w zw. z opisem sekcji E oraz Działu 38.11 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU); Dz.U. z 2015 r. poz. 1676; dalej jako "rozp.PKWiU") poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i bezpodstawne przyjęcie, że działalność strony skarżącej polegająca na skupie drobnego złomu (tj. odpadów niepalnych, niestanowiących odpadów niebezpiecznych) nie jest zgodna w miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy działalność opisana we wniosku i stanowiąca kontynuację obecnej działalności strony jest drobną działalnością usługową obejmującą przyjmowanie drobnego złomu od przedstawicieli lokalnej społeczności, czym istotnie przyczynia się do zaspokajania lokalnych potrzeb i tym samym jest to działalność wprost dopuszczona jako usługi drobne, bądź jako handel detaliczny małopowierzchniowy A oraz B, które to prawodawca lokalny w uzasadnieniu MPZP nakazuje rozumieć szeroko, wobec czego wnioskowana działalność strony jest w pełni dopuszczalna na terenie oznaczonym jako [...]U;
4) § 18 ust. 1 w zw. z § 4 ust. 2 pkt 1 lit. i oraz w zw. z § 4 pkt 1 i 2 oraz pkt 14 MPZP w zw. z art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. i w zw. z art. 46 ust. 1 pkt 3 u.odp. oraz w zw. z art. 7, art. 30 i 31 oraz art. 64 ust. 3 Konstytucji RP oraz w zw. z art. 8 oraz art. 11 Prawa przedsiębiorców poprzez ich błędną wykładnię i bezpodstawne przyjęcie, że działalność z zakresu gospodarki odpadami musi być wyraz nie wymieniona w przepisie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, aby była uznana za dopuszczalną, podczas gdy zgodnie z zasadą praworządności i ochrony własności – ograniczenie danej działalności na nieruchomości strony skarżącej może nastąpić wyłącznie, gdy jest wyraźnie zakazane, czemu wyraz daje ustawa o odpadach w swoim art. 46 ust. 1 pkt 3 u.odp., stanowiąc, że dla odmowy wydania zezwolenia niezbędne jest stwierdzenie wyraźnej niezgodności z przepisami prawa miejscowego, tj. wskazanie normy zakazującej, a nie brak odnalezienia przez organ normy dozwalającej;
5) art. 535 Kodeksu cywilnego w zw. z art. 3 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 10 stycznia 2018 r. o ograniczeniu handlu w niedziele i święta oraz w niektóre inne dni (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 449) w zw. z § 18 ust. 1 pkt. 1 MPZP w zw. z art. 80 K.p.a. w zw. art. 8§1 i 2 oraz art. 77 § 1 K.p.a. wyrażające się w pominięciu legalnych definicji handlu i sprzedaży, dokonaniu oceny zebranych przez organ dowodów w sposób dowolny a nie swobodny, nieuwzględnieniu całokształtu okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy oraz wydaniu decyzji niejako dopasowanej do z góry przyjętej przez organ tezy, że tereny oznaczone na rysunku MPZP symbolem [...]U z ustalonym przeznaczeniem usługi I (w tym handel), usługi II, obiekty infrastruktury technicznej nie dopuszczają czynności polegających na prowadzeniu punktu skupu i sprzedaży surowców wtórnych, podczas gdy "kupowanie" jest podstawowym świadczeniem jednej ze strony umowy sprzedaży, bowiem przez umowę sprzedaży kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i zapłacić sprzedawcy cenę, co jest immamentnym elementem handlu, a zgodnie z definicją legalną handlu jest to proces sprzedaży polegający na wymianie towaru lub wyrobu na środki pieniężne, a w przypadku skupu, jaki prowadzi Skarżący, klient dostarcza do skupu surowiec wtórny podlegający wymianie na środki pieniężne;
6) art. 35 ust. 1 u.p.z.p. poprzez jego niezastosowanie i pominięcie, że tereny, których przeznaczenie plan miejscowy zmienia, mogą być wykorzystywane w sposób dotychczasowy do czasu ich zagospodarowania zgodnie z tym planem.
Wobec powyższych zarzutów, strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego radcy prawnego.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o oddalenie skargi w całości, podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Stosownie do przepisu art. 1 § 2 w związku z § 1 tego artykułu ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem dokonywanej kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa. Sąd czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; zwana dalej "P.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uchylenie decyzji administracyjnej następuje tylko w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 ust. 1 lit. a P.p.s.a.), naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 ust. 1 lit. b P.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 ust. 1 lit. c P.p.s.a.). Badając pod tym kątem zaskarżone postanowienie, Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem doszło do naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 145 § 1 ust. 1 lit. c P.p.s.a.
Zakwestionowane przez stronę skarżącą w niniejszej sprawie postanowienia zostały podjęte na podstawie art. 41 ust. 6a i 6b u.odp. Jak wynika z art. 41 ust. 6a u.o., organ właściwy wydaje zezwolenie na zbieranie odpadów lub zezwolenie na przetwarzanie odpadów po zasięgnięciu opinii wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, właściwych ze względu na miejsce prowadzenia zbierania odpadów lub przetwarzania odpadów. Wymóg uzyskania opinii prezydenta miasta nie dotyczy prezydenta miasta na prawach powiatu, jeżeli jest on organem właściwym do wydania zezwolenia. Zgodnie zaś z art. 41 ust. 6b u.odp., w przypadku niewydania opinii w terminie określonym w art. 106 § 3 K.p.a., przyjmuje się, że wydano opinię pozytywną. Z powyższych przepisów wynika, że postępowanie akcesoryjne w przedmiocie wyrażenia przez wójta, burmistrza lub prezydenta miasta opinii w sprawie zezwolenia na zbieranie lub przetwarzanie odpadów prowadzone jest w formule milczącego załatwienia sprawy. Jeśli bowiem właściwy organ nie wyda opinii w terminie określonym w art. 106 § 3 K.p.a., a więc nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia doręczenia mu żądania wydania opinii, przyjmuje się, że wydano opinię pozytywną.
W tym miejscu należy zwrócić uwagę – jak słusznie wskazała strona skarżąca zarówno w postępowaniu zażaleniowym jak i skargowym – na przepisy odnoszące się do milczącego załatwienia sprawy a zawarte w rozdziale 8a Działu II K.p.a. pn. "Milczące załatwienie sprawy". Zgodnie z art. 122a § 1 K.p.a., sprawa może być załatwiona milcząco, jeżeli przepis szczególny tak stanowi. Sprawę uznaje się za załatwioną milcząco w sposób w całości uwzględniający żądanie strony, jeżeli w terminie miesiąca od dnia doręczenia żądania strony właściwemu organowi administracji publicznej albo innym terminie określonym w przepisie szczególnym organ ten (art. 122a § 2 K.p.a.):
1) nie wyda decyzji lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie (milczące zakończenie postępowania) albo
2) nie wniesie sprzeciwu w drodze decyzji (milcząca zgoda).
Stosownie zaś do art. 122b K.p.a., za dzień wydania decyzji lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, o której mowa w art. 122a § 2 pkt 1, albo wniesienia sprzeciwu, o którym mowa w art. 122a § 2 pkt 2, uznaje się dzień:
1) nadania sprzeciwu, decyzji lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie za pokwitowaniem przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo
2) doręczenia za pokwitowaniem sprzeciwu, decyzji lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przez pracowników organu administracji publicznej lub inne upoważnione osoby, albo
3) wprowadzenia sprzeciwu, decyzji lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie do systemu teleinformatycznego w przypadku, o którym mowa w art. 391.
Z art. 122b K.p.a. wynika zatem, że ustawodawca rozstrzygnął jednoznacznie kwestię daty decydującej o zachowaniu terminu do milczącego załatwienia sprawy. Jest to data nadania orzeczenia za pokwitowaniem przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, data doręczenia orzeczenia stronie lub data wprowadzenia orzeczenia do systemu teleinformatycznego w przypadku wykonywania doręczeń drogą elektroniczną.
Ponadto zauważyć należy, że regulacja z art. 122b K.p.a. jako ogólna znajduje zastosowanie ilekroć przepisy szczególne nie stanowią inaczej. Obejmuje ona zatem zakresem zastosowania w takim samym stopniu decyzje jak i postanowienia kończące postępowanie. Powołana regulacja nie zastrzega przy tym, że chodzi w tym przepisie wyłącznie o postanowienia kończące postępowania główne, tym samym nie wyklucza jej stosowania do postanowień wpadkowych. Znajdzie więc ona zastosowanie również do postanowień kończących postępowania akcesoryjne w przedmiocie wyrażenia stanowiska, tym bardziej, że często właśnie w tego rodzaju postępowaniach ustawodawca decyduje się na zastosowanie instytucji milczącego załatwienia sprawy. Tym samym skład orzekający w niniejszej sprawie podziela wyrażany już w orzecznictwie, także tut. Sadu, pogląd wskazujący na konieczność stosowania przepisów rozdziału 8a Działu II K.p.a. do postępowań w sprawie wyrażenia przez organ stanowiska (opinii, uzgodnienia), o ile na mocy przepisów szczególnych objęte są one formułą milczącego załatwienia (wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 listopada 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 1365/20; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 7 września 2012 r., sygn. akt II SA/Wr 297/21).
Powyższe teoretyczne uwagi mają zasadnicze znaczenie dla oceny legalności zakwestionowanych w niniejszej sprawie postanowień. Jak bowiem wynika z akt administracyjnych sprawy, pismem z dnia 11 października 2023 r. Marszałek Województwa wystąpił do Prezydenta o wydanie opinii dotyczącej wniosku strony skarżącej o wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów. Pismo to doręczono organowi opiniującemu w dniu 12 października 2023 r. (data na prezentacie Urzędu Miejskiego W.). Zatem termin dwutygodniowy do wydania opinii mijał w dniu 26 października 2023 r. Postanowienie Nr 2751/2023 wyrażające negatywną opinię zostało wprawdzie wydane przez Prezydenta i podpisane w dniu 20 października 2023 r., jednakże nadano je do strony skarżącej w placówce wyznaczonego operatora po upływie ustawowego dwutygodniowego terminu. Jak wynika bowiem ze zwrotnego potwierdzenia jego odbioru postanowienie to przesłano dopiero pismem z dnia 18 lipca 2024 r., nadając go w dniu 23 lipca 2024 r. Strona skarżąca odebrała postanowienie w dniu 26 lipca 2024 r. Tym samym nie można zgodzić się z zaprezentowanym w zaskarżonym postanowieniu stanowiskiem SKO, że do wydania postanowienia dochodzi poprzez czynność polegającą na podpisaniu pisma zawierającego w swej treści postanowienie – z chwilą dokonania tej czynności postanowienie należy uznać za "wydane". Stanowisko to nie uwzględniło w ogóle art. 122b K.p.a., który powinien znaleźć zastosowanie w niniejszej sprawie z uwagi na brak odmiennej regulacji w przepisach u.odp. Przy czym, drugiej instancji w żaden sposób nie odniosło się do stawianych w zażaleniu zarzutów a odnoszących się do kwestii stosowania ww. przepisów rozdziału 8a Działu II K.p.a.
Na marginesie należy zauważyć, że Kolegium słusznie wskazało w postanowieniu z dnia 21 marca 2024 r. Nr SKO 4211.5.2024, stwierdzając niedopuszczalność zażalenia wniesionego przez stronę skarżącą, iż postanowienie Nr 2751/2023 nie weszło do obiegu prawnego, oraz że "w niniejszym przypadku mamy do czynienia tylko z jedną stroną, której w ogóle nie doręczono postanowienia opiniującego".
Uwzględniając powyższe, należało stwierdzić, że zarówno postanowienie Prezydenta z dnia 20 października 2023 r. jak i utrzymujące je w mocy postanowienie Kolegium z dnia 19 września 2024 r. zostały podjęte z naruszeniem przepisów art. 106 § 3 K.p.a. w zw. z art. 41 ust. 6a u.odp. i art. 122b pkt 1 K.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy. To zaś obligowało Sąd do ich uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Stąd orzeczono jak w punkcie pierwszym sentencji niniejszego wyroku. Ponadto, wobec milczącego zakończenia postępowania w sprawie zaopiniowania wniosku strony skarżącej o wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów (art. 41 ust. 6b u.o. w zw. z art. 122a § 2 pkt 1 K.p.a.) Sąd nie odnosi się do pozostałych zarzutów skargi, w tym dotyczących stanowiska organów w przedmiocie zgodności wnioskowanego zezwolenia z ustaleniami MPZP.
Orzeczenie z punktu drugiego sentencji wyroku znajduje zaś swoje oparcie w przepisach art. 200 w zw. z art. 205, art. 211, art. 212 § 1 P.p.s.a. oraz w zw. z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 535 ze zm.; 100 zł) i w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 poz. 1935 ze zm.; 480 zł) i art. 1 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 4 i pkt IV Załącznika ustawy z dnia 6 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2111 ze zm.; 17 zł).