II SA/Wr 147/05

II SA/Wr 147/05 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2006-07-18
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2005-03-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Alicja Palus /sprawozdawca/
Andrzej Cisek /przewodniczący/
Halina Filipowicz-Kremis
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 1800/06 - Wyrok NSA z 2008-01-08
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
*Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 97 par. 1 pkt 4
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2003 nr 207 poz 2016
art. 57 ust. 1 pkt 2 lit. a
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r.  - Prawo budowlane - tekst jednolity
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Cisek, Sędzia NSA Halina Kremis, Asesor WSA Alicja Palus /sprawozdawca/, Protokolant Magdalena Domańska-Byskosz, po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 18 lipca 2006r. sprawy ze skargi Polskiej Telefonii Komórkowej A Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie stacji bazowej telefonii komórkowej oddala skargę
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...]r. Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu G. J. G., powołując w podstawie prawnej tego rozstrzygnięcia przepisy art. 97 § 1 pkt 4, art. 101 § 1 i 3, art. 102, art. 103 i art. 123 kodeksu postępowania administracyjnego orzekł o zawieszeniu postępowania administracyjnego w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie "Stacji bazowej nr [...] Telefonii Komórkowej PTK A w J. G. przy ul. C. [...] na terenie działki nr [...], wszczętego na wniosek strony w dniu [...]r. do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia dotyczącego postępowania wznowieniowego w sprawie decyzji nr [...] z dnia [...]r. – pozwolenia na budowę obiektu opisanego powyżej.
W uzasadnieniu organ orzekający podał, że Prezydent Miasta J. G. na żądanie nowych stron postępowania w sprawie powyżej opisanej postanowieniem z dnia [...]r. wznowił postępowanie administracyjne na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa.
Wyjaśnił równocześnie, że wznowione postępowanie nie zostało jeszcze zakończone, a jego rozstrzygnięcie jest istotne /"kluczowe"/ dla wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie wybudowanej stacji bazowej telefonii komórkowej.
Zażalenie na opisane powyżej postanowienie wniosła Polska Telefonia Komórkowa – A – Spółka z o.o. z siedzibą w W . Działająca w imieniu Spółki pełnomocnik radca prawny A. P. zwróciła się w petitum zażalenia o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy "organowi pierwszej instancji do dalszego prowadzenia", zarzucając przy tym, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, a rozstrzyganie przez właściwy organ wniosku w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego, dotyczącego pozwolenia na budowę nie stanowi zagadnienia wstępnego dla postępowania o wydanie pozwolenia na użytkowanie. W ocenie pełnomocnika spółki zawieszenie postępowania w tej sprawie prowadzi do naruszenia art. 16 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, a za stanowiskiem takim przemawiają następujące argumenty:
1.Każda ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania prawidłowości (tak przykładowo NSA w wyroku z dnia 20.07.1981 r. sygn. SA 1461/81, ONSA 1981/2/72). Obalenie tego domniemania może nastąpić tylko w przypadkach wskazanych w ustawie. Do tego czasu, zgodnie z art. 16 § 1 kpa, ostateczne decyzje są chronione poprzez przyznanie im cechy trwałości. Samo skierowanie 'wniosku w sprawie wznowienia postępowania nie uchyla ochrony, jaką stronie postępowania administracyjnego daje zasada stabilności decyzji administracyjnych. Nie stwarza ono również żadnego zagadnienia wstępnego, które miałoby zostać uprzednio rozstrzygnięte przez inny organ.
2.Zgodnie z postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21.11.1996 r., sygn. I SA/Kr 519/96 (teza - program LEX nr orzeczenia 28934), "Zagadnienie wstępne, zwane też kwestią wstępną lub prejudycjalną, dotyczy sytuacji kiedy rozstrzygnięcie merytoryczne sprawy będącej przedmiotem postępowania uzależnione jest od wcześniejszego zagadnienia materialnoprawnego, które z istoty swej należy do kompetencji innego organu administracyjnego lub sądu i nie było wcześniej prawomocnie przesądzone." Skoro więc kwestia wznowienia postępowania w sprawie decyzji o pozwoleniu na budowę nie ma charakteru materialnoprawnego, lecz proceduralny, nie może być traktowana jako zagadnienie wstępne dla postępowania o wydanie pozwolenia na użytkowanie.
3.Za przedstawionym wyżej rozumowaniem przemawia brzmienie art. 152 § 1 kpa. Zgodnie z nim, organ właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na wniosek strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Dopiero wydanie takiego postanowienia - w ocenie Polskiej Telefonii Komórkowej – tworzy stan, kiedy pojawia się wymóg rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, uzasadniający zawieszenie postępowania o wydanie pozwolenia na użytkowanie.
4. Na marginesie można podnieść jeszcze jeden argument. Skoro nawet wniesienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargi na ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę nie daje podstaw do zawieszenia postępowania o wydanie pozwolenia na użytkowanie, to tym bardziej nie może do tego prowadzić złożenie wniosku w sprawie wznowienia postępowania.
Po rozpatrzeniu zażalenia D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...]r. Nr [...], stosując przepis art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
W motywach podjętego rozstrzygnięcia organ orzekający wskazał, że kluczowe znaczenie dla przedmiotowej sprawy ma fakt ustalenia postawy prawnej uprawniającej organ do zawieszenia przedmiotowego postępowania. Postępowanie administracyjne jest uregulowanym prawem procesowym ciągiem czynności procesowych podejmowanych przez organy administracji publicznej oraz inne podmioty postępowania w celu rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Ze względu na celowy charakter postępowania administracyjnego - jego tok powinien opierać się na pewnych racjonalnych założeniach, a m. in. winien mieć charakter ciągły, tzn. toczyć się bez przerwy od momentu wszczęcia postępowania aż do chwili wydania decyzji przez organ prowadzący postępowanie.
Artykuł 97 § 1 wyznacza podstawy obligatoryjnego zawieszenia postępowania stanowiąc: "Organ administracji publicznej zawiesza postępowanie". Organ zatem w razie wystąpienia jednej z wyliczonych podstaw obowiązany jest z urzędu zawiesić postępowanie. Z urzędu więc, w trakcie postępowania ma obowiązek badać, czy nie powstało zdarzenie lub sytuacja, która wymaga zawieszenia postępowania. Katalog ten jest zamknięty a co za tym idzie, nie można zawiesić postępowania administracyjnego z innych, niż enumeratywnie wyliczonych przyczyn.
Z uwagi na powyższe, należy bezsprzecznie uznać, że przyczyna jaką organ uznał za podstawę zawieszenia postępowania w przedmiotowej sprawie, tj. toczącą się przed Prezydentem Miasta J. G. procedurą wznowieniową, dotyczącą decyzji nr [...] z dnia [...]r. udzielającej pozwolenia na budowę przedmiotowej stacji bazowej, jest traktowana przez przepisy kpa jako przesłanka zawieszenia postępowania wskazana w art. 97 kpa.
Z akt przedmiotowej sprawy wynika, ze inwestor zrealizował przedmiotową inwestycję w oparciu o ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę Prezydenta Miasta J. G. nr [...] z dnia [...]r.
Postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] na żądanie Pani K. M., Pani I. W., Pana M. W. oraz Pana M. S. - właścicieli nieruchomości położonych w obszarze oddziaływania inwestycji, Prezydent Miasta J. G. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej wyżej opisaną decyzją ostateczną. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania organ administracji architektoniczno - budowlanej I instancji w dniu [...]r. wydał decyzję nr [...], którą uchylono decyzję tego organu nr [...] oraz ponownie zatwierdzono projekt budowlany i udzielno pozwolenia na budowę stacji bazowej Nr [...]telefonii komórkowej PTK A w J. G. przy ul. C., na terenie dz. Nr [...].
W wyniku wniesienia odwołania Wojewoda D. decyzją nr [...] z dnia [...] r. uchylił w/w decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Po ponownym przeprowadzeniu postępowania Prezydent Miasta J. G. stwierdził, iż inwestor nie dołączył do wniosku uzgodnienia właściwego powiatowego inspektora sanitarnego w formie decyzji, wymaganego przepisem art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 z późn. zm.), wobec tego nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia wymaganego uzgodnienia.
Po bezskutecznym upływie terminu do przedłożenia uzgodnienia wynikającym z postanowienia o znaku [...] z dnia [...]r., decyzją nr [...] odmówił na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji. Decyzja powyższa została uchylona w wyniku jej oprotestowania przez Wojewodę D. w dniu [...]r. rozstrzygnięciem nr [...]. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazano, iż "organ wydając decyzję w postępowaniu wznowieniowym, winien uchylić decyzję dotychczasową i wydać nową rozstrzygającą o istocie sprawy. Organ administracji architektoniczno - budowlanej I instancji odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę dla omawianej inwestycji, jednakże nie uchylił decyzji nr [...] z dnia [...]r., w której zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę dla przedmiotowej inwestycji. Tym samym w obrocie prawnym pozostają dwie sprzeczne decyzje rozstrzygające w tej samej sprawie, co jest niezgodne z art. 151 § 1 pkt 2 Kpa".
Wobec powyższego stwierdzić należy, iż przyczyna jaką Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał za podstawę zawieszenia postępowania w przedmiotowej sprawie wypełnia niewątpliwie dyspozycję art. 97 § 1 Kpa. W sytuacji bowiem, gdy nie została rozstrzygnięta procedura dotycząca decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowej inwestycji, wdrożona w wyniku wznowienia postępowania, a z analizy akt sprawy można wywieść wniosek, iż zachodzi prawdopodobieństwo jej wyeliminowania z obrotu prawnego, organ nadzoru -właściwy w sprawie wydania pozwolenia na budowę, winien postępowanie w tej sprawie zawiesić. Odpowiada to wyrażonej w art. 97 Kpa ogólnej zasadzie "związku przyczynowego pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy będącej przedmiotem postępowania administracyjnego a zagadnieniem wstępnym", którym w tym przypadku jest orzeczenie o bycie prawnym decyzji zezwalającej na realizację przedmiotowej inwestycji.
Prawidłowość postanowienia wydanego w postępowaniu zażaleniowym zakwestionowała "Polska Telefonia Komórkowa – A Spółka z o.o. z siedzibą w W., reprezentowana przez radcę prawnego A. P . W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu pełnomocnik spółki zwróciła się o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu G. J. G. Nr [...], orzeczenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania oraz na podstawie art. 119 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm./ - rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.
Formułując takie wnioski pełnomocnik spółki zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu, że zostało wydane z naruszeniem następujących przepisów prawa procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.:
1. Przepisu art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez przyjęcie, że rozstrzygnięcie w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego, dotyczącego pozwolenia na budowę, stanowi zagadnienie wstępne dla postępowania o wydanie pozwolenia na użytkowanie;
2. Przepisu art. 16 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez naruszenie zasady ogólnej trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych;
3. Przepisu art. 19 w zw. z art. 152 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 82 ust. 1 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. 2003, Nr 207, poz. 2016 ze zm.) poprzez orzeczenie przez Organ nadzoru budowlanego w zakresie należącym do właściwości organów administracji architektoniczno-budowlanej.
W uzasadnieniu skargi przedstawione zostały argumenty tożsame w przedstawionymi wcześniej w uzasadnieniu zażalenia wniesionego na postanowienie wydane w tej sprawie w postępowaniu pierwszoinstancyjnym.
Odpowiadając na skargę pismem doręczonym Sądowi w dniu [...]r. D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko prezentowane dotychczas w sprawie.
Oświadczył też, że nie sprzeciwia się rozpoznaniu sprawy w trybie uproszczonym.
Postanowieniem z dnia 13 lipca 2005r. Sąd orzekł o przekazaniu sprawy do rozpoznania na rozprawę.
W dnu 31 maja 2005r. przedłożone zostało Sądowi na rozprawie postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu G. J. G. z dnia [...]r. Nr [...] orzekające o podjęciu postępowania administracyjnego w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie stacji bazowej telefonii komórkowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny podjął orzeczenie w sprawie po rozważeniu następujących okoliczności faktycznych i prawnych:
Wyjaśniając przesłanki podjętego rozstrzygnięcia wskazać przede wszystkim należy, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. nr 153, poz. 1269/ ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem /jeżeli ustawy nie stanowią inaczej/, formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji /innego aktu lub czynności/ z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub tryb podjęcia innego aktu albo czynności, będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu.
Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych nie znalazł podstaw do stwierdzenia zasadności zarzutu naruszenia prawa procesowego czy materialnego w rozpoznawanej sprawie, co obligowało Sąd do wydania orzeczenia w trybie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/, mimo uwzględnienia dyspozycji art. 134 § 1 powołanego aktu.
Postępowanie administracyjne z założenia powinno przebiegać w sposób ciągły, umożliwiający poprzez podejmowanie kolejnych wymaganych prawem czynności procesowych załatwienie sprawy w terminach określonych w art. 35 kpa. Ustawodawca przewidział jednak możliwość wystąpienia okoliczności czasowo tamujących normalny tok postępowania i uwzględnił je w ramach instytucji zawieszenia postępowania, zastrzegając orzekanie o takiej sytuacji procesowej w formie postanowienia.
Przepisy kodeksu postępowania administracyjnego w art. 97 i art. 98 przewidują dwa tryby zawieszenia postępowania w sprawie: obligatoryjny i fakultatywny z tym, że art. 97 § 1 kpa formułuje cztery przesłanki, z których każda zobowiązuje organ właściwy w sprawie do zawieszenia postępowania.
Podstawą prawną zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji jest przepis art. 97 § 1 pkt 4 kpa, określający jako jedną z kwalifikowanych przyczyn obligatoryjnego zawieszenia postępowania sytuację "gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd". Rozważając istotę zagadnienia wstępnego należy zwrócić uwagę, że powszechnie – w nauce i w orzecznictwie – wymaga się, aby było to zagadnienie o charakterze materialnoprawnym /tzn. jego istnienia należy poszukiwać w treści przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie/, tzw. otwarte /tzn. poprzednio nie rozstrzygnięte we właściwym trybie/ i mogące być przedmiotem odrębnego, czyli samoistnego postępowania należącego – ze względu na przedmiot – do kompetencji innego organu lub sądu, a ponadto jako kryterium przyjmuje się zależność decyzji, która ma być wydana w sprawie od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego /np. B. Adamiak, J. Borkowski : KPA Komentarz, Warszawa 2006; wyrok NSA z dnia 10 sierpnia 1983r. sygn. akt I SA 481/83, ONSA 1984/2/65/. Istotnym też jest, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 grudnia 1993r. /I SA/Wr 1160/93, ONSA 1995/1/21/ uznał, że: "Odpowiedzi na pytanie ... czy w okolicznościach konkretnej sprawy występuje kwestia prejudycjalna, o której mowa w art. 97 § 1 pkt 4 kpa należy poszukiwać w treści przepisów materialnego prawa administracyjnego, mających w niej zastosowanie."
Zważyć zatem należy, że przedmiotem sprawy, w której wydane zostało zaskarżone postanowienie była możliwość udzielenia pozwolenia na użytkowanie stacji bazowej nr [...] Telefonii Komórkowej PTK A w J. G. przy ul. C. [...] na terenie działki nr [...].
Materialnoprawną podstawą wydania decyzji w sprawie o tak określonym przedmiocie stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania, natomiast przepisy kodeksu postępowania administracyjnego regulują tryb jej wydania oraz formę i strukturę.
Odnosząc sytuację wskazaną przez organy orzekające w sprawie jako zagadnienie wstępne do warunków prawnych ukształtowanych powołaną wcześniej ustawą – Prawo budowlane, należy przede wszystkim zwrócić uwagę, że przepis art. 57 ust. 1 pkt 2 lit. a tej regulacji wymaga dołączenia do wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie m.in. oświadczenia kierownika budowy o zgodności wykonania obiektu budowlanego z projektem budowlanym i warunkami pozwolenia na budowę oraz przepisami. Zawarte w przywołanym przepisie wskazanie ustawodawcy dotyczące zgodności wykonania obiektu budowlanego z warunkami pozwolenia na budowę odczytywać należy – zdaniem Sądu – również poprzez wynikający z zasady praworządności, obowiązek organu administracji publicznej, właściwego dokonania subsumpcji. Prawidłowość tej czynności, a poprzez to zachowanie zasady praworządności w tym jej aspekcie wymaga prawidłowego ustalenia stanu faktycznego w sprawie.
Należy zatem zwrócić uwagę, że w dacie orzekania o zawieszeniu postępowania poddana była ponownie nadzwyczajnej weryfikacji decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę przedmiotowego obiektu.
Taka sytuacja – w ocenie Sądu – przy jednoczesnym uwzględnieniu treści powołanego wcześniej przepisu art. 57 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy – Prawo budowlane uzasadniła przyjęcie, że wydanie decyzji w postępowaniu wznowieniowym, w istocie oceniającej prawidłowość pozwolenia na budowę, stanowi zagadnienie wstępne, o jakim mowa w przepisie art. 97 § 1 pkt 4 kpa.
Nie można uznać za właściwy sformułowanego w skardze zarzutu, iż faktycznie przyczyną zawieszenia postępowania w sprawie było wznowienie postępowania, a zatem kwestia o charakterze procesowym, a nie materialnoprawnym. Tymczasową przyczyną bowiem zaniechania czynności procesowych w sprawie o wydanie pozwolenia na użytkowanie przedmiotowej stacji bazowej była konieczność uzyskania oceny co do legalności decyzji o pozwoleniu na budowę, uwzględnionej w postępowaniu prowadzonym w tej sprawie.
Sąd nie dopatrzył się też w zaskarżonym postanowieniu naruszenia zasady trwałości decyzji ostatecznej, bowiem nie ulega żadnej wątpliwości, że system nadzwyczajnej weryfikacji orzeczeń administracyjnych, do którego należy tryb wznowienia postępowania, istotny w tej sprawie, stanowi wyjątek od tej zasady i tak traktowany jest w doktrynie i judykaturze, które nigdy nie podważały jego legalności.
Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny, stwierdzając, że zaskarżone orzeczenie oraz orzeczenie je poprzedzające nie wymagają wyeliminowania z obrotu prawnego – zgodnie z art. 151 powołanej wcześniej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł, jak w sentencji.