II SA/WR 1697/02

II SA/Wr 1697/02 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2004-12-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2002-07-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Jerzy Strzebińczyk /przewodniczący sprawozdawca/
Joanna Kuczyńska
Krystyna Anna Stec
Symbol z opisem
612  Sprawy geodezji i kartografii
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego
Treść wyniku
*Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący - Sędzia WSA Jerzy Strzebińczyk (sprawozdawca) Sędziowie - Sędzia NSA Joanna Kuczyńska - Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Protokolant - Ewa Bogulak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi S. O. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego we W. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...], Nr [...] Prezydent W. dokonał weryfikacji w operacie ewidencji gruntów miasta W., polegającej na doprowadzeniu do zgodności wpisów w operacie ewidencyjnym z wpisami w księdze wieczystej Nr [...], założonej dla nieruchomości położonej przy ul. W. [...], AM- [...] (działka Nr [...]), której użytkownikiem wieczystym jest S. O. W uzasadnieniu tej decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że przyczyną powstania rozbieżności wpisów był błąd polegający na nieprawidłowym ustaleniu granic nieruchomości w trakcie prac nad odnowieniem operatu ewidencji gruntów obrębu K. w 1970 r.
Odwołanie od tej decyzji, datowane na dzień [...] wniósł S. O., formułując w nim jednocześnie wniosek o przywrócenie terminu do złożenia tegoż odwołania. Odwołujący się uzasadnił ten ostatni wniosek tym, że o treści decyzji dowiedział się w dniu 26 kwietnia 2002 r. i był pozbawiony możliwości działania z powodu choroby.
Postanowieniem z dnia [...], Nr [...], Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego we W. odmówił stronie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, z następującą argumentacją.
Zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a., odwołanie od decyzji administracyjnej wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Przesłanki przywrócenia terminu przez organ administracji publicznej, w tym do wniesienia odwołania, unormowane zostały w art. 58 k.p.a. Po myśli tego przepisu, konieczne jest spełnienie łącznie następujących przesłanek: należy wnieść żądanie w przedmiocie przywrócenia terminu w ciągu 7 dni od ustania przyczyny uchybienia; uprawdopodobnić, że uchybienie nastąpiło bez winy żądającego przywrócenia; jednocześnie z wniesieniem wniosku o przywrócenie należy dopełnić czynności, dla której termin był określony.
Decyzja Prezydenta W. z dnia [...], od której złożono odwołanie z jednoczesnym wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia, została doręczona stronie dnia 6 grudnia 1999 r., co wynika ze zwrotnego, pocztowego potwierdzenia odbioru włączonego do akt sprawy. S. O. dowiedział się zatem o jej treści znacznie wcześniej, aniżeli podał we wniosku. Dodatkowym potwierdzeniem tego faktu jest pismo wnioskodawcy z dnia 14 grudnia 1999 r., w którym zainteresowany zwrócił się o sprzedaż działki [...] o powierzchni 36 m2, kierowane do Prezydenta W. w czasie biegu terminu do wniesienia odwołania.
Zdaniem organu drugiej instancji, wnosząc o przywrócenie terminu w odwołaniu z dnia 30 kwietnia 2002 r., żądający nie podał wiarygodnych przyczyn, które mogłyby uprawdopodobnić, iż uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez jego winy. Jak podkreśla się w piśmiennictwie prawniczym, do okoliczności uzasadniających brak winy w uchybieniu należą tytułem przykładu, nagła choroba, powódź, przerwa w komunikacji czy nieprawidłowe doręczenie pisma. Osoba zainteresowana winna przy tym stosowną argumentacją uwiarygodnić fakt, że przeszkoda do wniesienia odwołania była od niej niezależna i trwała przez cały czas, do dnia wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. W niniejszej sprawie jest to okres 2 lat i 5 miesięcy. Fakt, iż wnioskodawca nie przytoczył w powyższej mierze żadnych okoliczności uzasadniających opóźnienie, oprócz lakonicznego stwierdzenia o chorobie, prowadzi do konkluzji, że uchybienie nie nastąpiło bez jego winy. Oznacza to, że nie zaistniała główna przesłanka uzasadniająca przywrócenie terminu.
WINGiK we W. wyjaśnił dodatkowo, że przytoczone w odwołaniu argumenty merytoryczne nie mają dla rozpatrywanej kwestii znaczenia, jako że odnoszą się do materialnoprawnej oceny decyzji w przedmiocie weryfikacji wpisów w ewidencji
2
Sygn. akt: 3 II SA/Wr 1697/02
gruntów. Ta zaś mogłaby zostać dokonana w razie wniesienia przez stronę odwołania w terminie lub po przywróceniu terminu do wniesienia odwołania, dla czego, jak wcześniej wykazano, brak jest podstaw.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu na opisane postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego S. O. wniósł o "uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania albo zmianę decyzji i uwzględnienie wniosku w sprawie przywrócenia terminu".
Skarżący zarzucił rażące naruszenie art. 129 § 2 k.p.a., polegające na przyjęciu, że brak jest podstaw do przywrócenia terminu, mimo że decyzja Prezydenta W. z dnia [...] nie została stronie doręczona, a o treści tej decyzji zainteresowany dowiedział się 26 kwietnia 2002 r. Zdaniem S. O., zachodzą podstawy do przywrócenia terminu, zwłaszcza że zaskarżona decyzja jest bezprawna i bezpodstawna. Skarżący wywodził, iż pozbawienie go gruntu było zupełnie bezpodstawne. Linia zabudowy była i jest niewzruszona. Ponadto twierdził, że nigdy nie otrzymał decyzji w tej sprawie, a o fakcie jej wydania dowiedział się w dniu 26 kwietnia 2002 r. i natychmiast złożył wniosek o przywrócenie terminu oraz odwołanie od decyzji. Uważa więc, że z mocy prawa zaskarżona decyzja powinna być uchylona, ponieważ w istocie jest nieważna i pozbawia go gruntu, który prawnie mu przysługuje na podstawie ważnie zawartej umowy wieczystego użytkowania.
W dodatkowym piśmie z dnia 24 listopada 2004 r. S. O. rozszerzył żądanie, wzywając Gminę W. do zakończenia sporu trwającego od 12 lat, pozostawienia opłaty za użytkowanie wieczyste na niezmienionym poziomie oraz do wpisania zabranej mu działki do księgi wieczystej.
W odpowiedzi strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując konsekwentnie swoje stanowisko, wraz z argumentacją zawartą w uzasadnieniu skarżonego postanowienia. Organ zarzucił dodatkowo, że składając wniosek o przywrócenie terminu strona uchybiła także 7 dniowemu terminowi do złożenia takiego wniosku, skoro wcześniejsze pisma kierowane do organów gminy W. - w 1999 i w marcu 2002 r. - wskazują że miała ona wcześniej możliwość działania, a więc i złożenia odwołania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Ze względu na dokonaną reformę sądownictwa administracyjnego wymaga wyjaśnienia, że od dnia 1 stycznia 2004 r. skarga podlegała już rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, jako miejscowo i rzeczowo właściwy. Uwzględniając dyspozycję art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), Sąd zobowiązany był stosować przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej w dalszych wywodach - w skrócie -jako p.s.a.
Zważywszy na treść skargi oraz jej uzupełnienia godzi się również wyjaśnić, że przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest wyłącznie ocena legalności postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego we W. z dnia [...], Nr [...], w którym organ ten odmówił przywrócenia skarżącemu terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta W. z dnia [...], Nr [...]. Poza granicami kognicji Sądu - w niniejszej sprawie - należy natomiast pomieścić weryfikację samej
3
Sygn. akt: 3 II SA/Wr 1697/02
decyzji, o której była mowa, a tym bardziej - zasadności dodatkowych żądań zgłoszonych przez skarżącego w jego ostatnim piśmie z dnia 24 listopada 2004 r.
W odniesieniu do tak sprecyzowanego przedmiotu rozpoznawanej sprawy należy już na wstępie stwierdzić, że WINGiK we W. nie naruszył prawa wydając zaskarżone postanowienie, co obligowało Sąd do oddalenie skargi. Na podkreślenie zasługuje w szczególności to, że organ drugiej instancji zastosował właściwą podstawę normatywną dla swojego postanowienia, prawidłowo przy tym stosując wchodzące w rachubę przepisy, z uwzględnieniem istotnych - dla podjęcia niewadliwego rozstrzygnięcia - okoliczności faktycznych rozpatrywanej sprawy.
Jak trafnie wskazał WINGiK we W., odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie (art. 129 § 2 k.p.a.). Z dokumentacji sprawy wynika niezbicie, iż decyzja Prezydenta W. z dnia [...], Nr [...], została doręczona skarżącemu już w dniu 6 grudnia 1999 r. (zwrotne poświadczenie jej odbioru). S. O. przeciwstawia temu dowodowi jedynie gołosłowne (bo nie poparte innymi dowodami) twierdzenie, jakoby o wydaniu wspomnianego orzeczenia przez Prezydenta W. powziął wiadomość dopiero w dniu 26 kwietnia 2002 r. W ocenie Sądu, organ drugiej instancji słusznie odmówił wiarygodności takiemu twierdzeniu. Pisemne wystąpienia zainteresowanego - zwłaszcza jego pismo z dnia 14 grudnia 1999 r., w którym zainteresowany zwrócił się o sprzedaż działki [...] o powierzchni 36 m2 - potwierdzają bowiem fakt znajomości rozstrzygnięcia, w którym organ ten skorygował dane odnoszące się do powierzchni całej działki 108 o taki właśnie obszar. Do argumentacji sformułowanej w tej kwestii przez WINGiK we W. można jedynie dodać, że sam odwołujący się miał świadomość uchybienia terminu, skoro wystąpił z wnioskiem o jego przywrócenie. Wniosek taki byłby wszak bezprzedmiotowy w sytuacji, gdyby sporna decyzja nie była mu wcześniej doręczona, a dowiedział się o niej rzeczywiście dopiero w dniu 26 kwietnia 2002 r.
Należy się również w pełni zgodzić z argumentacją organu odwoławczego w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu. Organ ten poprawnie określił przesłanki, których łączne spełnienie uzasadniałoby dopiero uwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu na podstawie art. 58 § 1 i 2 k.p.a., i zasadnie ocenił, że nie wszystkie te przesłanki zostały zachowane w rozpatrywanym przypadku. Szczególnie trafnie uwypuklił organ na tym tle ponad dwuletni okres uchybienia terminu przez S. O. Ta okoliczność, w powiązaniu z postulatem stabilności wydanych decyzji administracyjnych, od których nie wniesiono odwołania w przewidzianym przez prawodawcę terminie, wymagała nie budzącego wątpliwości uprawdopodobnienia przez stronę, iż do uchybienia terminu nastąpiło bez jej winy. Tymczasem, co trafnie zauważył WINGiK we W., wnioskodawca w istocie w ogóle nie uprawdopodobnił tej okoliczności. Przeciwnie, jako jedyny powód powołał - ogólnikowo - "pozbawienie możliwości działania z powodu choroby". Stwierdzenie to nie zostało poparte żadnym dowodem (np. w postaci zaświadczenia lekarskiego, o przedstawienie które nie powinno być trudno, jeśli zważyć, że choroba miałaby rzekomo trwać ponad dwa lata). Nie jest ono także wiarygodne z innego jeszcze powodu. W okresie opóźnienia, strona podejmowała przecież pewne czynności, zmierzające do odzyskania działki Nr [...], powstałej w wyniku weryfikacji ewidencji gruntów dokonanej przez Prezydenta W. w decyzji z dnia [...] Nr [...]. W tym kontekście przypomnieć raz jeszcze wypada choćby tylko pismo S. O. z dnia [...], w którym zainteresowany zwrócił się o sprzedaż działki [...] o powierzchni 36 m2, kierowane do Prezydenta W. jeszcze w czasie biegu terminu do wniesienia odwołania.
Sygn. akt: 3 II SA/Wr 1697/02
W konkluzji należy się zgodzić z twierdzeniem organu odwoławczego, iż - po uwzględnieniu wymienionych okoliczności - nie sposób przyjąć, że wnioskodawca uprawdopodobnił uchybienie terminu bez własnej winy. Nie można też odmówić logiki w formułowaniu przez ten organ poglądu, zgodnie z którym, podjęte przez zainteresowanego próby innego załatwienia sprawy (wystąpienia do organów gminy, mające na celu "odzyskanie" części działki, którą rzekomo utracił w wyniku przeprowadzonej weryfikacji danych w ewidencji gruntów) świadczą raczej o tym, że S. O. nie zachował także 7 dniowego terminu przewidzianego w art. 58 §2 k.p.a. W każdym razie, w realiach rozpoznawanej sprawy, nieuzasadnione byłoby przywrócenie przez WINGiK we W. uchybionego terminu, co najmniej wobec braku uprawdopodobnienia przez skarżącego braku winy w spóźnionym złożeniu odwołania.
Skoro zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, należało orzec, jak w osnowie, kierując się dyspozycją art. 151 p.s.a.