II SA/Wr 1700/03

II SA/Wr 1700/03 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2004-01-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-08-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Henryk Ożóg /przewodniczący/
Lidia Serwiniowska
Tadeusz Kuczyński /sprawozdawca/
Symbol z opisem
614  Oświata, szkolnictwo wyższe, nauka, działalność badawczo-rozwojowa i archiwa
6411 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące gminy; skargi organów gminy na czynności nadzorcze
Hasła tematyczne
Oświata
Samorząd terytorialny
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
*Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
art. 91 ust. 1
Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.
Dz.U. 1996 nr 67 poz 329
art. 31, art. 33
Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA del. do WSA Henryk Ożóg, Sędzia NSA del. do WSA Tadeusz Kuczyński /sprawozdawca/, Lidia Serwiniowska, Asesor WSA Agnieszka Figura, Protokolant, po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2004r. na rozprawie sprawy ze skargi Rady Miasta i Gminy P. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody D. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały Rady Miasta i Gminy P. [...]z dnia [...]r. w sprawie rozpatrzenia skargi na działalność Dyrektora Szkoły Podstawowej w P. oddala skargę
Uzasadnienie
Rozstrzygnięciem Nadzorczym Wojewody D. z dnia [...]r. nr [...]na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym /tekst jedn. Dz.U. z 2001r., nr 142, poz.1591 ze zm./ stwierdzono nieważność uchwały Rady Miasta i Gminy P. nr [...]z dnia [...]r. w sprawie rozpatrzenia skargi na działalność Dyrektora Szkoły Podstawowej w P., uchwały Rady Miasta i Gminy P. nr [...]z dnia [...]r. w sprawie rozpatrzenia skargi na działalność Dyrektora Szkoły Podstawowej w P., uchwały Rady Miasta i Gminy P. nr [...]z dnia [...]r. w sprawie rozpatrzenia skargi na działalność Dyrektora Szkoły Podstawowej w P., uchwały Rady Miasta i Gminy P. nr [...]z dnia [...]r. w sprawie rozpatrzenia skargi na działalność Dyrektora Szkoły Podstawowej w P..
W motywach uzasadnienia podano, że Rada Miasta i Gminy P. na sesji w dniu [...]roku podjęła, uchwałę nr [...]z dnia [...]r. w sprawie rozpatrzenia skargi na działalność Dyrektora Szkoły Podstawowej w P.. Uchwała wpłynęła do organu nadzoru w dniu [...]roku. Organ nadzoru badając przedmiotową oraz pozostałe uchwały uwzględnił następujące dowody: skargę A. M. – B. z dnia [...]roku, skargę T. K. z dnia [...] roku oraz z dnia [...]roku, skargę rodziców dzieci klas zerowych z dnia [...] roku, pismo do Dyrekcji Szkoły Podstawowej z dnia [...]roku, pisma D. Kuratorium Oświaty z dnia [...]roku, oświadczenie rodziców z dnia [...] roku, oświadczenie nauczycieli Szkoły Podstawowej z dnia [...]roku, pismo rodziców dzieci klas zerowych z dnia [...]roku oraz dnia [...] roku, pismo NSZZ Solidarność [...]r., pismo nauczycieli Szkoły Podstawowej z dnia [...]roku, pismo Dyrektora Szkoły z dnia [...]roku, z dnia [...] roku, z dnia [...],[...]roku, z dnia [...]roku. Ponadto organ nadzoru uwzględnił akta postępowania administracyjnego, jakie toczy się w D. Kuratorium Oświaty w sprawie Dyrektora Szkoły Podstawowej. Wojewoda D. mając na uwadze zebrany w sprawie materiał dowodowy stwierdził, iż przedmiotowa uchwała nie może ostać się w obrocie prawnym, albowiem istotnie narusza art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 229 pkt 3 i art. 233, art. 234, art. 236 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego oraz w związku z art. 31 i art. 34 ustawy z dnia 7 września 1991 roku /tekst jedn. Dz.U. z 1996 roku, nr 67, poz. 329 ze zm./.
Zgodnie z art. 7 Konstytucji RP każdy organ działa na podstawie i w granicach prawa. Oznacza to, iż każdy organ z urzędu przestrzega swojej właściwości i rozpatruje skargi tylko w zakresie kompetencji. Artykuł 229 pkt 3 kodeksu postępowania administracyjnego stanowi, iż jeżeli przepisy szczególne nie określają innych organów właściwych do rozpatrywania skarg, jest organem właściwym do rozpatrzenia skargi dotyczącej zadań lub działalności wójta /burmistrza lub prezydenta miasta/ i kierowników gminnych jednostek organizacyjnych, z wyjątkiem spraw określonych w pkt 2 - rada gminy. Właściwym organem do rozpatrzenia skargi na kierownika jednostki organizacyjnej /w tym przypadku Dyrektora Szkoły/ jest, co do zasady Rada Gminy, oczywiście jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej. Wyłączenie kompetencji rady gminy do rozpatrzenia skargi na Dyrektora Szkoły może już nastąpić na podstawie samych przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. I tak stosownie do brzmienia art. 233 skarga w sprawie indywidualnej, która nie była i nie jest przedmiotem postępowania administracyjnego, powoduje wszczęcie postępowania, jeżeli została złożona przez stronę. Jeżeli skarga taka pochodzi od innej osoby, może spowodować wszczęcie postępowania administracyjnego z urzędu, chyba że przepisy wymagają do wszczęcia postępowania żądania strony. Postanowieniem z dnia 13 lipca 1983 roku NSA w Warszawie /sygn. akt II SA 593/83 ONSA 1983/2/55/ uznał, że "artykuł 233 k.p.a. wyraźnie wyłącza załatwianie pism obywateli w ramach instytucji skarg i wniosków, jeśli dotyczą one spraw indywidualnych i pochodzą od strony; pismo takie wszczyna postępowanie administracyjne z dniem doręczenia organowi administracji państwowej /art. 61 § 3 k.p.a./".
Artykuł 234 k.p.a. statuuje zasadę: w sprawie, w której toczy się postępowanie administracyjne:
1) skarga złożona przez stronę podlega rozpatrzeniu w toku postępowania, zgodnie z przepisami kodeksu,
2) skarga pochodząca od innych osób stanowi materiał, który organ prowadzący postępowanie powinien rozpatrzyć z urzędu.
Natomiast art. 236 k.p.a. ostatecznie rozstrzyga właściwość organu powołanego do rozpatrzenia skargi jeżeli w sprawie toczy się postępowanie administracyjne. W przypadkach określonych w art. 233 i 234 organem właściwym do rozpatrzenia skargi jest organ uprawniony do wszczęcia postępowania lub organ, przed którym toczy się postępowanie.
Stosownie do brzmienia art. 31 ustawy o systemie oświaty Kurator oświaty, w imieniu wojewody, wykonuje zadania i kompetencje w zakresie oświaty określone w ustawie i przepisach odrębnych na obszarze województwa, a w szczególności:
1) sprawuje nadzór pedagogiczny nad publicznymi i niepublicznymi szkołami i placówkami oraz placówkami doskonalenia nauczycieli, w tym nad niepublicznymi placówkami doskonalenia nauczycieli o zasięgu ogólnokrajowym, które znajdują się na obszarze danego województwa,
2) wydaje decyzje administracyjne w sprawach określonych w ustawie.
Artykuł 33 ust. 1 i 2 ustawy o systemie oświaty wskazuje na czym polega nadzór pedagogiczny i jakie sprawy obejmuje. W ramach nadzoru Kurator Oświaty, jeżeli szkoła lub placówka albo organ prowadzący prowadzi swoją działalność z naruszeniem przepisów ustawy, organ sprawujący nadzór pedagogiczny może polecić, w drodze decyzji, usunięcie uchybień w wyznaczonym terminie, z zastrzeżeniem ust. 5. W przypadku stwierdzenia niedostatecznych efektów kształcenia lub wychowania w szkole lub placówce, organ sprawujący nadzór pedagogiczny poleca dyrektorowi szkoły lub placówki opracowanie w terminie nie dłuższym niż 3 miesiące, w uzgodnieniu z organem prowadzącym, programu poprawy efektywności kształcenia lub wychowania. Program musi uwzględniać uwagi i wnioski zgłoszone przez organ sprawujący nadzór pedagogiczny. Jeżeli dyrektor szkoły lub placówki nie usunie w wyznaczonym terminie uchybień, o których mowa w ust. 1, nie opracuje programu poprawy efektywności kształcenia i wychowania lub nie uwzględni w tym programie zgłoszonych uwag i wniosków, organ sprawujący nadzór pedagogiczny może wystąpić do organu prowadzącego szkołę lub placówkę z wnioskiem o odwołanie dyrektora szkoły lub placówki w czasie roku szkolnego bez wypowiedzenia lub z końcem roku szkolnego.
Z zebranego materiału dowodowego wynika, że D. Kurator Oświaty w ramach kompetencji nadzorczych w zakresie pedagogicznym wszczął i obecnie prowadzi nadzorcze postępowanie administracyjne. Sprawa jest zatem zawisła przed organem administracji państwowej – D. Kuratorem Oświaty, który na dzień [...]prowadził postępowanie administracyjne w sprawie Dyrektora Szkoły Podstawowej w P. R. C. w zakresie objętym tą i wszystkimi skargami rozpatrzonymi przez Radę Miasta i Gminy P.. Postępowanie prowadzone przez Kuratora Oświaty zostało wszczęte stosownie do postanowień KPA i ustawy o systemie oświaty.
Dokonując subsumcji stwierdzić należy w tym przypadku zastosowanie powinny znaleźć normy wynikające z art. 234 i 236 k.p.a., bowiem sprawa dotyczy nadzoru i pedagogicznego i jest rozpatrywana przez Kuratora Oświaty. A zatem to Kurator Oświaty powinien rozpatrzyć skargi na Dyrektora stosownie do powołanych przepisów.
Konkludując stwierdzić należy, iż w tym przypadku właściwym organem do rozpatrzenia skargi na dyrektora szkoły jest D. Kurator Oświaty, który prowadzi postępowanie administracyjne w tej sprawie, a nie rada gminy.
W skardze na tę uchwałę do sądu administracyjnego Rada Miasta i Gminy w P. wniosła o uchylenie rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody D. zarzucając, iż rażąco narusza ono prawo. W uzasadnieniu podano, co następuje:
Art. 229 pkt 3 k.p.a. stanowi, że jeżeli przepisy szczególne nie określają innych organów właściwych do rozpatrywania skarg, jest organem właściwym do rozpatrzenia skargi dot. zadań lub działalności Wójta /Burmistrza lub Prezydenta Miasta/ i kierowników gminnych jednostek organizacyjnych - Rada Gminy.
Ustawa o systemie oświaty w art. 31 pkt 5 b bardzo wąsko określa kompetencje kuratora oświaty jako organu wyższego stopnia w stosunku do dyrektora szkół. Stanowi, że Kurator Oświaty wykonuje zadania organu wyższego stopnia w rozumieniu przepisów kpa w stosunku do dyrektorów szkół - w sprawach z zakresu obowiązku szkolnego i obowiązku nauki oraz w sprawach skreślenia uczniów z listy uczniów. Skargi przyjęte przez Radę w przedmiotowych sprawach dotyczyły zakresu spraw określonych przez art. 34 a ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy o systemie oświaty i nie dotyczyły zakresu art. 31 pkt 5 b. Sprawy te nie dotyczą nadzoru pedagogicznego pełnionego przez Kuratora Oświaty, którego zakres określają przywołane już przepisy art. 31 ustawy o systemie oświaty , a w szczególności jego pkt 5 b.
Uwzględniając powyższe zdaniem skarżącego Rada Miasta i Gminy P. posiada właściwość do wykonania przepisu art. 229 pkt 3 k.p.a.
Dodatkowym argumentem skarżących jest także treść art. 227 kpa, który określa co może być przedmiotem skargi. Stanowi on, że przedmiotem skargi może być naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Rada rozpatrując skargi na dyrektora szkoły ustaliła, że ich przedmiot jest zgodny z tym przepisem. W szczególności skarżący rodzice i nauczyciel wspominają w treści skarg i wystąpień na sesji Rady o stosowaniu wobec nauczycieli i rodziców mobingu i niedozwolonego prawem nacisku, co zdaniem Rady rażąco narusza art. 225 § 2 k.p.a. Wojewoda D. stwierdzając nieważność przedmiotowych uchwał nie wykazał w rozstrzygnięciu braku właściwości Rady do rozpatrzenia wyżej wymienionych skarg na dyrektora.
Zdaniem Rady Miasta i Gminy P. Wojewoda nie zastosował się do wymogów przepisów art. 107 k.p.a, a w szczególności dotyczących uzasadnienia faktycznego, w którym powinien wykazać w oparciu o konkretne fakty z materiałów dowodowych, że Rada Miasta i Gminy P. nie ma właściwości, ze względu na przedmiot spraw do ich rozpatrzenia. Zarzucono, że Kurator Oświaty nie był właściwym organem, świetle przytoczonych przepisów i przedmiotu rozpatrywanych przez Radę skarg, do wszczęcia postępowania w sprawie dyrektora szkoły w zakresie:
1) przestrzegania obowiązujących przepisów dot. bezpieczeństwa i higieny pracy pracowników i uczniów,
2) przestrzegania przepisów dot. organizacji pracy szkoły,
3) naruszania praworządności lub interesów skarżących,
4) hamowania krytyki i innych działań ograniczających do składania skarg i wniosków.
Zatem zgodnie z art. 65 § 1 k.p.a zdaniem skarżącego, kurator powinien był przekazać niezwłocznie skargi, ze względu na tak określony ich przedmiot, właściwemu organowi.
Rada Miasta i Gminy podejmując uchwały nie miała wiedzy o toczącym się postępowaniu w sprawie skarg na dyrektora szkoły w Kuratorium Oświaty.
Wojewoda wszczynając postępowanie nadzorcze w sprawie przedmiotowych uchwał Rady Miasta i Gminy P. nie zwrócił się do skarżącego o wydanie wszelkich dokumentów dot. skarg, protokołu sesji, a także nie wystąpił o dodatkowe wyjaśnienia. Zdaniem Rady M. i Gm. P. nie zostały przez to dopełnione postanowienia art. 7 i art. 12 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie. W odpowiedzi na zarzuty skargi stwierdzono, że Wojewoda wyjaśnił w całości stan faktyczny. Podkreślono, że ustawowy termin 30 dni zmusza Wojewodę do szczególnej szybkości działania i zebrania materiału dowodowego w sposób określony w art. 12 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Tak też Wojewoda zastosował się do dyspozycji art. 12 k.p.a., korzystając z materiału dowodowego zgromadzonego przez Kuratorium. Uwypuklenia wymaga także brzmienia art. 91 ust. 5 który odsyła do odpowiedniego stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a nie bezpośredniego. Wojewoda powinien zwrócić się do Rady o wyjaśnienia tylko wtedy gdy sprawa wymaga wyjaśnienia. Natomiast jeżeli Wojewoda może ustalić i wyjaśnić stan faktyczny oraz całość materiału dowodowego zdobyć w sposób o wiele ekonomiczniejszy i szybszy, to nie ma obowiązku informowania Rady o wszczęciu postępowania.
Niesłuszny jest także zarzut naruszenia art. 107 k.p.a. Zgodnie z art. 91 ust. 3 rozstrzygnięcie nadzorcze powinno zawierać uzasadnienie prawne i faktyczne. Poprzez odpowiednie stosowanie przepisów k.p.a. rozstrzygnięcie nadzorcze powinno także zawierać wszystkie elementy wymienione w art. 107 k.p.a. W sensie formalnym rozstrzygnięcie zapewne odpowiada prawu. Organ nadzoru zawarł w rozstrzygnięciu uzasadnienie prawne i faktyczne, wskazał na jakich dowodach oparł swoje rozstrzygnięcie oraz pouczył o możliwości złożenia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego na rozstrzygnięcie nadzorcze. W tym stanie rzeczy bezzasadny jest zarzut naruszenia przepisów k.p.a.
Skarżący podkreśla w skardze, iż rozpatrzył ją tylko w zakresie dotyczącym jej kompetencji. Treści skarg zawierają nie tylko pojedyncze zarzuty /np. skarga T. K. z dnia [...]/. Jak wynika z treści uchwał, Rada rozpatrzyła wszystkie skargi w pełnym zakresie wskazanym w skardze.
Rada Gminy rozpatrując skargę zgodnie z § 9 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie organizacji przyjmowania i rozpatrywania skarg i wniosków /Dz.U. nr 5, poz. 46/ jeżeli rozpatrzenie skargi lub wniosku wymaga uprzedniego zbadania i wyjaśnienia sprawy, organ właściwy do rozpatrzenia skargi lub wniosku zbiera niezbędne materiały. W tym celu może zwrócić się do innych organów o przekazanie niezbędnych materiałów i wyjaśnień. Zdaniem organu nadzoru treść skarg wymagała szczegółowego zbadania sprawy. Wagę problemu dostrzegł Kurator Oświaty, który na podstawie złożonych skarg wszczął postępowanie nadzorcze w ramach nadzoru pedagogicznego. Rada powinna zwrócić się w tej sprawie do Kuratorium o przekazanie choćby wstępnych informacji dotyczących postępowania w tej sprawie. W tym stanie rzeczy Rada rozpatrując skargi nie wyjaśniła stanu faktycznego sprawy oraz nie zebrała w całości materiału dowodowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1271 – dalej jako ustawa – Przepisy wprowadzające/, sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądu administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153, poz. 1269/, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Powyższe oznacza, że kontroli podlega materialna i proceduralna prawidłowość zaskarżonego do Sądu aktu.
W niniejszej sprawie – w opinii Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody D. prawa nie narusza. Zgodnie z art. 7 Konstytucji, organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Również art. 6 k.p.a. stanowi, że organy administracji działają na podstawie przepisów prawa. Na treść działania na podstawie przepisów prawa składają się: ustalenie treści normy prawnej mającej zastosowanie w rozstrzyganej sprawie, wyrażenie stanu faktycznego sprawy w języku normy prawnej oraz podciągnięcie tego stanu faktycznego pod treść normy prawnej i określenie praw i obowiązków stron postępowania. Oznacza to również przestrzeganie swojej właściwości i rozpatrywanie spraw mieszczących się w granicach tej właściwości.
W niniejszej sprawie organ nadzoru prawidłowo wywiódł, że przepis art. 229 k.p.a., stanowiący podstawę wydania przez organ gminy kwestionowanej uchwały zawiera tylko pomocnicze określenie właściwości organów do rozpatrywania skarg. Pierwszeństwo w określeniu tej właściwości mają przepisy odrębne, a dopiero w ich braku mają zastosowanie przepisy art. 229 k.p.a. Prawidłowo również ustalił, że w przepisach Działu VIII k.p.a. dotyczącego skarg i wniosków zamieszczono unormowania służące harmonizacji stosowania przepisów o postępowaniu w sprawach skarg z przepisami postępowania administracyjnego /art. 233 i nast./. Wyrażają one zasadę jednotorowości rozpatrywania skarg stosownie do ich treści, a nie nazwy nadanej przez skarżącego /art. 222/. Treść pisma nazwanego skargą lub wniesionego w trybie skargowym podlega ocenie według przepisów właściwych dla sprawy, której dotyczy, np. art. 28, 61 § 3, 63 § 2 k.p.a. W przypadku takiej skargi nie powstaje właściwość organu do jej rozpatrzenia w rozumieniu art. 229 lub 230 k.p.a., lecz właściwość tę ustala się stosownie do art. 236 k.p.a. W sprawie, w której toczy się postępowanie administracyjne, skarga złożona przez stronę podlega rozpatrzeniu w toku postępowania, zgodnie z przepisami k.p.a., a skarga pochodząca od innych osób stanowi materiał, który organ prowadzący postępowanie powinien rozpatrzyć z urzędu /art. 234 k.p.a./.
Zdaniem Sądu, organ nadzoru prawidłowo ustalił, że przedmiotem skargi były sprawy mieszczące się w zakresie kompetencji nadzorczych kuratora oświaty, wymienionych w szczególności w art. 31 i 33 ustawy z dnia 7 września 1991r. o systemie oświaty /Dz.U. z 1996r. nr 67, poz. 329 ze zm./. Najogólniej ujmując, przedmiotowa skarga zawierała zarzuty dotyczące złej pracy wychowawczej w szkole oraz kwalifikacji nauczycieli, tzn. spraw mieszczących się w zakresie nadzoru pedagogicznego.
W zakresie tych spraw przepisy o systemie oświaty przewidują sformalizowaną procedurę umożliwiającą organowi nadzoru pedagogicznego usunięcie stwierdzonych uchybień /art. 31/. Z akt sprawy wynika, że D. Kurator Oświaty w ramach nadzoru pedagogicznego wszczął i prowadził postępowanie w sprawie objętej przedmiotem skargi wniesionej w trybie k.p.a. Oznacza to, że organ gminy winien był zakwalifikować tę skargę jako czynność procesową w sprawie zawisłej przed innym organem.
W świetle treści uzasadnienia rozstrzygnięcia nadzorczego trudno zgodzić się z zarzutem organu gminy, iż narusza ono wymogi prawidłowości podane w art. 107 k.p.a., gdyż motywy zostały wyłożone w obszerny i wszechstronny sposób. Trudno również uznać w niniejszej sprawie za zasadny zarzut skargi, w myśl którego Wojewoda powinien – przed wydaniem rozstrzygnięcia, - zwrócić się do Rady Gminy o wyjaśnienia.
W opinii Sądu w rozważanej sprawie konieczność taka nie zachodziła, natomiast potrzeba takiego zwrócenia się nie może mieć charakteru ustalonej reguły, lecz wymaga indywidualnej oceny odnoszącej się do stanu faktycznego wyznaczonego przez konkretną sprawę zwłaszcza pod kątem wpływu takiego zaniechania na treść rozstrzygnięcia .
Trudno również zgodzić się z zarzutem przekroczenia przez organ nadzoru przy rozpatrywaniu sprawy swojej właściwości. Jeżeli strona skarżąca uważała, że niektóre z elementów rozpatrywanych przez nią skarg mieszczą się w zakresie jej właściwości kontrolnych, to powinna była elementy te wyłączyć z treści skargi i po ustaleniu, że nie dają one podstaw do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego ogólnego lub szczególnego albo postępowania sądowego, rozpatrzyć je w trybie skargowym uregulowanym w k.p.a. Tymczasem, Rada Gminy rozpatrzyła skargi w pełnym zakresie, ingerując w sferę zastrzeżoną dla innego organu.
Uwzględniając powyższe, skargę oddalono na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1270/ w związku z art. 97 § 1 ustawy – Przepisy wprowadzające ..., powołanej wyżej.