II SA/Wr 1629/02

II SA/Wr 1629/02 - Postanowienie WSA w Opolu
Data orzeczenia
2004-06-01
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2002-07-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Sędziowie
Daria Sachanbińska /sprawozdawca/
Grażyna Jeżewska
Teresa Cisyk /przewodniczący/
Symbol z opisem
6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Cisyk Sędziowie: Sędzia Daria Sachanbińska – spr. asesor Sądowy Grażyna Jeżewska Protokolant: Katarzyna Johan po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi Gminy [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie wywłaszczenia nieruchomości i odszkodowania postanawia: odrzucić skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] ustalającą odszkodowanie w wysokości 53.103,72 zł. z tytułu przejęcia z mocy prawa przez Gminę [...] dwóch nieruchomości, stanowiących własność G. i P. J.
Na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła Gmina [...], zarzucając decyzjom obu instancji naruszenie treści art. art. 128 ust.1, 130 ust.1, 134 ust. 1-4, 135 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity z 2002 r., Dz. U. Nr 46, poz. 543 z późn. zm.) oraz § 28 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lipca 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad wyceny nieruchomości oraz zasad i trybu sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 98, poz. 612), poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie, uznając za bezpodstawne zarzuty skarżącej Gminy.
Naczelny Sąd Administracyjny wezwał Gminę [...] do uiszczenia opłaty sądowej w wysokości 10 (dziesięć) złotych w terminie 7 dni od otrzymania wezwania. Wezwanie zostało doręczone w dniu 22 lipca 2002 r., natomiast opłaty dokonano w dniu 8 sierpnia 2002r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Na wstępie odnotować trzeba, że skoro skarga została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r., to w oparciu o treść art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawa podlega rozpoznaniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej Prawo o postępowaniu.
Skargę należało odrzucić.
Po myśli art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, w tym od skarg, pobiera się wpis. Przepis ten obowiązuje od dnia 1 stycznia 2004 r., jednak i przed tą datą, w dniu złożenia skargi przez Gminę [...], obowiązywał art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.) nakładający na wnoszących skargi obowiązek uiszczenia stosownego wpisu. Właśnie w oparciu o ten przepis Naczelny Sąd Administracyjny – Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu, będący właściwym do rozpoznania przedmiotowej skargi w dniu jej wniesienia, wezwał do uiszczenia opłaty sądowej w terminie 7 dni, w kwocie dziesięciu złotych, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało przesłane na adres podany w skardze i pod tym adresem zostało odebrane w dniu 22 lipca 2002 r. Opłatę wniesiono dopiero w dniu 8 sierpnia 2002 r., co potwierdza znajdujące się w aktach sprawy polecenie dokonania przelewu, a więc z uchybieniem podanego terminu. Stosownie do treści art. 220 § 3 Prawa o postępowaniu skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony wpis, podlega odrzuceniu. Dokonanie wpłaty po terminie jest bezskuteczne, co wynika z treści art. 85 Prawa o postępowaniu i wywiera taki sam skutek, jak nieopłacenie skargi. Z tych względów skargę należało odrzucić.