II SA/WR 1810/02

II SA/Wr 1810/02 - Wyrok WSA w Opolu
Data orzeczenia
2004-11-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2002-07-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Sędziowie
Elżbieta Kmiecik
Ewa Janowska /przewodniczący sprawozdawca/
Teresa Cisyk
Symbol z opisem
645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Ewa Janowska – (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Elżbieta Kmiecik sędzia WSA Teresa Cisyk Protokolant: sekretarz sądowy Jolanta Hadała po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez B. K. jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] nr [...] wydane w oparciu o art. 138 par. 1 pkt 1 w związku z art. 144 kodeksu postępowania administracyjnego po rozpatrzeniu zażalenia na postanowienie Burmistrza [...] nr [...] z dnia [...] w sprawie odmowy wydania zaświadczenia stwierdzającego, że pomieszczenie mieszkalne w domu przy ulicy [...] w G. stanowi część składową nieruchomości.
W żądaniem wydania zaświadczenia o wskazanej treści wystąpił B. K. w dniu 12 lutego 2002 r. do Starosty Powiatowego w B., żądania swego niczym nie uzasadnił.
W uzasadnieniu skarżonej decyzji organ ustalił, że organ pierwszej instancji odmówił wydania zaświadczenia, iż pomieszczenie mieszkalne w budynku w G. przy ulicy [...] stanowi część składową tej nieruchomości. Burmistrz [...] wyjaśnił, że pomieszczenie mieszkalne, w związku z którym strona występowała o wydanie zaświadczenia, nie było objęte umową najmu z wnioskodawcą tylko z osobą trzecią – M. G. Pomieszczenie to zostało sprzedane najemcy. Organ ten wskazał jednocześnie, na brak kompetencji do wydania żądanego zaświadczenia, bowiem pojęcie części składowej nieruchomości jest instytucją prawa cywilnego i w tej materii organ administracji architektoniczno -budowlanej nie jest władny do wydawania zaświadczeń, a strona nie wykazała swojego interesu prawnego uzasadniającego żądanie zawarte we wniosku z dnia 12 lutego 2002 r.
W zażaleniu od decyzji organu pierwszej instancji – B. K. opisał swoje starania o kupno zajmowanego przez siebie mieszkania, jak również o ubieganie się przy tej okazji, o wykupienie spornego pomieszczenia. Wspomniał również o przegranym procesie cywilnym o ustalenie, że pomieszczenie mieszkalne w domu przy ulicy [...] w G. zajmowane przez lokatorkę mieszkania w budynku nr [...] przy ulicy [...] w G., nie może być zbyte na rzecz właściciela mieszkania numer [...], jako stanowiące część składową budynku numer [...].
Organ odwoławczy w postanowieniu utrzymującym w mocy postanowienie Burmistrza [...] wydane na podstawie art. 219 kodeksu postępowania administracyjnego o odmowie wydania zaświadczenia - argumentował, że stosownie do treści art. 217 k.p.a. zaświadczenie wydaje się na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie w następujących przypadkach:
- jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu faktycznego wymaga przepis prawa, lub
- osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego.
Zdaniem organu, w rozpoznawanej sprawie z całą pewnością nie zachodzi przypadek wymogu przedstawienia zaświadczenia wynikającego z przepisu prawa, a wobec niewskazania przez stronę interesu prawnego nie występują przesłanki wymienione w art. 217 par. 2 k.p.a. Organ podkreślił, że strona zainteresowana kupnem spornego pomieszczenia, wykazała jedynie swój interes faktyczny – chęć poprawienia warunków mieszkaniowych.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego B. K. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, przedstawiając swoją sytuację mieszkaniową i próby jej poprawienia, co mogło zostać dokonane, jak wywodził, w wyniku wydania zaświadczenia o treści opisanej w piśmie z 12 lutego 2002 r. Podniósł, że jego wniosek o umożliwienie kupna spornego pomieszczenia nie został załatwiony przez Gminę [...] od 1996 r. natomiast w 2001 r. lokal ten został sprzedany innej osobie, M. G.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji, dodatkowo podnosząc, że sprzedaż pomieszczenia mieszkalnego M. G. nie naruszała prawa, co potwierdził Sąd Apelacyjny we W. w wyroku z dnia [...] (Sygn. akt [...]).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
najpierw odnotować należy, że ponieważ skarga została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. to w oparciu o przepis art. 97 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 pz. 1271), sprawa podlega rozpoznaniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny. W tym przypadku jest to z mocy par. 1 pkt. 9 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. nr 72, poz. 652), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwości między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola, o której mowa w par. 1 cyt. przepisu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - par. 2. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego stanu faktycznego oraz trafność zastosowania wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi w myśl art. 145 par. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270) następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Tak przeprowadzona kontrola zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego postanowienia organu pierwszej instancji wykazała, że orzeczenia te odpowiadają wymogom prawa.
Sprawa dotyczy wydania zaświadczenia o treści wskazanej przez skarżącego.
W pierwszej kolejności należało się zgodzić z organami, że podstawą prawną umożliwiająca wydawanie przez organy administracji publicznej zaświadczeń są przepisy art. 217 i nast. Kodeksu postępowania administracyjnego.
Zgodnie z tym przepisem zaświadczenie jest urzędowym potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego przez właściwy organ państwowy na żądanie osoby zainteresowanej. Wynika z tego, że skoro problematyka, której dotyczy żądanie strony jest sporna, to wydanie zaświadczenia zgodnie z żądaniem nie jest możliwe. Drogą zaświadczenia nie można przyznać ani ograniczyć żadnych uprawnień.
Postępowanie dotyczące wydawania zaświadczeń stanowi rodzaj uproszczonego i w znacznym stopniu odformalizowanego postępowania o charakterze administracyjnym, obowiązującego organy administracyjne przy podejmowaniu czynności materialno-technicznych polegających na urzędowym potwierdzeniu stanu faktycznego lub prawnego. Mimo uproszczonego charakteru tego postępowania minimalne rygory proceduralne muszą być w tym postępowaniu zachowane, ponieważ zmierza do wystawienia dokumentu, który ma urzędowy charakter i który po myśli art. 76 k.p.a. stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone. Taki dokument może stanowić koronny dowód w postępowaniu, przemawia za nim prawne domniemanie prawdziwości – porównaj J. Lang, zaświadczenia w rozumieniu kodeksu postępowania administracyjnego, Organizacja, Metody, Technika 1988 Nr 2 s.16.
Postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia zostało wprowadzone do K.p.a. w wyniku nowelizacji w 1980 r. jako z samego założenia uproszczenie i odformalizowanie. Postępowanie to ma charakter zbliżony do postępowania administracyjnego, a z uwagi na skąpą liczbę przepisów je regulujących i niewielki stopień sformalizowania jego czynności, jak wyżej wskazano jest postępowaniem uproszczonym. Zaświadczenie to środek dowodowy należący do czynności faktycznych lub czynności materialno-technicznych administracji, niemający cech aktu administracyjnego. Zaświadczenie jest tylko potwierdzeniem stanu rzeczy. W przypadku, gdy organ dysponuje danymi z kartotek, ewidencji, rejestrów lub akt innego rodzaju, powinien wydać zaświadczenie niezwłocznie.
Organ administracyjny może przeprowadzić postępowanie wyjaśniające, które będzie dotyczyło stanu faktycznego lub stanu prawnego wymagającego potwierdzenia zaświadczenia. To postępowanie powinno być przeprowadzone przy odpowiednim zastosowaniu przepisów dotyczących dowodów w postępowaniu orzekającym.
Odpowiedniość stosowania tych przepisów podyktowana jest uproszczonym charakterem postępowania w sprawie wydawania zaświadczeń, które ma wyłącznie formę tzw. postępowania gabinetowego (por. J. Lang, Zaświadczenia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego, OMT 1988, z. 2, str. 16).
Pan B. K. składając wniosek w dniu 12 lutego 2002 r. stwierdził, jedynie, że wnosi o wydanie zaświadczenia o określonej treści – przy czym jest to potwierdzenie stanu rzeczy - stwierdzenia, że pewien lokal stanowi część składowa nieruchomości.
Natomiast, w sytuacji, gdy dowody posiadane przez organ nie pozwalają na uwzględnienie wniosku, organ może jedynie wydać orzeczenie odmawiające wydania zaświadczenia (Tak NSA w wyroku z dnia 11 stycznia 2000 I SA/Wr 2709/98 nie publ. B. Adamiak /J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz Warszawa 2004 str. 798).
A zatem, w ocenie Sądu, żądanie skarżącego nie opiera się na podstawie prawnej z art. 217 § 2 pkt 2 Kpa. Przepis ten stanowi wyraźnie, że zaświadczenie wydaje się, jeżeli osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Jednakże w myśl art. 218 § 1 Kpa, w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji państwowej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (stanowisko takie potwierdził NSA w wyroku z dnia 9 maja 2002 r. sygn. II SA 944/00).
Z akt sprawy wynika, że Burmistrz [...] nie wydał skarżącemu żądanego zaświadczenia, albowiem przy posiadanych ewidencjach i rejestrach niemożliwe było potwierdzenie żądania strony. Wobec tego ww. postanowienie Burmistrza [...] M. i utrzymujące je w mocy postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie naruszają przepisów art. 217 § 2 pkt 2 i 218 § 1 K.p.a.
Z tych powodów na podstawie art. 151 powołanej ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji wyroku.