II SA/Wr 200/12

II SA/Wr 200/12 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2012-05-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2012-03-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Andrzej Wawrzyniak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
*Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2003 nr 207 poz 2016
art. 51
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r.  - Prawo budowlane - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kremis Sędziowie Sędzia NSA Jullia Szczygielska Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (sprawozdawca) Protokolant Wojciech Śnieżyński po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 maja 2012 r. sprawy ze skargi M. H. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki kotła c.o. na paliwo stałe oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia[...] r. nr[...], podjętą na podstawie art. 51 ust. 1 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.) oraz art. 104 kpa, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. nakazał M. i S. H. – inwestorom samowolnych robót budowlanych realizowanych w obrębie części budynku mieszkalnego (w poziomie parteru) zlokalizowanego w miejscowości U. gmina O. Ś. przy ul. W. [...], na działce nr [...] AM[...], polegających na zamontowaniu kotła centralnego ogrzewania w korytarzu tego budynku – rozbiórkę wyżej wymienionego kotła centralnego ogrzewania na paliwo stałe, poprzez jego demontaż i odłączenie od instalacji centralnego ogrzewania wraz z zaślepieniem przewodów instalacji centralnego ogrzewania dochodzącej do tego kotła.
W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że postępowanie w niniejszej sprawie prowadzone jest w związku z wnioskiem R. O. z dnia [...] r. oraz wcześniejszych wniosków poprzedników prawnych wnioskodawcy kierowanych do Kierownika Urzędu Rejonowego w T. w sprawie wykonania przez M. i S.H., w warunkach samowoli budowlanej, robót budowlanych w obrębie części budynku mieszkalnego, zlokalizowanego w miejscowości U., przy ul. W.[...] (działka nr[...] AM[...]).
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego podał, iż w wyniku przeprowadzonych w dniu 15 września 2008 r. oględzin oraz na podstawie złożonych oświadczeń inwestorów ustalił, że w korytarzu na poziomie parteru usytuowany jest kocioł centralnego ogrzewania na paliwo stałe obsługujący lokal mieszkalny. Kocioł ten podłączony został do przewodu dymowego po byłej kuźni, a na jego wykonanie S. H. nie posiada żadnych dokumentów świadczących o legalności prowadzonych robót, które wykonywane były w latach 1995 – 2000.
W związku z powyższym, pismem z dnia [...] r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T., zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie robót budowlanych prowadzonych w warunkach samowoli budowlanej realizowanych przez M. i S. H. w obrębie posesji zlokalizowanej w miejscowości U. przy ul. W.[...]. Ze względu natomiast na wątpliwości organu co do poprawności wykonanych robót budowlanych i zgodności ich z sztuką budowlaną oraz przepisami techniczno-budowlanymi, postanowieniem z dnia [...] r. (w motywach omawianej decyzji organ I instancji błędnie podał rok 2010) nr [...] nałożono na inwestorów obowiązek dostarczenia ekspertyzy technicznej wykonanej przebudowy wraz z wykonanymi robotami instalacyjnymi w zakresie montażu kotła na paliwo stałe.
Zaznaczając, że inwestorzy w dniu [...] r. przedłożyli sporządzoną przez J. W. opinię techniczną, organ I instancji podał, że z uwagi na zawarte w niej nieścisłości, ponownie wezwano ich do wykonania w całości obowiązku wynikającego z postanowienia nr[...]. Czyniąc zadość powyższemu, w dniu [...] r. przedłożyli opinię techniczną dotyczącą instalacji centralnego ogrzewania w przedmiotowym budynku, która sporządzona została przez osobę posiadająca odpowiednie uprawnienia budowlane.
W tak kształtującym się stanie faktycznym, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. decyzją z dnia [...] r. nr [...] nakazał M. i S. H. rozbiórkę kotła centralnego ogrzewania na paliwo stałe usytuowanego w korytarzu wyżej wymienionego budynku, poprzez jego demontaż i odłączenie od instalacji centralnego ogrzewania wraz z zaślepieniem przewodów instalacji dochodzącej do kotła. Powyższe rozstrzygniecie zostało uchylone decyzją D.Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr[...], a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
Rozpoznając ponownie sprawę organ I instancji, pismem z dnia [...]r., wezwał K. B., autora opinii technicznej dotyczącej instalacji centralnego ogrzewania, do wyjaśnienia wątpliwości co do mocy cieplnej zamontowanego kotła i spełnienia przez niego warunków technicznych. Podczas przesłuchania K. B. oświadczył, że przedmiotowy kocioł nie jest kotłem fabrycznie produkowanym, ale wykonany został rzemieślniczo, co też uniemożliwia określenie jego mocy. Odwołując się jednak do wielkości kotła wskazał, że jego moc nie przekracza 10 kW. Wyjaśnił nadto, że:
"- kubatura pomieszczenia gdzie usytuowany jest kocioł wyjdzie dosyć duża i uzupełni swoją opinię o ten parametr po przeprowadzeniu pomiarów.
- w swojej opinii zalecił aby wykonać wentylację grawitacyjną wyciągową która będzie wentylacja wywiewną. W pomieszczeniu korytarza nie ma wentylacji mechanicznej wyciągowej.
- wielkość przewodu kominowego i jego parametry spełniają wymogi stawiane przez przepisy ww. rozporządzenia.
- jest to system otwarty centralnego ogrzewania i spełnia warunki wynikające z Polskich Norm i jest ona bezpieczna. Z żadnych przepisów nie wynika aby przedmiotowy kocioł nie mógł tam być usytuowany, jest to pomieszczenie niemieszkalne. Po wykonaniu zaleceń opinii czyli wykonaniu wentylacji wywiewnej zostaną spełnione obowiązujące przepisy. W swojej opinii oczywiście napisał że należy przedmiotowy kocioł zdemontować i wykorzystać kuchnię węglową usytuowaną w pomieszczeniu kuchennym ze względu na trwający konflikt sąsiedzki".
Następnie organ I instancji podniósł, że w dniu 5 maja 2011 r. otrzymał pisemną informację od K. B., z której wynika, że kubatura pomieszczenia, gdzie zamontowany jest przedmiotowy kocioł, wynosi 27,13 m3. Natomiast w dniu [...]r. J.O. przedłożyła opinię techniczną sporządzoną przez W. R., dotyczącą istniejącego kotła centralnego ogrzewania, w której podkreślono, że przedmiotowy kocioł zamontowany w pomieszczeniu sieni wejściowej do budynku narusza obowiązujące przepisy określone rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r., Nr 75, poz.690 z późn. zm.). Ponadto Powiatowy Inspektor zaznaczył, że po zapoznaniu się z aktami sprawy S. H. oświadczył, że przedmiotowy kocioł zamontowany na korytarzu istnieje tam już od 1972 r. i od tego czasu jest użytkowany.
Zdaniem organu I instancji przedmiotowe roboty zostały wykonane bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, co stanowi o naruszeniu przepisu art. 28 ustawy - Prawo budowlane. Stwierdzając, że w omawianym postępowaniu zastosowanie mają przepisy art. 50 i 51 Prawa budowlanego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wywiódł, iż wskazana przez S. H. data wykonania przedmiotowych prac, tj. 1972 r., nie ma znaczenia dla ustalenia procedury prawnej i przepisów techniczno-budowlanych, które mają zastosowanie w sprawie. Istotne jest bowiem to, że przedmiotowe roboty budowlane należy zakwalifikować jako montaż, który w myśl art. 103 Prawa budowlanego z 1994 r., nawet jeśli został wykonany pod rządami ustawy Prawo budowlane z 1974 r. lub wcześniejszymi podlega regulacji ustawy z 1994 r., w tym przepisom techniczno - budowlanym obowiązującym na dzień orzekania w sprawie stwierdzonej samowoli budowlanej.
Poddając analizie, w dalszej kolejności, okoliczności niniejszej sprawy, organ I instancji wskazał, że kotły na paliwo stałe o mocy cieplnej nominalnej do 10 kW, zgodnie z § 136 ust. 2a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, mogą być instalowane w budynkach, o których mowa w § 132 ust. 3, na poziomie ogrzewanych pomieszczeń, w pomieszczeniach niebędących pomieszczeniami mieszkalnymi:
1) o kubaturze wynikającej ze wskaźnika 4 m3/kW nominalnej mocy cieplnej kotła, lecz nie mniej niż 30 m3,
2) spełniających wymagania dotyczące wentylacji, o których mowa w § 150 ust. 9,
3) posiadających przewody kominowe określone w § 140 ust. 1 i 2 oraz § 145 ust. 1,
4) zapewniających dopływ powietrza do spalania w ilości co najmniej 10 m3/h na 1 kW nominalnej mocy cieplnej kotła
- odpowiadających wymaganiom określonym w Polskiej Normie dotyczącej kotłowni wbudowanych na paliwo stałe.
Mając powyższe na względzie organ I instancji doszedł do przekonania, że kubatura pomieszczenia, w którym znajduje się przedmiotowy kocioł jest mniejsza, niż dozwolona w § 136 ust. 2a pkt 1 cytowanego wyżej rozporządzenia, gdyż zdaniem K. B. wynosi 27,13m3, natomiast według W. R. 24,64 m3. Przewód kominowy, do którego podłączony jest przedmiotowy kocioł posiada, według przedłożonych opinii, wymiar 40 x 65cm i spełnia warunki w zakresie przekroju przewodu dymowego. Kwestia podłączenia do przedmiotowego przewodu drugiego kotła na paliwo stałe w pomieszczeniu piwnicznym została z kolei określona w innym trwającym postępowaniu administracyjnym. Powiatowy Inspektor wskazał, że korytarz nie posiada wentylacji nawiewnej, a samo jego usytuowanie przy drzwiach wejściowych nie spowoduje spełnienia warunku zapewnienia dopływu powietrza do spalania w ilości co najmniej 10 m³/h na 1 kW nominalnej mocy cieplnej kotła. Usytuowanie kotła narusza także – zdaniem organu I instancji - postanowienia właściwej Polskiej Normy regulującej kwestie kotłowni na paliwo stałe.
W ocenie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, sam fakt naruszenia w niniejszej sprawie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, powoduje brak możliwości legalizacji przedmiotowych robót budowlanych. Kluczowym bowiem warunkiem możliwości pozostawienia przedmiotowego kotła na paliwo stałe jest spełnienie przez pomieszczenie, gdzie jest usytuowany kocioł, parametru kubatury. Wobec powyższego organ uznał, że pomieszczenie korytarza nie jest i nie będzie posiadało funkcji kotłowni, zatem zasadne jest nakazanie, na podstawie art. 51 ust 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, rozbiórki przedmiotowego kotła na paliwo stałe poprzez jego demontaż i usunięcie z pomieszczenia korytarza oraz wykonanie zaślepienia przewodów instalacji centralnego ogrzewania dochodzących do wyżej wymienionego kotła.
Odwołanie od powyższej decyzji złożyli M. i S. H., wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie art. 51 Prawa budowlanego oraz uchybienie przepisom postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a w szczególności naruszenie art. 6, 7, 77 § 1, 80, 11 i 107 KPA.
Argumentując zasadność złożonego odwołania małżonkowie H. wskazali, iż nie zgadzają się z interpretacją, że w niniejszej sprawie zastosowanie mają przepisy, które obowiązują w dacie wydania decyzji, a nie w dacie wykonania robót budowlanych. Ponadto zarzucili, że organ I instancji nie obliczył kubatury pomieszczenia, w którym usytuowany jest kocioł, a żaden z autorów złożonych w niniejszej sprawie opracowań technicznych nie przedłożył rysunku szkicu i obliczeń oraz nie podał podstawy prawnej obliczeń wskazujących na określoną przez nich wartość liczbową kubatury. W ocenie odwołujących się zasadnym też było wyjaśnienie czy w realiach rozpoznawanej sprawy nie można wykonać określonych robót lub czynności, które pozwoliłyby na pozostawienie jedynego źródła ciepła.
Decyzją z dnia [...] r. nr[...], podjętą na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 KPA, D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że wbrew twierdzeniom skarżących, realizacja robót budowlanych, takich jak montaż kotła centralnego ogrzewania, nie była wyłączona spod obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Żaden z aktów prawnych regulujących tematykę, którą obecnie normuje ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, to jest ustawa z dnia 31 stycznia 1961 r. Prawo budowlane, ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane i akty wykonawcze wydane na ich podstawie, takiego wyłączenia nie zawierał. Wykonanie zatem takich robót bez uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę stanowi samowolę budowlaną.
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wywiódł następnie, że data wykonania przedmiotowych robót, wbrew twierdzeniom skarżących, nie ma żadnego znaczenia dla ustalenia procedury prawnej i przepisów techniczno-budowlanych, które mają zastosowanie w sprawie. Istotne jest natomiast to, że prace takie zakwalifikować należy jako montaż, który w myśl art. 103 Prawa budowlanego z 1994 r., nawet jeżeli został wykonany np. pod rządami Prawa budowlanego z 1974 r., podlega regulacji ustawy z 1994 r., w tym przepisom techniczno - budowlanym obowiązującym na dzień orzekania w sprawie stwierdzonej samowoli budowlanej.
D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił, że celem postępowania prowadzonego na podstawie art. 51 Prawa budowlanego, który ma zastosowanie w niniejszej sprawie, jest doprowadzenie samowolnie wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem, rozumianego jako zgodność z przepisami techniczno-budowlanymi.
Mając na względzie zebrany w sprawie materiał dowodowy, organ II instancji doszedł do przekonania, że wykonane roboty budowlane polegające na zamontowaniu przedmiotowego pieca naruszają obowiązujące przepisy techniczno-budowlane. Zgodnie bowiem z § 136 pkt 2a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, kotły na paliwo stałe o mocy cieplnej nominalnej do 10 kW mogą być instalowane w budynkach, o których mowa w § 132 ust. 3, tj. budynkach jednorodzinnych, mieszkalnych w zabudowie zagrodowej i rekreacji indywidualnej oraz niskich budynkach wielorodzinnych, na poziomie ogrzewanych pomieszczeń, w pomieszczeniach niebędących pomieszczeniami mieszkalnymi:
1) o kubaturze wynikającej ze wskaźnika 4 m3/kW nominalnej mocy cieplnej kotła, lecz nie mniej niż 30 m3,
2) spełniających wymagania dotyczące wentylacji, o których mowa w § 150 ust. 9,
3) posiadających przewody kominowe określone w § 140 ust. 1 i 2 oraz § 145 ust. 1
4) zapewniających dopływ powietrza do spalania w ilości co najmniej 10 m3/h na 1 kW nominalnej mocy cieplnej kotła
- odpowiadających wymaganiom określonym w Polskiej Normie dotyczącej kotłowni wbudowanych na paliwo stałe.
Tymczasem, jak wynika z dwóch niezależnych opinii sporządzonych na temat przedmiotowego pieca, pomieszczenie, w którym usytuowano przedmiotowy piec ma kubaturę mniejszą niż 30 m3, a tym samym w sposób oczywisty nie spełnia warunków do tego, aby funkcjonował w nim wyżej wymieniony piec, co uniemożliwia legalizację robót, polegających na montażu przedmiotowego pieca. Jedynym zaś sposobem na usunięcie wyżej wskazanego stanu naruszenia prawa jest nakazanie inwestorom, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, dokonania rozbiórki przedmiotowego kotła, poprzez jego demontaż i odłączenie od instalacji centralnego ogrzewania wraz z zaślepieniem przewodów instalacji centralnego ogrzewania dochodzącej do tego kotła.
Odnosząc się do argumentacji zawartej w odwołaniu, organ II instancji wskazał, że brak jest podstaw, aby przeprowadzać dodatkowe dowody w celu ustalenia kubatury pomieszczenia, w którym dokonano montażu, albowiem fakt, iż posiada ono parametry, które uniemożliwiają legalizację robót, znalazł potwierdzenie w dwóch dowodach pochodzących z różnych źródeł. Strona natomiast nie przedłożyła do akt sprawy żadnego dokumentu, który stałby w sprzeczności z powyższymi dowodami.
Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożyła M. H., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynika sprawy, to jest art. 7 w związku z art. 77 § 1 w związku z art. 107 § 1 KPA, poprzez niedokonanie dokładnego wyjaśnienia okoliczności stanu faktycznego w zakresie ustalenia, w jakiej dacie doszło do montażu spornego kotła.
Motywując w dalszej części zasadność złożonej skargi skarżąca wywodziła, że organ II instancji zaniechał dokonania ustaleń, kiedy doszło do montażu kotła c.o., chociaż okoliczność ta miała istotne znaczenie dla prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego, obowiązującego w dacie montażu. W ocenie M. H., dokonane przez organ I instancji ustalenia, że wszelkie roboty prowadzone były w latach 1995 – 2000 nie polegają na prawdzie, bowiem zostały wywiedzione z kopii opinii biegłego sądowego, której przedmiotem nie była data montażu kotła c.o. Ponadto z jej treści nie sposób było wywieść, że niniejsze prace zostały wykonane we wskazanym powyżej terminie. W tym kontekście skarżąca stwierdziła, że ustalony przez organ II instancji stan faktyczny nie stanowi desygnatu hipotezy wyrażonej w ust. 1 art. 103 Prawa budowlanego, bowiem zgodnie z powyższymi ustaleniami roboty budowlane były przeprowadzone w latach 1995 - 2000, a zatem pod rządami Prawa budowlanego z 1994 r. Tymczasem hipoteza cytowanego przepisu dotyczy spraw, w toku których weszło w życie nowe prawo budowlane, a niniejsza sprawa została zapoczątkowana wnioskiem z dnia 19 sierpnia 2008 r. W konsekwencji – zdaniem strony skarżącej – nie sposób stwierdzić, jaką datę montażu kotła c.o. przyjął organ II instancji. Z jednej bowiem strony stwierdził, że przedmiotowy montaż miał miejsce w latach 1995 - 2000, a z drugiej dokonał subsumcji stanu faktycznego w oparciu o art. 103 ust. 1. Zdaniem skarżącej, brak konsekwencji organu II instancji prowadzi do naruszenia zasady praworządności z uwagi na zaniechanie wyjaśnienia okoliczności stanu faktycznego sprawy.
Ponadto skarżąca zarzuciła, że ust. 2 art. 103 ma charakter lex specialis w stosunku do ust. 1 art. 103, a zatem nie należy interpretować go w oderwaniu od normy generalnej wyrażonej w ust. 1 art. 103, jak bezzasadnie uczynił to organ II instancji. Podniosła także, że dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego w zakresie daty montażu kotła c.o. stanowi "warunek sine qua non przestrzegania hołdowanej w art. 6 zasady praworządności". Uznanie natomiast, że zaskarżona decyzja została podjęta na podstawie przepisów prawa, które nie miały zastosowania w sprawie, może prowadzić do stwierdzenia jej nieważności, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 KPA.
W odpowiedzi na skargę D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację i wywody prawne zawarte w kwestionowanej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).
W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Skarga zatem nie mogła zostać uwzględniona.
Kwestię sporną w rozpoznawanej sprawie stanowi orzeczona, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.), decyzją organu I instancji oraz utrzymana w mocy decyzją D.Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W., rozbiórka kotła centralnego ogrzewania na paliwo stałe usytuowanego w korytarzu budynku zlokalizowanego w miejscowości U., gmina O. Ś., przy ul. W. [...] (dz. nr [...] AM[...]).
Rozważając prawidłowość podjętych w niniejszej sprawie rozstrzygnięć oraz podniesione w skardze zarzuty w pierwszej kolejności wskazać należy, że w rozpoznawanej sprawie zastosowanie mają przepisy Prawa budowlanego z dnia 7 lipca 1994 r., a bez znaczenia dla oceny tejże kwestii jest to, kiedy roboty budowlane związane z montażem pieca miały miejsce. Zgodnie bowiem z art. 103 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2, który stanowi, że przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe.
Wskazana powyżej regulacja dopuszcza więc możliwość stosowania przepisów obowiązujących uprzednio, ale tylko w sytuacji, gdy okoliczności stanu faktycznego mieszczą się w zakresie zastosowania art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r. Kategoryczność brzmienia ust. 1 art. 103 ustawy z 1994 r. wyklucza możliwość stosowania wykładni rozszerzającej, a zatem dopuszczenia stosowania przepisów obowiązujących dotychczas, do innych okoliczności wskazanych w przepisach prawa budowlanego, niż określone w art. 48. Istotne znaczenie dla prawidłowej kwalifikacji przepisów, które mają zastosowanie w niniejszej sprawie, ma nie to, w jakim czasie inwestycja została wykonana, ale to, czy stanowi samowolę budowlaną, o której mowa w art. 48 Prawa budowlanego.
W realiach rozpoznawanej sprawy nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 48 Prawa budowlanego, gdyż przedmiotem niniejszego postępowania nie jest budowa obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia, a samowolne wykonanie robót budowlanych polegających na montażu kotła centralnego ogrzewania, co wyczerpuje hipotezę art. 51 Prawa budowlanego i tym samym wyklucza zastosowanie przepisów obowiązujących uprzednio. Oceny prawnej przedmiotowej inwestycji należało zatem dokonać na podstawie przepisów Prawa budowlanego z 1994 r. Bezsporne przy tym w niniejszej sprawie jest to, że przedmiotowa inwestycja wykonana została w warunkach samowoli budowlanej, co też wynika ze złożonego w toku prowadzonego postępowania administracyjnego oświadczenia S. H.
Przepis art. 51 ustawy – Prawo budowlane ma zastosowanie w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub 49b ust. 1, a zatem m.in. w sytuacji, gdy bez wymaganego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia wykonano roboty budowlane inne niż polegające na realizowaniu obiektu budowlanego. Przewidziany w art. 50 i 51 powyższej ustawy tryb postępowania zmierza do doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem, rozumianego – jak słusznie zauważył organ odwoławczy – jako zgodność z przepisami techniczno-budowlanymi. Jeżeli w trakcie postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez właściwy organ okaże się, że nastąpiło naruszenie prawa nie dające się usunąć, wówczas organ jest zobowiązany zastosować art. 51 ust. 1 pkt 1 i wydać decyzję zakazującą prowadzenia dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Decyzja taka kończy postępowanie.
Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że przedmiotowe roboty budowlane polegające na montażu kotła centralnego ogrzewania naruszają obowiązujące przepisy techniczno – budowlane. Zgodnie bowiem z § 136 ust. 2a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.), kotły na paliwo stałe o mocy cieplnej nominalnej do 10 kW mogą być instalowane w budynkach, o których mowa w § 132 ust. 3 (w budynkach jednorodzinnych, mieszkalnych w zabudowie zagrodowej i rekreacji indywidualnej oraz niskich budynkach wielorodzinnych) na poziomie ogrzewanych pomieszczeń, w pomieszczeniach niebędących pomieszczeniami mieszkalnymi:
1) o kubaturze wynikającej ze wskaźnika 4 m3/kW nominalnej mocy cieplnej kotła, lecz nie mniej niż 30 m3,
2) spełniających wymagania dotyczące wentylacji, o których mowa w § 150 ust. 9,
3) posiadających przewody kominowe określone w § 140 ust. 1 i 2 oraz § 145 ust. 1,
4) zapewniających dopływ powietrza do spalania w ilości co najmniej 10 m3/h na 1 kW nominalnej mocy cieplnej kotła
- odpowiadających wymaganiom określonym w Polskiej Normie dotyczącej kotłowni wbudowanych na paliwo stałe.
Tymczasem w realiach rozpoznawanej sprawy jakkolwiek korytarz, na którym znajduje się kwestionowany kocioł, nie stanowi pomieszczenia mieszkalnego, to jednak jego kubatura wynosi mniej niż 30 m³, co jednoznacznie stwierdzono w sporządzonych ocenach technicznych. Z treści opinii sporządzonej przez W. R. wynika, że kubatura korytarza wynosi 24,64 m³, natomiast w ocenie K. B. - 27,13m³. Powyższa okoliczność wyklucza zatem możliwość legalizacji samowolnych robót, gdyż pomieszczenie, w którym usytuowany jest sporny kocioł, nie spełnia norm techniczno – budowlanych, wskazanych w powyższym przepisie rozporządzenia. Skutkuje to koniecznością rozbiórki niniejszego kotła poprzez jego demontaż i odłączenie od instalacji centralnego ogrzewania wraz z zaślepieniem przewodów instalacji centralnego ogrzewania dochodzącej do kotła. W realiach rozpoznawanej sprawy nie jest więc możliwe doprowadzenie wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego prawem.
W tym stanie rzeczy uznać należy, że czynności organów właściwych instancyjnie orzekających w rozpoznawanej sprawie w omawianym powyżej zakresie zostały dokonane prawidłowo, a podjętym przez nie decyzjom nie można zarzucić wadliwości, skutkującej koniecznością wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Organy nadzoru budowlanego obu instancji w toku prowadzonego w sposób należyty postępowania wyjaśniły bowiem wszystkie istotne okoliczności stanu faktycznego oraz dokonały prawidłowego ustalenia mającej zastosowanie normy prawno - materialnej, której naruszenie tworzy stan sprzeczności z prawem. Sporządzone natomiast przez te organy uzasadnienia podjętych decyzji odzwierciedlają poszczególne etapy prowadzonego postępowania oraz wyjaśniają podstawę prawną przyjętego rozstrzygnięcia w sposób wyczerpujący, tak aby strony mogły zrozumieć przesłanki i argumenty, którymi organy te kierowały się przy załatwianiu sprawy, nie naruszając tym samym wyrażonej w art. 11 KPA zasady przekonywania.
Mając powyższe na względzie i kierując się dyspozycją z art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji wyroku.