II SA/Wr 139/02

II SA/Wr 139/02 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2005-02-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2002-01-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Andrzej Wawrzyniak /sprawozdawca/
Henryk Ożóg /przewodniczący/
Lidia Serwiniowska
Symbol z opisem
6194 Funkcjonariusze Służby Więziennej
Skarżony organ
Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej
Treść wyniku
*Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Henryk Ożóg Sędziowie: WSA Lidia Serwiniowska NSA Andrzej Wawrzyniak (sprawozdawca) Protokolant: Anna Rudzińska po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi B.Z. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej we W. z dnia [...]r. Nr [...]w przedmiocie zwolnienia ze służby więziennej oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...]r. Nr [...]Dyrektor Zakładu Karnego w O. na podstawie art. 104 kpa oraz art. 31 ust. 1 pkt 4, ust. 2 i ust. 4, art. 39 ust.1 i ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz.U. Nr 61, poz. 283 z późn. zm.) zwolnił skarżącą B. Z. ze służby więziennej z dniem [...]r. w związku ze skazaniem skarżącej prawomocnym wyrokiem Sądu na karę pozbawienia wolności za przestępstwo umyślne ścigane z urzędu.
W uzasadnieniu organ I instancji podał, że wyrokiem Sądu Rejonowego w O. z dnia [...] r. sygn. akt [...] uznano B. Z. za winną popełnienia przestępstwa z art. 270 § 1 kk i za to na podstawie art. 270 § 1 kk wymierzono jej karę [...] miesięcy pozbawienia wolności. Wykonanie tej kary warunkowo zawieszono na okres próby 2 lat. Dyrektor Zakładu Karnego w O. podniósł, że skazanie prawomocnym wyrokiem sądu na karę pozbawienia wolności za przestępstwo umyślne ścigane z urzędu zgodnie z ustawą o Służbie Więziennej jest obligatoryjną przesłanką do zwolnienia funkcjonariusza ze służby. Powołując się na art. 108 § 1 kpa organ I instancji decyzji tej nadał rygor natychmiastowej wykonalności ze względu na ważny interes Służby Więziennej, za jaki uważał konieczność niedopuszczenia do pełnienia służby osoby, która została skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne ścigane z urzędu.
Odwołując się od tej decyzji B. Z. zarzuciła, iż nie wzięto pod uwagę jej stanu zdrowia. Wywodziła ponadto, że wyrok Sądu był dla niej wystarczającą karą, a wydalenie ze służby jest karą kolejną, na którą nie zasługuje. Stwierdziła, że postawa Dyrektora Zakładu Karnego w O. jest aktem zemsty za wygranie przez nią sprawy w NSA.
Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej we W., po rozpatrzeniu powyższego odwołania, powołując jako podstawę rozstrzygnięcia art. 104 i art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 31 ust. 4 i art. 39 ust. 2 pkt 4 ustawy o Służbie Więziennej, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że skazanie skarżącej prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne ścigane z urzędu zgodnie z art. 39 ust. 2 pkt 4 ustawy o Służbie Więziennej zobligowało Dyrektora jednostki do natychmiastowego jej zwolnienia. Musiał też on nadać decyzji rygor natychmiastowej wykonalności, co uzasadnił interesem Służby Więziennej. W ocenie organu II instancji, biorąc pod uwagę cele statutowe Służby Więziennej, wymagania stawiane funkcjonariuszom SW i treść art. 39 ust. 2 pkt 4 oraz art. 27 ust. 1, art. 24 ust. 1, art. 12 i art. 58 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej, interes ten jest w pełni uzasadniony. Organ odwoławczy nie stwierdził też, aby fakt przywrócenia skarżącej do służby w związku z wyrokiem NSA OZ we Wrocławiu z dniem 7 listopada 2001 r. decyzją nr [...] oraz jej zwolnienia ze służby więziennej decyzją nr [...] stał w sprzeczności z ustawą o Służbie Więziennej i kodeksem postępowania administracyjnego.
Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej we W. stwierdził, że osobnym zagadnieniem pozostaje kwestia, czy samo zwolnienie ze służby było dopuszczalne, biorąc pod uwagę treść art. 41 ust. 2 ustawy o Służbie Więziennej. Wskazując, iż skarżąca przed wręczeniem jej decyzji o zwolnieniu ze służby na pytanie Dyrektora jednostki potwierdziła, że jest zdolna do służby i nie zgłosiła faktu pozostawania na zwolnieniu lekarskim, a ponadto stwierdzając, że w odpowiedzi na stosowne zapytania w imieniu Centrum Psychoprofilaktyki i Psychoedukacji we W. lekarz, który wystawił skarżącej zwolnienie, oświadczył, iż trudno tę chorobę traktować jako obłożną, przy czym na zwolnieniu podano, że chora może chodzić, organ II instancji uznał, iż choroba skarżącej nie była chorobą obłożną. Zwolnienie jej ze służby było więc w ocenie organu II instancji dopuszczalne.
Na powyższą decyzję B. Z. złożyła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Skarżąca oświadczyła, że nie przyjęła decyzji z dnia [...]r. o zwolnieniu na podstawie art. 39 ust. 2 pkt 4 ustawy o Służbie Więziennej, ponieważ zgodnie art. 41 ust. 2 tej ustawy zwolnienie funkcjonariusza ze służby nie może nastąpić przed upływem 3 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Wywodziła, iż Dyrektor Zakładu mając wątpliwości co do charakteru jej choroby winien postawić sprawę na komisję lekarską i pytać o stan jej zdrowia organy do tego powołane. Zdaniem skarżącej lekarz prowadzący nie mógł udzielić wyczerpujących wyjaśnień dotyczących jej stanu zdrowia, gdyż obowiązuje go tajemnica lekarska. Skarżąca zarzuciła, że nie podano definicji choroby obłożnej oraz że Dyrektor Zakładu Karnego w O. kierował się w stosunku do niej złą wolą, a Dyrektor Okręgowy nie dość wnikliwie rozpoznał jej sprawę. W ocenie skarżącej organy po raz kolejny nie podjęły wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na uwadze interes społeczny i słuszny interes strony.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał zaskarżoną decyzję i argumenty zawarte w jej uzasadnieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Tak więc obecnie właściwym do rozpoznania niniejszej sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu.
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 cytowanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Skarga zatem nie mogła zostać uwzględniona.
Podstawę materialnoprawną wydanych w sprawie decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz.U. Nr 61, poz. 283 z późn. zm.), w brzmieniu obowiązującym w czasie wydawania zaskarżonej decyzji.
Przepis art. 39 ust. 2 pkt 4 tej ustawy stanowi, iż funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku skazania prawomocnym wyrokiem sądu na karę pozbawienia wolności, jeżeli wykonanie tej kary nie zostało warunkowo zawieszone, lub za przestępstwo umyślne, ścigane z urzędu.
Zgodnie z art. 41 ust. 2 ustawy o Służbie Więziennej zwolnienie funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 39 ust. 2 pkt 2-4 oraz ust. 3 pkt 2 nie może nastąpić przed upływem 3 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu obłożnej choroby, chyba że funkcjonariusz pisemnie zgłosi wystąpienie ze służby.
W rozpatrywanej sprawie jest poza sporem, że prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w O. z dnia [...]r. sygn. akt [...] uznano skarżącą B. Z. za winną popełnienia przestępstwa z art. 270 § 1 kk i za to wymierzono jej karę [...] miesięcy pozbawienia wolności, przy czym wykonanie tej kary warunkowo zawieszono na okres próby [...] lat.
Nie budzi zatem wątpliwości, że została spełniona przesłanka z art. 39 ust. 2 pkt 4 ustawy o Służbie Więziennej obligująca Dyrektora Zakładu Karnego w O. do zwolnienia skarżącej ze służby. Skarżąca bowiem została skazana za przestępstwo umyślne, ścigane z urzędu. Tak więc przytoczona wyżej jednoznaczna norma prawna była powodem zwolnienia skarżącej ze służby, a nie czyjakolwiek złośliwość, czy też zła wola lub akt zemsty. Nie była to też kolejna, niezasłużona kara, lecz ustawowa konsekwencja prawomocnego wyroku sądowego.
Ustosunkowując się do zarzutów skarżącej rozważyć trzeba, czy w dniu zwolnienia B. Z. ze służby była ona obłożnie chora. W takiej bowiem sytuacji - stosownie do cytowanych wyżej unormowań art. 41 ust. 2 ustawy o Służbie Więziennej - zwolnienie jej ze służby nie mogłoby nastąpić przed upływem 3 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu tejże choroby, skoro nie zgłosiła ona pisemnie wystąpienia ze służby.
Ustawa o Służbie Więziennej nie zawiera definicji pojęcia "obłożna choroba". W orzecznictwie dość powszechnie przyjmuje się jednak, że "obłożna choroba" jest pochodną charakteru i stanu zakłócenia zdrowia. Jest chorobą powodującą istotne i trwałe zakłócenia warunków codziennej egzystencji chorego, wymagając otoczenia go stałą opieką i medyczną kontrolą (wyrok Sądu Najwyższego z 8 stycznia 1993 r. III ARN 84/94 opublik. OSP nr 7-8 z 1994, poz. 129 oraz wyroki NSA z 19 października 1993 r. II SA 1743/93 i z 12 marca 2001 r. II SA 3056/00 - LEX nr 55008).
W toku postępowania administracyjnego w rozpatrywanej sprawie wyjaśniono w sposób nie budzący wątpliwości, że choroba, z powodu której skarżąca przedłożyła zwolnienie lekarskie, nie była chorobą obłożną. Wynikało to zarówno z treści pisma z dnia [...]r. lekarza, który wystawił zwolnienie, stwierdzającego, że chociaż schorzenia skarżącej objęte są tajemnicą lekarską, to jednak trudno tę chorobę traktować jako obłożną, i zaznaczającego, że na zwolnieniu podano: "chory może chodzić", jak też z faktu, iż skarżąca przed powzięciem wiadomości o wydaniu decyzji o jej zwolnieniu oświadczyła, że jest zdolna do służby i nawet nie ujawniła faktu posiadania zwolnienia lekarskiego. Oświadczenie skarżącej o zdolności do służby jednoznacznie wskazywało, iż nie cierpi ona na chorobę powodującą istotne i trwałe zakłócenia warunków jej codziennej egzystencji.
W tym stanie rzeczy brak jest podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszyły prawo i to w stopniu wymagającym usunięcia ich z obrotu prawnego.
Mając na względzie powyższe - zgodnie z art. 151 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzeczono jak w sentencji.