II SA/Wr 194/03

II SA/Wr 194/03 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2004-01-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-01-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Anna Siedlecka
Julia Szczygielska /przewodniczący sprawozdawca/
Mieczysław Górkiewicz
Symbol z opisem
615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA del. do WSA Julia Szczygielska /sprawozdawca/ Sędzia WSA : Mieczysław Górkiewicz Asesor WSA : Anna Siedlecka Protokolant: Katarzyna Grott po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2004r. sprawy ze skargi R. J. i I. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta W. z dnia [...]r., Nr [...] I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. na rzecz R.J. i I. G. po 10 zł /dziesięć złotych/ tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od skargi.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...]r. Nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. po rozpatrzeniu wniosku I. G. oraz R. J. o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta W. z dnia [...]r. Nr [...], ustalającej - na rzecz A Sp. z o.o. we W. - warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji obejmującej budowę: 4 budynków mieszkalnych, jednorodzinnych o wysokości 1 kondygnacji z poddaszem użytkowym, w zabudowie szeregowej po 4 segmenty w jednym budynku, 1 budynku wielorodzinnego na ok. 12 mieszkań o wysokości 2 kondygnacji z poddaszem nieużytkowym, dróg dojazdowych, parkingu samochodowego, niezbędnej infrastruktury technicznej /gaz, wodociąg, kanalizacja, kanalizacja deszczowa, energetyka, telekomunikacja/, zagospodarowania działki, kotłowni na paliwo ciekłe lub gazowe, przewidzianej do realizacji we W., przy ul. Ł., na działce nr [...],[...], obręb Z., powołując się na przepis art. 157 § 1 i 2 oraz art. 158 § 1, w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. stwierdziło nieważność opisanej wyżej decyzji organu pierwszej instancji.
Uzasadniając swe rozstrzygnięcie Kolegium stwierdziło, iż strony zarzuciły, iż zakwestionowana decyzja jest sprzeczna z obowiązującymi aktami prawa miejscowego oraz zażądały stwierdzenia jej nieważności. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego osiedla Z. we W. /przyjęty uchwałą Miejskiej Rady Narodowej z dnia [...]r. Nr [...]/, przewiduje bowiem - ich zdaniem - na tymże terenie wyłącznie zabudowę parterową, budynki jednorodzinne lub szeregowe. Wnioskodawcy twierdzą ponadto, iż orzeczenie jest także sprzeczne z uchwałą Rady Miejskiej W. z dnia [...]r., Nr [...], ustanawiającą Zabytkowy Zespół Urbanistyczny Z.. W myśl postanowień tej drugiej uchwały, na przedmiotowym terenie planowana jest zabudowa jednorodzinna, wolnostojąca, jednorodzinne domy szeregowe i atrialne, wille wielorodzinne, zabudowa mieszkaniowo - usługowa. W opinii stron, wykazywana sprzeczność jest rażącym uchybieniem, uzasadniającym stwierdzenie nieważności podważanego rozstrzygnięcia. W dniu [...]r. uzupełniono wniosek o stwierdzenie nieważności wymienionej decyzji. Strony dodatkowo podniosły, iż realizacja planowanej inwestycji uniemożliwi całkowicie naturalne oświetlenie pomieszczeń w sąsiadującym budynku jednorodzinnym. Budynek wielorodzinny jest budowany w odległości 6,36 m. od budynku jednorodzinnego, zamiast wymaganych przepisami 12,40 m, położenie budynku jest o ok. 1,5 m. wyższe niż przewidywał projekt. Ponadto rozstrzygnięcie nie określa precyzyjnie liczby mieszkań, stwarzając inwestorowi możliwość zwiększenia ilości kondygnacji w spornym budynku wielorodzinnym. W ocenie wnioskodawców, przedmiotowa decyzja nie spełnia również wymagań dotyczących szerokości drogi zlokalizowanej pomiędzy budynkami szeregowymi przy ul. Ł..
Kolegium wskazało, iż z załączonego do akt sprawy wypisu i wyrysu z planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego osiedla Z. we W., wynika, iż teren potencjalnej inwestycji położony jest na obszarze oznaczonym symbolami "[...]", "[...]" oraz "[...]". Przeznaczenie części nieruchomości, położonej na terenie oznaczonym symbolem "[...]", określone zostało jako "zabudowa mieszkaniowa skoncentrowana. Projektowana zabudowa szeregowa, fronty szerokości 9 m., dopuszczalna wysokość 2 kondygnacje. Działki od [...] m2 do [...] m2 /skrajne/, średnio ok. [...] m2. Dopuszczalny inny podział wewnętrzny pod warunkiem nie zwiększania wysokości zabudowy. Od ulicy P. zabudowa wolnostojąca". Pozostała część nieruchomości przeznaczona jest pod projektowane ulice dojazdowe.
Z brzmienia powyższych zapisów wynika zdaniem Kolegium, iż nieuzasadniony jest zarzut stron, co do sprzeczności planowanej inwestycji z obowiązującym planem miejscowym. Szczegółowy plan osiedla Z. nie przewiduje bowiem na przedmiotowym obszarze wyłącznie budynków parterowych. Ustanawia on natomiast wyraźnie zabudowę dwukondygnacyjną. Ponadto dopuszcza "inny podział wewnętrzny pod warunkiem nie zwiększania wysokości zabudowy." Uwzględniając powołane zapisy planu, należy - zdaniem Kolegium - uznać również za bezzasadny wywód stron, iż nieprecyzyjne określenie liczby mieszkań w planowanym budynku, umożliwi inwestorowi wystąpienie o zmianę projektu budowlanego i podwyższenie liczby kondygnacji. W świetle postanowień planu miejscowego, dopuszczającego wyłącznie zabudowę dwukondygnacyjną, ewentualne zmiany w tym zakresie - wbrew obawom stron - nie mogłyby zostać zrealizowane.
Należy podkreślić, iż w myśl art. 46a ust 1 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest nieważna, jeżeli jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W świetle powyższego wywodu, nie można uznać, iż przesłanka ta została spełniona.
W piśmie z dnia [...]r, wnioskodawcy zarzucili dodatkowo, naruszenie przez sporną decyzję uchwały Rady Miejskiej W. z dnia [...]r. Nr [...].
Powołana przez strony uchwała to "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy W.". W myśl przepisu art. 40 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, w sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się, w drodze decyzji, wyłącznie na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tylko bowiem plan miejscowy, będąc przepisem gminnym /art. 7 ustawy/, może stanowić podstawę rozstrzygnięć organu lokalizacyjnego. Waloru aktu prawa miejscowego nie posiada natomiast przedmiotowe "Studium uwarunkowań..." /art. 6 ust. 7 tejże ustawy/. Ewentualna sprzeczność decyzji Prezydenta W. z dnia [...]r. Nr [...]z powołanym "Studium uwarunkowań...", nie może zatem przesądzać o stwierdzeniu nieważności decyzji lokalizacyjnej.
Podstawy stwierdzenia nieważności zakwestionowanej decyzji nie może również - w ocenie Kolegium - stanowić podnoszone, przez strony, niezachowanie odległości pomiędzy planowanym budynkiem wielorodzinnym a sąsiadującym budynkiem jednorodzinnym, potencjalne pozbawienie dopływu światła słonecznego do pomieszczeń domu jednorodzinnego oraz niezachowanie wymagań dotyczących szerokości drogi. Kolegium podkreśla, iż zagadnienia te są przedmiotem zainteresowania właściwych organów podczas kolejnego etapu realizacji inwestycji, tj. podczas uzyskiwania pozwolenia na budowę i zatwierdzania projektu budowlanego.
Mimo, iż argumentacja powołana przez wnioskodawców nie potwierdziła istnienia przedstawianych przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji, zakwestionowane rozstrzygnięcie nie może jednak w ocenie Kolegium pozostać w obrocie prawnym.
W myśl art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie Kolegium, podważane przez strony orzeczenie lokalizacyjne zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa.
Przepis art. 107 § 1 k.p.a., wymienia podstawowe elementy, jakie powinna zawierać decyzja administracyjna. W myśl art. 107 § 2 kodeksu, przepisy szczególne mogą określać także inne składniki, które powinna zawierać decyzja. W rozpatrywanej sprawie przepisem takim jest art. 42 powoływanej już wielokrotnie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z brzmieniem art. 42 ust. 1, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu powinna zawierać dodatkowe elementy, tj. określać rodzaj inwestycji, warunki wynikające z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeśli dla danego obszaru plan został uchwalony, warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wynikające z przepisów szczególnych, warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w stosownej skali, okres ważności decyzji oraz wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Tymczasem organ lokalizacyjny całkowicie pominął w zakwestionowanym rozstrzygnięciu ostatni z wymienionych, obligatoryjnych elementów. Nie można zatem uznać, iż sporna decyzja jest kompletna, tj. posiada wszystkie wymagane ustawą składniki. Tym samym nie zabezpiecza ona w żaden sposób interesu innych podmiotów. Ponieważ plan miejscowy nie przewidywał szczególnych rozwiązań w tym przedmiocie, organ powinien zagwarantować ochronę tego interesu na podstawie powszechnie obowiązujących przepisów. Obowiązku tego jednak nie dopełnił. W ocenie Kolegium, zaniechanie powyższe stanowi rażące naruszenie prawa, uzasadniające stwierdzenie nieważności zakwestionowanej decyzji.
Mając na uwadze powyższe okoliczności, Kolegium orzekło jak na wstępie.
Zaskarżoną decyzją z dnia [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. po rozpatrzeniu wniosku Spółki z o.o. "A" we W. o ponowne rozpatrzenie sprawy, powołując się na przepis art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 127 § 3 k.p.a. uchyliło decyzję Kolegium z dnia [...]r. Nr [...]i odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta W. z dnia [...]r., Nr [...].
Kolegium stwierdziło, iż w orzecznictwie Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego, o rażącym - a więc kwalifikowanym - naruszeniu prawa, można mówić tylko wówczas, kiedy naruszenie to wywołuje skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności /wyrok NSA z 6 sierpnia 1984 r., I SA 804/84 GP nr 20 z 1984 r.; wyrok NSA z 28 sierpnia 1987 r. IV SA 926/86, PiZ 1989 nr 12/. Sama ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r. przewidując sytuację, w której decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania byłaby dotknięta nieważnością, taką konsekwencje przewidziała tylko dla decyzji sprzecznej z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego /art. 46a ust. 1 pkt 1/. Nie przewiduje zaś takich konsekwencji przy uchybieniu w decyzji innym wymaganiom przewidzianym tą ustawą.
Kwestionowana decyzja nie wymienia wprawdzie expressis verbis ustawowego zwrotu o ochronie interesów osób trzecich, tym niemniej odwołuje się do jednoznacznych przepisów przewidujących w dalszym procesie budowlanym ochronę interesów osób trzecich, a mianowicie wymienionej ustawy. Prawo budowlane oraz - i to dwukrotnie - do rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Naruszenia tych przepisów dotyczy zarzut wnioskodawców domagających się stwierdzenia nieważności wymienionej decyzji. Konkretyzacja postanowień tych przepisów następuje w trakcie opracowania projektu budowlanego inwestycji i w decyzji o pozwoleniu na budowę, wydawanych przez organy administracji architektoniczno-budowlanej.
W tej sytuacji może być dyskusyjne, czy kwestionowana decyzja została wydana z naruszeniem prawa, a już w żadnym razie nie można mówić o rażącym naruszeniu prawa.
Z tych względów Kolegium w obecnym składzie nie podzieliło rozstrzygnięcia zawartego w decyzji z dnia [...]r. [...]/ i tę decyzję uchyliło, odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...]r. /nr [...]/.
Skargę do Sądu wniósł R. J. i I.G., zarzucając, iż zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...]r. odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta W. z dnia [...]r., nr [...]o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w tej części decyzji, która odnosi się do działki nr [...]obręb Z., akceptującej możliwość usytuowania na działce nr [...] budynku wielorodzinnego na ok. 12 mieszkań nie jest zasadna ponieważ ta część decyzji jest sprzeczna z art. 46a ust. 1 pkt 1 i art. 34 ustawy z dnia 7.07.1994r. o planowaniu przestrzennym, a także art. 7 i art. 8 ust. 1 tejże ustawy.
Skarżący podobnie jak we wniosku o stwierdzenie nieważności w/w decyzji Prezydenta W. z dnia [...]r., ponowili zarzut o jej niezgodności w opisanej wyżej części z miejscowym szczegółowym planem zagospodarowania przestrzennego osiedla Z., uchwalonym przez Miejską Radę Narodową uchwałą Nr LXXV/485/94 z dnia 2 lutego 1994r. /Dz.Urz.Woj.Wrocławskiego Nr 2/94/.
Zdaniem skarżących oba zespoły orzekające Samorządowego Kolegium Odwoławczego błędnie oceniły przedstawione dowody, a treść uzasadnień dowodzi, że z niektórymi się nie zapoznały. Pominięto w szczególności znaczenie art. 7 i 8 ustawy o planowaniu przestrzennym, nie dokonując porównania treści planu zagospodarowaniu i rysunku tego planu z treścią kwestionowanej decyzji.
Skarżący podnieśli, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje na działce nr [...] budynki szeregowe i dwa budynki jednorodzinne. Budynki jednorodzinne są umieszczone na rysunku Planu w tej części działki /oznaczonej później jako [...]/, na której inwestor planuje umieścić budynek wielorodzinny.
Potwierdza to w ocenie skarżących rysunek planu, zgodnie z którym, na działce nr [...]powinny być usytuowanie dwa budynki jednorodzinne. Mają być one ustawione frontami do ul. M. /dawniej ul. P./.
Skarżący zadają w związku z tym pytanie: "od kiedy budynek wielorodzinny na ok. 12 mieszkań jest zabudową wolnostojącą.
W konsekwencji powyższego, skarżący stwierdzają, że sprzeczność z rysunkiem jest równoznaczna ze sprzecznością z przepisem. W tym przypadku sprzeczność taka jest oczywista.
Zatem zarówno w treści jak i w formie graficznej /mającej z mocy ustawy charakter przepisu prawa/ decyzja Prezydenta W. z dnia [...]r., jest sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
Istnieją zatem podstawy do uznania, że decyzja Prezydenta W. z dnia [...]r. "zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa", określoną w art.156 § 1 pkt 7 k.p.a.
Skarżona decyzja Prezydenta W. z dnia [...]r. oprócz spełniania przesłanek "nieważności z mocy prawa", zawiera zdaniem skarżących inne wady, na tyle istotne, że upoważniające do uznania tej decyzji za "rażące naruszenie prawa". Nie spełnia ona bowiem wymogów określonych w art. 42 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy o planowaniu przestrzennym.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko oraz argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Nadto organ nie zgodził się z zarzutem skarżących, że kwestionowana decyzja Prezydenta W. jest sprzeczna z miejscowym szczegółowym planem zagospodarowania przestrzennego osiedla Z., uchwalonym przez Miejską Radę Narodową uchwałą Nr LXXV/485/94 z dnia 2 lutego 1994r. /Dz.Urz.Woj.Wrocławskiego Nr 2/94/.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Sądowa kontrola decyzji administracyjnych polega na badaniu ich zgodności z prawem, a więc zgodności z normami prawa materialnego, jak i przepisami postępowania administracyjnego.
Rozpatrując stan faktyczny i prawny sprawy Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...]r. - narusza przepisy prawa w zakresie wskazanym w 145 & 1 pkt.1 lit.c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270/, co powoduje, iż decyzja ta podlega usunięciu z obrotu prawnego.
Niewątpliwe jest w sprawie, że zaskarżona do Sądu decyzja z dnia [...]r., wydana została w wyniku rozpatrzenia złożonego przez Spółkę z o.o. "A" we W. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy objętej decyzją tegoż Kolegium z dnia [...]r., Nr [...], opartą na przepisie art. 156 & 1 pkt.2, art.157& 1 i art. 158 & 1 k.p.a.
Istotne jest w sprawie, że wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy nakłada na organ obowiązek ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia tej samej sprawy i wydania nowej decyzji /art.127 & 3 k.p.a./, do której ma odpowiednie zastosowanie przepis art.138 & 1 k.p.a.
W niniejszej sprawie będącej przedmiotem postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym organ wydając zaskarżoną decyzję z dnia [...]r. naruszył przepisy postępowania dowodowego w zakresie wszechstronnego zgromadzenia i oceny całego materiału dowodowego.
Materialno-prawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999r., Nr 15, poz.139 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania decyzji Prezydenta W. z dnia [...]r., Nr [...], zmienionej decyzją z dnia [...]r., Nr [...]o ustaleniu na rzecz Spółki z o.o. "A" we W. warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynków mieszkalnych przewidzianych do realizacji we W. przy ul.Ł. /działka nr [...],[...], obręb Z..
I tak zgodnie z przepisem art.2 ust.1 tej ustawy ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu dokonywane jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego z zachowaniem warunków określonych w ustawach.
W myśl zaś art. 7 omawianej ustawy, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest przepisem gminnym, co oznacza, że plan jest aktem prawnym powszechnie obowiązującym. Plan składa się z części tekstowej, zawierającej ustalenia planowe oraz rysunku planu /art.8 ust.1 ustawy/.
Rysunek planu jest w myśl w/w art.8 ust.1 ustawy integralną częścią planu, stąd ma on na równi z tekstem planu moc wiążącą.
Rysunek i tekst planu stanowią zatem jedną wzajemnie uzupełniającą się całość.
Przytoczyć w tym miejscu należy stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęte w uchwale Składu Pięciu Sędziów z dnia 11 maja 1998r., sygn.OPK 40/97 /ONSA 4/1998, poz.111/, zgodnie z którym: " Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują wraz z innymi przepisami prawa sposób wykonywania prawa własności nieruchomości /art.33 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym/. Uprawnienie właściciela do swobodnego zagospodarowania jego nieruchomości może być ograniczone ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jako prawa miejscowego, jeśli wynikają wprost z tego planu.".
Niesporne jest w niniejszej sprawie, że podstawą prawną wydania dla Spółki z o.o. "A " opisanej wyżej decyzji Prezydenta W. z dnia [...]r., Nr [...], stanowił miejscowy szczegółowy plan zagospodarowania przestrzennego osiedla Z., uchwalony przez Miejską Radę Narodową uchwałą Nr LXXV/485/94 z dnia 2 lutego 1994r. /Dz.Urz.Woj.Wrocławskiego Nr 2/94/.
Oznacza to zatem, że decyzja ta winna była być oceniana przez Kolegium pod względem zgodności z miejscowym szczegółowym planem zagospodarowania przestrzennego osiedla Z., a który to plan składa się z części tekstowej oraz rysunku planu.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu wydanej decyzji z dnia [...]r. powołało się jedynie na część tekstową powyższego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla Z. i wywiodło z tego, że kwestionowana przez skarżących decyzja Prezydenta W. o ustaleniu na rzecz Spółki z o.o. "A." warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla spornej inwestycji nie jest sprzeczna z planem zagospodarowania przestrzennego osiedla Z..
Rozpoznając ponownie sprawę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze pominęło zaś całkowicie ocenę zgodności kwestionowanej przez skarżących decyzji Prezydenta W. o ustaleniu na rzecz Spółki z o.o. "A" warunków zabudowy i zagospodarowania terenu - z miejscowym szczegółowym planem zagospodarowania przestrzennego osiedla Z..
Organ ten nie przeprowadzając w tym względzie żadnego postępowania dowodowego, choć w świetle art.138 & 1 k.p.a. w związku z art.140 k.p.a. był do tego zobowiązany, naruszył tym samym przepis art.7, 75 &1, 77 & 1, 78 & 1 oraz art.80 k.p.a. , a w konsekwencji przepis art.107 & 3 k.p.a.
To wszechstronne postępowanie było zaś konieczne dla wyjaśnienia zarzutów podniesionych przez skarżących we wniosku o stwierdzenie nieważności w/w decyzji Prezydenta W. o ustaleniu na rzecz Spółki z o.o. "A." warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
Rozpoznając ponownie sprawę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. nie może ograniczać się tylko do kontroli decyzji swej z dnia [...]r., lecz winno ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę objętą decyzją Kolegium z dnia [...]r.
Oznacza to, że Kolegium winno ocenić kwestionowaną przez skarżących decyzję Prezydenta W. z dnia [...]r., Nr [...], zmienioną decyzją z dnia [...]r., Nr [...] o ustaleniu na rzecz Spółki z o.o. "A." we W. warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynków mieszkalnych przewidzianych do realizacji we W. przy ul.Ł. /działka nr [...],[...], obręb Z./, pod względem zgodności z miejscowym szczegółowym planem zagospodarowania przestrzennego osiedla Z., uchwalonym przez Miejską Radę Narodową uchwałą Nr LXXV/485/94 z dnia 2 lutego 1994r., czyli zarówno z tekstem planu jak i rysunkiem planu, który to rysunek, jak już wyżej Sąd zauważył jest integralna częścią planu.
Przeprowadzenie przez Kolegium w tym zakresie postępowanie i dokonanie oceny kwestionowanej decyzji Prezydenta W. z punktu widzenia przepisu art. 156 & 1 pkt.7 k.p.a. w związku z art. 46a ust.1 pkt.1 w/w ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, jest o tyle istotne, że tak z załączonej do wniosku skarżących o stwierdzenie nieważności tej decyzji - kserokopii rysunku planu zagospodarowania przestrzennego osiedla Z., jak i kserokopii fragmentu rysunku planu terenu objętego kwestionowaną decyzją załączonej do skargi, a także znajdującej się w aktach sprawy kserokopii rysunku tegoż planu, obejmującej teren spornej inwestycji, zdaje się wynikać, że na terenie to którego Prezydent W. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie jednego budynku wielorodzinnego na ok.12 mieszkań o wysokości 2 kondygnacji z poddaszem nieużytkowym, obowiązujący miejscowy szczegółowy plan zagospodarowania przestrzennego osiedla Z. przewiduje w tym terenie lokalizację jedynie dwóch budynków jednorodzinnych.
Istotna jest przy tym niesporna okoliczność, że dla tegoż terenu , zgodnie z zapisem tekstu planu zagospodarowania przestrzennego osiedla Z., dopuszczona została jedynie zabudowa wolnostojąca.
Sąd natomiast podzielił stanowisko Kolegium, przedstawione w zaskarżonej decyzji z dnia [...]r., iż brak w kwestionowanej przez skarżących decyzji Prezydenta W. z dnia [...]r., Nr [...] o ustaleniu na rzecz Spółki z o.o. "A" we W. warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynków mieszkalnych przewidzianych do realizacji we W. przy ul.Ł. – zapisu dot. wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich nie stanowi rażącego naruszenia prawa, o którym stanowi art.156 & 1 pkt.2 k.p.a.
Brak tego składnika w wydanej przez Prezydenta W. decyzji jest wprawdzie naruszeniem przepisu art.42 ust.1 pkt.5 omawianej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, lecz w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można przyjąć, że decyzja Prezydenta W. z dnia [...]r., Nr [...]o ustaleniu na rzecz Spółki z o.o. "A." we W. warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wydana została z rażącym naruszeniem prawa /por. wyrok z dnia z dnia 29 września 2000r., sygn.akt V SA 2998/99, LEX nr 51249/.
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny opierając się na przepisie art.145 & 1 pkt.1 lit.c oraz art.152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt. I i II sentencji.
Orzeczenie o kosztach znajduje swoje uzasadnienie w treści art. 200 w/w ustawy.