II SA/Wr 18/03

II SA/Wr 18/03 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2005-02-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-01-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Anna Siedlecka /przewodniczący sprawozdawca/
Halina Kremis
Mieczysław Górkiewicz
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
*Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA - Anna Siedlecka / sprawozdawca / Sędziowie NSA - Halina Kremis WSA - Mieczysław Górkiewicz Protokolant - Tomasz Słowik apl. prok. po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. K. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na rozbudowę domu mieszkalno-usługowego przy ul. K. [...] we W. A S.A. I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; III. zasądza od Wojewody D. na rzecz skarżącej kwotę 10 zł ( słownie: dziesięć) tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od skargi.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Nr [...] Prezydent W. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę firmie A S.A. we W. dla inwestycji polegającej na rozbudowie domu mieszkalno-usługowego przy ul. K. [...] we W. Organ I instancji uznał, że wniosek inwestora wraz z projektem budowlanym spełnia warunki określone w art. 32 ust. 4 i art. 33 ust. 2 - Prawo budowlane, niezbędne do wydania żądanej decyzji. Zaprojektowane usługi to kancelaria prawna w poziomie parteru. Projekt zawiera analizę nasłonecznienia sporządzoną przy użyciu tzw. "linijki słońca" MT dla projektowanej nadbudowy i rozbudowy budynku. Inwestor uzyskał również pozytywną opinię dla planowanej inwestycji od Miejskiego Konserwatora Zabytków.
W odwołaniu złożonym od powyższej decyzji do Wojewody D. M. K. zarzuciła, że decyzja narusza jej prawo do korzystania z własnej nieruchomości, gdyż :
- nie będzie miała możliwości korzystania ze swojej nieruchomości w sposób określony w art. 7 k.p.a., tzn. będą naruszone zasady współżycia społecznego i nie będzie miała gwarancji niezakłóconego korzystania z niej ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości, a ponadto utrudni jej zabudowę,
- źle została sporządzona linijka słońca,
- naruszenie proporcji objętych planem zagospodarowania przestrzennego poprzez rozbudowę obiektu o funkcję dominującą - usługową, a funkcja mieszkalna jako marginalna,
- nie zgadza się na usytuowanie parkingu bezpośrednio przy granicy działki odwołującej, jako czynnika szkodliwego dla środowiska i ludzi.
Decyzją z dnia [...] Nr [...] Wojewoda D. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Organ odwoławczy stwierdził, że budynek na posesji przy ul. K. nr [...] we W. usytuowany jest zgodnie z przepisami prawa budowlanego. Projektowana rozbudowa tego stanu nie narusza zachowując wymagane prawem odległości od granicy działki sąsiedniej, co oznacza że w żaden sposób nie ogranicza zabudowy działki przylegającej. Planowana rozbudowa nie utrudnia również w jakikolwiek inny sposób korzystanie z działki sąsiedniej zgodnie z jej przeznaczeniem. Usługi zaprojektowane w budynku to kancelaria prawna. Projekt przewiduje rezygnację z funkcji gastronomicznej, powierzchnia parteru przeznaczona została na funkcję biurową. Powyżej poziomu parteru zaprojektowana została dwupoziomowa część mieszkalna. Zdaniem organu odwoławczego taki projekt nie narusza ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego. Niesłuszny jest również zarzut źle sporządzonej linijki słońca, ponieważ został sporządzony w sposób fachowy przez uprawnionego projektanta, i wynika z niego, iż projektowana nieruchomość zapewnia dostateczne nasłonecznienie nieruchomości sąsiednich. Dołączone przez odwołującą zdjęcia nie stanowią wystarczającej podstawy do wyciągnięcia odmiennych wniosków. W kwestii zaś parkowania samochodów, stwierdzone zostało, że "niezależnie od istniejącego garażu projekt przewiduje parkowanie 2 samochodów przy ul. K.".
W skardze złożonej na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego M. K. zarzuca :
- naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
- naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.
- naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy.
W dalszej części skargi skarżąca powtarza te same zarzuty, które zgłaszała w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Zdaniem skarżącej, projekt nie zapewnia miejsc parkingowych dla klientów oraz pracowników kancelarii, ani też dla mieszkańców nieruchomości. Dodatkowo wskazuje, że projekt rozbudowy zawiera szereg wad i niejasności oraz posiada skreślenia.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie, przytaczając podobną argumentację jaką zawiera uzasadnienie zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :
Skarga jest zasadna, lecz nie wszystkie zarzuty w niej zawarte są słuszne.
Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ) sądowa kontrola decyzji administracyjnych sprawowana jest przez sąd administracyjny pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta polega na badaniu zgodności decyzji z prawem, a więc zgodności z przepisami prawa materialnego, jak i normami prawa procesowego. Tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa Sąd władny jest wzruszyć zaskarżoną decyzję.
Badając legalność zaskarżonych decyzji , sąd administracyjny czyni to z uwzględnieniem stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania decyzji i na podstawie materiału dowodowego zebranego do chwili jej wydania.
Zgodnie z art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. N z 2000r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym. Również przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) w art. 47 wskazują, że "warunki zabudowy i zagospodarowania terenu ustalone w decyzji, wiążą organ wydający pozwolenie na budowę". Oznacza to, jak trafnie wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 3 września 1997 r. (III RN 35/97 - OSNAPU z 1998 r., nr 4, poz. 107), że "decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu powinna wytaczać podstawowe kierunki ukształtowania projektowanej inwestycji budowlanej w sposób wiążący projektanta obiektu budowlanego, jak również organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę lub zatwierdzającą projekt budowlany".
Organ właściwy w sprawie wydania pozwolenia na budowę jest więc związany ostateczną decyzją o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Badanie przy tym przez organ administracji architektoniczno - budowlany projektu zagospodarowania działki, kompletności projektu budowlanego oraz uprawnień projektanta jest obowiązkowe( art. 35 ust. 1 prawa budowlanego).
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że Prezydent W. zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę dla spornej inwestycji mimo, że nie zostały spełnione wszystkie warunki nałożone na inwestora postanowieniem organu I instancji z dnia [...] Nr [...], a mianowicie w zakresie " przedłożenia zgody sąsiadów na lokalizację miejsc postojowych na granicy ich działek oraz pokazania, że znajdują się one minimum 10 m od okien".
Ponadto, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] Nr [...] wydana przez Prezydenta W. w pkt 3 zawierała wymagania dotyczące zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc postojowych dla samochodów osobowych na terenie własnej działki inwestora, a liczba tych miejsc winna wynikać "z rzeczywistych potrzeb ustalonych na etapie projektu budowlanego." Projekt budowlany nie zawiera w tym zakresie żadnych rozwiązań odnośnie usytuowania miejsc postojowych na terenie działki podlegającej zainwestowaniu. Twierdzenia zaś organu odwoławczego jakoby projekt przewidywał parkowanie 2 samochodów ale przy ul. K. - a więc nie na własnej działce inwestora - nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym sprawy.
Tak więc zasadny jest zarzut skarżącej dotyczący braku właściwego rozwiązania tego problemu w projekcie budowlanym.
Nie są zasadne natomiast zarzuty skarżącej dotyczące :
- sporządzonej linijki słońca, gdyż wykonał ją poprawnie uprawniony projektant , a załączone do akt sprawy przez skarżącą zdjęcia wskazujące na przeciwne twierdzenia, nie mogą stanowić dowodu w sprawie,
- sprzeczności inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego, albowiem kwestia ta została wcześniej rozstrzygnięta ostateczną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, załączoną do akt sprawy, wskazującą na zgodność planowanej inwestycji z tym planem.
Wskazane uchybienia organów obu instancji administracyjnych naruszają przepisy art. 7 i art. 77 k.p.a , a także art. 35 ust 1 ustawy Prawo budowlane.
Z powyższych więc względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 145 § 1 pkt 1 a i c , art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.