II SA/Wr 206/25

II SA/Wr 206/25 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2025-12-11
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-03-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Olga Białek /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Ochrona środowiska
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
*Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1094
art. 71, art, 72, art, 80, art, 82, art, 83, art, 85, art, 66, art, 77, art, 81
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udział społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  oceny oddziaływania na środowisko (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 775
art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 15, art. 138, art. 107 par. 3, art. 9, art. 11, art. 76 par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek (spr.) Asesor WSA Dominik Dymitruk Protokolant: starszy sekretarz sądowy Ewa Trojan po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 listopada 2025 r. sprawy ze skargi J. G., A. S., M. G. i R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 30 grudnia 2024 r. Nr SKO 4213.57.2024 w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia - zakładu produkcji kruszywa z recyklingu I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu na rzecz skarżących J. G. i M. G. kwotę 714 (słownie: siedemset czternaście) złotych oraz na rzecz A. S. i R. S. kwotę 714 (słownie: siedemset czternaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu decyzją z dnia 30 grudnia 2024 r. Nr SKO 4213.57.2024, podjętą po rozpatrzeniu odwołań wniesionych przez J. S., Z. S., H. K., M. G., J. G., T. J., H. Sp. z o.o. z/s w D., A. S. i R. S., Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu działając na podstawie art. 138 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.; zwana dalej jako "K.p.a.") oraz art. 71 ust. 1 i ust. 2, art. 72 ust. 1 pkt 1, art. 80 ust. 1, art. 82 ust. 1, art. 83 ust. 1 oraz art. 85 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2023 r. poz. 1094 ze zm.; dalej "u.info.śr.") w zw. z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 13 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1890) oraz § 2 ust. 1pkt 47 i § 3 ust. 1 pkt 83 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839 ze zm.; dalej zwane "rozp.m.z.o.ś."), utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy D.(1) z dnia 16 października 2024 r. nr 78/2024 ustalającej na rzecz V. Sp. z o.o. z/s w W. (dalej "inwestor") środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia pn. "Zakład produkcji kruszywa z recyklingu na dz. [...] obręb B.".
W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia SKO opisało zakres zamierzonej inwestycji, przebieg postępowania pierwszoinstancyjnego (w tym m.in. zwracając uwagę na wniesione przez społeczność lokalną uwagi i wnioski), oraz wyjaśnienia zawarte w zakwestionowanej decyzji oraz zarzuty podniesione we wniesionych odwołaniach. Rozpoznając ponownie sprawę, Kolegium wskazało w pierwszej kolejności, że uzasadnienie decyzji z dnia 16 października 2024 r. spełnia wszelkie wymogi prawne, przytaczając m.in. fragment, w którym Wójt omówił przedstawione w raporcie warianty realizacji przedsięwzięcia, wskazując, że zaproponowany przez wnioskodawcę wariant alternatywny jest wariantem racjonalnym i nie stanowi wariantu pozornego; mógłby zostać wybrany przez organ zamiast wariantu podstawowego zaproponowanego przez inwestora. Wójt rozważył wpływ obu wariantów na środowisko i ocenił przewidywane oddziaływania przedsięwzięcia na poszczególne elementy, tj. na etapie realizacji, eksploatacji i likwidacji. W oparciu o analizę zaproponowanych rozwiązań przychylił się do wniosku Spółki co do realizacji przedsięwzięcia w wariancie podstawowym proponowanym przez wnioskodawcę, który jest także wariantem najkorzystniejszym dla środowiska. Fakt, jak wskazało SKO, że odwołujący nie zgadzają się ze stanowiskiem zajętym przez Wójta nie oznacza, że naruszył on jakiekolwiek przepisy prawa. Planowana inwestycja niewątpliwie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionych w § 2 ust. 1 pkt 47 rozp.m.z.o.ś. jako instalacje do przetwarzania w rozumieniu art. 3 ust. 2 pkt 21 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2023 r. poz. 1587 ze zm.; dalej "u.odp.") odpadów inne niż wymienione w pkt 41 i pkt 46, mogące przyjmować odpady w ilości nie mniejszej niż 10 t na dobę lub o całkowitej pojemności nie mniejszej niż 25000 t. Inwestycja klasyfikowana jest także jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymienione w § 3 ust. 1 pkt 83 jako punkt do zbierania, w tym przeładunku: złomu, z wyłączeniem punktów selektywnego zbierania odpadów komunalnych lub odpadów wymagających uzyskania zezwolenia na zbieranie odpadów z wyłączeniem odpadów obojętnych oraz punktów selektywnego zbierania odpadów komunalnych. Zakres przedsięwzięcia obejmuje bowiem odzysk odpadów innych niż niebezpieczne w procesach odzysku R5, R12, którego efektem ma być produkcja kruszywa z recyklingu oraz zbieranie odpadów innych niż niebezpieczne, w tym magazynowanie w procesie R13.
Odwołujący – jak wskazało Kolegium – zgodnie kwestionują lokalizowanie "przemysłu ciężkiego" w pobliżu działek usługowo-mieszkaniowych oraz domów mieszkalnych. Odnosząc się do tej kwestii, organ wyjaśnił, że stosownie do art. 80 ust. 1 u.info.śr., jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1, ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa oraz wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone. Według art. 80 ust. 2 u.info.śr., właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Teren przeznaczony pod planowaną inwestycję (działka nr [...]) zgodnie z uchwałą Rady Gminy D.(1) z dnia [...] sierpnia 2004 r. Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obrębu wsi B. (Dz. Urz. Woj. Doln. Nr 193, poz. [...]; dalej "plan miejscowy") zaliczony został do terenów aktywności gospodarczej z dopuszczeniem inwestycji uciążliwych. Stosownie do § 2 pkt 6 planu miejscowego przez "inwestycje uciążliwe" prawodawca lokalny rozumie inwestycje zaliczone do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy - Prawo ochrony środowiska (dalej "Pr.o.ś"). Kwestia lokalizacji na obszarze działki nr [...] terenów aktywności gospodarczej z dopuszczeniem inwestycji uciążliwych została więc przesądzona w planie miejscowym. W takiej sytuacji, według 80 ust. 2 u.info.śr., nie można odmówić wydania decyzji środowiskowej dla przedsięwzięcia mogącego zawsze i potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jakim jest sporna inwestycja. W ocenie oddziaływania na środowisko – jak wskazało dalej Kolegium – przeprowadzanej na podstawie przepisów u.info.śr. należy uwzględnić jedynie te skutki dla dóbr materialnych, które – ze względu na swój charakter – mogą być także istotne dla środowiska. Kwestia utraty wartości ekonomicznej gruntów wykracza poza zakres procedury oddziaływania na środowisko.
Analizując dalej przepisy planu miejscowego w zakresie przebiegu gazociągu przesyłowego wysokiego ciśnienia C.-W.(1) wraz ze strefą kontrolną i strefą ochronną oraz przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225; dalej "rozp.war.tech."), Kolegium wskazało, że na obszarze działki nr [...] obowiązują ustalenia szczegółowe planu miejscowego odnoszące się do gazociągu C.-W.(1), a lokalizacja obiektów w granicach stref ochronnych i kontrolowanym tego gazociągu wymaga uzyskania stosownych uzgodnień, jednak dopiero przed wydaniem pozwolenia na budowę. Z planu miejscowego nie wynika, aby przez działkę nr [...] przebiegał drugi gazociąg wskazywany przez odwołujących się, a tylko ustalenia lokalizacyjne zawarte w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego są weryfikowane przez organ prowadzący postępowanie środowiskowe. Jeśli jednak tak jest, w tym zakresie obowiązują przepisy rozp.war.tech., a więc kontrola wszelkich działań, które mogłyby spowodować uszkodzenie gazociągu lub mieć inny negatywny wpływ na jego użytkowanie i funkcjonowanie oraz możliwość prowadzenia wszelkich prac w strefach kontrolowanych tylko po wcześniejszym uzgodnieniu sposobu ich wykonania z właściwym operatorem sieci gazowej. Ponadto organ wskazał, że bilans terenu planowanego przedsięwzięcia przedstawiono w raporcie w następujący sposób: powierzchnia całej nieruchomości (działka nr [...]) – około [...] m2, powierzchnia obiektów budowlanych – około [...] m2 (co stanowi 23 % całkowitej powierzchni działki), plac magazynowy (otwarta strefa wraz z infrastrukturą) – około [...] m2, hala magazynowa (zadaszona strefa) – około [...] m2. Inwestor przedstawił projekt zagospodarowania terenu, w którym wskazano przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie. Obejmuje ono północny i północno-wschodni obszar działki nr [...], a więc teren, przez który przebiega gazociąg C.-W.(1). Wiążące od strony techniczno-budowlanej ustalenia w tym zakresie zapadną w postępowaniu prowadzonym przez organ administracji architektoniczno-budowlanej po uzyskaniu odpowiednich uzgodnień. Nie jest więc kompetencją Wójta, a tym bardziej Kolegium dokonywanie w postępowaniu środowiskowym kontroli przedsięwzięcia pod kątem możliwego uszkodzenia gazociągu lub negatywnego wpływu na jego użytkowanie i funkcjonowanie. Jak podkreślił organ, stosownie do art. 86 u.info.śr., decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organy wydające decyzje określające warunki korzystania ze środowiska w zakresie, w jakim ma być uwzględniona przy wydawaniu tych decyzji, wydające decyzje, o których mowa w art. 72 ust. 1, a więc m.in. pozwolenie na budowę, oraz przyjmujące zgłoszenia, których mowa w art. 72 ust. 1a. Oznacza to, że organ wydający w decyzje nie może pominąć obowiązków i uprawnień wynikających z decyzji środowiskowej. Związanie to dotyczy jednak wyłącznie kwestii objętych decyzją środowiskową, wskazanych w art. 82 u.info.śr.
Kolegium wyjaśniło ponadto, że przedkładany przez wnioskodawcę w postępowaniu środowiskowym raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest dowodem prywatnym i chociaż nie jest dokumentem urzędowym (w rozumieniu art. 76 § 1 K.p.a.), podlegającym ocenie organu prowadzącego postępowanie środowiskowe w świetle zasady swobodnej oceny dowodów (zgodnie z dyspozycją art. 75 § 1 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.), to jednak zastrzeżenia dotyczące jego ustaleń, które wymagają wiedzy specjalistycznej, powinny być oparte na udokumentowanej ekspertyzie podmiotu, który posiada odpowiednią wiedzę specjalistyczną w tym zakresie. Odwołujący się nie przedstawili dowodu o podobnej do raportu mocy dowodowej, a więc przede wszystkim tzw. kontraportu sporządzonego przez podmiot dysponujący wiadomościami specjalnymi. Jeżeli zaś w danej sprawie przedstawiony został raport, który w ocenie organu odpowiada przepisom prawa oraz jest spójny, logiczny i przekonujący, to nie jest koniecznym szczegółowa ocena wartości dowodowej tego raportu, w sytuacji gdy organ dokonał oceny, iż jest on zupełny zarówno pod względem formalnym jak i merytorycznym, a taki jest – zdaniem Kolegium – raport przedłożony przez inwestora wraz z jego uzupełnieniami.
Organ w dalszej kolejności przeanalizował treść raportu pod kątem analizy oddziaływania przedsięwzięcia na powietrze atmosferyczne, wskazując, że w raporcie prawidłowo przyjęto za dotrzymane obowiązujące normy dotyczące powietrza atmosferycznego zgodnie z Pr.o.ś. (Dz. U. z 2024 r. poz. 54 ze zm.), rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. Nr 16, poz. 87) oraz w rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz.U. 2019poz. 1931 ze zm.). Przeprowadzone w raporcie modelowanie oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na powietrze atmosferyczne wskazuje, że inwestycja w niewielki sposób wpłynie na jakość powietrza i nie spowoduje przekroczenia norm emisyjnych nawet na terenie inwestycji. Kolegium nie znalazło podstaw prawnych i faktycznych, aby te ustalenia podważyć.
W Raporcie zaznaczono, że w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji nie występują "tereny zamieszkałe". Wskazano także, że najbliższa zabudowa mieszkaniowa znajduje się w odległości ok. 350 m w kierunku północnym. Na s. 14 raportu podano, że przedsięwzięcie graniczy bezpośrednio od zachodu z zakładem demontażu pojazdów, od północy – z terenami upraw rolnych, od wschodu – z terenami upraw rolnych, od południa – z drogą kolejową. Odwołujący wskazują z kolei na bliską lokalizację terenów chronionych akustycznie "około 50 m w linii prostej", czy "ok. 50 m do działki nr [...]", argumentując, że w bliskiej odległości znajdują się ul. [...], [...] i al. [...], na których wybudowane są nowo zamieszkałe domy, co nie zostało uwzględnione w zaskarżonej decyzji. Argumentują także, że "wprowadzenie takiego obiektu przemysłowego do malowniczej lub wiejskiej okolicy zmienia jej wygląd" oraz że "zakład potencjalnie zlokalizowany będzie na terenach o szczególnych walorach krajobrazowych, takich jak las i tereny rekreacyjne". Z uwagi na taką argumentację odwołań Kolegium przedstawiło teren realizacji przedsięwzięcia na tzw. zrzutach ekranu ze strony www.geoportal.gov.pl. Jeśli chodzi o wspominaną w odwołaniach działkę nr [...] stanowiącą własność jednych z odwołujących się (J. S. i Z. S.) organ wskazał, że działka ta nie jest zabudowana, powtarzając, że teren przedsięwzięcia został przeznaczony w planie miejscowym pod usługi uciążliwe, sąsiaduję z terenem usług uciążliwych (od zachodu), linią kolejową (od południa) i terenami zabudowy mieszkaniowo-usługowej, które są terenami podlegającymi ochronie akustycznej. Ponadto wyjaśniono, że wskazane w raporcie 350 m dotyczy najbliżej położonej zrealizowanej zabudowy mieszkaniowej.
Zdaniem SKO, odnosząc się do zaprezentowanej w raporcie analizy oddziaływania przedsięwzięcia na klimat akustyczny, bezspornym jest, że planowane przedsięwzięcie nie narusza standardów emisyjnych na terenach przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniowo-usługową. Organ nie znalazł żadnych podstaw, aby uznać przeprowadzoną w raporcie analizę akustyczną przedsięwzięcia za niewiarygodną, a zawarte w niej wnioski za nieprawidłowe. Ponadto, w pkt. II zaskarżonej decyzji nałożono na inwestora obowiązek przedstawienia analizy porealizacyjnej w zakresie wykonania pomiarów poziomu hałasu w otoczeniu zakładu podczas jego normalnego funkcjonowania po roku od oddania przedsięwzięcia do użytkowania. Analiza ta ma na celu ograniczenie rzeczywistych uciążliwości dla nieruchomości sąsiednich i jej sporządzenie leży przede wszystkim w interesie stron postępowania. Organ dodał w tym kontekście również, że w art. 115a Pr.o.ś. przewidziane jest odrębne postępowanie administracyjne wszczynane z urzędu w sytuacji, gdy nastąpiło przekroczenie dopuszczalnych poziomów hałasu. Zgodnie z art. 298 ust. 1 pkt 5 Pr.o.ś., wojewódzki inspektor ochrony środowiska wymierza w drodze decyzji administracyjne kary pieniężne za przekroczenie - określonych w decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu - poziomów hałasu.
W raporcie przeprowadzono – jak wskazał organ odwoławczy – także analizę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przyrodnicze. Ponadto, postanowieniem z dnia 18 czerwca 2024 r. RDOS uzgodnił warunki realizacji planowanego przedsięwzięcia, wskazując jednocześnie wymogi przyrodnicze uwzględnione następnie w zaskarżonej decyzji. Po przeanalizowaniu raportu i jego uzupełnień RDOŚ uznał, że przedsięwzięcie położone poza granicami obszarów chronionych i obszarów Natura 2000 (najbliższy taki obszar oddalony jest o 930 m) – przy uwzględnieniu wymienionych w postanowieniu warunków jego realizacji – nie będzie wywierać znaczącego wpływu na środowisko przyrodnicze. Ponadto, postanowieniem z dnia 19 stycznia 2023 r. Wody Polskie, organ ustawowo zobowiązany do ochrony wód powierzchniowych i podziemnych, uzgodniły realizację planowanego przedsięwzięcia, wskazując warunki, na których zgoda ta jest wyrażana. Warunki te zostały uwzględnione w sentencji zaskarżonej decyzji, w której zawarto także warunki wskazane w opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego (dalej "PPIS"), który wskazywał na konieczność wykonania analizy porealizacyjnej.
W zakresie wskazywanej w odwołaniach kwestii dróg publicznych Kolegium wyjaśniło, że w postępowaniu środowiskowym nie bada się zagadnienia skomunikowania przedsięwzięcia z drogami publicznym, zaś ochrona przed hałasem powstającym w wyniku eksploatacji drogi nie należy do podmiotów prywatnych planujących czy prowadzących przy danej drodze działalność gospodarczą, lecz do zarządzających drogami i nie jest dokonywana w postępowaniu w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia lokalizowanego przy takiej drodze. Zatem kwestia obsługi komunikacyjnej inwestycji oraz dojazdów do nieruchomości położonych w pobliżu inwestycji i związanych z nią będzie rozpatrywana na kolejnych etapach postępowania. Na etapie postępowania o wydanie decyzji środowiskowej nie jest bowiem regulowany szczegółowy zakres praw i obowiązków inwestora niemieszczących się w regulacji art. 82 u.info.śr., niezwiązanych się z potrzebą ochrony środowiska. Brak jest więc – zdaniem organu odwoławczego – jakichkolwiek podstaw prawnych, by zwiększenie ruchu drogowego i związane z tym zagrożenia dla mieszkańców mogły stanowić przesłankę do odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia.
Kończąc, Kolegium wyjaśniło dodatkowo – z uwagi na fakt, że w sprawie mamy do czynienia instalacją związaną z gospodarowaniem odpadami – iż decyzja środowiskowa "wszystko załatwia". Szczegółowe zasady gospodarowania odpadami zostaną określone w toku postępowania prowadzonego przez właściwego starostę na podstawie u.odp. Przy tym oczywiste jest, że wskazanie w zaskarżonej decyzji, że odpady niebezpieczne będą magazynowane w "szczelnych zamykanych kontenerach", nie jest "rażącą niespójnością", która "może rodzić wątpliwości interpretacyjne, a finalnie usankcjonować przetwarzanie na terenie objętym decyzją zbierania i przetwarzania materiałów niebezpiecznych". Sentencja decyzji z dnia 16 października 2024 r. w sposób absolutnie jednoznaczny wskazuje, że dotyczy ona środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia polegającego na gospodarowaniu odpadami innymi niż niebezpieczne. Przy okazji realizacji i eksploatacji każdego przedsięwzięcia (nawet budowy domu jednorodzinnego) mogą powstawać odpady niebezpieczne, tj. wskazywane na s. 55 raportu syntetyczne czy mineralne oleje hydrauliczne, oleje silnikowe, przekładniowe, smarowe, sorbenty, materiały filtracyjne, baterie i akumulatory ołowiowe itp. To właśnie tych odpadów dotyczy stwierdzenie zawarte na s. 14 uzasadnienia zaskarżonej decyzji, na które zwrócili uwagę jedni z odwołujących się.
Konkludując swoje wywody, Kolegium wskazało, że poddało – w płaszczyźnie normatywnej i faktycznej – szczegółowej analizie i ocenie postępowanie wyjaśniające organu pierwszej instancji, w tym kluczowy dla sprawy raport, a także stanowiska organów współdziałających, i nie znalazło podstaw do sformułowania wniosków odmiennych od zawartych w zaskarżonej decyzji. Ponieważ zaskarżona decyzja spełnia wymogi prawne stawiane decyzjom środowiskowym, prowadzone przez organ pierwszej instancji postępowanie respektowało wszelkie wymogi materialne i procesowe, a SKO nie znalazło dowodów, że będzie ono oddziaływać na środowisko w sposób niedozwolony i że przewidziane w decyzji organu pierwszej instancji środki minimalizujące i zapobiegawcze są niewystarczające, utrzymano ją w mocy.
Skargę na powyższą decyzję wnieśli J. G., M. G., A. S. oraz R. S., zarzucając jej naruszenie:
1) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 K.p.a. w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 5 u.info.śr. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie oraz przyjęcie, że raport oddziaływania na środowisko planowanej inwestycji wraz z jego uzupełnieniami zawiera racjonalny wariant alternatywny, podczas gdy:
a) w rzeczywistości ma on charakter pozorny, skoro przy braku przedstawienia jakichkolwiek istotnych, realnych oraz konsekwentnych zmian o charakterze technicznym, organizacyjnym i technologicznym, a także obejmującym planowaną powierzchnię magazynową przyjmuje jedynie zwiększony zakres zbierania odpadów (o prawie 23%) oraz odzysk odpadów (o prawie 14%),
b) w rzeczywistości oba warianty mają prawie identyczny wpływ na środowisko, a różnice w tym zakresie mają charakter marginalny;
2) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 K.p.a. w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 6 oraz 6a u.info.śr. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie oraz przyjęcie, że raport zawiera określenie przewidywanego oddziaływania analizowanych wariantów na środowisko, w tym również w przypadku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, katastrofie naturalnej lub budowlanej, na klimat, podczas gdy analiza wskazanego raportu w omawianym zakresie nawet bez wiedzy specjalnej prowadzi do oczywistego wniosku, że nie zawiera on w tym zakresie w sekcji 9.2, a w szczególności tabeli nr 20 oraz w uzupełnieniu do raportu z dnia 11 grudnia 2023 r. jakichkolwiek kryteriów o charakterze metodologicznym, a jedynie ustalone w dowolny sposób punkty dodatnie oraz ujemne dotyczące poszczególnych kryteriów oceny porównawczej, co niezależnie od ustalonych wniosków czyni ją skrajnie nieobiektywną oraz nieweryfikowalną, zaś sama treść raportu oraz jego uzupełnienie nie zostały uzupełnione o komplet badań dotyczących wpływa wariantu alternatywnego na środowisko w takim zakresie, w jakim badania te zostały przeprowadzone dla wariantu podstawowego;
3) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 K.p.a. w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c u.info.śr. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie oraz przyjęcie, że raport zawiera konsekwentną ocenę emisji pyłów, podczas gdy raport wprost odnosi się jedynie do pyłów powstałych w procesie pracy rozdrabniarki, całkowicie pomijając emisję spowodowaną załadunkiem oraz rozładunkiem odpadów, podczas gdy sam fakt istnienia takiej emisji nie ulega wątpliwości, skoro w samej treści decyzji wskazano na konieczność przykrywania samochodów służących do transportu plandekami w celu ich uszczelnienia, zaś sam raport słowem nie odnosi się do kwestii procesu rozładunku oraz załadunku odpadów,
4) art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 ust. 1 pkt 4 oraz 10 u.info.śr. w zw. z art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b u.info.śr. poprzez ich niezastosowanie oraz pominięcie w treści decyzji uzgodnionego przez Dyrektora RZGW w treści postanowienia z dnia 19 stycznia 2023 r. obowiązku zlokalizowania odpadów w odległości co najmniej 50 m od ujęcia wód, podczas gdy uzgodnienia poczynione przez ww. organ są wiążącej muszą zostać inkorporowane do treści decyzji środowiskowej,
5) art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 ust. 1 pkt 2 u.info.śr. poprzez jego niezastosowanie oraz pominięcie opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, podczas gdy uzyskanie takiej opinii stanowi bezwzględny warunek uzgodnienia warunków realizacji inwestycji, a jego brak stanowi istotne uchybienie skutkujące zagrożeniem pod względem wymagań higienicznych oraz zdrowotnych, zaś postanowienia z dnia 18 października 2022 r. nie stanowią opinii w rozumieniu ww. przepisu, albowiem po pierwsze przyjęło nieprawidłową formę sprzeczną z art. 77 ust. 4 a contrario, zaś po drugie w jego treści wprost powołano art. 78 ust. 1 pkt 2 i art. 90 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 78 ust. 1 pkt 2, a więc całkowicie inną podstawę prawną;
alternatywnie, w przypadku gdyby Sąd doszedł do wniosku, że postanowienie PPIS z dnia 18 października 2022 r. stanowi opinię w rozumieniu art. 77 ust. 1 pkt 2 u.info.śr., art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie oraz pominięcie zasadnej sugestii PPIS obejmującej bezwzględną konieczność zraszania wodą wewnętrznych dróg transportowych na etapie eksploatacji inwestycji oraz skrócenia czasu pracy do pory dziennej (godz. od 7:00 do 17:00), co w konsekwencji doprowadziło do zaniechania ustalenia ww. obowiązku w treści decyzji, a to na podstawie art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b u.info.śr.;
6) art. 11 w zw. z art. 8 K.p.a. w zw. z art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. b tiret drugie u.info.śr. w zw. z art. 77 ust. 1 pkt 2 u.info.śr. poprzez ich niezastosowanie oraz pominięcie w treści uzasadnienia sposobu uwzględnienia opinii PPIS, w szczególności z uwagi na fakt, że do decyzji organ drugiej instancji nie inkorporował w całości sugerowanego przez niego rozwiązania w postaci ustanowienia bezwzględnego obowiązku zraszania dróg wodą na etapie eksploatacji przedsięwzięcia, podczas gdy jedynie prawidłowo sformułowane uzasadnienie decyzji w omawianym zakresie pozwoliłoby na ustalenie, dlaczego organ pominął w jej treści część wspomnianej opinii, zatem omawiane naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy;
7) art. 2 Konstytucji RP w zw. z § 4 ust. 10 pkt 4 lit. a planu miejscowego w zw. z art. 80 ust. 2 u.info.śr. poprzez ich niewłaściwą wykładnie oraz przyjęcie, że przeznaczenie działki nr [...] pozwala na prowadzenie na niej działalności gospodarczej o charakterze uciążliwym, podczas gdy z uwagi na wewnętrzną sprzeczność planu miejscowego część załącznika graficznego ustanawiającego dla ww. działki funkcję usługową z dopuszczeniem działalności o charakterze uciążliwym jest nieważna, a zatem usytuowanie na niej przedsięwzięcia objętego decyzją środowiskową w niniejszej sprawie jest niemożliwe.
Mając na uwadze powyższe, skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. W dalszej części skargi skarżący odnieśli do poszczególnych zarzutów w szczegółowy sposób je uzasadniając.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do przepisu art. 1 § 2 w związku z § 1 tego artykułu ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem dokonywanej kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa. Sąd czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; zwana dalej "P.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględniając skargę na decyzje lub postanowienie:
1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:
a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach;
3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w K.p.a. lub w innych przepisach.
Badając pod tym kątem zaskarżoną decyzję, Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem doszło do naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.
W niniejszej sprawie przedmiotem oceny była decyzja wydana na podstawie przepisów u.info.śr. Zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 1 u.info.śr., uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Z takim przedsięwzięciem mamy do czynienia w niniejszej sprawie.
Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia (ust. 1 art. 71 u.info.śr.). Stosownie do art. 80 u.info.śr., jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę:
1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1;
2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko;
3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa;
4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone.
Stosownie zaś do art. 3 ust. 1 pkt 8 u.info.śr., przez "ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko" rozumie się postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, obejmujące w szczególności:
a) weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko,
b) uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień,
c) zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu.
Na gruncie przepisów u.info.śr. w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolicie przyjmuje się, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest decyzją związaną. Oznacza to z jednej strony, że organ właściwy do wydania tej decyzji winien przeprowadzić postępowanie przewidziane przepisami powołanej ustawy i jest zobligowany wydać tę decyzję, jeżeli inwestor spełni wymagania określone przepisami ustawy. Wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach można odmówić jedynie w razie: (1) niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony (art. 80 ust. 2 u.info.śr.), (2) odmowy uzgodnienia warunków realizacji bądź wydania negatywnej opinii, przez organy o których mowa w art. 77 ust. 1 u.info.śr., (3) braku zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany, jeżeli z oceny oddziaływania na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w innym wariancie (art. 81 ust. 1 u.info.śr.), (4) gdy z oceny oddziaływania na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar, a za realizacją przedsięwzięcia nie przemawiają konieczne wymogi nadrzędnego interesu publicznego, w tym wymogi o charakterze społecznym lub gospodarczym i brak jest rozwiązań alternatywnych (art. 81 ust. 2 u.info.śr.), (5) jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że przedsięwzięcie to wpływa negatywnie na możliwość osiągnięcia celów środowiskowych, o których mowa w art. 56, art. 57, art. 59 oraz art. 61 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach odmawia zgody na realizację tego przedsięwzięcia, o ile nie zostaną spełnione warunki, o których mowa w art. 68 pkt 1, 3 i 4 tej ustawy (art. 81 ust. 3 u.info.śr.). Jeżeli żadna z wymienionych okoliczności nie zachodzi, organ jest obowiązany do określenia środowiskowych uwarunkowań (wyrok WSA w Lublinie z dnia 3 czerwca 2025 r., sygn. akt II SA/Lu 168/25). Z drugiej zaś strony – jak słusznie wskazano w skardze – mimo, że decyzja środowiskowa ma charakter związany, to procesowi jej wydawania powinna towarzyszyć wnikliwa ocena dowodów przede wszystkim z uwagi na wagę materii, jaką jest ochrona środowiska oraz życia i zdrowia ludzi.
Szczególnym dowodem mającym istotne znaczenie w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Zgodnie zaś z art. 66 ust. 1 pkt 5 u.info.śr., raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać informacje umożliwiające analizę kryteriów wymienionych w art. 62 ust. 1 oraz zawierać opis wariantów przedsięwzięcia uwzględniający szczególne cechy przedsięwzięcia lub jego oddziaływania na środowisko ze wskazaniem wariantu wybranego do realizacji, racjonalnego wariantu alternatywnego oraz racjonalnego wariantu najkorzystniejszego dla środowiska; racjonalny wariant najkorzystniejszy dla środowiska może być tożsamy z wariantem wybranym do realizacji albo racjonalnym wariantem alternatywnym. Jak wskazuje się w orzecznictwie, zgodnie z prawidłową wykładnią art. 66 ust. 1 pkt 5 u.info.śr. "przedstawione warianty powinny się różnić przede wszystkim pod względem sposobu, w jaki wnioskowane przedsięwzięcie będzie oddziaływać na środowisko w związku z różnymi sposobami jego realizacji. Celem wskazania racjonalnego wariantu alternatywnego jest poszukiwanie alternatywnych rozwiązań pozwalających zrealizować przedsięwzięcie w sposób racjonalnie oddziałujący na środowisko. Nie można zatem zredukować wymaganych trzech wariantów w istocie do jednego lub kilku wariantów inwestycyjnych wraz z jednoczesnym uznaniem jednego z wariantów inwestycyjnych za najkorzystniejszy dla środowiska. Wariant najkorzystniejszy dla środowiska nie może być utożsamiany z jednym z wariantów proponowanych do realizacji przez wnioskodawcę, ponieważ decydującym czynnikiem w wyborze tego ostatniego wariantu jest czynnik najczęściej ekonomiczny, a nie ochrona środowiska. Racjonalny wariant alternatywny i wariant najkorzystniejszy dla środowiska nie mogą mieć charakteru abstrakcyjnego czy też teoretycznego. Nie należy więc przedstawiać wariantu, którego faktyczna realizacja jest technicznie lub faktycznie niemożliwa albo jego realizacja jest skazana na niepowodzenie (np. ze względów finansowych czy środowiskowych lub społecznych). Z kolei "alternatywność" oznacza, że wariant ten musi się różnić od wariantu proponowanego przez inwestora w zakresie oddziaływania na środowisko" (wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2023 r., sygn. akt III OSK 1384/22).
"Racjonalny wariant zawsze powinien spełniać dwie cechy - być jednocześnie "alternatywnym" i "racjonalnym". Brak którejkolwiek z tych cech będzie powodował, że wskazany przez inwestora jako racjonalny wariant alternatywny faktycznie nim nie jest. W konsekwencji przedłożony raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko będzie wadliwy, a tym samym nie będzie możliwe w oparciu o jego ustalenia wydanie decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Racjonalność wariantu oznacza, że wariant taki faktycznie mógłby zostać wybrany przez organ dokonujący oceny raportu zamiast wariantu zaproponowanego przez inwestora. Z kolei "alternatywność" oznacza, że racjonalny wariant musi się różnić od wariantu proponowanego przez inwestora w zakresie oddziaływania na środowisko. Z tego powodu za wariant alternatywny nie może być uznany tzw. "wariant zerowy", ponieważ w ogóle nie oddziałuje na środowisko. "Alternatywność" wymaga co do zasady zaproponowania wariantu różnego pod względem kryteriów przestrzennych (jak np. lokalizacja, skala i rozmiar inwestycji) lub technologicznym (jak np. rodzaj użytych materiałów, moc, produkcyjność, wydajność zainstalowanych urządzeń). Nie jest oczywiście wyłączone odwoływanie się także do innych różnic, wynikających chociażby z kryteriów ekonomicznych i społecznych. W każdej sprawie kryteria te powinny zostać zindywidualizowane w oparciu o rodzaj przedsięwzięcia, dla którego inwestor występuje o ustalenia środowiskowych uwarunkowań" (wyrok WSA w Olsztynie z dnia 14 października 2025 r., sygn. akt II SA/Ol 420/25). W orzecznictwie wskazuje się również, że "Alternatywność wymaga, co do zasady, zaproponowania wariantu różnego pod względem kryteriów przestrzennych (jak np. lokalizacja, skala i rozmiar przedsięwzięcia) lub technologicznych (jak np. rodzaj użytych materiałów, urządzeń lub instalacji). Nie jest też wykluczone odwoływanie się do innych różnic, wynikających np. z kryteriów ekonomicznych i społecznych. Nie ulega jednak wątpliwości, że wariant alternatywny nie może mieć charakteru pozornego, tj.: nie może się sprowadzać do zaproponowania realizacji przedsięwzięcia w tej samej lokalizacji przy niewielkich różnicach technologicznych" (wyrok WSA w Lublinie z dnia 3 czerwca 2025 r., sygn. akt II SA/Lu 168/25). "Nie jest oczywiście wyłączone odwoływanie się także do innych różnic, wynikających chociażby z kryteriów ekonomicznych i społecznych. W każdej sprawie kryteria te powinny zostać zindywidualizowane w oparciu o rodzaj przedsięwzięcia, dla którego inwestor występuje o ustalenia środowiskowych uwarunkowań. Celem wariantowania jest niedopuszczenie do podjęcia działań mogących negatywnie oddziaływać na środowisko. Skuteczność działań prewencyjnych w indywidualnej ocenie przedsięwzięcia uzależnione jest w dużej mierze od jakości opracowanych w raporcie wariantów oraz prawidłowej ich oceny przez organ wydający decyzję środowiskową. Nie jest zatem dopuszczalne poprzestanie na wskazaniu, że inwestor nie jest w stanie przedstawić trzech wariantów realizacji przedsięwzięcia" (wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 2025 r., sygn. akt III OSK 6994/21).
W rozpoznawanej sprawie słusznie strona skarżąca wskazuje, że przedstawiony przez inwestora racjonalny wariant alternatywny nie zawiera jakichkolwiek istotnych, realnych oraz konsekwentnych zmian o charakterze technicznym, organizacyjnym czy technologicznym, obejmując jednocześnie taką samą powierzchnię magazynową przy jedynie zwiększonym zakresie zbierania odpadów (o prawie 23%) oraz odzysk odpadów (o prawie 14%). "Warianty przedsięwzięcia powinny się różnić przede wszystkim pod względem sposobu, w jaki przedsięwzięcie w każdym z tych wariantów będzie oddziaływać na środowisko, ponieważ ich rolą jest wskazanie alternatywnych rozwiązań pozwalających to środowisko chronić w jak najpełniejszym wymiarze. Ustawodawca w żaden sposób nie definiuje racjonalnego wariantu alternatywnego. Pewne jest jednak, że opis analizowanych wariantów powinien być na tyle rzetelny i dokładny, by organ rozpatrujący sprawę mógł zbadać, czy przedsięwzięcie powinno być realizowane w wariancie proponowanym przez inwestora, czy też w wariancie alternatywnym. Przygotowanie opisu racjonalnego wariantu alternatywnego wymaga każdorazowo przeprowadzenia indywidualnej oceny danego przedsięwzięcia pod kątem jego oddziaływania na środowisko w sytuacji, gdyby ten wariant miał być zrealizowany" (wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2021 r., sygn. akt III OSK 269/21). "[...] raport powinien zawierać opis alternatywnych wariantów, a nie wyłącznie wariantu proponowanego przez wnioskodawcę, a więc także opis racjonalnego wariantu alternatywnego i wariantu najkorzystniejszego dla środowiska, jak i uzasadnienie ich wyboru" (wyrok NSA z dnia 25 maja 2022 r., sygn. akt III OSK 1134/21). Z powyższych orzeczeń wynika, że warianty realizacji przedsięwzięcia przedstawione w raporcie powinny różnić się w zakresie oddziaływania na środowisko, jednakże nie tylko pod względem zwiększenia ilości zabieranych odpadów, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie. Raport przedstawiony przez inwestora zakładał wprawdzie dwa warianty realizacji przedsięwzięcia – podstawowy oraz alternatywny, jednak jedynymi różnicami dzielącymi oba warianty jest większa ilość zbieranych odpadów (w wariancie podstawowym 44.000 Mg, a w wariancie alternatywnym 54.000 Mg), większa ilość odzysku odpadów (22.000 Mg w wariancie podstawowym oraz 25.000,00 Mg w wariancie alternatywnym) oraz uwzględnienie w wariancie alternatywnym odzysku oraz zbierania odpadów o kodzie 16 01 03 (zużyte opony) przy braku jego uwzględnienia w wariancie podstawowym.
Tymczasem z punktu widzenia spełnienia przesłanki alternatywności wariantów istotne jest, aby organ orzekający w sprawie miał możliwość wyboru wariantu planowanego przedsięwzięcia jak najkorzystniejszego dla środowiska, pod warunkiem, że ma z czego wybierać. "[...] na gruncie obowiązujących przepisów wybór wariantu do realizacji przedsięwzięcia należy do organu. Aby to było możliwe konieczne jest szczegółowe opisanie w raporcie nie tylko wariantu proponowanego przez wnioskodawcę, który może być tożsamy z wariantem najkorzystniejszym dla środowiska, ale i racjonalnego wariantu alternatywnego, tak aby organ mógł sam dokonać porównania, a nawet wyboru innego niż zaproponowany przez inwestora wariant realizacji przedsięwzięcia. Powyższe wynika wprost z art. 81 ust. 1 u.u.i.ś., który stanowi, że jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany przez wnioskodawcę, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, za zgodą wnioskodawcy, wskazuje w decyzji wariant dopuszczony do realizacji lub, w razie braku zgody wnioskodawcy, odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia" (wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2021 r., sygn. akt III OSK 376/21). Takiej możliwości (wyboru) trudno jednak doszukiwać się w niniejszej sprawie. Słusznie zatem akcentuje się w skardze, że celem sporządzenia raportu jest ustalenie więcej niż jednej możliwości zrealizowania tej samej inwestycji oraz wyboru wariantu korzystniejszego dla środowiska z uwzględnieniem racjonalnego interesu inwestora.
Kolegium ponownie rozpoznając sprawę w pełnym zakresie powinno było zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wyrażoną w art. 15 K.p.a. przeanalizować przedstawione przez inwestora warianty i ocenić – pomimo braku tego rodzaju zarzutów w odwołaniach – czy wariant proponowany przez inwestora jako alternatywny w istocie nie jest wariantem pozornym. Skarżący trafnie bowiem zwracali uwagę na skonstruowanie wariantu alternatywnego w taki sposób, aby organ nie mógł w racjonalny sposób go wybrać, bowiem aby wybrać wariant alternatywny, musiałby w istocie wybrać model mniej korzystny dla środowiska, czego uczynić nie mógł. W konsekwencji, pozostał więc jedynie wariant podstawowy, zakładany od początku przez inwestora, ale nie dający żadnej racjonalnej alternatywny.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zabrakło stosowanych rozważań odnoszących się do powyższej kwestii. Tymczasem kontrola instancyjna organu odwoławczego obejmuje nie tylko legalność rozstrzygnięcia sprawy przez organ pierwszej instancji, ale i ocenę stanu faktycznego sprawy. Zgodnie bowiem z treścią art. 138 K.p.a., organ odwoławczy rozpatruje sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie, co oznacza, że ma on obowiązek rozpatrzeć wszystkie okoliczności sprawy oraz ustosunkować się do nich w uzasadnieniu decyzji. Brak wyjaśnienia wszystkich okoliczności w uzasadnieniu decyzji – jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie – stanowi naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. Należy również wskazać, że granice postępowania odwoławczego generalnie wyznaczają zasady ogólne postępowania administracyjnego, w tym zwłaszcza, zasada prawdy obiektywnej, zasada praworządności i wspomniana już wyżej zasada dwuinstancyjności. Z zasady ogólnej prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 K.p.a. wynika, że również na organ odwoławczy nałożony został obowiązek podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Ustalenia poczynione zaś w wyniku tych wyjaśnień muszą znaleźć swoje odzwierciedlenie w rozstrzygnięciu i w uzasadnieniu decyzji. Zgodnie bowiem z art. 107 § 3 K.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać, wskazanie faktów które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Zadaniem zatem uzasadnienia faktycznego i prawnego jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia stanowiące dyspozytywną część decyzji. Obowiązkiem zaś każdego organu administracji jest jak najstaranniejsze wyjaśnienie podstawy faktycznej i prawej, co wypływa również z zasad ogólnych wyrażonych w art. 9 K.p.a. (zasada udzielania informacji), art. 11 K.p.a. (zasada przekonywania, czyli wyjaśniania stronom zasadności przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy).
Na podstawie art. 77 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Ten obowiązek nabiera szczególnego znaczenia w postępowaniu w sprawie wydania decyzji środowiskowej, którego dogłębna ocena przedłożonego przez inwestora raportu i proponowanych wariantów jest bardzo istotnym elementem. Taka ocena nabiera jeszcze większego znaczenia, gdy weźmie się pod uwagę fakt, że inwestor został wezwany przez organ pierwszej instancji do doprecyzowania wariantu podstawowego oraz alternatywnego poprzez bardziej szczegółowy opis ich dywersyfikacji, przybliżenie zastosowanej metodologii przyznawanych punktów oraz oceny ich wpływu na środowisko. Organ pierwszej instancji uznał wyjaśnienia inwestora w powyższym zakresie za wystarczające, natomiast Kolegium nie odniosło się do tej kwestii w żaden sposób, przytaczając jedynie w opisie stanu faktycznego stanowisko Wójta oraz wskazując, że poddało – w płaszczyźnie normatywnej i faktycznej – szczegółowej analizie i ocenie postępowanie wyjaśniające organu pierwszej instancji, w tym kluczowy dla sprawy raport i nie znalazło podstaw do sformułowania wniosków odmiennych od zawartych w zaskarżonej decyzji. Wskazane braki uzasadnienia zaskarżonej decyzji powinny zostać uzupełnione przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez organ odwoławczy. Przy czym pamiętać należy, jak słusznie wskazało Kolegium, że przedkładany przez wnioskodawcę w postępowaniu środowiskowym raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest dowodem prywatnym, którego szczególny charakter wynika zwłaszcza z kompleksowej oceny przedsięwzięcia i analizy aspektów technologicznych, prawnych, organizacyjnych i logistycznych jego funkcjonowania w powiązaniu ze sobą. Chociaż raport nie jest dokumentem urzędowym (w rozumieniu art. 76 § 1 K.p.a.) i podlega ocenie organu prowadzącego postępowanie środowiskowe w świetle zasady swobodnej oceny dowodów (zgodnie z dyspozycją art. 75 § 1 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.), to jednak zastrzeżenia dotyczące jego ustaleń, które wymagają wiedzy specjalistycznej, powinny być oparte na udokumentowanej ekspertyzie podmiotu, który posiada odpowiednią wiedzę specjalistyczną w tym zakresie. Odwołujący się wprawdzie nie przedstawili dowodu o podobnej do raportu mocy dowodowej, a więc przede wszystkim tzw. kontrraportu sporządzonego przez podmiot dysponujący wiadomościami specjalnymi, jednakże nie zwalnia to organu odwoławczego z całościowego, zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego ponownego rozpoznania sprawy, w tym m.in. dokonania oceny przedstawionych przez inwestora wariantów a w szczególności wariantu alternatywnego i jego ewentualnej pozorności. Raport, jakkolwiek powinien być opracowaniem eksperckim, to jest dokumentem prywatnym i nie korzysta z domniemań przewidzianych w art. 76 K.p.a., ani nie posiada wzmocnionej mocy dowodowej na równi z opinią biegłego wykonaną na zlecenie organu (art. 84 K.p.a.). W szczególności, to inwestor decyduje o wyborze autora raportu oraz finansuje prace nad raportem. Brak jest tu zatem charakterystycznej dla dowodu z opinii biegłego gwarancji pełnej niezależności. Organ (również odwoławczy) jest więc nie tylko uprawniony, ale wręcz zobowiązany do dokonania samodzielnej oceny, czy raport jest rzetelny, spójny oraz wolny od niejasności i nieścisłości, zwłaszcza pod względem zaproponowanych wariantów. Taka ocena nabiera szczególnego znaczenia w sytuacji, gdy przedstawione przez inwestora warianty – tak jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie – niewielkie się od siebie różnią. Stwierdzenie bowiem, że przedstawiony wariant alternatywny jest wariantem pozornym, pozbawia raport całkowicie wartości dowodowej. Pozorność przedstawionego wariantu alternatywnego oznacza istotną wadliwość całego raportu. Inwestor jest obowiązany przedłożyć raport, w którym zostanie rzetelnie przedstawiona analiza wszystkich wariantów, o których stanowi art. 66 ust. 1 pkt 5 u.info.śr. Celem wariantowania jest niedopuszczenie do podjęcia działalności mogącej negatywnie oddziaływać na środowisko. Skuteczność działań prewencyjnych w indywidualnej ocenie konkretnego przedsięwzięcia uzależniona jest w dużej mierze od jakości opracowanych w raporcie wariantów oraz prawidłowej ich oceny przez organ wydający decyzję środowiskową. Zasada prewencji oraz zasada przezorności w ocenie oddziaływania na środowisko wymaga stosowania odpowiednich rozwiązań technicznych i technologicznych, które powinny znaleźć się w opisie wariantów.
W tym miejscu należy zwrócić uwagę na orzecznictwo sądów administracyjnych odnoszących się do pozorności wariantów. Zgodnie z jedną z linii orzeczniczych, wariant alternatywny nie może mieć charakteru pozornego, tj. nie może się sprowadzać do zaproponowania realizacji przedsięwzięcia w tej samej lokalizacji przy niewielkich różnicach technologicznych (wyrok NSA z dnia 21 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 1871/17; wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 stycznia 2020r., sygn. akt VIII SA/Wa 3/19). Przedstawienie tego samego przedsięwzięcia różniącego się wyłącznie większą skalą hodowli, tj. zwiększenie obsady zwierząt o 10% jako dwa warianty przedsięwzięcia, nie może stanowić podstawy do uznania, że są to dwa różne warianty inwestycji w rozumieniu art. 66 ust. 1 pkt 5 u.info.śr. Tak mała różnica skłania do konkluzji, iż przedstawiony wariant alternatywny jest w istocie wariantem pozornym (wyrok WSA w Lublinie z dnia 29 maja 2025 r., sygn. akt II SA/Lu 94/25). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się nadto, że dla uznania danego wariantu za racjonalny wariant alternatywny winien on zawierać analizę wpływu danego wariantu na środowisko ze szczegółowością porównywalną do tej, jaką zastosowano do wariantu inwestorskiego. W szczególności, twierdzenia co do zmiany wpływu na środowisko winny być poparte konkretnymi danymi oraz wyliczeniami. Przy czym podkreśla się, że racjonalne warianty alternatywne winny polegać przede wszystkim na zmniejszeniu oddziaływania na środowisko, zmianie lokalizacji planowanego przedsięwzięcia ewentualnie na zastosowaniu takich technologii, które w sposób zasadniczy zredukują emisję zanieczyszczeń. W niniejszej sprawie jeszcze raz podkreślić należy, że wariant alternatywny zakłada zwiększenie ilości zgromadzonych odpadów i zwiększonej produkcji kruszywa z recyklingu. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 lutego 2023 r. (sygn. akt III OSK 2926/22), w szczególności, wymogu racjonalnego wariantu alternatywnego nie może co do zasady spełniać wariant przedsięwzięcia oparty na wykorzystaniu wysokoemisyjnych źródeł energii lub innych rozwiązań w sposób oczywisty powodujący zwiększenie emisji. Istnieje bowiem wówczas poważne ryzyko zastosowanie przez inwestora tzw. efektu tła, czyli przedstawienia wariantu inwestorskiego jako mniej szkodliwego dla środowiska na tle innych rozwiązań.
W wyroku z dnia 15 października 2025 r. (sygn. akt III OSK 127/23) Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił natomiast uwagę na złożony charakter (a taki ma również planowane w niniejszej sprawie przedsięwzięcie) przedsięwzięcia w tym znaczeniu, że jego funkcjonowanie wpływa na różne elementy środowiska poprzez różne oddziaływania. Przy takim ujęciu "alternatywności" wariantu wymiennego wobec wariantu inwestorskiego trzeba przyjąć, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, że powinny one różnić się w sposób istotny w zakresie wpływu na środowisko z uwzględnieniem emisji tych zanieczyszczeń, które są zwykle generowane przez dany typ przedsięwzięcia. W odniesieniu do planowanego w niniejszej sprawie przedsięwzięcia chodzi przede wszystkim o hałas oraz pylenie. Zwiększenie produkcji kruszywa – w kontekście tego rodzaju odziaływania na środowisko – poddaje w wątpliwość wskazywanie go jako racjonalnego wariantu alternatywnego. Te wątpliwości powinny zostać wyjaśnione przez Kolegium, ponownie rozpoznające sprawę. Ocenie Kolegium powinno być poddane – na co Skarżący słusznie zwracają uwagę - podobieństwo w zakresie wpływu na środowisko obu wariantów (przy większej wydajności urządzeń, większej ilości transportu, większej pracy maszyn), ich wewnętrzną sprzeczność w zakresie punktacji przyznanej poszczególnym wariantom (wariant alternatywny mimo zwiększonego zakresu zbierania odpadów wypadł lepiej w zakresie oceny środowiskowej) oraz tożsamość zaproponowanej technologii i organizacji logistycznej obu wariantów. Przy czym należy dodatkowo zwrócić uwagę na uzupełnianie raportu z dnia 11 grudnia 2023 r., w którym wartości punktowe dla poszczególnych wariantów są odmienne niż w pierwotnej treści raportu. Kolegium w tym zakresie nie wypowiedziało się w ogóle.
Jak wskazano wyżej, raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest jednym z najważniejszych elementów postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko mającym ułatwić ustalenie wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją planowanego przedsięwzięcia. Aby opracowanie to w każdym przypadku zawierało informacje niezbędne do zakończenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, ustawodawca zakreślił kazuistycznie w art. 66 u.info.śr. elementy, które winien zawierać każdy raport. Raport nie spełniający, bądź to wymagań materialnych, ustalonych w art. 66 u.info.śr., bądź też wymagań formalnych z art. 75 K.p.a., nie może być uznany za środek dowodowy zgodny z prawem, a tym samym, niemożliwym jest zarówno ustalenie, że inwestor wywiązał się z nałożonego na niego obowiązku przedłożenia takiego raportu, a w konsekwencji, niemożliwym jest także wydanie prawidłowej decyzji środowiskowej, gdyż nie można przeprowadzić bez raportu niewadliwej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 3 ust. 1 pkt 8 lit. a i art. 62 ust. 1 u.info.śr.). Wobec tego, zadaniem organu prowadzącego postępowanie jest sprawdzenie zawartości raportu w kontekście spełnienia wymogów formalnych i merytorycznych. Organ musi samodzielnie ocenić raport, a wyniki tej oceny winny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji sporządzonym zgodnie z wymogami art. 107 § 3 K.p.a. (wyrok NSA z dnia 8 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 2584/15). Takie oceny zabrakło w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego. W ocenie Sądu Kolegium nie dokonało w ogóle analizy wariantowania, stąd też wymyka się spod kontroli zasadność wyboru wariantu proponowanego przez inwestora. Jak wskazał organ w decyzji pierwszoinstancyjnej (s. 13): inwestor zaproponował dwa warianty podstawowy i alternatywny. "W ramach realizacji wariantu podstawowego przewiduje się budowę Zakładu odzysku odpadów innych niż niebezpieczne wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na terenie dz. nr [...], obręb B. Zakres przedsięwzięcia obejmuje: odzysk odpadów innych niż niebezpieczne w procesie odzysku R5, R12, w ilości 22000 Mg/rok; zbieranie odpadów innych niż niebezpieczne w tym magazynowanie w procesie R13, w ilości 44000 Mg/rok; wytwarzanie odpadów innych niż niebezpieczne w związku z eksploatacją instalacji do odzysku; produkcję kruszywa z recyklingu w ramach utraty statusu odpadów. Instalacja do odzysku odpadów innych niż niebezpieczne w procesie odzysku R5, R12, składać się będzie z następujących urządzeń: kruszarka/rozdrabniarka wstępna o wydajności 12,2 Mg/h, ładowarka, kabina sortownicza, sterownia. Pozostałe moduły funkcjonalne planowanego przedsięwzięcia (rodzaje odpadów, sposób magazynowania itd.) są tożsame dla obu wariantów: podstawowego i alternatywnego a szczegółowa charakterystyka planowanego przedsięwzięcia znajduje się w sentencji niniejszej decyzji oraz załączniku do decyzji. W ramach realizacji wariantu alternatywnego przewiduje się budowę zakładu odzysku odpadów innych niż niebezpieczne wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na tej samej działce (brak alternatywnych wariantów lokalizacyjnych). Zakres przedsięwzięcia obejmuje: odzysk odpadów innych niż niebezpieczne w procesie odzysku R5, R12, w ilości 25000 Mg/rok; zbieranie odpadów innych niż niebezpieczne w tym magazynowanie w procesie R13, w ilości 54000 Mg/rok; wytwarzanie odpadów innych niż niebezpieczne w związku z eksploatacją instalacji do odzysku; produkcję kruszywa z recyklingu w ramach utraty statusu odpadów. Instalacja do odzysku odpadów innych niż niebezpieczne w procesie odzysku R5, R12, składać się będzie z następujących urządzeń: rozdrabniarka zintegrowana z układem rozdzielenia frakcji o wydajności 13,9 Mg/h, ładowarka, kabina sortownicza, sterownia". Jak dalej wskazał organ pierwszej instancji, "W odniesieniu do wariantu podstawowego w ramach funkcjonowania wariantu alternatywnego przewiduje się stosowanie urządzenia służącego do odzysku - rozdrabniarki o większej wydajności oraz przewiduje się większą ilości transportów. Przewiduje się zastosowanie rozdrabniarki zintegrowanej z układem rozdzielenia frakcji. Zaproponowany wariant alternatywny charakteryzuje się większą emisją substancji gazowych i pyłowych do powietrza oraz większą emisją hałasu w stosunku do wariantu podstawowego. Powyższe wynika z większego zapotrzebowania na paliwo, zwiększonego ruchu transportu ciężkiego, zwiększonego ruchu maszyn roboczych, jak również dodatkowego pylenia z procesu rozdzielenia frakcji. Praca maszyn i urządzeń ze zwiększoną wydajnością skutkuje powstaniem większej emisji hałasu. Za wariant korzystniejszy dla środowiska uznano wariant podstawowy. W ocenie Wójta Gminy D.(1) zaproponowany przez wnioskodawcę wariant alternatywny jest wariantem racjonalnym i nie stanowi wariantu pozornego. Zaproponowany wariant alternatywny mógłby zostać wybrany przez tut. organ zamiast wariantu podstawowego zaproponowanego przez inwestora". Wójt rozważył wpływ obu wariantów na środowisko i ocenił (s. 13 decyzji), że "przewidywane oddziaływania przedsięwzięcia na poszczególne elementy środowiska, tj. na etapie realizacji, eksploatacji i likwidacji. Oddziaływania z etapu realizacji i likwidacji są tożsame. W oparciu o analizę zaproponowanych rozwiązań i walidację wariantową tut. Organ przychylił się do wniosku inwestora tj. do realizacji przedsięwzięcia w wariancie podstawowym proponowanym przez Wnioskodawcę, który jest jednocześnie wariantem najkorzystniejszym dla środowiska".
Powyższe prowadzi do stwierdzenia, że doszło do naruszenia przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Dostrzeżone braki postępowania mogą mieć istotny wpływ na wynik sprawy, stąd też koniecznym było uchylenie decyzji organu drugiej instancji. Ponownie rozpatrując sprawę w jej całokształcie, Kolegium będzie musiało dokonać, z zachowaniem przytoczonych powyżej przepisów K.p.a. oraz ogólnych zasad prowadzenia postępowania administracyjnego, pełnych ustaleń odnośnie wariantowania i ocenić w tym kontekście wartość dowodową raportu, uwzględniając przy tym podnoszone przez skarżących argumenty i zarzuty. Wyniki tych rozważań powinny znaleźć się w uzasadnieniu podejmowanego ponownie rozstrzygnięcia.
Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących raportu, należy zauważyć, że sąd administracyjny nie jest uprawniony do kwestionowania merytorycznej zawartości raportu, a może go oceniać tylko pod kątem poprawności formalnej, tj. zgodności raportu z przepisami określającymi sposób jego sporządzenia, logiki wywodów, kompletności i spójności, czyli czy raport spełnia wymagania ustawowe co do jego zawartości (treści) w rozumieniu art. 66 u.info.śr. W związku z powyższym zarzuty i twierdzenia skargi dotyczące kwestionowania wartości merytorycznej raportu nie mogły zostać uwzględnione. Nie ulega wątpliwości, że zadaniem organu prowadzącego postępowanie jest w pierwszej kolejności sprawdzenie raportu pod względem spełnienia wymogów formalnych oraz materialnych. Obowiązkiem organu jest również weryfikacja materiałów stanowiących podstawę sporządzonego raportu. Organ nie jest związany treścią raportu, a ustalenia w nim zawarte mogą służyć wydaniu decyzji ustalającej środowiskowej uwarunkowania, gdy raport jest rzetelny, spójny, wolny od niejasności i nieścisłości. Raport może być kwestionowany przez strony, jednakże należy pamiętać, że raport jest dokumentem opartym o wiedzę specjalistyczną i co do zasady nie można go zakwestionować w tym zakresie wyłącznie w oparciu o gołosłowne twierdzenia niepoparte dokumentami o podobnej mocy dowodowej. Tego rodzaju twierdzenia zawierają natomiast zarzuty skargi podniesione w niniejszej sprawie.
Za niezasadny Sąd uznał również zarzuty naruszenia art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 ust. 1 pkt 4 i ust. 10 u.info.śr. w zw. z art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b u.info.śr., art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 K.p.a. oraz art. 11 w zw. z art. 8 K.p.a. w zw. z art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. b tiret drugie u.info.śr. w zw. z art. 77 ust. 1 pkt 2 u.info.śr. Zgodnie z treścią art. 77 ust. 1 u.info.śr., jeżeli jest przeprowadzana ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do wydania tej decyzji: zasięga opinii organu, o którym mowa w art. 78, w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1-3a, 10-19 i 21-29, oraz uchwały, o której mowa w art. 72 ust. 1b, chyba że - w przypadku przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - organ ten wyraził wcześniej opinię, że nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, lub nie wydał opinii, o której mowa w art. 64 ust. 1 pkt 2 (pkt 2); uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z organem właściwym w sprawach ocen wodnoprawnych, o których mowa w przepisach ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne, chyba że - w przypadku przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - organ ten wyraził wcześniej opinię, że nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (pkt 4). Uzgodnień, o których mowa w ust. 1 pkt 1-1b i 4, dokonuje się w drodze postanowienia (art. 77 ust. 3 u.info.śr.). Zgodnie zaś z treścią art. 77 ust. 10 u.info.śr., postanowienie, o którym mowa w ust. 3, wiąże organ prowadzący postępowanie w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Słusznie skarżący wskazują, że związanie organu wydającego decyzję ustaleniami poczynionymi przez właściwe organy uzgadniające ma charakter bezwzględny, co oznacza, że nie dopuszcza się możliwości uznaniowego odstępstwa związanego np. z pozostałym materiałem dowodowym. O ile organ wydający decyzję środowiskową może dodać od siebie dodatkowe ustalenia oraz obowiązki wynikające z całokształtu materiału dowodowego, o tyle nie może zakwestionować uzgodnień poczynionych przez organy uzgadniające. Sąd podziela również stanowisko, zgodnie z którym organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia jest związany obligatoryjnymi uzgodnieniami dokonanymi przez wskazane organy współdziałające (wyrok WSA w Łodzi z dnia 16 lipca 2024 r., sygn. akt II SA/Łd 296/24). Przepisy art. 77 ust. 10 u.info.śr. wskazują wprawdzie na związanie organu wydającego decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach uzgodnieniem warunków realizacji przedsięwzięcia z organem właściwym w sprawach ocen wodnoprawnych, jednakże nie oznacza to obowiązku "inkorporowania sformułowanego przez właściwy organ uzgodnienia" – jak domaga się strona skarżąca – do treści decyzji środowiskowej. Taki obowiązek nie wynika również z przytoczonego przez skarżących art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b u.info.śr., zgodnie z którym w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wydawanej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ określa istotne warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich. Istotne jest przy tym, że na s. 5 decyzji z dnia 16 października 2024 r. w pkt. 6 Wójt wskazał na konieczność zlokalizowania w odległości większej niż 50 m od ujęć wody zaplecza budowy, parku maszynowego, miejsc składowania materiałów budowlanych na utwardzonym terenie lub zabezpieczonym przed przedostaniem się zanieczyszczeń do środowiska gruntowo-wodnego. Ponadto organ pierwszej instancji nałożył obowiązek utwardzenia i uszczelnienia podłoża ewentualnej bazy materiałowej, jeżeli lokalizacja niezbędnych elementów zaplecza oraz magazynowania materiałów obojętnych dla środowiska gruntowo-wodnego w pobliżu ujęcia będzie niezbędna z punktu widzenia realizacji inwestycji. To samo odnosi się do opinii PPIS. Z przepisów art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. b tiret drugie u.info.śr. wynika natomiast, że uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów K.p.a., powinno zawierać informacje, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione uzgodnienia i opinie organów, o których mowa w art. 77 ust. 1. Tego rodzaju uwagi i zapisy znalazły się w decyzji organu pierwszej instancji.
W zakresie zarzutu naruszenia art. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 80 ust. 2 u.info.śr. w zw. z § 4 ust. 10 pkt 4 planu miejscowego, należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 80 ust. 2 u.info.śr., właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Teren przeznaczony pod planowaną inwestycję, tj. działka nr [...], zgodnie z planu miejscowego zaliczony został do terenów aktywności gospodarczej z dopuszczeniem inwestycji uciążliwych (P/U). Stosownie do § 2 pkt 6 planu miejscowego przez "inwestycje uciążliwe" prawodawca lokalny rozumie inwestycje zaliczone do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy - Prawo ochrony środowiska (dalej "Pr.o.ś"). Zgodnie z treścią § 4 ust. 10 pkt 4 lit. a planu miejscowego, wyznacza się tereny oznaczone na rysunku planu symbolem P/U, dla których obowiązują następujące ustalenia szczegółowe: Zasady i standardy urządzania terenu: obowiązuje zakaz lokalizacji towarzyszącej funkcji mieszkaniowej. Kwestia lokalizacji na obszarze działki nr [...] terenów aktywności gospodarczej z dopuszczeniem inwestycji uciążliwych została więc przesądzona w planie miejscowym. Słusznie zatem Kolegium wskazało, że w takiej sytuacji, według 80 ust. 2 u.info.śr., nie można odmówić wydania decyzji środowiskowej dla przedsięwzięcia mogącego zawsze i potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jakim jest sporna inwestycja. Przy czym, Sąd podziela stanowisko organu, że zakaz lokalizacji "towarzyszącej funkcji mieszkaniowej" odnieść należy wyłącznie do terenów objętych symbolem P/U a nie działek leżących poza tym terenem. Nieprawidłowo zatem – w ocenie Sądu – skarżących wywodzą z treści przytoczonego wyżej § 4 ust. 10 pkt 4 lit. a planu miejscowego, że dwie położone w swoim niemal bezpośrednim sąsiedztwie działki gruntu nr [...] oraz [...] a także towarzyszące im zabudowania w powszechnym rozumieniu są dla siebie nawzajem towarzyszące, przez co towarzyszące jest również ich przeznaczenie. Błędnym jest zatem stwierdzenie, że nieważność planu miejscowego w zakresie dotyczącym przeznaczenia działki nr [...] skutkuje brakiem możliwości usytuowania na niej działalności o charakterze uciążliwym w rozumieniu art. 80 ust. 2 u.info.śr., co sprawia, że niemożliwe jest wydanie decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgodnie z wnioskiem. Kwestia ewentualnej – zdaniem skarżących – nieważności planu miejscowego pozostaje poza zakresem orzekania Sądu w niniejszej sprawie.
Uwzględniając powyższe, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana niezgodnie z prawem, a to obligowało do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Stąd orzeczono jak w punkcie pierwszym sentencji niniejszego wyroku.
Orzeczenie z punktu drugiego sentencji znajduje zaś swoje oparcie w przepisach art. 200 w zw. z art. 205, art. 211, art. 212 § 1 P.p.s.a. oraz w zw. z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 535 ze zm.; 200 zł) i w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 poz. 1935 ze zm.; 480 zł) i art. 1 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 4 i pkt IV Załącznika ustawy z dnia 6 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2111 ze zm.; 17 zł) w zw. z art. 214 § 2 zdanie drugie P.p.s.a.