II SA/WR 579/23

II SA/Wr 579/23 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2024-02-29
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-10-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Adam Habuda /przewodniczący/
Marta Pawłowska /sprawozdawca/
Wojciech Śnieżyński
Symbol z opisem
6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne
Ochrona zwierząt
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 7 ust. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Adam Habuda Sędziowie: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński Asesor WSA Marta Pawłowska (spr.) Protokolant: Referent Emilia Witkowska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 lutego 2024 r. sprawy ze skargi Fundacji [...] z siedzibą w M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 27 lipca 2023 r. nr SKO 422.4.2023 w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie czasowego odebrania zwierzęcia oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 27 lipca 2023 r. nr SKO 4220.4.2023 Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu (dalej w skrócie jako: "SKO"), po rozpoznaniu odwołania Fundacji O., od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy Katy Wrocławskie z dnia 16 czerwca 2023 r., umarzającej postępowanie w sprawie czasowego odebrania zwierzęcia, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
Z akt sprawy wynika, że decyzje te zapadły w następujących okolicznościach.
Postępowanie w sprawie zostało wszczęte w związku z informacją Fundacji O. z siedzibą w M., dotyczącą utrzymywania w niewłaściwych warunkach bytowania psa – owczarka [...] imieniem [...]. We wniosku z dnia 30 grudnia 2022 r., o wszczęcie postępowania w trybie art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie zwierząt, Fundacja wskazała, że pies od wielu lat przebywa na niezamieszkałej działce w M.(1), w samotności, bez kontaktu z człowiekiem i innymi psami, w narażeniu na działanie warunków atmosferycznych, na uwięzi co stanowi przejaw znęcania się nad zwierzęciem, o jakim mowa w art. 6 ust. 2 pkt 7, pkt 10, pkt 17 i pkt 19 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (dalej w skrócie jako: "ustawa"). Do wniosku dołączono opinię zoopsychologa – Prezes Fundacji, oraz wydruki z portali internetowych o psie. Postanowieniem organu, Zawiadamiająca Fundacje opuszczono do udziału w postępowaniu, na prawach strony.
Pismem z dnia 26 stycznia 2023 r. Burmistrz Miasta i Gminy Kąty Wrocławskie zawiadomił o wszczęciu postępowania. Postanowieniem z dnia 17 lutego 2023 r. organ pierwszej instancji dopuścił jako dowód w sprawie opinię przedłożoną przez Fundację na okoliczność ustalenia zdrowia psychicznego psa [...]. W opinii przedstawiono prawidłowe warunki zaspakajania potrzeb udomowionego psa, w tym potrzeb społecznych i skutki zablokowania potrzeb ich realizacji. Właściciel psa, S. W., złożył zaś do akt sprawy protokoły interwencji w tej samej sprawie z dnia 12 grudnia 2015 r., wraz z dokumentacją fotograficzną.
W dniu 28 lutego 2023 r. organ pierwszej instancji, przy udziale Powiatowego Lekarza Weterynarii przeprowadził oględziny w terenie, w miejscu przebywania psa. Z oględzin sporządzono protokół, włączony następnie do akt sprawy. Wynika z niego, że pies przebywa na ogrodzonej posesji, ma stały dostęp do wody i pożywienia, jest w dobrej kondycji zdrowotnej, ma aktualne szczepienia na wściekliznę. Przebywa na uwięzi, spuszczany jest z niej codziennie na 2-3 godziny w obecności właściciela. Pies ma ocieplana budę.
W dniu 18 kwietnia 2023 r. przeprowadzono kolejne oględziny w miejscu przebywania psa. Podczas tej kontroli ustalono, że właściciel dostosował się do zaleceń z poprzedniej kontroli i aktualnie pies już nie przebywa na uwzięci, ma zbudowany kojec, z którego wypuszczany jest na kilka godzin dziennie. Na wniosek właściciela przeprowadzono kolejne oględziny w dniu 24 kwietnia 2023 r., podczas których stwierdzono, że miski psa zostały wyczyszczone, a elementy metalowe usunięte z terenu działki na którą pies jest wypuszczany. Pies jest zdrowy, zadbany i wyczesany. Karmiony karmą suchą i mokrą.
W dniu 16 czerwca 2023 r. organ pierwszej instancji wydał decyzję, którą umorzył postępowanie, stwierdzając brak podstaw do czasowego zatrzymania zwierzęcia. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia – po przedstawieniu zgromadzonych dowodów i przeprowadzonych czynności - wskazał, że nie potwierdzono aby pies był utrzymywany w niewłaściwych warunkach bytowania, w tym utrzymywany w stanie rażącego zaniedbania lub niechlujstwa, bądź w pomieszczeniach albo klatkach uniemożliwiających mu zachowanie naturalnej pozycji. To w ocenie tego organu powoduje, że zaistniały przesłanki do umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie czasowego odebrania przedstawionego zwierzęcia.
W odwołaniu od tej decyzji Fundacja zarzuciła nieprzeprowadzeniu szeregu niezbędnych dowodów, w szczególności nieustalenie stanu psychicznego zwierzęcia i wpływu na ten stan długotrwałej izolacji zwierzęcia.
Utrzymując zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy SKO podniosło, że do zasadniczych reguł postępowania ze zwierzętami należy zaliczyć nakaz humanitarnego traktowania, a więc traktowania w sposób uwzględniający potrzeby zwierzęcia i zapewniające mu opiekę i ochronę (art. 5, art. 4 pkt 2 ustawy). Ustawa, co do zasady, zakazuje zabijania zwierząt, wyszczególniając okoliczności stanowiące odstępstwa od tej reguły (art. 6 ust. 1 ustawy). Jako bezwzględny zakaz, ustawa zabrania znęcania się nad zwierzętami (art. 6 ust. 1a ustawy). Definiując w art. 6 ust. 2 pojęcie "znęcania się nad zwierzętami" ustawa wskazuje, że należy przez to rozumieć zadawanie albo świadome dopuszczanie do zadawania bólu lub cierpień, obejmujące m. in.:
- używanie uprzęży, pęt, stelaży, więzów lub innych urządzeń zmuszających zwierzę do przebywania w nienaturalnej pozycji, powodujących zbędny ból, uszkodzenia ciała albo śmierć (pkt 7),
- utrzymywanie zwierząt w niewłaściwych warunkach bytowania, w tym utrzymywanie ich w stanie rażącego zaniedbania lub niechlujstwa, bądź w pomieszczeniach albo klatkach uniemożliwiających im zachowanie naturalnej pozycji (pkt 10),
- wystawianie zwierzęcia domowego lub gospodarskiego na działanie warunków atmosferycznych, które zagrażają jego zdrowiu lub życiu (pkt 17);
- utrzymywanie zwierzęcia bez odpowiedniego pokarmu lub wody przez okres wykraczający poza minimalne potrzeby właściwe dla gatunku (pkt 19).
Dalej SKO wskazało, że normatywną podstawę orzekania w rozpatrywanej sprawie stanowi art. 7 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym, zwierzę traktowane w sposób określony w art. 6 ust. 2 może być czasowo odebrane właścicielowi lub opiekunowi na podstawie decyzji wójta (burmistrza, prezydenta miasta) właściwego ze względu na miejsce pobytu zwierzęcia i przekazane: schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę domowe lub laboratoryjne, lub gospodarstwu rolnemu wskazanemu przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), jeżeli jest to zwierzę gospodarskie, lub ogrodowi zoologicznemu lub schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę wykorzystywane do celów rozrywkowych, widowiskowych, filmowych, sportowych lub utrzymywane w ogrodach zoologicznych. Decyzja, o której mowa w ust. 1, podejmowana jest z urzędu, po uzyskaniu informacji od Policji, straży gminnej, lekarza weterynarii lub upoważnionego przedstawiciela organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt.
Odnosząc się do procesowej formy działania organu pierwszej instancji SKO wyjaśniło, że postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu (art. 61 § 1 Kpa). Powołany przepis art. 7 ust. 1a ustawy jednoznacznie wskazuje, że postępowanie w sprawie czasowego odebrania zwierzęcia, jest wszczynane przez właściwy organ - wójta (burmistrza, prezydenta miasta), z urzędu, a więc oparte jest na zasadzie oficjalności. Skierowana do tego organu przez jeden z podmiotów wymienionych w art. 7 ust. 1a ustawy informacja o okolicznościach mogących uzasadniać czasowe odebranie zwierzęcia nie powoduje, że postępowanie w tej sprawie ma charakter skargowy tzn. jest wszczynane na wniosek tego podmiotu.
Kolegium zauważyło także, że zgodnie z art. 7 ust. 2a ustawy, od decyzji, o której mowa w ust. 1, przysługuje prawo wniesienia odwołania do samorządowego kolegium odwoławczego w terminie 3. dni od daty doręczenia decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznaje odwołanie w terminie 7. dni. Ustawa kształtuje zatem odmiennie, niż czyni to Kodeks postępowania administracyjnego, kwestię terminu do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie czasowego odebrania zwierzęcia, jak i terminu rozpatrzenia odwołania przez organ odwoławczy - samorządowe kolegium odwoławcze. Organ pierwszej instancji błędnie pouczył Fundację, że odwołanie od decyzji wnosi się w terminie 14 dni, i odwołanie wpłynęło właśnie w takim terminie. Jednakże z uwagi na zasadę, że strona nie może ponosić błędnych konsekwencji błędnego pouczenia, SKO przyjęło spóźnione odwołanie do rozpoznania.
Dalej SKO wywodziło, że głównym celem postępowania administracyjnego prowadzonego w sprawie czasowego odebrania zwierzęcia, na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy, jest ustalenie wystąpienia okoliczności wskazanych w art. 6 ust. 2 ustawy, tj. ustalenie czy wobec zwierzęcia ma miejsce jakakolwiek forma znęcania się, w szczególności, wymieniona w art. 6 ust. 2 pkt 1 - pkt 19 ustawy oraz rozważenie zasadności czasowego odebrania zwierzęcia jego właścicielowi lub opiekunowi. W art. 7 ust. 1 stwierdza, że zwierzę traktowane w sposób określony w art. 6 ust. 2 "może być" czasowo odebrane właścicielowi lub opiekunowi, co powoduje, że decyzja wydawana w tej sprawie ma charakter decyzji uznaniowej.
Dalej organ odwoławczy ponownie wyjaśnił, że postępowanie w sprawie – pomimo że wszczęte zostało na skutek informacji pozyskanej od Fundacji – toczyło się z urzędu. Dlatego organ nie mógł rozstrzygać w decyzji kończącej postępowanie o żądaniu strony, zobowiązany był jedynie ustalić, czy w sprawie występują przesłanki ustawowe do wydania decyzji merytorycznej, o czasowym odebraniu zwierzęcia, czy też jest ich brak. Umorzenie postępowania w tej sprawie przez organ pierwszej instancji, z powołaniem się na art. 105 § 1 Kpa, było następstwem negatywnej weryfikacji przez ten organ wystąpienia przesłanek wydania decyzji o czasowym odebraniu zwierząt, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
Kolegium uznało, że rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji nie jest wadliwe, w szczególności, brak jest podstaw do stwierdzenia, że umorzenie przez ten organ prowadzonego, z urzędu, postępowania na podstawie art. 105 § 1 Kpa w sytuacji stwierdzenia niezaistnienia przesłanek orzeczenia o odebraniu ww. zwierzęcia, rażąco narusza prawo, a decyzja ta jest dotknięta kwalifikowaną wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Kolegium uznało, że okoliczności faktyczne sprawy nie dają uzasadnionych podstaw do czasowego odebrania zwierzęcia - owczarka [...].
W ocenie Kolegium, stan faktyczny sprawy, ustalony na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego przez organ pierwszej instancji, nie daje uzasadnionych podstaw do stwierdzenia wystąpienia okoliczności opisanych w art. 6 ust. 2 ustawy, a przez to brak jest podstaw do orzeczenia o czasowym odebraniu psa jego właścicielowi. Kolegium stwierdziło, że sposób w jaki właściciel traktuje i postępuje ze wskazanym psem, nie nosi znamion znęcania jako zadawania albo świadomego dopuszczania do zadawania bólu lub cierpień temu zwierzęciu, w szczególności, w postaciach wymienionych w art. 6 ust. 2 pkt 1 - pkt 19 ustawy.
Kolegium zaznaczyło, że ma świadomość i zdaje sobie sprawę, iż sposób utrzymywania tego psa przez właściciela nie jest optymalny z punktu widzenia zaspokojenia wszystkich jego potrzeb, w tym potrzeb socjalizacyjnych, o których mowa w dokumentach przedłożonych przez Fundację. Kolegium ma jednak na uwadze, co wynika z materiału dowodowego sprawy, że sytuacja bytowa rzeczonego psa uległa poprawie, do czego przyczynił się sam fakt prowadzenia postępowania przez organ pierwszej instancji w sprawie czasowego odebrania zwierzęcia oraz realizacja przez właściciela psa zaleceń, służących poprawie bytowania tego psa. Co istotne, brak jest dowodów na to, że właściciel psa w sposób rażący zaniedbywał jego podstawowe potrzeby czy podejmował działania lub zaniechania, które bezpośrednio narażałyby tego psa na utratę zdrowia lub życia. Trzeba zwrócić uwagę, że w przedstawiona interwencyjna kontrola przeprowadzona w 2015 r. nie wykazała nieprawidłowości w zakresie sposobu utrzymywania tego zwierzęcia, jego stanu zdrowotnego, czy zaspokojenia jego potrzeb w postaci zapewnienia pokarmu i wody. Podobnie, w trakcie czynności podejmowanych przez organ pierwszej instancji w ramach postępowania prowadzonego w rozpatrywanej sprawie nie stwierdzono uchybień w tym zakresie.
Wyjaśniono przy tym, że standardy w zakresie utrzymania zwierząt domowych określono w art. 9 ustawy. Według art. 9 ust. 1 ustawy, kto utrzymuje zwierzę domowe, ma obowiązek zapewnić mu pomieszczenie chroniące je przed zimnem, upałami i opadami atmosferycznymi, z dostępem do światła dziennego, umożliwiające swobodną zmianę pozycji ciała, odpowiednią karmę i stały dostęp do wody. Jak stanowi zaś art. 9 ust. 2, zabrania się trzymania zwierząt domowych na uwięzi w sposób stały dłużej niż 12 godzin w ciągu doby lub powodujący u nich uszkodzenie ciała lub cierpienie oraz niezapewniający możliwości niezbędnego ruchu. Długość uwięzi nie może być krótsza niż 3 m.
W tej sprawie, nie stwierdzono, aby opisane standardy zostały naruszone w sposób, który odpowiadałby znamionom znęcania się w jednej z postaci wymienionych w art. 6 ust. 2 pkt 1 - pkt 19 ustawy. Pies [...] jest w dobrym stanie zdrowotnym, nie jest zaniedbany, ma zapewniony stały dostęp do pokarmu i wody, a sposób jego utrzymywania zapewnia mu ochronę przed warunkami atmosferycznymi. Jednocześnie miejsce i sposób utrzymywania psa umożliwia mu zachowanie naturalnej pozycji i nie naraża go na fizyczny ból lub cierpienie, czy wręcz na utratę zdrowia lub życia. W rozpatrywanym przypadku nie sposób mówić o rażącym zaniedbaniu, a więc drastycznym odstępstwie od określonych w ustawie norm postępowania ze zwierzęciem, a w szczególności w zakresie utrzymywania zwierzęcia w stanie zagłodzenia, brudu, nieleczonej choroby, w niewłaściwym pomieszczeniu i nadmiernej ciasnocie (art. 6 ust. 2 pkt 10, w związku z art. 4 pkt 11 ustawy).
Z materiału dowodowego nie wynika, jakoby właściciel psa o imieniu [...] pozostawiał go na dłuższy okres bez opieki i jakiegokolwiek zainteresowania. Właściciel psa w toku postępowania oświadczył, że przebywa codziennie na terenie nieruchomości, na której utrzymywany jest pies i pies jest wypuszczany wówczas z kojca.
Materiał dowodowy sprawy wskazuje, że opisywany pies nie przejawia agresywnych czy wrogich wobec otoczenia zachowań. W trakcie kilkukrotnie przeprowadzonych oględzin nie stwierdzono, aby sposób utrzymania psa skutkował negatywnymi skutkami dla zachowania psa, w tym skrajnymi stanami jego psychiki, w postaci, z jednej strony - agresji, czy z drugiej strony - apatii. Podczas oględzin przeprowadzonych w dniu 18 kwietnia 2023 r. stwierdzono, że jest on przyjaźnie nastawiony do ludzi. Z tego również względu Kolegium uznało za niecelowe prowadzenie dalszego postępowania wyjaśniającego, w tym zasięgania opinii biegłego na okoliczność stanu psychicznego psa o imieniu [...] i ustalenia ewentualnych skutków jakie ma dla niego (jego stanu psychicznego) sposób utrzymywania przez właściciela.
SKO zauważyło również, że nieprawidłowości w sposobie traktowania i utrzymywania psa o imieniu [...], noszących znamiona znęcania się nad zwierzęciem, nie stwierdzili pracownicy podmiotu ustawowo sprawującego nadzór nad przestrzeganiem przepisów o ochronie zwierząt - Powiatowego Inspektoratu Weterynarii we Wrocławiu uczestniczący w oględzinach przeprowadzonych w dniu 28 lutego 2023 r. Z akt sprawy nie wynika również, żeby wobec właściciela psa - S. W. prowadzone było postępowanie karne o którykolwiek z czynów, o jakich mowa w art. 35 ustawy, w tym o przestępstwo znęcania się nad psem.
Końcowo Kolegium podniosło, że okoliczności faktyczne sprawy nie uzasadniały orzeczenia o czasowym odebraniu opisanego psa jego właścicielowi. W ocenie Kolegium, wydanie decyzji, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy powinno mieć charakter wyjątkowy i mieć miejsce wyłącznie w uzasadnionych przypadkach, kiedy to okoliczności faktyczne sprawy istotnie świadczą o znęcaniu się nad zwierzęciem, w sposób wyspecyfikowany w art. 6 ust. 2 ustawy. Jednocześnie Kolegium ponownie podkreśliło, że powyższe stwierdzenie nie oznacza, iż warunki bytowania psa o imieniu [...] są optymalne i nie wymagają poprawy. W szczególności chodzi w tym przypadku o potrzeby socjalizacyjne psa w postaci częstszego przebywania z ludźmi czy osobnikami tego samego gatunku, na co zwrócono uwagę w przedstawionych przez Fundację dokumentach. Kolegium wyraziło przekonanie, że właściciel psa o imieniu [...] podejmie działania, których celem będzie również zaspokojenie potrzeba psa także i w tym zakresie. Dodatkowo, aktualnie stwierdzony brak podstaw do czasowego odebrania psa właścicielowi nie przesądza o tym, iż tego rodzaju działanie nie zostanie podjęte przez właściwy organ w przyszłości. Główna rola w tym, aby do takiej potrzeby nie doszło, przynależy do właściciela psa, na którym ciąży nie tylko ustawowy obowiązek zapewnienia zwierzęciu możliwości egzystencji, zgodnie z potrzebami danego gatunku, rasy, płci i wieku (art. 4 pkt 15 ustawy), lecz dla którego zasadą etyczną powinno być humanitarne traktowanie zwierzęcia pozostającego pod jego opieką.
Nie godząc się z takim rozstrzygnięciem Fundacja wniosła skargę do tutejszego sądu, domagając się stwierdzenia jego nieważności, ewentualnie uchylenia. Zaskarżonej decyzji Fundacja zarzuciła naruszenie przepisów postępowania skutkujące jej nieważnością, tj. art. 105 § 1 Kpa i art. 107 Kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji umarzającej postępowanie, podczas gdy w sytuacji stwierdzenia braku podstaw do wydania decyzji o odebraniu, należało wydać decyzję o odmowie odbioru zwierzęcia oraz naruszenie prawa materialnego, tj. art. 6 ust. 2 pkt 1-19 ustawy o ochronie zwierząt przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że niezaspokajanie potrzeb socjalizacyjnych zwierzęcia nie jest objęte hipotezą powyższych przepisów, ponieważ nie stanowi przejawu znęcania się nimi.
W skardze zarzucono również naruszenie przepisów postepowania, tj. art. 84 § 1 Kpz poprzez samodzielne poczynienie przez organy ustaleń odnośnie do stanu psychicznego psa [...], mimo że jest to okoliczność, której stwierdzenie wymaga wiadomości specjalnych i w związku z tym należało przeprowadzić dowód z opinii biegłego z zakresu etiologii psów, dobrostanu zwierząt i relacji społecznych między psem a człowiekiem, o co wnioskował skarżący, a także naruszenie przepisów art. 77 i 107 Kpa poprzez niepodjęcie wszystkich koniecznych czynności dowodowych zmierzających do ustalenia czy właścicielce zaspokajał wszystkie potrzeby społeczne psa i nie naraża go na cierpienia psychiczne z powodu długotrwałej izolacji, nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego i brak wszechstronnego rozważenia wszelkich okoliczności sprawy i zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności pominięcie złożonej przez Fundacje opinii prywatnej przygotowanej przez dr hab. prof. [...] H. M.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie w dniu pełnomocnik Fundacji podtrzymał zarzuty skargi i zwrócił uwagę na potrzebę zaspakajania również potrzeb socjalizacyjnych psów jako ustawowy obowiązek zapewnienia odpowiednich potrzeb bytowych psów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325; dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem art. 57 a, który jednak na gruncie niniejszej sprawy nie znajduje zastosowania.
Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób określony w przywołanych wyżej przepisach.
W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o umorzeniu postępowania administracyjnego, wydaną na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., z uwagi na bezprzedmiotowość postępowania w sprawie czasowego odebrania zwierzęcia – psa rasy owczarek [...] o imieniu [...].
W pierwszej kolejności należy odnieść się do najdalej idącego zarzutu, czyli naruszenia przepisów postępowania skutkującego nieważnością zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu nie zasługuje on na uwzględnienie. Jak prawidłowo zauważyło Kolegium, postępowanie w niniejszej sprawie wszczęte zostało z urzędu. Prawdą jest, że przyczyną wszczęcia była informacja Fundacji, jednakże niewątpliwie potraktowana została przez organ pierwszej instancji jako informacja, która spowodowała wszczęciu postepowania z urzędu, zaś sama Fundacja stała się stroną, na skutek pozytywnego rozpatrzenia przez organ wniosku o dopuszczenia do udziału na prawach strony, w postępowaniu toczącym się z urzędu. W takiej sytuacji, gdy postępowanie toczy się z urzędu, a nie na wniosek, nie ma w istocie żądania o którym organ musi rozstrzygnąć w orzeczeniu kończącym. W przypadku stwierdzenia braku podstaw do odebrania zwierzęcia, jedynym prawidłowym rozstrzygnięciem musi być decyzja umarzająca postępowanie. Stanowisko strony skarżącej byłoby prawidłowe wyłącznie w przypadku wszczęcia postępowania na jej wniosek, tylko wówczas istniałoby żądanie o którym organ musi władczo rozstrzygnąć. Jak wskazano, w niniejszym postępowaniu taka sytuacja nie zaistniała. Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia szeroko przedstawiło aktualne orzecznictwo sądowoadministracyjne w tym przedmiocie, które Sąd w całości podziela.
Odnosząc się zaś do prawidłowości ustalenia organów o braku podstaw do wydania decyzji o czasowym odebraniu psa [...], wyjaśnić należy, że w sprawach z zakresu czasowego odebrania zwierząt materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt. Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy zwierzę traktowane w sposób określony w art. 6 ust. 2 tej ustawy może być czasowo odebrane właścicielowi lub opiekunowi na podstawie decyzji wójta (burmistrza, prezydenta miasta) właściwego ze względu na miejsce pobytu zwierzęcia i przekazane:
1) schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę domowe lub laboratoryjne, lub
2) gospodarstwu rolnemu wskazanemu przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), jeżeli jest to zwierzę gospodarskie, lub
3) ogrodowi zoologicznemu lub schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę wykorzystywane do celów rozrywkowych, widowiskowych, filmowych, sportowych lub utrzymywane w ogrodach zoologicznych.
Z przytoczonych regulacji wynika bezspornie, że określony tryb odebrania zwierząt odnoszą się do konkretnych właścicieli, a decyzje podejmowane w tych trybach wydawane są jedynie wtedy, gdy konkretny właściciel znęca nad swoim (konkretnym) zwierzęciem w sposób określony w art. 6 ust. 2 ustawy.
W kontrolowanej sprawie, jak wynika z akt sprawy, informacja Fundacji skierowana do Burmistrza Miasta i Gminy Kąty Wrocławskie dotyczyła warunków pobytowych psa [...], przebywającego na niezamieszkałej działce w M.(1), należącej do właściciela psa, S. W.
W sprawie nie jest kwestionowane, że pies przebywa na nieruchomości przez większość czasu sam, właściciel odwiedza go codziennie i wówczas wypuszcza z kojca (początkowo spuszczał go z uwięzi, jednak w toku postępowania uwięź ta została zastąpiona kojcem). Pies jest zadbany w sensie fizycznym, tj. ma ocieploną budę, możliwość schronienia się przed warunkami atmosferycznymi, jest szczepiony i właściwie karmiony. Nie wykazuje zachowań lękowych czy agresywnych. Przyjaźnie jest nastawiony do ludzi. Jest już w podeszłym wieku ([...] lat) i w dobrej kondycji fizycznej.
Okolicznością w jakiej strona skarżąca upatruje faktu znęcania się nam nim, jest niezaspokajanie jego potrzeb socjalizacyjnych, tj. należytego kontaktu z człowiekiem i innymi psami.
Sąd podziela w tym zakresie stanowisko - co należy wyraźnie podkreślić – w tym przedmiocie tożsame – zarówno strony skarżącej jak i Kolegium. Potrzeby społeczne są istotne i powinny być zaspakajane. Jednakże warunkiem czasowego odebrania zwierzęcia na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy nie jest każdy przejaw nieprawidłowego zachowania opiekuna zwierzęcia. W związku z tym, iż w art. 7 ust. 1 ustawy mowa jest o traktowaniu zwierzęcia w sposób określony w art. 6 ust. 2 ustawy to hipoteza powyższego przepisu zakłada, iż właściciel lub opiekun zwierzęcia znęca się nad nim, czyli popełnia przestępstwo z art. 35 ust. 1 i 2 ustawy. Oczywiście, sytuacją optymalną jest takie dbanie o zwierzę, aby wszystkie jego potrzeby zaspokajane były w pełni, zarówno potrzeby psychiczne jak i fizyczne, jednakże nie można pominąć faktu, że nie każda sytuacja nieoptymalna jest jednocześnie znęcaniem się nad zwierzęciem, a więc umożliwia uruchomienie trybu z art. 7 ust. 1 ustawy.
W toku prowadzonego postępowania organy orzekające, przy udziale powiatowego lekarza weterynarii, ustaliły, że pomimo pewnych braków w sprawowanej opiece (socjalizacja, wyprowadzanie na spacery) – właściciel psa nie wykazuje zachowań spełniających przesłanki znęcania się nad zwierzęciem. Sąd podziela stanowisko Kolegium, że przeprowadzone postępowanie wykazało to w sposób niewątpliwy, zatem nie istniała potrzeba zasięgania wiadomości specjalnych. Pies jest w dobrym stanie fizycznym i psychicznym, co potwierdzały protokoły specjalistów – przedstawicieli organów weterynaryjnych, zatem wbrew twierdzeniu skargi, nie opierały się wyłącznie na ocenie organu, który takich wiadomości specjalnych nie posiada. Pośrednio potwierdza to okoliczność, że w takich warunkach pies przebywa od kilkunastu lat, a jednak jego stan fizyczny jest dobry, nie wykazuje oznak zaniedbania czy chorób.
W tej sytuacji, w ocenie Sądu, organy orzekające zasadnie przyjęły, że dalsze prowadzenie postępowania nie jest celowe, ponieważ nie zaistniały przesłanki z art. 6 i 7 ustawy. Wbrew twierdzeniom skargi, opinia dr prof. Hab. H. M. została dopuszczona jako dowód w sprawie, jednakże podnieść należy, że opinia ta nie odnosi się do warunków psa, którego dotyczyło postępowania, zawierała zaś ogólne wskazania na temat prawidłowej opieki nad psami. Treści tej opinii organy nie kwestionowały.
W ocenie Sądu, organy prawidłowo wywiodły w oparciu o dokonane w toku postępowania wyjaśniającego ustalenia, że z uwagi na fakt, że zwierzę nie jest zaniedbane w stopniu uzasadniającym przyjęcie, że właściciel znęca się nad nim, w sprawie zachodzi brak podstawy materialnej do wydania decyzji o jego odebraniu, a postępowanie jako bezprzedmiotowe podlegało umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 Kpa.
Podkreślić należy, że bezprzedmiotowość postępowania, w rozumieniu przyjętym na gruncie art. 105 § 1 Kpa zachodzi wówczas, gdy w sprawie nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej ingerencji organu administracyjnego w formie decyzji administracyjnej. W tej sytuacji jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne pozytywne, czy negatywne staje się prawnie niedopuszczalne (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lutego 2006 r., sygn. akt I OSK 967/05).
Mając na uwadze powyższe, Sąd nie podziela zarzutów skargi dotyczących naruszenia przez organ orzekający przepisu art. 105 § 1 Kpa W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy dokonał właściwej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów w kontekście normy określonej w art. 7 ust. 1 ustawy., a swoje stanowisko uzasadnił zgodnie z wymogami art. 107 § 3 Kpa.
W świetle powyższego Sąd uznał zaskarżoną decyzję za zgodną z prawem i nie dopatrzył się naruszenia przepisów w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.