II SA/WR 182/23

II SA/Wr 182/23 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2023-07-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-04-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Halina Filipowicz-Kremis
Marta Pawłowska /sprawozdawca/
Władysław Kulon /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 2523/23 - Wyrok NSA z 2024-03-20
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 2351
art. 35
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis Asesor WSA Marta Pawłowska (spr.) Protokolant: Starszy asystent sędziego Katarzyna Grott po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 lipca 2023 r. sprawy ze skargi C. G. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 10 lutego 2023 r. Nr IF-O.7840.1.272.2022.MWD w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę czterech budynków mieszkalnych wielorodzinnych oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Rada Miejska w S. działając na wniosek W. B., podjęła w dniu [...] kwietnia 2020 r. uchwałę nr [...] w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej przy ul. [...] w S. (Dz.Urz. Woj.Doln. z 2020 r., poz. [...]). Mocą tej uchwały ustalono lokalizację inwestycji mieszkaniowej dla zespołu zabudowy mieszkaniowej wraz z towarzyszącą infrastrukturą techniczną, na działkach o nr [...] i [...] obręb S.(1) oraz działce o nr [...] obręb S.(2), przy ul. [...] w S. Uchwała przewidywała m.in. w § 8 (określenie charakterystyki inwestycji mieszkaniowej), pkt 2 lit. a) budowę "czterech budynków mieszkalnych wielorodzinnych nr 1, 2, 3 i 4 z garażami podziemnymi w budynkach nr 1, 2 i 4, wraz z infrastrukturą towarzyszącą, lit. b), budynki będą posiadały cztery kondygnacje naziemne mieszkalne (...). Zgodnie z lit. d) przytaczanego przepisu uchwały, przewidziano "realizację 153 do 165 miejsc postojowych, w tym w garażach podziemnych oraz naziemnych miejscach postojowych, zgrupowanych w czterech parkingach o maksymalnej liczbie miejsc do 36 na jednym parkingu; naziemne miejsca parkingowe będą realizowane z prefabrykowanych płyt ekologicznych, liczonych do bilansu jako 50% powierzchni utwardzanej. Dalej w § 8 uchwały, w pkt. 3 ustalono, że powierzchnia działki [...] zajmuje 12 023 m2, powierzchnia zabudowy kubaturowej wyniesie około 3 252 m2, powierzchnia utwardzana około 2 607 m2, powierzchnia zieleni około 6 164 m2, wskaźniki terenów zielonych - nie mniej niż 50 % powierzchni działki nr [...], wysokość budynków około 13,5 m do kalenicy dachu maksymalnie 14 liczone od poziomu parteru. Trzy budynki miały mieć wymiary około 18 x 48 m, a jeden budynek około 18 x 36 m.
Skargę na powyższą uchwałę wnieśli C. G. oraz M. G. Została ona oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 czerwca 2021 r. sygnatura akt II SA/Wr 211/21. Skarga kasacyjna wniesiona przez skarżących od tego rozstrzygnięcia oddalona została wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 grudnia 2021 r., o sygnaturze akt II OSK 2090/21.
W dniu 29 kwietnia 2022 r. W. B. wystąpił do Starostwa Wałbrzyskiego z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę zespołu czterech budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z towarzyszącą infrastrukturą techniczną oraz zagospodarowaniem terenu – zgodnie z przywołaną na wstępie uzasadnienia uchwałą lokalizacyjną.
Decyzją z dnia 1 lipca 2022 r. Starosta Wałbrzyski zatwierdził projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno – budowlany oraz udzielił pozwolenia na budowę zespołu czterech budynków mieszkalnych wielorodzinnych - zespołu zabudowy mieszkaniowej wraz z towarzyszącą infrastrukturą techniczną oraz zagospodarowania terenu przy ulicy [...] w S., na działkach nr [...] i nr [...], obręb [...] S.
Odwołanie od tej decyzji wniósł C. G., zarzucając rozstrzygnięciu naruszenie art. 25 ust. 1 i 6 pkt 2 ustawy mieszkaniowej oraz art. 35 ustawy Prawo budowlane, poprzez niezgodność zakresu przedsięwzięcia z zakresem uchwały lokalizacyjnej, naruszenie art. 33 Prawa budowlanego z uwagi na fakt, że projekt zagospodarowania terenu nie obejmuje całości zamierzenia inwestycyjnego, art. 32 p.b. poprzez brak zgody na dysponowanie nieruchomością na cele budowlane w odniesieniu do działki nr [...], brak zezwolenia Dolnośląskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków we Wrocławiu na prowadzenie robót budowlanych na działce nr [...], brak uzgodnienia z Burmistrzem S. wykonywania wszelkich robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, naruszenie Statutu gminy uzdrowiskowej poprzez przytłoczenie planowanym przedsięwzięciem istniejącej niskiej zabudowy jednorodzinnej, niewystarczającą ilość powierzchni biologicznie czynnej oraz zaplanowanie na terenie inwestycji, wbrew przepisom Statutu, parkingu przekraczającego 50 miejsc parkingowych.
Wraz z odpowiedzią na odwołanie inwestor przedstawił kopię uzgodnienia z Dolnośląskim Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków uchwały lokalizacyjnej oraz umowy dzierżawy działki nr [...] z dnia 17 marca 2022 r. i 19 kwietnia 2022 r. W dniu 1 września 2022 r. inwestor przedstawił kopie korespondencji między inwestorem a Burmistrzem S. w sprawie uzgodnienia robót budowlanych. Wojewoda Dolnośląski, działając na podstawie art. 136 k.p.a. przeprowadził uzupełniające postępowanie dowodowe i nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia, w terminie 2 miesięcy, kompletnego, ostatecznego pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych, udzielonego na rzecz Inwestora dla wnioskowanego zamierzenia budowlanego.
W zakreślonym terminie inwestor przedłożył ostateczną decyzję nr 1540/2022 udzielającą pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych na terenie układu urbanistycznego na działce nr [...].
W takim stanie rzeczy, Wojewoda Dolnośląski wydał w dniu 10 lutego 2023 r. decyzję utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie Starosty Wałbrzyskiego z dnia 1 lipca 2022 r. udzielającego pozwolenia na budowę.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny spawy i przytoczył treść art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Wyjaśnił, że przy wydawaniu decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, organy administracji architektoniczno – budowlanej zobowiązane są do sprawdzenia przedłożonej przez inwestora dokumentacji pod kątem wymienionych w tym przepisie warunków. Dodatkowo, zgodnie z art 5 pkt. 3 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowywaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących (Dz. U. z 2021 r. poz. 1538, dalej jako "ustawa mieszkaniowa") inwestycję mieszkaniową lub inwestycję towarzyszącą realizuje się niezależnie od istnienia lub ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, pod warunkiem że nie jest sprzeczna ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz uchwałą o utworzeniu parku kulturowego. W powyższej ustawie zdefiniowano inwestycję mieszkaniową jako przedsięwzięcie obejmujące budowę, zmianę sposobu użytkowania lub przebudowę, w wyniku której powstaną budynek lub budynki mieszkalne wielorodzinne o łącznej liczbie lokali nie mniejszej niż 25 lub budynki mieszkalne jednorodzinne w liczbie nie mniejszej niż 10. Ponadto, stosownie do treści art. 26 ust. 2 ustawy mieszkaniowej, uchwała o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej wiąże organ wydający pozwolenie na budowę, zaś ilekroć w przepisach Prawa budowlanego jest mowa o decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, rozumie się przez to także uchwałę o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej lub inwestycji towarzyszącej (art. 25 ust. 5). Dodatkowo art. 25 ust. 6 ustawy mieszkaniowej stwierdza, że w przypadku realizacji inwestycji mieszkaniowej w trybie omawianej ustawy do wniosku o pozwolenia na budowę należy dołączyć uchwałę lokalizacyjną a przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z uchwałą lokalizacyjną.
Wojewoda Dolnośląski podniósł, że zgodnie z przytoczonym przepisem, w rozpoznawanej sprawie inwestor do wniosku dołączył uchwałę lokalizacyjną. W tym kontekście organ odwoławczy zauważył, że rozmiar przedsięwzięcia został przewidziany i ustalony w tej uchwale, zatem zarzut o zbyt dużej kubaturze inwestycji i przytłoczeniu istniejącej zabudowy jednorodzinnej nie może zostać uwzględniony, albowiem jest to zgodne z zapisami prawomocnej uchwały. Wojewoda wskazał również na okoliczność, że w związku z realizacją inwestycji na obszarze obowiązywania Statutu uzdrowiska, na etapie procedowania uchwały lokalizacyjnej planowane zamierzenie budowlane zostało uzgodnione z Burmistrzem S. w celu zapewnienia prawidłowej działalności lecznictwa uzdrowiskowego i zachowania walorów uzdrowiskowych miasta w zakresie estetyki budynków, sklepów i zakładów usługowych oraz placówek kulturalnych na terenie całego uzdrowiska na podstawie § 4 pkt 2 lit. c Statutu uzdrowiska, co Burmistrz S. potwierdził w piśmie z dnia 30 sierpnia 2022 r.
W dalszej części uzasadnienia decyzji Wojewoda Dolnośląski przytoczył § 3 ust. 2 Statutu uzdrowiska dotyczący zakazów w strefie ochronnej "B" uzdrowiska i wskazał że, inwestycja nie stanowi żadnego z wymienionych tam przedsięwzięć, ponadto, wbrew zarzutom odwołania, zaprojektowano 165 miejsc postojowych, w tym 29 w budynku nr 1, 29 w budynku nr 2, 20 w budynku nr 4 oraz 87 miejsc postojowych w 4 parkingach naziemnych (odpowiednio 36, 36, 9 i 6 miejsc postojowych), zatem nie w obrębie jednego parkingu - zgodnie z § 3 ust. 2 Statutu uzdrowiska. Tym samym organ odwoławczy uznał, że przedstawiony projekt budowlany spełnia wymóg zgodności z uchwałą lokalizacyjną.
Wojewoda stwierdził także, że zawiera on wymagane pozwolenie wodnoprawne, a analizując zgodność przedsięwzięcia z § 4 ust. 1 pkt 1 uchwały nr XLI/1406/17 Sejmiku Województwa Dolnośląskiego z dnia 30 listopada 2017 r. w sprawie wprowadzania na obszarze uzdrowisk w województwie dolnośląskim ograniczeń i zakazów w zakresie eksploatacji instalacji, w których następuje spalanie paliw (Dz. Urz. Woj. Doln. z 2017 r., poz. 5154) uznał, że w przedłożonym projekcie architektoniczno-budowlanym przewidziano ogrzewanie przedmiotowej inwestycji z wykorzystaniem paliwa gazowego, zatem zgodne z wymogami uchwały.
Dalej Wojewoda Dolnośląski wywodził, że przedmiotowe zamierzenie budowlane uwzględnia warunki wyznaczone w uzgodnieniu U. S.A. z dnia 25 marca 2022 r. w związku z położeniem na obszarze górniczym dla złóż wód leczniczych w S. Projekt nie bazuje na izolacjach bitumicznych, lecz przewiduje wykorzystanie izolacji alternatywnych. Nie będzie zawierał przegłębień w płycie dennej garażu poza przegłębieniami technologicznymi. Prace nad realizacją przedmiotowego zamierzenia będą wykonywane etapowo, uwzględniając konieczność wykonywania wykopu niezależnie dla poszczególnych budynków - zgodnie z § 14 pkt 1 uchwały lokalizacyjnej. Wobec pozytywnego uzgodnienia inwestycji przez U. S.A. należało uznać, że analizowana inwestycja zgodna jest także z § 14 pkt 2 uchwały lokalizacyjnej.
Organ drugiej instancji szczegółowo przeanalizował w decyzji przedłożony projekt budowlany pod kątem spełnienia warunków ochrony przeciwpożarowej i stwierdził, że jest on zgodny z § 15 uchwały lokalizacyjnej w zakresie spełnienia warunków wynikających z ochrony przeciwpożarowej. Zgodnie z § 16 uchwały lokalizacyjnej uchwalono także warunki wynikające z realizacji inwestycji w sąsiedztwie dróg publicznych oraz infrastruktury [...]. Projekt zagospodarowania działki lub terenu sporządzony został na aktualnej mapie do celów projektowych, zatem i pod tym względem nie narusza obowiązujących przepisów prawa.
W dalszej części należy poddano analizie kwestię zgodności projektu budowlanego, w części architektoniczno-budowlanej i technicznej z § 20, § 21 rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. W tym kontekście organ odwoławczy uznał, że spełnia on wszystkie wymogi z przywołanych norm. Prawidłowo również zapewniono dojście i dojazd do budynków i urządzeń z nimi związanych, umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych.
Wojewoda nie uznał również, że projekt dotyczący planowanego zamierzenia budowlanego narusza przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w części dotyczącej przesłaniania i nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi.
Odnośnie do wymogu sprawdzenia wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń Wojewoda Dolnośląski wyjaśnił, że projekt zawiera wszystkie wymagane prawem dokumenty, które Wojewoda dokładnie w uzasadnieniu decyzji przedstawił. Dodał przy tym, że podane uzgodnienia były aktualne na dzień złożenia wniosku dotyczącego zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę jak też ocenianej decyzji Starosty Wałbrzyskiego Nr 243/2022 z dnia 1 lipca 2022 r. Podniósł również, że w dokumentacji znajduje się stosowna opinia geotechniczna wraz z dokumentacją badań podłoża gruntowego oraz projekt geotechniczny wykonany przez J. K. (upr. bud. Nr [...]) z kwietnia 2022 r. (jako odrębne opracowanie).
W decyzji odwoławczej wskazano również, że teren zainwestowania nie znajduje się na obszarach objętych formami ochrony przyrody. Powierzchnia zaprojektowanych parkingów, z uwzględnieniem miejsc postojowych znajdujących się terenie działki wraz z projektowanym dojazdem nie przekracza 3 500 m2. Dodatkowo do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się, także zabudowę mieszkaniową wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, objętą ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo miejscowego planu odbudowy, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 4 ha. Powierzchnia zabudowy przedmiotowego zamierzenia budowlanego wynosi 3 253,54 m2, wobec czego brak jest przepisów prawa powszechnie obowiązującego z których wynikałby obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowej inwestycji.
Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących zgodności zakresu przedmiotowego i terytorialnego inwestycji z uchwałą lokalizacyjną organ podniósł, że zgodnie z § 6 pkt 1 uchwały lokalizacyjnej inwestycja mieszkaniowa planowana jest na działce o nr ewid. [...] obr. S.(1), stanowiącej własność Inwestora, z dojazdem z drogi wojewódzkiej nr [...] - ul. [...] (działka o nr ewid. [...] obr. S.(2)) przez teren działki gminnej o nr ewid [...] obr. S.(1), na której ustanowiona została służebność drogowa. W myśl zaś § 9 uchwały lokalizacyjnej ustala się nieruchomości, na których mają być zlokalizowane obiekty objęte inwestycją mieszkaniową: 1) działka nr ewid. [...] obr. S.(1) - KW [...]; 2) działka nr ewid. [...] obr. S.(1) - KW [...]. Dalej w § 11 uchwały lokalizacyjnej ustalono nieruchomość, w stosunku do której decyzja o pozwoleniu na budowę inwestycji mieszkaniowej ma wywołać skutek, o którym mowa w art. 38 ust. 1: działkę nr ewid. [...] obr. S.(2) - KW [...]. W świetle przytoczonych zapisów uchwały lokalizacyjnej nie budzi wątpliwości w ocenie Wojewody, że analizowane zamierzenie budowlane będzie realizowane na działkach nr [...] i [...], obręb S.(1), natomiast działka nr [...], obręb S.(2) (ul. [...]) została wskazana jako nieruchomość, w stosunku do której decyzja o pozwoleniu na budowę inwestycji mieszkaniowej ma wywołać skutek. Takie wnioski zgodne są również z treścią wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę z dnia 29 kwietnia 2022 r., w którym inwestor wskazał jako objęte planowanym zamierzeniem budowlanym działki nr [...] i [...], obręb S.(1) i dla tych działek dołączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organ podkreślił przy tym, że to inwestor jest kreatorem zamierzenia budowlanego, z którym występuje o pozwolenie na budowę. Jeśli inwestor wyłączył poszczególne elementy zagospodarowania terenu do odrębnego opracowania, to organ administracji architektoniczno - budowlanej nie może ich badać w postępowaniu o pozwolenie na budowę. W przedmiotowej sprawie inwestor wyłączył zjazd do odrębnego opracowania jako niezależny od zabudowy wielorodzinnej obiekt budowlany. Niezależnie od powyższego, lokalizacja zjazdu i jego podstawowe parametry zostały wskazane w części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu. Co istotne, budowa zjazdów z dróg krajowych i wojewódzkich oraz zatok parkingowych na tych drogach nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia.
Odnosząc się do zarzutu braku uzgodnienia analizowanej inwestycji przez Dolnośląskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w związku z prowadzeniem robót budowlanych na działce nr [...] organ zauważył, że wraz z pismem z dnia 29 listopada 2022 r. inwestor uzupełnił akta postępowania o decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków Nr 1540/2022 z dnie 25 listopada 2022 r., znak W/N.5142.684.2022.KK udzielającą pozwolenia - na rzecz W. B. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Firma Handlowo-Usługowa G. - na prowadzenie robót budowlanych polegających na: budowie drogi dojazdowej wraz z chodnikiem, wykonanie instalacji teletechnicznej (telekomunikacyjnej), wykonanie przyłączy wodociągowych wraz z pracami towarzyszącymi na części działki nr [...], obr. S.(1) przy ul. [...] w S.
Odnośnie do zarzutu niezgodności planowanej inwestycji z art. 38 ust. 2 Ustawy uzdrowiskowej oraz § 5 pkt 2 Statutu uzdrowiska "z uwagi na fakt, że dokumentacja projektowa zatwierdzona decyzją przewiduje niewystarczającą powierzchnię biologicznie czynną, tj. obejmującą teren o powierzchni mniejszej niż 6.071,81 m2" Wojewoda Dolnośląski zauważył, że przytoczony przepis Ustawy uzdrowiskowej znajduje się w rozdziale 5 tej ustawy dotyczącym "nadawania obszarowi statusu uzdrowiska albo statusu obszaru ochrony uzdrowiskowej" i reguluje zasady wydzielenia trzech stref ochrony uzdrowiskowej, a nie zabudowy konkretnych działek znajdujących się w tej strefie. Podobnie zawarty w tym przepisie obowiązek zapewnienia nie mniej niż 50% udział terenów zieleni w strefie "B" odnosi się do całej strefy a nie konkretnej działki budowlanej i ma zastosowanie na etapie wydzielania stref uzdrowiskowych i tworzenia planów zagospodarowania przestrzennego uzdrowiska, a nie na etapie udzielania pozwolenia na budowę dla konkretnego zamierzenia inwestycyjnego. Niemniej jednak w zakresie bilansu terenu i wskaźnika terenów zielonych należy zauważyć, że działka nr [...] ma powierzchnię 12 023 m2. Zaprojektowano tereny zielone o powierzchni 6 063,19 m2 (5333,2 m2 zieleni na gruncie rodzimym + 729,99 m2 stanowiących 50% terenu z nawierzchnią z ekologicznych płyt perforowanych), zatem spełnione zostały opisane wymagania. Przy czym w zakresie zaliczenie powierzchni porytej ekokratą do terenów biologicznie czynnych organ odwoławczy powołał się na orzecznictwo sądowoadministracyjne podnosząc, że jest to obecnie pogląd niekwestionowany w orzecznictwie organów i sądów administracyjnych.
Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia art. 38a ust. 2 pkt 1 lit. c Ustawy uzdrowiskowej oraz § 3 ust. 2 pkt 6 Statutu uzdrowiska z uwagi na fakt, że decyzja przewiduje realizację w ramach przedsięwzięcia inwestycyjnego parkingów naziemnych o łącznej liczbie miejsc postojowych powyżej 50 wskazano, że definicja parkingu znajduje się w § 3 pkt 25 rwt, w myśl którego pod pojęciem parkingu należy rozumieć wydzieloną powierzchnię terenu przeznaczoną do postoju i parkowania samochodów, składającą się ze stanowisk postojowych oraz dojazdów łączących te stanowiska, jeżeli takie dojazdy występują. W przedmiotowym zamierzeniu zaprojektowano 165 miejsc postojowych, w tym 29 w budynku nr 1, 29 w budynku nr 2, 20 w budynku nr 4 oraz 87 miejsc postojowych w 4 parkingach naziemnych. Między budynkiem 1 i budynkiem 2 oraz między budynkiem 2 i budynkiem 3 zaprojektowano dwa parkingi na 36 miejsc postojowych. We wschodniej części działki zaprojektowano parking na 6 miejsc postojowych a w zachodniej części działki parking na 9 miejsc postojowych. Analizowane zamierzenie budowlane obejmuje zatem budowę czterech budynków wielorodzinnych, dla których obsługi komunikacyjnej zaprojektowano cztery odrębne parkingi. Każdy z analizowanych parkingów składa się z wydzielonych stanowisk postojowych (odpowiednio 36, 36, 9 i 6 miejsc postojowych). Stanowiska postojowe każdego z parkingów mają zapewniony dojazd, a zatem każdy z parkingów spełnia warunki zawarte w definicji (§ 3 pkt 25 rwt). Mając powyższe na uwadze należało uznać, że zaprojektowanie czterech parkingów naziemnych, z których każdy składa się z mniej niż 50 miejsc postojowych, należało uznać za zgodne z art. 38a ust. 2 pkt 1 lit. c Ustawy uzdrowiskowej oraz § 3 ust. 2 pkt 6 Statutu uzdrowiska.
Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem C. G. wywiódł do tutejszego sądu skargę, w której wniósł o jego uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucił:
1. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 77 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie w wymaganym zakresie postępowania dowodowego z uwagi na nieprzeanalizowanie sposoby wykonania zewnętrznych miejsc parkingowych zaprojektowanych w ramach inwestycji;
2. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.
a) art. 25 ust. 6 ustawy mieszkaniowej i art. 35 Prawa budowlanego, w zw. § 8 pkt 3 ppkt d) i e) uchwały nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia [...] kwietnia 2020 r. w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej przy ul. [...] w S. poprzez utrzymanie w mocy pozwolenia na budowę obejmującego niewystarczającą ilość terenów zielonych;
b) art. 38a ust. 2 pkt 1 ppkt c) ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych oraz § 3 ust. 2 pkt 1 ppkt e) Statutu uzdrowiska w z § 3 pkt 25 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych poprzez przyjęcie, że w ramach inwestycji realizowane są cztery osobne parkingi o liczbie miejsc postojowych mniejszych niż 50 każdy, podczas gdy jest to w rzeczywistości jeden parking o liczbie miejsc postojowych większej niż 50.
c) art. 38 pkt 2 ustawy środowiskowej oraz § 5 pkt 2 Statutu z uwagi na przyjęcie w zaskarżonej decyzji, że udział terenów zielonych w ramach przedsięwzięć inwestycyjnych powinien bilansować się w granicach całej strefy B ochrony uzdrowiskowej, pomimo że taka interpretacja prowadzi do naruszenia przepisów prawnych właścicieli innych nieruchomości znajdujących się w tej samej strefie;
d) § 3 ust. 2 pkt 6 oraz § 4 pkt 2 ppkt g Statutu poprzez wydanie pozytywnej decyzji pomimo, że planowana inwestycja przytłoczy istniejącą zabudowę jednorodzinną.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że wbrew zaskarżonej decyzji i wywodom w jej uzasadnieniu, z projektu architektoniczno – budowlanego wynika, że pod ażurową warstwą zewnętrzną parkingu, znajdować się będzie izolacja, w tym z cienkiej warstwy betonu, co uniemożliwia zaliczenie tej powierzchni do terenów zielonych.
W dalszych wywodach skargi skarżący wskazywał na okoliczność, że uchwała lokalizacyjna nie zawiera definicji terenów zielonych ani wskaźnika terenów zielonych. Zbliżone podejście "tereny zieleni" zostało jednak zdefiniowane w ustawie uzdrowiskowej, gdzie określono je jako tereny pokryte roślinnością trwałą lub sezonową. W ocenie skarżącego, to ta właśnie definicja winna mieć zastosowanie w niniejszej sprawie, albowiem przepisy tej ustawy znajdują zastosowanie w realizacji przedmiotowej inwestycji. Wskazano przy tym, że skoro Rada Miejska w uchwale lokalizacyjnej nie odwołała się do pojęcia powierzchni biologicznie czynnej, to uznać należy, że nie zamierzała stosować za przepisami prawa budowlanego tego pojęcia. Powołując się na zasady wykładni literalnej w skardze wywodzono, że do powierzchni zieleni nie można wliczyć 50% powierzchni ekokraty na parkingu, wobec czego wymóg powierzchni zieleni przewidziany w uchwale lokalizacyjnej nie został spełniony. Wskazano, że nawet gdyby jednak powierzchnię ekologicznych płyt perforowanych można byłoby zaliczyć do powierzchni zieleni, to i tak powierzchnia ta nie osiąga wskazanej w chwale powierzchni minimalnej.
Odnośnie do zarzutu wybudowania jednego parkingu o nieregularnym kształcie na 87 miejsc postojowych, w skardze podniesiono, że obiekt ten położony jest na jednej działce ewidencyjnej i budowlanej, połączony jest ze sobą siecią dojazdów, zatem wbrew wymogom ustawy środowiskowej, nie są to cztery odrębne parkingi, a jeden o powierzchni i liczbie miejsc parkingowych przekraczających wartości kryteriów ustawowych.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Dolnośląski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
W piśmie procesowym z dnia 29 maja 2023 r. uczestnik postępowania – inwestor - wniósł o oddalenie skargi, wskazując na słuszność wywodów przedstawionych w zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie w dniu 4 lipca 2023 r. strony podtrzymały uprzednio prezentowane stanowiska.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa, dlatego wniesiona skarga podlega oddaleniu.
Sąd nie stwierdził ani naruszeń przepisów postępowania, ani prawa materialnego, które miałaby wpływ na wynik sprawy w ten sposób, że uzasadniałaby wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego jako wadliwej.
Kontroli legalności w niniejszej sprawie poddano decyzję Wojewody Dolnośląskiego utrzymującą w mocy decyzję Starosty Wałbrzyskiego o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę czterech budynków mieszkalnych wielorodzinnych - zespół zabudowy mieszkaniowej wraz z towarzyszącą infrastrukturą techniczną oraz zagospodarowaniem terenu przy ul. [...] w S., na działkach nr [...] i nr [...], obręb S.
Zakres działania organu administracji architektoniczno-budowlanej przy zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego określa art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm.), zwanej dalej Prawem budowlanym. Stosownie do ustępu 1 tego unormowania, organ obowiązany jest sprawdzić zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z:
a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,
b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,
c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej.
Poza tym organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (pkt 2), kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie: a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, b) informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, d) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10 (pkt 3) oraz posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz aktualność zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 (pkt 4).
W wypadku realizowania inwestycji na podstawie przepisów ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowywaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących (Dz. U. z 2021 r. poz. 1538, dalej jako "ustawa mieszkaniowa"), warunek zgodności planowanej inwestycji z uchwałą lokalizacyjną wynika również z art. 25 ust. 6 tej ustawy.
W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (ust. 4).
Z powołanych przepisów wynika, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ dokonuje merytorycznej kontroli dokumentacji projektowej przedłożonej wraz z wnioskiem i w zależności od wyników badania wydaje pozwolenie albo, w przypadku stwierdzenia naruszeń w zakresie określonym w ust. 1, nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia. W przypadku zaś nieusunięcia wskazanych nieprawidłowości w wyznaczonym terminie, właściwy organ jest zobowiązany wydać decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.
Właściwy organ w pierwszej kolejności bada zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z postanowieniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a jeśli na terenie objętym inwestycją taki plan nie obowiązuje, to z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
W rozpoznanej sprawie, z uwagi na wskazane wcześniej uregulowania, badaniu zgodności podlegała zgodność inwestycji z treścią uchwały lokalizacyjnej, tzn. z uchwałą Rady Miasta S. z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...] w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej przy ul. [...] w S.
Organy administracji budowlanej orzekając w niniejszej sprawie związane były jej zapisami, a proces administracyjny musiał obejmować zbadanie zgodności z nimi przedłożonego projektu budowlanego. W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie prawidłowo w wyniku tej analizy uznano, że projekt architektoniczno budowalny i projekt zagospodarowania terenu spełnia te wymagania. Co więcej, w ocenie Sądu, zarzuty skargi sprowadzają się w istocie nie do kwestionowania zgodności treści projektu z uchwałą, a do kwestionowanie samych zapisów uchwały, co na obecnym etapie postępowania uznać należy za niedopuszczalne.
W tym miejscu należy podkreślić, że treść przedmiotowej uchwały była przedmiotem kontroli sądowej i skarga na nią została oddalona wyrokiem tutejszego Sądu z dnia 10 czerwca 2021 r. sygnatura akt II SA/Wr 211/21. Skarga kasacyjna od tego rozstrzygnięcia oddalona została wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 grudnia 2021 r., o sygnaturze akt II OSK 2090/21.
Odnosząc się do zarzutów skargi w zakresie terenów zielonych, jakie zobowiązany był zapewnić inwestor, w pierwszej kolejności wskazać należy na zapis wynikający z § 8 pkt 3 ppkt d uchwały lokalizacyjnej. Zgodnie z nim powierzchnią zieleni w planowanej inwestycji mieszkaniowej wynosić ma około 6 164 m2. O fakcie, że wskazana wartość ma charakter orientacyjny, a nie ścisły, stanowi wprost użyta partykuła "około". Oznacza to, że faktyczna powierzchnia terenu zieleni musi być zbliżona do wskazanej w uchwale, jednak nie musi być identyczna. W § 8 pkt 3 ppkt e wskazano ponadto, że wskaźnik terenów zielonych - nie mniej niż 50% powierzchni działki nr [...] obr. S. Zgodnie natomiast z treścią § 8 pkt 2 ppkt d, naziemne miejsca parkingowe realizowane będą z perforowanych płyt ekologicznych liczonych do bilansu jako 50% procent powierzchni utwardzanej.
W ocenie skarżącego, wobec braku zarówno w samej uchwale jak i przepisach prawa powszechnie obowiązującego definicji terminu "powierzchnia zieleni", definicją odnoszącą się do właściwego rozumienia tego pojęcia muszą być zapisy ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (Dz.U.2023.151 t.j). Stosownie do treści art. 2 pkt 11 ustawy, tereny zieleni to powierzchnie gruntu pokryte roślinnością trwałą lub sezonową. W ocenie skarżącego, brak było w sprawie możliwości zastosowania analogii do terenu biologicznie czynnego, co uczyniono w zaskarżonej decyzji, z uwagi na inną treść pojęć. Wobec braku jakiejkolwiek definicji terminu "wskaźnik terenów zielonych" w przepisach prawa, jedyną możliwą wykładnią jest definicja językowa. Wskazując na powyższe wywodzono w skardze, że wobec faktu, że za tereny zieleni można uznać wyłącznie określoną powierzchnię pokrytą zieloną roślinnością, nie można było w ramach inwestycji zaliczyć do tej powierzchni terenu parkingów pokrytego ekokratą, zatem faktyczny wskaźnik terenów zielonych nie wyniósł wymaganych 50 %, a de facto 5 333,2m2. Jako dodatkowy argument przemawiający za niemożnością włączenia terenu parkingu w jakiejkolwiek części do terenów zieleni skarżący podniósł, że ułożone są one na szczelnej wylewce betonowej, co uniemożliwia porost roślinnością jej powierchni.
Sąd zarzuty te uznał za nieuzasadnione. W tym kontekście wyjaśnić należy, że po pierwsze są one wewnętrznie sprzeczne. Nie wiadomo z jakiej przyczyny skarżący uznał, że wobec braku definicji "powierzchni zieleni" w uchwale lokalizacyjnej należy stosować definicję z ustawy uzdrowiskowej, ale już nie z przepisów Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, skoro oba te akty znajdują zastosowanie w sprawie. Nadto, nie wyjaśnił dlaczego w przypadku powierzchni zieleni należy poszukiwać podobnej definicji w innych aktach, a w przypadku "terenów zielonych" takich analogii szukać nie należy, a oprzeć się wyłącznie na wykładni językowej. Pomijając jednak te okoliczności, Sąd podnosi, że prawidłowo wywody w tym zakresie przedstawił organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w całości je podziela. Jak wynika z dokumentacji projektowej, działka nr [...] ma powierzchnię 12 023 m2. 50% tej powierzchni to 6 011,5m2. W sprawie zaprojektowano 6 063,19m2, zatem z pewnością wymóg 50% terenów zieleni został spełniony. Sąd nie zgadza się bowiem ze stanowiskiem, jakoby powierzchni parkingów naziemnych zbudowanych z perforowanych płyt ekologicznych nie można do tego bilansu zaliczyć. Sąd podziela przy tym w całości zaprezentowane w skardze orzecznictwo sądowoadministracyjne, co do możliwości zaliczenia takiej powierzchni do terenów biologicznie czynnych tylko po zbadaniu okoliczności sprawy, w tym zastosowanych materiałów, jednakże analiza projektu budowalnego – projektu zagospodarowania terenu wskazuje, że nad izolacyjną warstwą szczelną betonu znajdować się będzie kilkudziesięciocentymetrowa powierzchnia przepuszczalna, w tym warstwa gleby urodzajnej, piasku, torfu, humusu (str. 19 PZT). W ocenie Sądu zapewnia to w sposób wystarczający możliwość zapewnienia porostu przestrzeni międzykratowej roślinnością (trawą). Zapewnia to nie tylko spełnienie warunków uchwały lokalizacyjnej (50% powierzchni tereny zielone), jak i cytowanej przez skarżącego definicji terenów zieleni z ustawy uzdrowiskowej (grunt poryty roślinnością sezonową), jak i definicji terenu biologicznie czynnego (teren z nawierzchnią ziemną urządzoną w sposób zapewniający naturalną wegetację, a także 50 % powierzchni tarasów i stropodachów z taką nawierzchnią, nie mniej jednak niż 10 m2, oraz wodę powierzchniową na tym terenie), na którą powołuje się organ odwoławczy. Z pewnością bowiem przygotowanie terenu parkingu pod porost trawy pozwala na przyjęcie takiego stanowiska. Dodatkowo, zaliczenie terenu parkingów naziemnych do bilansu jest zgodne z cytowanymi wcześniej postanowieniami uchwały lokalizacyjnej. Jak wskazywano w orzecznictwie sądowoadministracynym, dla możliwości uznania ekokraty za teren biologicznie czynny wymaga odniesienia się do zawartego w projekcie zagospodarowania terenu opisu sposobu posadowienia kraty trawnikowej na gruncie Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 października 2017 r. sygnatura akt II OSK 929/13, internetowa baza orzeczeń sądów administracyjnych CBOSA). Jak wskazano, w niniejszej sprawie, przedstawiony projekt zagospodarowania terenu w niniejszej sprawie zawiera taki opis, a jego analiza pozwala na przyjęcie, że teren ten spełnia wymagania dla wegetacji roślinności.
Sąd podziela również stanowisko zaprezentowane w wyroku tutejszego Sądu z dnia 20 sierpnia 2019 r. II SA/Wr 208/19 w odniesieniu do charakteru przepisu art. 38 pkt 2 ustawy uzdrowiskowej. W ocenie składu orzekającego, z art. 38 pkt 2 w zw. z art. 2 pkt 11 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym wynika, że strefa "B" ochrony uzdrowiskowej powinna być z założenia terenem o procentowym udziale "terenów zieleni" (rozumianych jako grunt pokryty roślinnością trwałą lub sezonową) nie mniejszym niż 50%. Przy czym bez wątpienia, wymóg ten dotyczy strefy "B" ochrony uzdrowiskowej jako całości, a nie każdej poszczególnej działki znajdującej się w tej strefie. Regulacja z art. 38 pkt 2 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym określa więc kryterium, według którego taka strefa powinna być wyznaczana w statucie uzdrowiska (zob. art. 41 ust. 2 pkt 2 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym). Nie określa natomiast parametrów zabudowy i zagospodarowania terenów przeznaczonych pod inwestycję. Przytoczony wyrok był przedmiotem kontroli instancyjnej i przedstawiony pogląd nie został zakwestionowany. Zatem zarzut skargi w zakresie naruszenia przepisu art. 38 pkt 2 ustawy uzdrowiskowej również nie mógł zostać uwzględniony.
Odnośnie do zarzutów skargi dotyczących sposobu zaprojektowania naziemnych miejsc parkingowych i naruszenia w tym zakresie art. 38 ust. 2 pkt 1 ppkt c ustawy środowiskowej oraz § 3 ust. 2 pkt 1 ppkt e Statutu uzdrowiska w zw. z § 3 pkt 25 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, poprzez zaprojektowanie w istocie jednego parkingu naziemnego na 87 miejsc parkingowych, należy przede wszystkim wyjaśnić, że zgodnie z treścią §8 pkt 2 ppkt d uchwały lokalizacyjnej, inwestycja obejmuje realizację 153 do 165 miejsc postojowych, w tym w garażach podziemnych oraz naziemnych miejscach postojowych zgrupowanych w czterech parkingach o maksymalnej liczbie miejsc do 36 na jednym parkingu. Zgodnie z przedłożoną dokumentacją projektową, przewidziano w niej realizację czterech naziemnych parkingów, o liczbie miejsc postojowych odpowiednio 36, 36, 6 i 9. Parkingi te oddzielone są budynkami wchodzącymi w skład inwestycji. Dwa większe parkingi usytuowane są pomiędzy budynkami 1 i 2 oraz 2 i 3, a dwa mniejsze parkingi po stronie wschodniej i zachodniej inwestycji (wzdłuż "krótszych boków" budynków). Do każdego z parkingów prowadzi odrębny, niezależny dojazd. W ocenie Sądu nie ma wątpliwości, że są to cztery odrębne parkingi, każdy spełniający warunki z definicji zawartej w § 3 pkt 25 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych ("wydzielona powierzchnia terenu przeznaczona do postoju i parkowania samochodów, składająca się ze stanowisk postojowych oraz dojazdów łączących te stanowiska, jeżeli takie dojazdy występują).
Nie może zasługiwać na akceptację teza, że okoliczność, że parkingi te połączone są drogami dojazdowymi przesądza o tym, że mamy do czynienia w istocie z jednym parkingiem. W takiej sytuacji, gdyby o liczbie czy powierzchni parkingu miałby decydować system łączących ich dróg, nawet wewnętrznych, obszar takiego parkingu mógłby zostać wydłużany w nieograniczonej przestrzeni. Sąd nie zgadza się także z poglądem jakoby fakt, że parkingi te usytuowane są na jednej działce, miałby przesądzać o tym, że jest to w istocie jeden parking. Po pierwsze, żaden przepis prawa nie łączy pojęcia działki czy to geodezyjnej czy budowanej z pojęciem parkingu, a po drugie, co znacznie istotniejsze, okoliczność, że na działce nr [...] zrealizowane zostaną cztery parkingi naziemne przesądziła już treść uchwały lokalizacyjnej w przytoczonym wcześniej §8 pkt 2 ppkt uchwały lokalizacyjnej. W takiej zaś sytuacji, każde inne rozwiązanie (położenie parkingów poza granicami działki) musiałoby prowadzić do uznania braku zgodności z zapisami uchwały.
Stąd, wszystkie zarzuty zmierzające do wykazania, że zaprojektowane parkingi stanowią w rzeczywistości jeden parking o nieregularnym kształcie i o liczbie miejsc postojowych większych niż 50, Sąd uznał za bezzasadne i nie mogące doprowadzić do wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego.
Przechodząc zaś do ostatniego z zarzutów skargi, sprowadzającego się do kwestionowania rozmiarów inwestycji i zmierzających do wykazania, że przytłoczy ona istniejącą zabudowę jednorodzinna a tym samym doprowadzi do naruszenia przepisu § 3 ust. 2 pkt 6 oraz § 4 pkt 2 ppkt g Statutu uzdrowiska (zakaz prowadzenia działań mających negatywny wpływ na fizjografię uzdrowiska i jego układ urbanistyczny oraz zakaz realizacji nowej zabudowy dysharmonizującej z istniejącą historyczną i krajobrazową kompozycją przestrzenną), należy jasno wskazać, że rozmiary i główne cechy inwestycji zostały określone w uchwale lokalizacyjnej. Zgodnie z § 8 pkt 2 ppkt b uchwały, budynki będą posiadały cztery kondygnacje nadziemne mieszkalne, przy czym budynki 1, 2 i 3 będą miały czwartą kondygnacje wycofaną, o około 2 m po obwodzie oraz jedną kondygnację podziemną garażową. Zatem kwestionowana wielkość budynków została już przesądzona w uchwale, która, co podkreślano już kilkukrotnie, przeszła kontrolę sądową i nie dopatrzono się w niej sprzeczności z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, w tym prawa miejscowego jakim jest Statut Uzdrowiska S. Obecnie podnoszenie więc tego zarzutu nie mogło doprowadzić do skutecznego zakwestionowania tego aspektu inwestycji, skoro bezsprzecznie jej rozmiary są zgodne z zapisami uchwały lokalizacyjnej.
Sąd podkreśla, że Wojewoda Dolnośląski dokonując kontroli instancyjnej udzielonego pozwolenia na budowę nie ograniczył się wyłącznie do zbadania zarzutów podnoszonych w odwołaniu, ale przeanalizował dokładnie rozstrzygnięcie pod kątem przepisów art. 35 Prawa Budowlanego i wynik tej analizy przedstawił w podjętej decyzji. Także i Sąd, zgodnie z treścią przepisu art. 134 p.p.s.a. dokonał kontroli sądowej decyzji i poprzedzającego jej wydanie postępowania.
W tych okolicznościach Sąd uznał, że kontrolowane postępowanie zostało przeprowadzone zgodnie z wymogami przepisów art. 6, art., 7, art. 8, art. 77 § 1 k.p.a., dając podstawy do kompletnych ustaleń faktycznych i pozwalając na prawidłowe zastosowanie przepisów Prawa budowlanego oraz prawa miejscowego, o czym świadczy analiza motywów wydanych w sprawie decyzji. Uzasadnienie wydanej w sprawie decyzji spełnia wymogi stawiane przez art. 107 § 3 k.p.a. Zarzuty podniesione w skardze okazały się chybione i nie zdołały podważyć legalności działań organów architektoniczno – budowlanych w niniejszej sprawie. Organy administracji, przy załatwianiu spraw z zakresu własnej kognicji związane są przede wszystkim obowiązującym prawem i pod tym kątem dokonują ustaleń i wydają rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie wymogom tym sprostały.
Z podanych powodów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. nie uwzględnił skargi i ją w całości oddalił.