II SA/Wr 1497/01

II SA/Wr 1497/01 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2004-04-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2001-06-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Anna Siedlecka
Julia Szczygielska
Zygmunt Wiśniewski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
*Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski /sprawozdawca/, Sędzia NSA Julia Szczygielska, Asesor WSA Anna Siedlecka, Protokolant Kinga Kręc, po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. i L. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia 28 marca 2001 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 24 stycznia 2001r. Nr [...] Prezydent W. ustalił na rzecz A Sp. z o.o. we W. warunki zabudowy i zagospodarowania ternu dla inwestycji obejmującej budowę pawilonu usługowo-handlowego jednokondygnacyjnego o pow. zabudowy 2500 m2, realizację niezbędnej infrastruktury technicznej oraz wjazdów i wyjazdów, budowę parkingu na 75 miejsc postojowych i zagospodarowanie działki. Inwestycja przewidziana jest do realizacji we W., przy ul. S. [...].
Od tej decyzji odwołali się: J. i D. L., B. i Z. Z., J. i L. P., J. S. oraz G. C.
Odwołujący się zakwestionowali lokalizację pawilonu usługowo-handlowego w sąsiedztwie zabudowy jednorodzinnych domów mieszkalnych. Powstanie dużego supermarketu spowoduje znaczną uciążliwość, odbierze ciszę i spokój oraz w znacznym stopniu obniży atrakcyjność i wartość materialną pobliskich nieruchomości.
Ponadto odwołujący obawiają się, że zamierzona inwestycja spowoduje zacienienie ich domów i ogrodów oraz przyniesie inne negatywne skutki dla otoczenia w postaci zwiększonego ruchu pojazdów, a więc większej ilości spalin i hałasu, a także zaśmiecenia okolicy.
Odwołujący stwierdzili, że decyzja obarczona jest licznymi wadami i powinna ulec uchyleniu.
Decyzją z dnia 28 marca 2001r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy stwierdził, co następuje:
Z załączonego do akt sprawy wyrysu i wypisu stosownego fragmentu aktualnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta W. zatwierdzonego uchwałą Miejskiej Rady Narodowej nr XXI/104/88 z dnia 10 czerwca 1988 r. wynika, że działki zainwestowania położone są na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem MW i przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową wysoką od 5 do 11 kondygnacji. Jako funkcję uzupełniającą plan przewiduje zabudowę mieszkaniową wielorodzinną o średniej i niskiej intensywności, usługi elementarne i podstawowe, urządzenia obsługi gospodarki mieszkaniowej, zieleń osiedlową, parkingi, stacje paliw, zakłady pracy nieuciążliwe.
Zgodnie z tablicą III pt. "Struktura systemu urządzeń osiedleńczych" usługi elementarne i podstawowe w zakresie handlu, gastronomii i rzemiosła obejmują: sieć handlową z podstawowymi artykułami spożywczymi i przemysłowymi, sklepy spożywcze i przemysłowe, restauracje lub jadłodajnie, bary, zakłady i punkty usługowe, targowisko osiedlowe, rzemiosło nieuciążliwe.
Zgodnie z przepisem art. 40 ust. 1 i art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm./ w sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się w drodze decyzji na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jeżeli zamierzenie jest zgodne z planem, nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
W świetle przytoczonych powyżej zapisów planu wnioskowana inwestycja polegająca na budowie pawilonu handlowo-usługowego jest zgodna z jego ustaleniami, a zatem brak jest przesłanek do odmowy ustalenia żądanych przez Inwestora warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
Zarzuty odwołujących się dotyczące naruszenia ich interesów i nadmiernej uciążliwości planowanej inwestycji dla otaczającej zabudowy mieszkaniowej, nie znajdują uzasadnienia w stanie faktycznym i prawnym.
W punkcie 5 zaskarżonej decyzji, organ pierwszej instancji nałożył na Inwestora obowiązek uwzględnienia, na etapie opracowywania projektu budowlanego, wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, zgodnie z przepisem art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm./.
Ponadto projekt budowlany winien być wykonany zgodnie z wymogami rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. - w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 140 ze zm./ i pozytywnie zaopiniowany przez właściwe organy i instytucje w zakresie sanitarnym, bhp i przeciwpożarowym oraz geometrii układu komunikacyjnego i organizacji ruchu kołowego.
Przepis § 13 ust. 1 oraz § 57 i 60 przytoczonego wyżej rozporządzenia nakłada na Inwestora również obowiązek zapewnienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, zarówno w budynku projektowo jak i budynkach sąsiednich, poprzez zachowanie odpowiednich odległości. Prawodawca chroni w ten sposób interesy osób trzecich, w zakresie dopływu światła dziennego do pomieszczeń mieszkalnych w obiektach istniejących.
Spełnienie powyższych wymagań w projekcie architektoniczno-budowlanym będzie podlegało weryfikacji przez właściwy organ przed wydaniem pozwolenia na budowę, zgodnie z art. 35 Prawa budowlanego.
Biorąc pod uwagę całość zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie znalazło podstaw do uwzględnienia zarzutów stron zawartych w odwołaniu i uznało, że zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa i utrzymało ją w mocy.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego J. i L. P. zarzucili, że w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy nie ustosunkował się do zarzutu odwołania w odniesieniu do kwestii, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta W., na jaki powołuje się przedmiotowa decyzja, został zatwierdzony uchwałą Miejskiej Rady Narodowej nr XXI/104/88 z dnia 10 czerwca 1988r., a więc później niż moment zakupu działek budowlanych przy ul. U. we W. przez nich oraz inne strony zamieszkałe w bezpośredniej bliskości planowanej inwestycji. Nawet później, kiedy już powstał rzekomy plan zagospodarowania przestrzennego, również nie zostali o nim poinformowani. W związku z tym wydana decyzja jest dla nich jak również dla wszystkich wymienionych stron, nieprawidłowa i krzywdząca, gdyż narusza ich interesy prawne, osobiste oraz materialne, bowiem wydano ja bez uwzględnienia praw jako osób trzecich.
Zarzut taki podnieśli w odwołaniu w nadziei, iż zostanie on wnikliwie rozpatrzony przez organ odwoławczy, jednakże kwestia ta została umiejętnie pominięta.
Podkreślono, że realizacja planowanej inwestycji spowoduje znaczną uciążliwość mieszkania, odbierze ciszę i spokój oraz w znacznym stopniu spowoduje obniżenie atrakcyjności i wartości materialnej /rynkowej/ nieruchomości stron.
Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, która przecież wiąże organ administracji przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę, powinna mieć na uwadze charakter i usytuowanie zamierzonej inwestycji, istniejącą zabudowę i możliwość oddziaływania na warunki korzystania z tej zabudowy, a przede wszystkim dobro ludzi mieszkających w pobliżu oraz dbałość o środowisko. Planowana inwestycja będzie więc miała negatywny wpływ na wymienione kwestie, a zwłaszcza na ochronę środowiska /zwiększony ruch pojazdów, a więc większa immisja spalin, zaśmiecenie okolicy, likwidacja pasa zieleni/ oraz dobro mieszkańców /wzmożony hałas, likwidacja placyku zabaw dla dzieci/.
Ponadto zarzucili, jak to czynili w odwołaniu, brak celowości planowanej inwestycji, ze względu na istniejącą już w pobliżu infrastrukturę handlowo-usługową.
W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm./ sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sądowa kontrola decyzji administracyjnych polega na badaniu ich zgodności z prawem, a wiec zgodności z normami prawa materialnego, jak i przepisami postępowania administracyjnego.
Rozpatrując stan faktyczny i prawny sprawy Sąd stwierdził, że przedmiotowa skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja, jak i decyzja poprzedzająca organu I instancji z 24 stycznia 2001r. nie naruszają przepisów prawa, co powoduje, że brak jest podstaw do wyeliminowania ich z obrotu prawnego.
Z zasady, iż sąd administracyjny ocenia, czy zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, wynika konsekwencja co do tego, iż sąd ten rozważa wyłącznie prawo obowiązujące w dniu wydania decyzji jak i stan sprawy istniejący na dzień wydania decyzji.
Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji były przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. z 1999 r., nr 15, poz. 139 ze zm./.
Zgodnie z przepisem art. 2 ust. 1 powołanej ustawy ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu dokonywane jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego z zachowaniem warunków określonych w ustawach.
Według treści art. 7 ustawy, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest przepisem gminnym. Omawiana ustawa w art. 40 ust. 1 stanowi, że ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu następuje w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu, z zastrzeżeniem art. 13 ust. 1 na podstawie przepisów szczególnych.
Z powyższego przepisu prawa wynika obowiązek zgodności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Zasadę tę potwierdza również art. 43 ustawy, według treści którego nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie nie jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu, z przepisami szczególnymi z zastrzeżeniem art. 13 ust. 1 ustawy. Sprzeczność decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego skutkuje jego nieważność, o czym stanowi art. 16 pkt 1 ustawy.
Z wyżej powołanych przepisów prawa w sposób jednoznaczny wynika obowiązek organu stosującego prawo, to jest ustalającego warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, każdorazowej oceny, czy zamierzona inwestycja mieści się w określonym pojęciu zbiorczym z planu miejscowego. Pozytywna ocena w powyższym względzie, to jest zgodność zamierzonej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w myśl art. 43 omawianej ustawy, obliguje uprawniony organ do wydania dla zamierzonej inwestycji decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydawane na podstawie przepisów wymienionej wyżej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym są decyzjami szczególnymi, mającymi charakter promesy, określającymi jedynie możliwość realizacji inwestycji zgodnej z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego, której szczegółowe warunki określa się dopiero w pozwoleniu na budowę.
Kwestie zgodności zamierzenia inwestycyjnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zostały szczegółowo omówione w decyzji organu I instancji, a zwłaszcza w decyzji organu odwoławczego. Zarzuty skarżącego w świetle omówionych przepisów nie mogły wpłynąć na odmienną ocenę Sądu, albowiem gros tych zarzutów może być aktualna na etapie procesu budowlanego, a także po jego zakończeniu przy podejmowaniu określonej działalności gospodarczej w wybudowanym obiekcie.
Zarzuty odnoszące się do ustaleń miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego W. nie mogą być rozpatrywane w indywidualnej sprawie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Cytowana wyżej ustawa przewiduje bowiem szczególny tryb weryfikowania przez zainteresowanych ustaleń tego planu, co może być przedmiotem zupełnie odrębnej sprawy.
Z tych też powodów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270/ skargę jako nietrafną oddalono.