II SA/Wr 172/22

II SA/Wr 172/22 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2022-10-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-03-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Halina Filipowicz-Kremis /przewodniczący sprawozdawca/
Marta Pawłowska
Władysław Kulon
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 792/23 - Wyrok NSA z 2025-09-24
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1333
art. 48 ust. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Władysław Kulon Asesor WSA Marta Pawłowska Protokolant: Emilia Witkowska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 października 2022 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia 20 grudnia 2021 r. nr 1341/2021 w przedmiocie nakazu rozbiórki miejsc postojowych oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej przez A. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: skarżąca) jest decyzja Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: DWINB) z dnia 20 grudnia 2021 nr 1341/2021, wydana w przedmiocie nakazu rozbiórki miejsc postojowych zlokalizowanych na działkach nr [...],[...],[...] od strony działek nr [...],[...],[...] obręb P. we W. oraz zabudowy dojazdu stanowiącego połączenie działki nr [...] z działką nr [...][...] obręb P. we W. w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
Wobec powziętych informacji o zrealizowaniu miejsc postojowych (zatok postojowych) i zjazdu z drogi na działkach nr [...],[...],[...],[...],[...] obręb P. we W. PINB dla miasta W. wezwał właściciela działek tj. D. sp. z o.o. do złożenia wyjaśnień w sprawie, zwrócił się do Urzędu Miasta W. o udostępnienie akt archiwalnych związanych z wydawanymi pozwoleniami dotyczącymi przedmiotowych działek, zwrócił się do Prezydenta W. o przedstawienie zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowych działek, a także zgromadzono dokumenty pozwalające na określenie krąg stron postępowania, w tym aktualnego właściciela działek nr [...],[...],[...],[...],[...] obręb P. we W.
Pismem z dnia PINB we Wrocławiu zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie robót budowlanych związanych z wykonaniem miejsc postojowych wraz z dojazdem na terenie działek [...],[...],[...],[...],[...] obręb P. we W.
W dniu 17 lipca 2017 r. dokonano oględzin tych nieruchomości. W protokole z tej czynności wskazano, że z ulicy [...] wykonano dojazd poprzez działkę nr [...] i drugi dojazd poprzez działkę nr [...] na drogę dojazdową na tych działkach równoległą do ul. [...]; dojazdy są utwardzone i posiadają szerokość 6 m każdy; droga utwardzona od strony drogi dojazdowej; na działce [...] od strony działki [...] istnieje zgrupowanie 4 miejsc postojowych wydzielonych na utwardzeniu z kostki betonowej utwardzenie o wymiarach 9,28x4,5m; na działce [...] od strony działki [...] istnieje zgrupowanie 5 miejsc postojowych o wymiarach 11,45x4,5m szerokość miejsc około 2,3 m oraz zgrupowanie 9 miejsc postojowych o wymiarach 20,8x4,5 m szerokość miejsc około 2,3 m; na działce [...] od strony działki 1/97 istnieje zgrupowanie 6 miejsc postojowych o wymiarach 13,8x5m szerokość miejsc około 2,3m; na działce [...] od strony działki [...] istnieje zgrupowanie 9 miejsc postojowych o wymiarach 20,9x5m szerokość miejsc około 2,0 do 2,4m; te zgrupowania miejsc utwardzone są kostką betonową zaś miejsca postojowe wydzielone innym kolorem kostki; część działki [...] drogi dojazdowej od strony działki [...] pokryta zielenią; na działce nr [...] istnieją 3 zgrupowania wydzielonych miejsc postojowych łącznie 25szt (9+7+9szt miejsc) zlokalizowanych od strony ul. [...].
Postanowieniem z dnia 20 lipca 2018 r. (nr 948/2018) DWINB orzekł o wyłączeniu PINB dla miasta Wrocławia od orzekania w sprawie i wyznaczył Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Trzebnicy (dalej: organ I instancji, PINB) jako organ właściwy do załatwienia sprawy.
Decyzją z dnia 18 stycznia 2019 r. (nr 23/2019) PINB w Trzebnicy, działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r. poz. 1202 z późn. zm., dalej: PB) i art. 104 kpa w związku z postępowaniem administracyjnym prowadzonym w przedmiocie robót budowlanych związanych z wykonaniem miejsc postojowych wraz z dojazdem na terenie działek o numerach: [...],[...],[...],[...],[...][...], obręb P. we W., nakazał A. Spółce z o.o. z siedzibą przy ul. [...] we W. (aktualnemu właścicielowi tych działek) – w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem: 1. rozbiórkę miejsc postojowych - na działce [...] od strony działki [...] w postaci zgrupowania 4 miejsc postojowych wydzielonych na utwardzeniu z kostki betonowej utwardzenie o wymiarach 9,28x4,5m - na działce [...] od strony działki [...] w postaci zgrupowania 5 miejsc postojowych o wymiarach 11,45x4,5m szerokość miejsc około 2,3 m oraz w postaci 9 miejsc postojowych o wymiarach 20,8x4,5m szerokość miejsc około 2,3 m - na działce [...] od strony działki [...] w postaci zgrupowania 6 miejsc postojowych o wymiarach 13,8x5m szerokość miejsc około 2,3m - na działce [...] od strony działki [...] w postaci zgrupowania 9 miejsc postojowych o wymiarach 20,9x5m szerokość miejsc około 2,0 do 2,4 m wraz z wykonaniem w miejscu ich rozbiórki terenu gruntowego stanowiącego zieleń ograniczonego krawężnikiem betonowym stanowiącym kontynuację istniejącego krawężnika terenu zielonego z dostosowaniem poziomu tego terenu do terenu istniejącego zielonego przylegającego, 2. rozbiórkę dojazdu stanowiącego połączenie drogi wewnętrznej tj. działki nr [...] z drogą ul. [...] tj. działką nr [...] poprzez usunięcie ziemi z jego powierzchni (określonej na załączniku graficznym do protokołu z dnia 17 lipca 2017r. tj. szerokość 5,86 m na długości wyznaczonej miarą 4,85 m liczonej od zatoki parkingowej do granicy z ul. [...] tj. działki nr [...]) wraz z wykonaniem w miejscu rozbiórki terenu utwardzonego (wraz z podbudową) kostką betonową w kolorze szarym stanowiącego kontynuację drogi wewnętrznej z dostosowaniem spadku do istniejących przylegających powierzchni utwardzonych ograniczonego krawężnikiem betonowym stanowiącym kontynuację istniejącego krawężnika z dostosowaniem poziomu tego terenu do terenu istniejącego.
Po rozpatrzeniu odwołań od wskazanej decyzji organu I instancji DWINB decyzją z dnia 7 sierpnia 2019 r. (nr 954/2019), wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Skargę na decyzję DWINB wniosła A. sp. z o.o. z siedzibą w W.
Wyrokiem z dnia 5 marca 2020 r., sygn. akt II SA/Wr 681/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił decyzję DWINB z dnia 7 sierpnia 2019 r. (nr 954/2019) oraz poprzedzającą ją decyzję PINB. Jak wskazano błędne było stanowisko organów właściwych instancyjnie, uznających, że okolicznością, determinującą ocenę dokonywaną wobec kontrolowanych robót w kontekście uwarunkowań prawnych, jest ilość stanowisk w każdym zgrupowaniu miejsc postojowych nie przekraczająca liczby 10. Sąd stwierdził nadto, że roboty budowlane polegające na wybudowaniu miejsc postojowych wraz z dojazdem należy traktować kompleksowo. Organy nie prowadziły bowiem odrębnych postępowań w odniesieniu do każdego zgrupowania, opisanego w protokole oględzin z dnia 17 lipca 2017 r. i w uzasadnieniach decyzji zaskarżonej i decyzji pierwszoinstancyjnej, ale – prawidłowo – objęły jednym postępowaniem wszystkie wybudowane miejsca postojowe na różnych działkach wraz z dojazdem. Zaznaczył, że nie zasługuje na aprobatę stanowisko organów właściwych instancyjnie, stwierdzających oczywistość i jednoznaczność istotnych w tej sprawie ustaleń planistycznych, nie wymagających stosowania reguł interpretacyjnych ani dodatkowych czynności wyjaśniających. W ocenie Sądu ocena dokonana przez organy nadzoru budowlanego w tym zakresie nosi cechy dowolności, a o relacji pomiędzy ustaleniami planistycznymi obowiązującymi w dacie wykonywania objętych postępowaniem miejsc postojowych wraz z dojazdem, a zrealizowanym obiektem powinien wypowiedzieć się organ planistyczny w odpowiednim trybie i formie, stosownie do zalecenia organu nadzoru budowlanego prowadzącego postępowanie w sprawie. Sąd wskazał, że organ I instancji powinien rozważyć potrzebę powtórzenia czynności wyjaśniających, istotnych dla dokonania ustaleń, a podjętych przez PINB dla miasta W. przed wyłączeniem go od udziału w sprawie.
W związku z tym wyrokiem PINB rozpatrując sprawę ponownie zwrócił się do Prezydenta Miasta W. z prośbą o informację, czy wykonanie miejsc postojowych oraz dojazdu na wskazanych działkach jest zgodne z obowiązującymi ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi PINB uzyskał informację dotyczącą regulacji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działek objętych postępowaniem.
Decyzją z dnia 11 października 2021 r. (nr 444/2021) PINB na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 i art. 103 ust. 2 PB oraz art. 104 kpa nakazał inwestorowi, to jest skarżącej w pkt. I rozbiórkę miejsc postojowych na działce [...] od strony działki [...] w postaci zgrupowania 4 stanowisk postojowych wydzielonych na utwardzeniu z kostki betonowej utwardzenie o wymiarach 9,28x4,5m; na działce [...] od strony działki [...] w postaci zgrupowania 5 stanowisk postojowych o wymiarach 11,45x4,5m szerokość miejsc około 2,3m oraz w postaci 9 stanowisk postojowych o wymiarach 20,8x4,5m szerokość miejsc około 2,3m, na działce [...] od strony działki [...] w postaci zgrupowania 6 stanowisk postojowych o wymiarach 13,8x5m szerokość miejsc około 2,3m, na działce [...] od strony działki [...] w postaci zgrupowania 9 stanowisk postojowych o wymiarach 20,9x5m szerokość miejsc około 2,0 do 2,4m wraz z wykonaniem w miejscu ich rozbiórki terenu gruntowego stanowiącego zieleń ograniczonego krawężnikiem betonowym stanowiącym kontynuację istniejącego krawężnika terenu zielonego z dostosowaniem poziomu tego terenu do terenu istniejącego zielonego przylegającego oraz w pkt. II rozbiórkę dojazdu stanowiącego połączenie drogi wewnętrznej tj. działki nr [...] z drogą ul. [...] tj. działką nr [...] poprzez usunięcie ziemi z jego powierzchni (określonej na załączniku graficznym do protokołu z dnia 17 lipca 2017r. tj. szerokość 5,86m na długości wyznaczonej miarą 4,85 m liczonej od zatoki parkingowej do granicy z ul. [...] tj. działki nr [...]) wraz z wykonaniem w miejscu rozbiórki terenu utwardzonego (wraz z podbudową) kostką betonową w kolorze szarym stanowiącego kontynuację drogi wewnętrznej z dostosowaniem spadku do istniejących przylegających powierzchni utwardzonych ograniczonego krawężnikiem betonowym stanowiącym kontynuację istniejącego krawężnika z dostosowaniem poziomu tego terenu do terenu istniejącego.
Odwołanie od wskazanej decyzji wniosła skarżąca oraz Wspólnota Mieszkaniowa "[...]".
Wskazaną na wstępie decyzją z dnia 20 grudnia 2021 (nr 1341/2021) DWINB, po rozpatrzeniu powyższych odwołań, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchylił decyzję PINB w całości i orzekając o istocie sprawy nakazał rozbiórkę 33 miejsc postojowych zlokalizowanych na działkach nr [...],[...],[...] od strony działek nr [...],[...],[...] obręb P. we W. oraz zabudowy dojazdu stanowiącego połączenie działki nr [...] z działką nr [...][...] obręb P. we W.
Jak wynika z motywów decyzji odwoławczej, DWINB stwierdził, że PINB zastosował się do wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wyrażonych w wyroku z dnia 5 marca 2020 r., sygn. akt II SA/Wr 681/19 oraz przeprowadził kluczowy dowód w sprawie jakim było ustalenie poprawności robót budowlanych pod względem obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na podstawie stanowiska właściwego organu planistycznego. DWINB wyjaśnił nadto, że wykonane roboty budowlane polegały na budowie obiektu budowlanego zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 6 PB. Jak wskazał DWINB wykonana inwestycja jest niezgodna z obowiązującymi przepisami planistycznymi. W ocenie DWINB w sprawie nie można było zastosować art. 50-51 PB z uwagi na to, że wykonane roboty budowlane nie mieściły się w katalogu spraw określonych w tych przepisach. Jak jednak wyjaśnił DWINB, organ I instancji w decyzji nakładającej na podstawie art. 48 ust.1 pkt 1 PB obowiązek rozbiórki obiektu budowlanego (w okolicznościach sprawy miejsc postojowych wraz z zabudową dojazdu) nakazał również wykonanie innych robót budowlanych oraz czynności, co mogłoby sugerować ponowne orzekanie na podstawie art. 50-51 PB, co w sprawie nie miało miejsca.
W skardze na ostateczną decyzję skarżąca wniosła o: uchylenie decyzji DWINB oraz poprzedzającej ją decyzji PINB ze względu na naruszenie prawa, które miało wpływ na wynik tego rozstrzygnięcia; o zasądzenie od organu drugiej instancji kosztów postępowania sądowoadministracyjnego wg norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz o rozpoznanie sprawy na rozprawie. W skardze zarzucono naruszenie: przepisów postępowania administracyjnego - w szczególności przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 77 § 1 i art. 80 kpa, poprzez błędną i wybiórczą ocenę materiału dowodowego polegającą na niewłaściwej interpretacji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (uchwała Rady Miasta Wrocławia [...] z dn. [...] stycznia 2003 r. opublikowanej w Dz. U. Woj. Doln. [...].03.2003 r. nr [...], poz. [...]); przepisu prawa materialnego tj. art. 48 ust. 1 pkt 1 PB, polegające na nieprawidłowym jego zastosowaniu w sytuacji, gdy aktualny sposób zagospodarowania terenu, a mianowicie układ miejsc postojowych, oraz przebieg dostępu komunikacyjnego do tychże miejsc w żaden sposób nie stoi w sprzeczności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (wg. uchwały Rady Miasta Wrocławia nr [...] z dn. [...] stycznia 2003 r. opublikowanej w Dz. U. Woj. Doln. [...].03.2003 r. nr [...], poz. [...]); przepisu prawa materialnego, tj. art. 51 ust. 1 pkt 3 PB, polegające na nie zastosowaniu tego przepisu, w sytuacji gdy prawidłowe działanie organu nadzoru budowlanego powinno zmierzać do nałożenia na inwestora obowiązku przedłożenia projektu budowlanego zamiennego; przepisu prawa materialnego, polegającego na błędnej interpretacji § 19 ust. 2 Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego tj. uchwałę Rady Miasta Wrocławia nr [...] z dn. [...] stycznia 2003 r. opublikowanej w Dz. U. Woj. Doln. [...].03.2003 r. nr [...], poz. [...], z treści, której nie wynika zakaz lokalizacji miejsc postojowych w miejscu ich aktualnego usytuowania; przepisu naruszeniu prawa materialnego, polegającego na niewłaściwej interpretacji § 9 ust. 2 Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego tj. uchwałę Rady Miasta Wrocławia nr [...] z dn. [...] stycznia 2003 r. opublikowanej w Dz. U. Woj. Doln. [...].03.2003 r. nr [...], poz. [...], z treści którego nie wynika wyłączny nakaz bezpośredniego połączenia terenu oznaczonego symbolem MS + KS do ul. [...] (7 KD).
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że DWINB dokonał niewłaściwej interpretacji zapisów obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem skarżącej zaskarżona decyzja przekracza dopuszczalne granice uznania administracyjnego w zakresie zapisów miejscowego planu. W szczególności naruszeniem tej zasady jest zaprezentowana przez organ teza, że ustalenia miejscowego planu w sposób jasny i niebudzący wątpliwości, nakazują odmienne zagospodarowanie obszaru oznaczonego numerami działek [...],[...],[...],[...],[...][...] obręb P. we W., niż to które aktualnie funkcjonuje w obrębie wskazanych działek. Zdaniem skarżącej w sprawie nie mógł mieć zastosowania art. 48 ust. 1 pkt 1 PB podczas gdy interpretacja zapisów planu miejscowego, nie pozwala na postawienie konkluzji odpowiadającej osnowie decyzji DWINB. W ocenie skarżącej organy dokonały nieprawidłowej wykładni w zakresie paragrafu 19 ust. 2 pkt 3 i 4 miejscowego planu, dotyczącego obszaru oznaczonego symbolem "Z" będącą w istocie nadinterpretacją jego zapisów. Zaznaczono nadto, że osnowa decyzji DWINB jest wadliwa, ponieważ nakazuje "rozbiórkę zabudowy dojazdu", gdy de facto w sprawie nie mamy do czynienia z jakąkolwiek zabudową, lecz terenem, który w żaden sposób nie jest zainwestowany. W rezultacie, zdaniem skarżącej, nie ma kompetencji organ nadzoru budowlanego, aby nakazać wykonania zjazdu na ul. [...].
W odpowiedzi na skargę DWINB podtrzymał swoje stanowisko wnosząc o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem legalności, czyli zgodności z obowiązującym w dacie wydawania decyzji prawem materialnym, z uwzględnieniem istniejących w tym czasie zasad postępowania administracyjnego. Dalej trzeba zwrócić uwagę na dwie kolejne, istotne dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy kwestie. Po pierwsze na fakt, że wojewódzki sąd administracyjny jest uprawniony do rozstrzygania w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 p.p.s.a. Oznacza to tyle, że sąd nie może w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się jedynie do zarzutów sformułowanych w skardze, ale także powinien wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu. Po drugie, jako istotną okoliczność dla rozstrzygnięcia sprawy należy wskazać fakt, że zaskarżona decyzja została wydana w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 marca 2020 r., sygn. akt II SA/Wr 681/19. Zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność była przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w rozpoznanej sprawie. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał dany akt zostało uznane za błędne, bądź za prawidłowe. Natomiast wskazania co do dalszego postępowania dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia jego wadliwości (zob. A. Kabat, B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 345). W orzecznictwie jednoznacznie podkreśla się także, że związanie sądu i organu oceną prawną wyrażoną w orzeczeniu sądu trwa w danej sprawie dopóty, dopóki nie zostanie ono uchylone lub zmienione lub nie ulegną zmianie przepisy, czyniąc pogląd prawny nieaktualnym. Podobny skutek (tj. ustanie mocy wiążącej wspomnianej oceny), może spowodować zmiana (po wydaniu orzeczenia sądowego) istotnych okoliczności faktycznych (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 września 1999 r., sygn. akt I SA 2019/98, ONSA 2000, Nr 3, poz. 129). W efekcie skutki wyroku sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy i obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie to zostało wydane; postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne; przyszłe postępowanie administracyjne, oraz ewentualne przyszłe postępowanie sądowoadministracyjne, w tym także przed NSA w przypadku ewentualnego rozpoznawania skargi kasacyjnej od ponownego wyroku sądu pierwszej instancji (por: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 marca 2009 r., sygn. akt I SA/Łd 1230/08, publ. LEX 493588). Stąd skutkiem wyroku sądu administracyjnego w toku każdego z tych postępowań jest zakaz formułowania nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej przez sąd administracyjny poglądem, a sąd zobowiązany jest do podporządkowania się im w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania poprzez treść nowego wyroku. Można także dodać, że zgodnie z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Artykuł ten wprowadza zasadę, zgodnie z którą moc wiążąca wcześniejszego orzeczenia, w odniesieniu do sądów oznacza, że muszą one przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 maja 2008 r., sygn. akt I FSK 613/08, publ. LEX 551652). Taki wniosek jest również aktualny w zakresie związania oceną prawną organu administracji publicznej, który wydał kwestionowane rozstrzygnięcie. Reasumując tę część wywodów należy skonstatować, że ocena prawna i wskazania zawarte w wyroku WSA we Wrocławiu, w sprawie II SA/Wr 681/19 pozostają wiążące tak dla organów jak i sądu w niniejszym postępowaniu. Z materiału sprawy wynika, że sporne miejsca postojowe wraz z dojazdem nie zostały uwzględnione w projektach budowlanych, ani projektach zamiennych ani wreszcie w pozwoleniu na użytkowanie. Są to okoliczności których nie kwestionował sąd orzekając po raz pierwszy w sprawie i w świetle dotychczasowych uwag jest to dla organów i sądu obecnie wiążące. Wiążąca jest także dla sądu okoliczność, że wymienione roboty budowlane zostały przez inwestora wykonane przed rokiem 2010. W poprzednim, prawomocnym wyroku sąd uznał także, że zgodne ze stanem faktycznym pozostają również ustalenia protokołu że: na działce nr [...] od strony działki nr [...] istnieje zgrupowanie 4 miejsc postojowych; wydzielonych, a od strony działki nr [...] istnieje zgrupowanie 5 miejsc postojowych; na działce [...] od strony działki [...] oraz zgrupowanie 9 miejsc postojowych; na działce istnieje zgrupowanie 4 miejsc postojowych; na działce [...] od strony działki [...] istnieje zgrupowanie 5 miejsc postojowych, oraz zgrupowanie 9 miejsc postojowych; na działce nr [...] od strony działki [...] istnieje zgrupowanie 6 wydzielonych miejsc postojowych, na działce [...] od strony działki [...] jest zgrupowanie 9 miejsc postojowych, zaś na części działki [...] (drogi dojazdowej) od strony działki [...] pokryta zielenią; na działce nr [...] istnieją 3 zgrupowania wydzielonych miejsc postojowych (9+7+9 miejsc), łącznie inwestor zrealizował 33 miejsca postojowe dla samochodów.
Ponieważ, jak wskazał sąd w uzasadnieniu poprzedniego wyroku i co pozostaje dla sądu w obecnym składzie dalej wiążące, w dacie zakończenia robót objętych postępowaniem, przepis art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane zobowiązywał inwestora do uzyskania pozwolenia na budowę, w przypadku realizacji miejsc postojowych w ilości przekraczającej 10 stanowisk, bowiem wymóg jedynie zgłoszenia właściwemu organowi zamiaru budowy miejsc postojowych dla samochodów osobowych obejmowało zamierzenie do 10 stanowisk włącznie, zatem trafnie jako podstawę materianoprawną działań orzeczniczych, w toku kontrolowanego postępowania przyjęto art. 48 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Sąd bowiem, w tamtym prawomocnym wyroku wskazał, że kontrolowane roboty budowlane wraz z dojazdem należy traktować kompleksowo. Wykonując wytyczne sądu, zawarte w uzasadnieniu wyroku, zapadłego w sprawie II SA/Wr 681/19 organy dokonały weryfikacji oceny prawnej robót budowlanych, związanych z budową miejsc parkingowych en bloc. Wykonały również organy wytyczne sądu w zakresie, istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, unormowań prawa miejscowego. Jak wskazują akta sprawy 28 VII 2021 r. do organu I instancji wpłynęło pismo z Wydziału Architektury i Budownictwa U.M. W. z potwierdzeniem, że dla terenu objętego planem obowiązywała w dacie inwestycji i obowiązuje obecnie uchwała Rady Miejskiej W. z dnia [...] stycznia 2003 r., podjęta w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nieruchomości przejętych od wojsk Federacji Rosyjskiej, obejmujących tereny przy ul. [...] (opubl. Dz. U. Woj. Dolnośląskiego [...].[...].[...] z dnia 2003.03. [...]), która w § 9 stanowi, że 1. Dla terenu oznaczonego symbolem MŚ+KS ustala się przeznaczenie: 1) zabudowa mieszkaniowa, 2) parking podziemny. 2. Na terenie, o którym mowa w ust. 1, obowiązują następujące ustalenia, dotyczące zagospodarowania terenu: 1) należy przystosować wnętrze blokowe dla potrzeb rekreacji przydomowej, zwłaszcza dla małych dzieci i osób starszych; 2) należy zachować istniejącą zieleń; 3) należy utworzyć ścieżki piesze do terenów rekreacyjnych, oznaczonych symbolem ZP, jak na rysunku planu. 3. Na terenie, o którym mowa w ust. 1, obowiązują następujące ustalenia, dotyczące kompozycji urbanistycznej: 1) należy zachować układ przestrzenny istniejących budynków koszarowych; 2) postuluje się przekształcenie formy zewnętrznej budynków koszarowych, poprzez dobudowanie nowych atrakcyjnych architektonicznie struktur elewacyjnych. 4. Na terenie, o którym mowa w ust. 1, obowiązują następujące ustalenia, dotyczące ukształtowania budynków:
1) należy adaptować budynki koszarowe na budynki mieszkalne; 2) w przypadku budynków w złym stanie technicznym - jak spalony budynek kasyna, lub budynków, które nie mogą być adaptowane na budynki mieszkalne - jak budynek cieplarni, należy je wyburzyć i na ich miejsce wybudować nowe, nawiązujące architekturą do istniejących, jak na rysunku planu; 3) dopuszcza się podwyższenie budynków do 4 kondygnacji. 5. Na terenie, o którym mowa w ust. 1, obowiązują następujące ustalenia, dotyczące systemu komunikacyjnego: 1) należy utworzyć parking podziemny, jak na rysunku planu; 2) należy utworzyć zatoki postojowe, dostępne z dróg 6KD i 7KD; 3) dostępność komunikacyjna: a) wewnątrz zespołu zabudowy ruch wyłącznie pieszy, b) dojazd wzdłuż dróg otaczających zespół zabudowy. Z kolei § 19 uchwały stanowi, że 1 dla terenu oznaczonego symbolem Z, ustala się przeznaczenie: 1) podstawowe - zieleń izolacyjna, 2) uzupełniające - parkingi. 2 na terenie, o którym mowa w ust. 1, obowiązują następujące ustalenia dotyczące zagospodarowania terenu: 1) pas terenu pomiędzy istniejącą drogą a projektowaną drogą, oznaczoną symbolem 4KL, należy zagospodarować zielenią wielopiętrową; 2) w pasie zieleni dopuszcza się zorganizowanie miejsc postojowych dla samochodów osobowych w zespołach nie większych niż 10 stanowisk, przedzielonych drzewami, ale nie więcej niż 50 stanowisk łącznie; 3) miejsca postojowe należy zorganizować jedynie od strony projektowanej drogi oznaczonej symbolem 4KL; 4) dostęp do miejsc postojowych od drogi oznaczonej symbolem 4KL. Z istotnych informacji zawartych w tym piśmie można jeszcze dodać, że Dyrektor Wydziału P. F. dodał także, iż zgodnie z § 19 planu "na terenie zieleni izolacyjnej, oznaczonej symbolem Z plan dopuszcza realizację miejsc postojowych, przy czym miejsca postojowe na terenie Z mogą być organizowane wyłącznie od strony drogi KL, tj. wzdłuż ul. [...] i tylko od tej drogi (4 KL – ul. [...]) plan dopuszcza dostęp do ww. miejsc postojowych tj. ich obsługę komunikacyjną. W związku z powyższym inwestycja obejmująca wykonanie miejsc postojowych na terenie Z od strony terenu MŚ + KS, obsługiwanych z drogi wewnętrznej na terenie MŚ + KS (zlokalizowanych wzdłuż ww. drogi wewnętrznej) jest niezgodna z ustaleniami obowiązującego planu".
Wnioski organów, po przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania dowodowego w zakresie wskazanym, są zbieżne z konkluzją przytoczonego pisma.
Odnosząc się do zarzutów skargi, zdaniem sądu w tym składzie, organy nie naruszyły, w toku postępowania, ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów prawa procesowego w stopniu, który mógł mieć wpływ na wynik postępowania. Trzeba pamiętać i jeszcze raz podkreślić, że na kwestię zastosowania odpowiednich norm prawa materialnego, mających zastosowanie do stanu faktycznego sprawy, wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w prawomocnym wyroku, a organy orzekające się do tych wytycznych zastosowały. Nie uznał także sąd, aby jakieś okoliczności istotne sprawy nie zostały w toku postępowania wyjaśniającego ustalone. Organ odwoławczy zweryfikował decyzję organu I szej instancji w zakresie zbyt szerokiego ujęcia w osnowie nałożonego na zobowiązanego obowiązku i podmiotu zobowiązanego do wykonania rozbiórki.
Reasumując, na zasadzie art. 151 ppsa, należało orzec jak na wstępie.