II SA/WR 148/22

II SA/Wr 148/22 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2023-05-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-03-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Adam Habuda /przewodniczący/
Olga Białek
Wojciech Śnieżyński /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 775
art. 156 par. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 503
art. 61 ust. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Adam Habuda, Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek, Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński (spr.), Protokolant: Wiktoria Sojka – Ratajczyk po rozpoznaniu na rozprawie w Wydziale II w dniu 23 maja 2023 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej w B. K. S. sprawy ze skargi S. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 20 grudnia 2021 r. nr SKO 4111/78/2021 w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie strzelnicy sportowo – rekreacyjnej wraz z infrastrukturą techniczną oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 20.12.2021 r. (nr SKO 4111/78/2021) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Wałbrzychy, po rozpatrzeniu wniosku S. P., utrzymało w mocy decyzję własną z 13.10.2021 r. (nr SKO 4111/62/2021) o stwierdzeniu nieważności decyzji Burmistrza B. z 06.09.2019 r. (nr 170/2019) o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie strzelnicy sportowo-rekreacyjnej wraz z infrastrukturą techniczną w B., na działkach nr [...], [...] oraz części działek nr [...] i [...].
Zaskarżona decyzja SKO zapadła, jak wynika z jej uzasadnienia, w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Przywołaną wyżej decyzją z 06.09.2019 r. Burmistrz B. (dalej jako "Burmistrz") ustalił na rzecz S. P. (zwanego dalej "inwestorem" lub "skarżącym") warunki zabudowy dla strzelnicy sportowo-rekreacyjnej wraz z infrastrukturą techniczną w B., na działkach nr [...], [...] oraz części działek nr [...] i [...]. Opisaną decyzję doręczono stronom postępowania, za które uznano inwestora oraz D. i K. K., G. K., I. G., PGL Lasy Państwowe Nadleśnictwo B., którzy od decyzji nie wnieśli odwołania i tym samym stała się ona ostateczna.
W dniu 18.08.2020 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu wpłynął wniosek A. i J. K., T. i J. B., J.(1) i T. K., M. O., T. G., A. i E. G., R. i D. K.(1), T. i K. K.(1), D. i D. P.(1), M. i U. B., A. B., B. i W. C., D. C., B. S., M. i B. S.(1), P. S. – reprezentowanych przez pełnomocnika - o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Burmistrza B. z 06.09.2019 r. W tym piśmie wskazano na brak spełnienia zasady dobrego sąsiedztwa, brak zgody na wyłączenie terenu z produkcji rolnej, brak załącznika z analizą, brak raportu oddziaływania zamierzenia na środowisko, brak decyzji RDOŚ na odstępstwo od zakazów w stosunku do ptaków chronionych oraz brak zawiadomienia stron o postępowaniu.
Pismem z 09.09.2020 r. SKO w Wałbrzychu zawiadomiło o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza B. z 06.09.2019 r.
Decyzją z 07.10.2020 r. (nr SKO 4111/34/2020) SKO w Wałbrzychu odmówiło stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Burmistrza B. z 06.09.2019 r. Od tej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we złożyli W. C., M. S. i M. B.
Wyrokiem z 01.06.2021 r., sygn. akt II SA/Wr 598/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił zaskarżoną decyzję wskazując na niewyjaśnienie sposobu wyznaczenia obszaru analizowanego, co z kolei skutkowało niemożliwym dokonaniem prawidłowej oceny poprawności samej analizy urbanistycznej i jej wyników. Jednocześnie Sąd zastrzegł, powołując się przy tym na orzecznictwo sądowoadministracyjne w sprawach dotyczących ustalenia warunków zabudowy, że nawet brak prawidłowo przeprowadzonej analizy funkcji oraz zasad zagospodarowania terenu nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy z powodu rażącego naruszenia prawa, jeżeli nie zachodzi oczywista sprzeczność między tą analizą a wymaganiami zabudowy i zagospodarowania terenu wynikającymi z przepisów prawa (wyrok NSA z 30.03.2010r., sygn. akt II OSK 600/09). Odnosząc powyższe stanowisko orzecznicze na grunt zawisłej sprawy Sąd zwrócił uwagę, że ze znajdującego się w aktach sprawy dokumentu określonego mianem analizy urbanistyczno-architektonicznej nie wynika w jaki sposób wyznaczony został obszar analizowany. Tym samym zarzucono Kolegium brak zbadania prawidłowości wyznaczenia obszaru analizowanego, co ma daleko idące konsekwencje dotyczące prawidłowości analizy urbanistycznej oraz jej wyników. Wykonanie prawidłowej, odpowiadającej wymogom określonym w rozporządzeniu w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz w rozporządzeniu w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy, analizy urbanistycznej ma bowiem fundamentalne znaczenie dla sporządzenia projektu decyzji o warunkach zabudowy. W ramach tego opracowania dokonuje się analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. na obszarze gdzie ma powstać nowa zabudowa. Podstawą stwierdzenia wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu są łącznie: część tekstowa oraz część graficzna analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Wyznaczenie obszaru analizowanego w sposób, który uniemożliwia określenie jaki w istocie charakter ma zabudowa występująca na danym obszarze powoduje nieprzydatność takiej analizy albowiem nie wynika z niej czy planowana zabudowa daje się pogodzić występującą zabudową. Sąd wskazał, że badanym przypadku treść analizy nie odnosi się do rzeczywistych funkcji oraz nie przedstawia rzeczywistych cech zabudowy i zagospodarowania terenu, omawiając ogólnikowo i pobieżnie jedynie w jednym akapicie teren i zabudowę, w której otoczeniu ma powstać planowana inwestycja. Okoliczność ta ma istotne znaczenie w sprawie, ponieważ takie parametry jak gabaryty i formy architektoniczne obiektów budowlanych, linie zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu powiązane zostały z wyrażoną w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. zasadą dobrego sąsiedztwa. Jednocześnie Sąd wyraził dezaprobatę dla stanowiska Kolegium, które odnośnie zarzutów stawianych decyzji Burmistrza, sformułowało stwierdzenie, że "budowa strzelnicy sportowo-rekreacyjnej na działkach (...) jest niewątpliwie uzupełnieniem funkcji mieszkaniowej i zagrodowej terenów sąsiednich". Według Sądu, Kolegium w żaden sposób nie wykazało, powołując się na wyniki analizy urbanistycznej w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, że usytuowanie strzelnicy w sąsiedztwie działek zabudowanych jednorodzinnie oraz zagrodowo nie prowadzi do naruszenia zasady dobrego sąsiedztwa. Stwierdzenie, że planowana strzelnica sportowo-rekreacyjna stanowić będzie kontynuację zagospodarowania terenu istniejącego na działkach sąsiednich, wymagała skontrolowania przez Kolegium obszaru analizowanego i zabudowy występującej na działkach tym obszarem objętych, czego organ nie przeprowadził. We wskazaniach co do dalszego postępowania Kolegium zostało zobowiązane do uwzględnienia dokonanej przez Sąd oceny prawnej, zgodnie z którą za rażące naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.z.p.p. należy zakwalifikować sytuację, w której organ nie przeprowadził analizy urbanistycznej lub w sposób nieusprawiedliwiony odstąpił od określenia koniecznych parametrów nowej zabudowy.
Decyzją z 13.10.2021 r. (nr SKO 4111/62/2021) SKO w Wałbrzychu stwierdziło nieważność decyzji z Burmistrza B. z 06.09.2019 r. (nr 170/2019). Kolegium stwierdziło, że decyzja Burmistrza B. została podjęta z naruszeniem prawa, które miało charakter rażącego naruszeniem prawa. Zdaniem Kolegium doszło do rażącego naruszenia przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. oraz postanowień § 3 do § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588). W rozpatrywanym przypadku Burmistrz błędnie wyznaczył obszar analizowany. Organ I instancji nie ustalił szerokości frontu działki. W uzasadnieniu decyzji jak i w treści analizy, organ I instancji, poza stwierdzeniem o wyznaczeniu obszaru analizowanego nie wskazał powodów, które kierowały nim o wyznaczeniu granic obszaru analizowanego. Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia oraz treści załącznika nr 2 do zaskarżonej decyzji Kolegium stwierdziło, że granice obszaru analizowanego dostosowano do rozmiaru mapy.
Błędne wyznaczenie granic obszaru analizowanego rzutuje na poprawność samej analizy i jej wyników. Wyznaczony obszar analizowany nie pozwala na ustalenie jaka zabudowa występuje w obszarze, gdyby był prawidłowo ustalony. Odnosząc się natomiast do znajdującego się w aktach sprawy dokumentu nazwanego: "Wyniki analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu dla działek nr [...], [...], [...], [...] położonych w B. obr. S." z 12.08.2019 r., który oprócz stwierdzenia, że zamierzenie spełnia wszystkie warunki zawarte w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p., zdaniem Kolegium, nie zawiera on żadnych danych dotyczących cech istniejącej zabudowy w wyznaczonym obszarze analizowanym. Z tekstu analizy nie wynika, aby analizie poddano jej wymagania dotyczące linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz geometrii dachu, jego kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych. Powyższych danych nie można wyczytać również z załącznika graficznego do analizy tekstowej. Pomimo tego, wyniki analizy, a w ślad za nią zaskarżona decyzja określają wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, geometrie dachu, linie zabudowy, wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki oraz szerokości elewacji frontowej.
Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożył S. P. Zdaniem skarżącego, biorąc pod uwagę stanowisko WSA we Wrocławiu zawarte w wyroku w sprawie II SA/Wr 598/20 oraz obszerny materiał dowodowy znajdujący się w aktach sprawy, nie można zgodzić się z Kolegium, że w okolicznościach sprawy doszło do sytuacji, w której w ogóle nie przeprowadzono analizy lub gdy podjęte orzeczenie w ogóle nie znajduje odzwierciedlenia w zebranych materiałach. Skarżący nie zgodził się z twierdzeniem Kolegium w kwestii błędnego wyznaczenia obszar analizowanego oraz braku ustalenia szerokość frontu działki, a także braku wskazania powodów, które kierowały organem przy wyznaczeniu granic obszaru analizowanego. Zdaniem skarżącego, z analizy dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, a w szczególności na kart nr 102 (zawierającą mapę z odręcznymi notatkami), 78, 79, 80, 134 (załącznik nr 2 do decyzji wraz z naniesioną strefą oddziaływania zaznaczona przerywaną linią wokół działki), załączniku graficznym nr 2 do decyzji nr 170/2019 (na którym w legendzie mapy zostały wskazane granice obszaru analizowanego, które następnie zostały naniesione na mapę), obszar ten został wyznaczony w sposób prawidłowy. Burmistrz ustalił szerokość frontu działki. Z dokumentów tych wynika czym kierował się organ wyznaczając grancie obszaru analizowanego. Dokładna analiza całego materiału dowodowego znajdującego się w aktach potwierdza, że analizowany obszar został wyznaczony w sposób prawidłowy stosownie do treści obowiązujących przepisów prawa. Dlatego w okolicznościach sprawy nie może być mowy o rażącym naruszeniu prawa, albowiem nie występuje okoliczność, że w dokumentacji jest brak jest znamion przeprowadzenia analizy. Zdaniem skarżącego z powołanych dokumentów wynika, że organ wyznaczył linię zabudowy, wielkość powierzchni, szerokość elewacji frontowej oraz geometrię dachu. Mając na uwadze powyższe nie sposób jest się zgodzić, że obszar ten został błędnie wyznaczony i tym samym rzutuje na poprawność samej analizy i jej wyników.
Dodatkowo skarżący nie zgodzić z lakonicznym stwierdzeniem, że dokument znajdujący się w aktach sprawy pn."Wyniki analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu dla działek nr [...], [...], [...] dr, [...] położonych w B. obr. S." z 12.08.2019 r. nie zawiera żadnych danych dotyczących cech istniejącej zabudowy w wyznaczonym obszarze analizowanym. Tymczasem na karcie nr 102, 101, 89, 134 jest informacja dotycząca istniejącej zabudowy jednorodzinnej i zagrodowej. Z dokumentów tych ponadto wynika, że analizowany obszar był większy niż wskazany w załączniku graficznym nr 2 do decyzji, albowiem najbliższa zabudowa jednorodzinna jest oddalona od strzelnicy o ok 600 metrów w linii prostej. Co uwidocznione jest również w piśmie organu I instancji z 09.09.2020 r. Z dokumentów tych wynika, że strzelnica znajdować się będzie pośród gruntów rolnych, lasów, i że jest osłonięta naturalną barierą w postaci skarpy od istniejącej zabudowy.
Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że zebrany materiał i przeprowadzona na jego podstawie analiza urbanistyczna jest wystarczająca i w sposób niewątpliwy zawiera informacje w jaki sposób został wyznaczony obszar, a już na pewno nie można mówić, że w dokumentach jest brak znamion przeprowadzenia analizy - a jak słusznie wskazuje organ tylko w takim przypadku można uznać rażące naruszenie prawa. W związku z powyższym nie sposób jest zgodzić się z Kolegium, że doszło do rażącego naruszenia przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. oraz postanowień § 3 do § 9 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Na koniec skarżący wskazał, że obiekt został już wybudowany (a większość prac zakończyła się w 2020r.) na podstawie pozwolenia na budowę, odebrany geodezyjnie i został zgłoszony do PINB w Kłodzku wniosek o zakończeniu prac. Skarżący zauważył przy tym, że nakłady finansowe, które poniósł w związku z wybudowaniem, spornego obiektu są znaczne.
Opisaną na wstępie decyzją z 20.12.2021 r. (nr SKO 4111/78/2021) SKO w Wałbrzychy utrzymało w mocy decyzję własną z 13.10.2021 r. (nr SKO 4111/62/2021). Kolegium podtrzymało dotychczasowe stanowisko w kwestii wyznaczenia obszaru analizowanego, wskazując na naruszenie w tym zakresie z § 3 w związku z § 2 pkt 5 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Burmistrz B. nie ustalił szerokości frontu działki. Z załącznik nr 2 do projektu decyzji wynika, że północne granice działek nr [...], [...] i [...] przylegają do drogi, z której planowany jest wjazd na działki. Oznacza to, że granice tych działek stanowią front nieruchomości, z której odbywać będzie się wjazd na nieruchomość. Z zestawienia granic wymienionych działek przylegających do drogi wynika, że w każdym kierunku granice obszaru analizowanego zostały wyznaczone w odległościach niniejszych niż trzykrotna szerokość ich frontów. Wobec takiego ustalenia Kolegium uznało za zasadne stwierdzenia zawarte w decyzji nr SKO 4111/62/2021 w kwestii wpływu wadliwie wyznaczonego obszaru analizowanego na poprawność samej analizy i jej wyników. Tym samym Kolegium podzieliło ustalenia, że wyznaczony obszar analizowany nie pozwala na stwierdzenia o rodzaju zabudowy i jej parametrach, która występuje w obszarze, gdyby był prawidłowo wyznaczony. Kolegium wskazało przy tym, że "Wyniki analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu dla działek nr [...], [...], [...], [...] położonych w B. obręb S." z 12.08.2019 r., odnosi się tylko do nieruchomości, znajdujących się w obszarze błędnie wyznaczonego obszaru analizowanego, a wskazane główne parametry nie można odnieść do konkretnej zabudowy z powodu braku ich opisu. Z tego dokumentu nie wynikają nawet ustalenia w zakresie wyliczenia średnich wartości głównych parametrów zabudowy występującej w błędnie wyznaczonym obszarze analizowanym. Ponadto wbrew twierdzeniom skarżącego, karty, które wskazano w piśmie z 08.11.2021 r. nie wyjaśniają powyższych braków, i tak: karta nr 78 jest wezwaniem do uzupełnienia wniosku, karta nr 79 stanowi mapę określającą sposób zagospodarowania działek przeznaczonych pod zamierzenie, karta nr 80 mailem wnioskodawcy stanowiący pismo przewodnie do uzupełnianych dokumentów; karta nr 89 stanowi mapę ze studium, które nie jest wiążące w procesie ustalania warunków zabudowy; karta nr 101 kopią mapy ewidencyjnej z naniesionymi zapiskami o powierzchni działek przeznaczonych pod zainwestowanie i wskazaniem właścicieli nieruchomości położonych po północnej stronie drogi oznaczonej jako działka nr [...]; karta nr 102 kopia mapy z naniesionymi zapiskami o powierzchni działek przeznaczonych pod zainwestowanie oraz wskazujące rodzaj zabudowy wybranych nieoznaczonych działek i klasy gruntu; karta nr 134 wyniki wyżej wskazanej analizy.
W wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skardze na opisaną decyzję S. P. zarzucił Kolegium naruszenie:
1) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez dokonanie błędnej wykładni tego przepisu, a w konsekwencji błędne przyjęcie, że decyzja o warunkach zabudowy nr 170/2019 z 06.09.2019 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa;
2) art. 28 k.p.a. mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez błędne uznanie, że A. K., W. C., M. S., M. B., A. G., M. G., T. K.(1), D. P. i J. K.(1) są stroną postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza, a co za tym idzie, że posiadają oni legitymację do wniesienia skargi o stwierdzenie nieważności wskazanej decyzji.
Mając na względzie powyższe zarzuty autor skargi wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji z uwagi na naruszenie przez Kolegium przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy.
W uzasadnieniu skargi skarżący zauważył, że roboty budowlane związane z budową spornej strzelnicy były realizowane na podstawie prawomocnych i ostatecznych decyzji o warunkach zabudowy i pozwoleniu na budowę. Dodatkowo prawidłowość podejmowanych działań znalazła odzwierciedlenie w decyzji SKO z 07.10.2020 r., którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy. Większość prac została zakończona w 2020 r. W roku 2021r. obiekt został dopuszczony przez PINB w Kłodzku do użytkowania oraz został zatwierdzony przez Burmistrz B. Regulamin Strzelnicy. Ponadto nigdzie w dokumentacji nie ma informacji, że skarżący zostali uznani za strony postępowania. Skarżący nie posiadają działek przyległych do budowanego obiektu, ani nie są w strefie oddziaływania, co potwierdzają badania akustyczne.
Skarżący podtrzymał dotychczasowe stanowisko w kwestii przeprowadzenia przez organ wydający decyzję o warunkach zabudowy szeregu czynności wyjaśniających, które zostały uwidocznione w aktach sprawy zarówno w treści decyzji jak i dokumentach dołączonych do akt sprawy gdzie udokumentowano wykonane analizy stanu faktycznego i prawnego terenu (karty 90 do 101akt administracyjnych) oraz w wynikach analizy do projektu decyzji (zał. nr 2) i uzasadnieniu decyzji. Dokumenty te zawierają informacje dotyczące: stanu własnościowego terenu objętego inwestycją oraz terenów sąsiednich, powierzchni ewidencyjnych tych terenów, klasoużytków tych terenów, powierzchni zabudowy, wskaźnika zabudowy, informacje, że te grunty znajdują się w terenie zamkniętym.
Potwierdzeniem wykonania analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych są dokumenty znajdujące się w aktach na stronach: od 98 do 110, wyniki analizy do projektu decyzji (zał. nr 2), uzasadnienie i załącznikach graficznych do decyzji (karty od 111 do 119 akt adm.), w tym informacje o rodzaju istniejącej zabudowy na terenie analizowanym. W szczególności w celu potwierdzenia warunków rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, stwierdzono spełnienie wymogów ustawowych w zakresie dopuszczalnego hałasu w środowisku na podstawie przedłożonych badań wykonany przez uprawniony podmiot (karty 52-75). Informacje o spełnieniu warunków ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych - brak gruntów o których mowa w art. 7 tej ustawy znajdują się na kartach 101, 141, 118 akt adm. Z kolei informacje o spełnieniu wymagań Prawa Ochrony Środowiska oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z 04.04.2000 r. w sprawie wymagań w zakresie ochrony środowiska dotyczących budowy i użytkowania strzelnic znajdują się na kartach od 26 do 41 i od 52 do 75 akt adm. Informacja o braku planowanej inwestycji w katalogu przedsięwzięć wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z 09.11.2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko znajduje się na kartach od 98 do 100. Ponadto w aktach sprawy znajduje się informacje o braku objęcia terenu planowanej inwestycji strefami ochronnymi wynikającymi z przepisów odrębnych (k. 98 i 102).
Powołując się na wyrażony w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, zgodnie z którym o rażącym naruszeniu prawa można mówić tylko w przypadku. gdyby w ogóle nie przeprowadzono analizy lub gdy podjęte orzeczenie w ogóle nie znajdowało odzwierciedlenia w zebranych materiałach (por. wyrok NSA z 27.10.2011r., sygn. akt II OSK 1689/10) autor skargi wskazał, że taka okoliczność nie ma miejsca w okolicznościach niniejszej sprawy, a świadczy o tym obszerny materiał dowodowy znajdujący się w aktach sprawy. Niewątpliwie niewłaściwe przeprowadzenie analizy urbanistyczno-architektonicznej może mieć wpływ na wynik decyzji o warunkach zabudowy, jednakże nawet brak prawidłowo przeprowadzonej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu przez organ ustalający warunki zabudowy nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy z powodu rażącego naruszenia prawa, jeżeli nie zachodzi oczywista sprzeczność pomiędzy tą decyzją a wymaganiami zabudowy i zagospodarowania terenu wynikającymi z przepisów prawa (por. wyrok NSA z 30.03.2010 r., sygn. akt II OSK 600/09). Skoro bowiem ustawową przesłanką wydania decyzji o warunkach zabudowy jest tzw. zasada dobrego sąsiedztwa określona właśnie w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, to dopiero brak spełnienia tej przesłanki daje podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji, a nie tylko niewłaściwe przeprowadzenie analizy, która jest jedynie środkiem dowodowym do ustalenia dobrego sąsiedztwa (por. wyrok NSA z 18.11.2011 r. o sygn. akt II OSK1637/10).
W świetle tak przedstawiającej się linii orzeczniczej, zdaniem skarżącego, nie można zasadnie twierdzić, że mamy w przedmiotowym postępowaniu styczność z brakiem znamion przeprowadzenia analizy urbanistycznej. Co więcej, Burmistrz określił w wydanych warunkach wszystkie parametry dla nowej zabudowy. W ramach określonych paramentów uszczegółowiono, chociażby tak istotne dane jak, wysokość wałów ziemnych (7m) długości osi strzeleckich, parametry wiat oraz kontenerów (kubatura, powierzchnia zabudowy), powierzchnia parkingu itd. Twierdzenia zatem, że Burmistrz tychże paramentów nie określił jest bezzasadne. Jedynie tylko całkowite zaniechanie przeprowadzenia analizy lub nieusprawiedliwione odstąpienie od określenia koniecznych parametrów nowej zabudowy można byłoby traktować za rażące naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Inne natomiast uchybienia, w szczególności te, które związane są z ujawnieniem procesu decyzyjnego, jak braki w uzasadnieniu czy szczegółowości i kompletności analizy urbanistycznej lub jej wyników, można uznać za rażące naruszenie prawa tylko w przypadku, gdy wydane rozstrzygniecie w ogóle nie znajduje odzwierciedlenia w zebranych materiałach, a porównanie planowanego zamierzenia budowlanego z otoczeniem, nasuwa oczywisty wniosek o naruszeniu zasady dobrego sąsiedztwa lub ładu przestrzennego.
W dalszej części uzasadnienia skargi jej autor powołując się na stanowisko sądów administracyjnych zwrócił uwagę, że zasada dobrego sąsiedztwa nie oznacza bezwzględnego obowiązku kontynuacji dominującej funkcji zabudowy występującej w obszarze analizowanym (np. budownictwa jednorodzinnego), a wymaga jedynie, aby przy ustalaniu warunków nowej zabudowy dostosować je do cech i parametrów architektonicznych i urbanistycznych wyznaczonych przez stan dotychczasowej zabudowy tego samego rodzaju (np. wielorodzinnego), oczywiście uwzględniając wymogi ładu przestrzennego. Kontynuacja funkcji nie oznacza, że w obszarze analizowanym muszą powstawać obiekty o funkcji tożsamej. Warunek kontynuacji funkcji jest spełniony także w sytuacji, gdy zamierzenie inwestycyjne daje się pogodzić z dotychczasową funkcją. Skarżący jednocześnie nadmienił, że pełnomocnik reprezentująca osoby wnoszące o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji w pismach powołuje się na "budynek strzelnicy", a takiego obiektu nie ma w projekcie. Zdaniem skarżącego, oczekiwanie analizy, jako wyników porównania projektu strzelnicy, która ma powstać z przesunięcia mas ziemnych, z okolicznymi domami znajdującymi się w analizowanym obszarze w celu określenia parametrów elementów typu elewacja frontowa, gzyms czy kąt dachu, mija się z logiką. Wybudowana strzelnica zgodnie z projektem to wały ziemne porośnięte trawą. Strzelnica została umiejscowiona za wałem ziemnym, który powstał w wyniku rekultywacji byłego śmietniska od strony wschodniej, skarpą od południowej, w sąsiedztwie łąk od północy i lasu ze strony zachodnio/południowej. Wobec powyższego zasadnym jest twierdzenie, że najbliższej okolicy występuje obiekt ziemny, znacznie przewyższający swoją wysokością, kubaturą i powierzchnią nasypy ziemne w wyniku których powstała strzelnica. Obiekt nie jest widoczny z okien okolicznych zabudowań, ponieważ znajduje się za linią drzew oraz wałem ziemnym i skarpą. Dalej skarżący zauważył, że zgodnie z art. 3 pkt 1 u.p.b., aby obiekt mógł zostać uznany za obiekt budowlany, musi być wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Tym samym przykładowo obiekt, który powstał jedynie w wyniku przemieszczenia mas ziemi, nie jest obiektem budowlanym, bowiem nie spełnia definicji z art. 3 pkt 1 u.p.b. Pozwolenie jest wymagane, kiedy poza wałami ziemnym powstaje infrastruktura towarzysząca. W tym przypadku to ścieżki, miejsca postojowe oraz drewniane wiaty nad stanowiskami strzeleckimi, kontenerów biurowych i magazynowych, co do których obiektów opisy parametrów w warunkach zabudowy są odpowiednio szczegółowe więc nie można uznać, że analiza rażąco narusza przepisy prawa. Decyzja zawiera przy tym informacje dotyczące linii zabudowy, powierzchni, wysokości, szerokości, kontenerów, geometrii dachów i kubatury wiat. Znajdują się tam też ilości osi strzeleckich, długości, wysokości i powierzchnia budowli. Skarżący podnosi również, że wykonując swoje uprawnienia działał w zaufania do organów państwa, które materializowało się poprzez wydawanie decyzjach administracyjnych (merytoryczne decyzje dotyczące procesu budowlanego, jak i decyzja dotycząca odmowy stwierdzenia nieważności postępowania). Zaskakującą jest orzeczenie sądowe a w następstwie zaskarżona niniejszą skargą decyzja. W ocenie skarżącego doszło do naruszenia zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a. W aktach sprawy wyrysowano obszar analizowany, Burmistrz zgromadził szereg informacji żeby stwierdzić, że analiza została przeprowadzona w sposób prawidłowy. Wydana przez Burmistrza decyzja dotyczy obiektu, który spełnia wszystkie w bezpośrednim rozumieniu, wymogi wymienione w zawarte w ustawie z 21.05.1999 r. o broni i amunicji odnośnie strzelnic. Dodatkowo skarżący podkreślił, że nawet gdyby przyjąć, że obszar analizowany nie był wskazany prawidłowo, to do ok. 900 m wokół strzelnicy (w jej promieniu), charakter okolicznej zabudowy dalej pozostaje taki sam jak opisywany w decyzji z 06.09.2019r. i nie miałby wpływu na samą decyzję tym bardziej, że już przy najbliższych zabudowaniach normy hałasu nie są w żaden sposób przekroczone. Nie można zatem twierdzić, że doszło do rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art.156 § 1 pkt 2 k.p.a., a już w szczególności spełnienia przesłanki traktującej o gospodarczych skutkach takiego naruszenia.
Ponadto zdaniem skarżącego A. K., W. C., M. S., M. B., A. G., M. G., T. K.(1), D. P.(1) i J. K.(1) nie może być uznany za stronę postępowania, a co za tym idzie, nie posiadają oni legitymacji do skutecznego złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z 06.09.2019 r. Kolegium przyznając tym osobom przymiot strony postępowania, nie wskazano żadnej podstawa materialno-prawną, z której wynikałby ich interes prawny.
W odpowiedzi na skargę SKO w Wałbrzychu wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Przy piśmie z 11.10.2022 r. udział do postępowania dotyczącego skargi na decyzję SKO w Wałbrzychu z 20.12.2021 r. (nr SKO 4111/78/2021) zgłosił Prokurator Prokuratury Rejonowej w B. – K. S.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż w zaskarżonej decyzji słusznie uznano, że decyzja Burmistrza B. z 06.09.2019 r. (nr 170/2019) o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie strzelnicy sportowo-rekreacyjnej wraz z infrastrukturą techniczną w B., na działkach nr [...], [...] oraz części działek nr [...] i [...], została dotknięta wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Zdaniem Sądu, istotne wady decyzji Burmistrza B. z 06.09.2019 r., skutkujące stwierdzeniem jej nieważności, wskazane w zaskarżonej decyzji SKO, pomimo pewnych niedostatków uzasadnienia tej ostatniej, rzeczywiście wystąpiły.
Na wstępie przypomnieć wypada, że sprawa na jej wcześniejszym etapie podlegała ocenie tut. Sądu. Wyrokiem z 01.06.2021 r., sygn. akt II SA/Wr 598/20 uchylono decyzję SKO w Wałbrzychu z 07.10.2020 r. (nr SKO 4111/34/2020) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza B. z 06.09.2019 r. W uzasadnieniu swojego orzeczenia tut. Sąd jednoznacznie wyjaśnił, że brak analizy urbanistyczno-architektonicznej zawierającej ocenę warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. z uwzględnieniem elementów, o których mowa w § 3 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie jest zwykłym brakiem w zakresie materiału dowodowego w sprawie o ustalenie warunków zabudowy, lecz przesądza o oczywistym i istotnym naruszeniu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.
Zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Z art. 170 p.p.s.a. wynika zaś, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.
Dokonując oceny zaskarżonej decyzji przy jednoczesnym uwzględnieniu sformułowań zawartych we wskazanym wyroku należało stwierdzić, że SKO w Wałbrzychy wykonało wszystkie wskazania tut. Sądu w sposób należyty.
Po pierwsze i wbrew zarzutom skargi, w ocenie Sądu, na podstawie zebranego materiału dowodowego, w tym załączonej do pisma Urzędu Miasta i Gminy w B. z 09.09.2020 r. mapy ewidencyjnej w skali 1: 2000 z naniesionymi nieruchomościami nalężącymi do osób żądających stwierdzenia nieważności decyzji, Kolegium prawidłowo ustaliło krąg osób będących stronami kontrolowanego postępowania. Przyjdzie przy tym zauważyć, że przepisy prawa nie normują w sposób szczególny kręgu stron postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy – ani toczącego się w trybie zwykłym, ani w trybie nadzwyczajnym (tu: nieważnościowym). Wobec czego zastosowanie znajduje ogólna reguła wysłowiona w art. 28 k.p.a. W myśl tego przepisu - stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Powołany przepis nie stanowi samoistnej normy prawnej do uznania danej osoby za stronę postępowania, gdyż ustalenie interesu prawnego lub obowiązku prawnego może nastąpić tylko w związku z normą prawa materialnego. Interes prawny w postępowaniu administracyjnym jest więc związany z przepisem prawa materialnego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu. Podmiot, dla którego z przepisów prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia ani obowiązki, nie ma przymiotu strony w świetle art. 28 k.p.a. i nie jest legitymowany do żądania wszczęcia postępowania, czy też kwestionowania zapadłych w tym postępowaniu rozstrzygnięć. W judykaturze ukształtował się pogląd, podzielany także przez Sąd w niniejszym składzie, że w postępowaniu administracyjnym w sprawie ustalenia warunków zabudowy (tak zwykłym, jak i nadzwyczajnym) - stronami postępowania są, obok właściciela (lub użytkownika wieczystego) gruntu objętego zainwestowaniem, zwykle również właściciele (lub użytkownicy wieczyści) nieruchomości sąsiadujących bezpośrednio z nieruchomością, na której ma być zlokalizowana planowana inwestycja, ewentualnie także właściciele (lub użytkownicy wieczyści) nieruchomości położonych w dalszej odległości od terenu inwestycji, jeżeli decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wkracza w sferę ich praw i obowiązków (por. wyrok NSA z 10.02.2011 r., sygn. akt II OSK 268/10).
SKO w kontrolowanym postępowaniu nieważnościowym takie ustalenia poczyniło, a ich prawidłowość nie budzi istotnych zastrzeżeń Sądu. Jak zauważono na wstępie, przy ustalaniu kręgu stron postępowania Kolegium posiłkowało się ustaleniami wynikającymi z mapy ewidencyjnej w skali 1: 2000, która została załączona do pisma Urzędu Miasta i Gminy w B. z 09.09.2020 r. Na tej mapie zaznaczono nieruchomości należące do osób żądających stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy, których nieruchomości, w sytuacji gdyby prawidłowo wyznaczono obszar analizowany, znalazłyby się na tym obszarze (zob. chociażby usytuowanie względem terenów zainwestowania pod strzelnicę sportowo-rekreacyjną nieruchomości nalężących do W. C., M. i B. S.(1), M. i U. B.). Ponadto należy zauważyć, że ustalenie kręgu stron postępowania zależy nie tylko od usytuowania poszczególnych nieruchomości względem terenu inwestycji, ale też charakteru planowanego przedsięwzięcia, rodzaju, stopnia i zakresu uciążliwości inwestycji oraz zasięgu oddziaływania na otoczenie (por. wyrok NSA z 17.10.2017 r. sygn. akt II OSK 237/16).
Przechodząc do oceny meritum sprawy, należy zauważyć, że orzeczona przez SKO w Wałbrzychu nieważność decyzji Burmistrza B. z 06.09.2019r. została oparta na stwierdzeniu, że decyzja ta rażąco narusza art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. oraz postanowienia § 3 do § 9 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż w sprawie w ogóle nie przeprowadzono analizy zaś ustalone warunki zabudowy nie znajdują odzwierciedlenia w zebranych materiałach.
W utrwalonym orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że wada rażącego naruszenia prawa z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi wtedy, gdy właściwy organ wydaje orzeczenie z oczywistym naruszeniem przepisu, którego treść nie budzi zasadniczych wątpliwości interpretacyjnych i który ma istotne znaczenie w ramach podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Ponadto formułuje się dodatkową przesłankę, która – akcentując podejście funkcjonalno-celowościowe – nakazuje przy kwalifikacji oczywistego naruszenia prawa jako "rażącego" uwzględniać także skutki zewnętrzne (np. społeczno-ekonomiczne) tego naruszenia.
Dokonując powiązania prawidłowego sposobu rozumienia pojęcia rażącego naruszenia prawa z warunkiem wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., należy stwierdzić, że warunek ten ma znaczenie podstawowe i pierwszorzędne (o czym świadczy także jego miejsce w katalogu warunków z art. 61 ust. 1 u.p.z.p.), jako przesłanka wydania decyzji pozytywnej w sprawie o ustalenie warunków zabudowy. Okoliczność ta ma niewątpliwie wpływ na ocenę charakteru i stopnia naruszenia przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Niezależnie bowiem od charakteru planowanej inwestycji wymagającej decyzyjnego ustalenia warunków zabudowy (w przedmiotowej sprawie będzie to budowa strzelnicy sportowo-rekreacyjnej wraz z infrastrukturą techniczną) ustawodawca uznaje, że konieczną przesłanką wydania decyzji pozytywnie załatwiającej sprawę o ustalenie warunków zabudowy jest spełnienie warunku (zasady) kontynuacji określonych funkcji, parametrów, cech i wskaźników zabudowy oraz zagospodarowania terenu przez nową lub modyfikowaną zabudowę względem co najmniej jednej działki sąsiedniej, dostępnej z tej samej drogi publicznej. Podstawą do przeprowadzenia oceny spełnienia zasady kontynuacji sposobu zagospodarowania i zabudowy jest natomiast uprzednie sporządzenie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu (analizy urbanistyczno-architektonicznej). Bez sporządzenia formalnie prawidłowej analizy urbanistyczno-architektonicznej – niezależnie od oceny jej warstwy merytorycznej – nie można twierdzić, że warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. został spełniony, nawet jeśli istniejący faktycznie w terenie stan zagospodarowania i zabudowy może zostać uznany następczo za pozwalający na zachowanie zasady kontynuacji. Nieodzownym warunkiem skutecznej prawnie oceny w przedmiocie zachowania tzw. zasady dobrego sąsiedztwa jest sporządzenie co najmniej formalnie prawidłowej analizy. Brak analizy urbanistyczno-architektonicznej zawierającej ocenę warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. oraz część tekstową i graficzną (§ 9 ust. 2 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego) z uwzględnieniem elementów, o których mowa w § 3 ust. 2 oraz § 4-8 powołanego rozporządzenia (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji), nie jest zwykłym brakiem w zakresie materiału dowodowego w sprawie o ustalenie warunków zabudowy, lecz – co do zasady oraz z uwzględnieniem okoliczności konkretnej sprawy – przesądza o oczywistym i istotnym naruszeniu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zakresie, w jakim organ orzekający w sprawie dokonał zastosowania tego przepisu. Nie jest bowiem możliwa i dopuszczalna ocena realizacji zasady kontynuacji sposobu zagospodarowania i zabudowy bez formalnie prawidłowej analizy urbanistyczno-architektonicznej. W tym sensie wydanie ostatecznej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji, dla której nie sporządzono formalnie prawidłowej analizy w formie tekstowej lub graficznej, rażąco narusza przepisy art. 7, 77 § 1, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 i art. 61 ust. 6-7 u.p.z.p. oraz w zw. z przepisami rozporządzenia w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak zauważył NSA w wyroku z 20.02.2019 r., sygn. akt II OSK 803/17, oczywiste naruszenie powyższych przepisów należy zasadniczo kwalifikować jako rażące nie tylko ze względu na precyzyjność i jednoznaczność zasady obowiązku sporządzenia analizy (z zastrzeżeniem art. 61 ust. 2-4 u.p.z.p.), lecz przede wszystkim dlatego, że brak analizy urbanistyczno-architektonicznej – z woli ustawodawcy i co do zasady – nie pozwala organom na ocenę spełnienia zasadniczej dla wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Przesłanka nieakceptowalności skutków rażącego naruszenia prawa z względu na możliwe konsekwencje w postaci zagrożeń dla zasad i wartości prawnych istotnych w procesie inwestycyjno-budowlanym jest w tym wypadku również spełniona.
W świetle powyższego stanowiska, w ocenie Sądu, prawidłowo Kolegium uznało, że Burmistrz, nie zważając na zasady według których należy wyznaczyć wokół terenu zainwestowania na kopii mapy zasadniczej lub mapy ewidencyjnej dołączonej do wniosku o ustalenie warunków zabudowy obszar analizowany, ustalił granice obszaru analizowanego poprzez dostosowanie go do rozmiaru mapy załączonej do wniosku. Błędnie wyznaczony w ten sposób obszar analizowany nie pozwala w jakimkolwiek stopniu na ustalenie jaka zabudowa występuje w obszarze, gdyby był on prawidłowo ustalony. Nie budzi wątpliwości Sądu stwierdzenie Kolegium, że z zestawienia granic działek tworzących front terenu przylegającego do drogi wynika, że w każdym kierunku granice obszaru analizowanego zostały wyznaczone w odległościach niniejszych niż trzykrotna szerokość w ten sposób ustalonego frontu. Zgodzić się również należy z oceną Kolegium na temat wartości dokumentu nazwanego: "Wyniki analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu dla działek nr [...], [...], [...] dr, [...] położonych w B. obr. S.". Dokument ten, poza stwierdzeniem, że zamierzenie inwestycyjne spełnia wszystkie warunki zawarte w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p., nie zawiera żadnych danych dotyczących cech istniejącej zabudowy w wyznaczonym obszarze analizowanym. Z tego dokumentu nie wynika, aby analizie poddano wymagania dotyczące linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz geometrii dachu, jego kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych. Powyższych danych nie można wyczytać zarówno z załącznika graficznego do analizy tekstowej, ani z dokumentów wskazanych przez skarżącego. Przyjdzie przy tym zauważyć, że w tym zakresie skarżący powtórzył stanowisko Zastępcy Burmistrza B. zawarte w piśmie z 09.09.2020 r. Ustalone w weryfikowanej decyzji parametry zabudowy, która - o co czym nie można zapominać, nie ogranicza się do wykorzystania mas ziemnych – wałów ziemnych oddzielających stanowiska strzeleckie, ale polega również na usytuowaniu dwóch kontenerów, kilku wiat, a także budowie parkingu na 60 samochodów, nie wynikają z materiału dowodowego zebranego w sprawie i nie znajdują przez to jakiegokolwiek uzasadnienia w dokumentach, które powinny stanowić rezultat prawidłowa dokonanej analizy. Trudno zatem doszukać się racjonalnych powodów, dla których parametry inwestycji określono w taki, a nie inny sposób.
W tym stanie rzeczy nie sposób odmówić racji Kolegium, że wykazane sprzeczności z prawem mają charakter istotny i nie pozwalają pozostawić kwestionowanej decyzji w obrocie prawnym. Naruszenie bowiem przepisów proceduralnych dotyczących przeprowadzenia analizy urbanistycznej, podobnie jak konieczności recypowania do decyzji jej wyniku, powoduje sytuację, gdy organ zastosował przepis prawa materialnego art. 61 ust. 1 u.p.z.p. i merytorycznie rozstrzygnął sprawę, nie przeprowadzając w istocie adekwatnego dowodu na poparcie twierdzenia o kontynuacji funkcji planowanej inwestycji. Weryfikacja twierdzenia skarżącego, że strzelnicę sportowo-rekreacyjną będzie można pogodzić z dotychczasową funkcją na tym terenie, wymagałaby prawidłowego wyznaczenia obszaru analizowanego, czego Burmistrz nie dokonał.
Mając na uwadze powyższe, Sąd nie podzielając zarzutów skargi dotyczących dokonania przez organ w kontrolowanej sprawie błędnej oceny przesłanki rażącego naruszenia prawa, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., uznał zaskarżoną decyzję Kolegium za zgodną z prawem, wydaną za zachowaniem obowiązków organu wynikających z regulacji znajdujących zastosowanie w sprawie. Analiza bowiem zgromadzonego materiału dowodowego i argumentów Kolegium, ale przede wszystkim zestawienie brzmienia odpowiednich, przywołanych wyżej przepisów prawa nie pozostawia wątpliwości co do zasadności oceny, której odzwierciedleniem jest zaskarżona decyzja.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.