II SA/Wr 129/23

II SA/Wr 129/23 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2023-05-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-03-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Adam Habuda /przewodniczący/
Gabriel Węgrzyn /sprawozdawca/
Władysław Kulon
Symbol z opisem
6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne
Ochrona zwierząt
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
*Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 572
art. 6 ust. 2,  ust. 7 ust. 1 i 3
Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Adam Habuda Sędziowie: Sędzia WSA Władysław Kulon Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn (spr.) Protokolant: Aleksandra Bartczak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 31 maja 2023 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia D. z/s w J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 16 grudnia 2022 r. nr SKO 4131/39/2022 w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie czasowego odebrania zwierzęcia I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu na rzecz strony skarżącej kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Decyzją z 16 XII 2022 r. (SKO 4131/39/2022) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Wałbrzychu (dalej "SKO"), po rozpatrzeniu odwołania D. z siedzibą w J., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Wałbrzycha (dalej "prezydent") z 27 X 2022 r. (Nr BŚK.6140.37.2022) umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie czasowego odbioru zwierzęcia, tj. kota przebywającego przy ul. [...] w W.
Jak wynika z akt administracyjnych decyzję wydano w następujących okolicznościach:
W dniu 2 VI 2022 r. do prezydenta wpłynęło zawiadomienie złożone przez D. w J. - dalej jako "skarżący" o odbiorze zwierzęcia, tj. kota przebywającego przy ul. [...] w W., które miało miejsce 23 V 2022 r. Do zawiadomienia załączono wydruk zdjęć kota, pendrive oraz wydruk wiadomości mailowej datowanej na 24 V 2022 r. i skierowanej do prezydenta informującej o odbiorze zwierzęcia w trybie administracyjnym z uwagi na zagrożenie życia, nieleczoną chorobę i utrzymywanie go w stanie rażącego zaniedbania i niechlujstwa.
Postanowieniem z 20 VII 2022 r. (BŚK.6140.37.2022) prezydent odmówił wszczęcia postępowania w przedmiocie czasowego odbioru zwierzęcia wskazując, że to zawiadomienie, pomimo wezwania, nie zawiera niezbędnych informacji oraz dokumentów (daty odbioru, miejsca odbioru, podmiotu odbierającego, oznaczenia zwierzęcia i jego właściciela, a także dokumentacji pozwalającej ustalić stan utrzymania i zdrowia zwierzęcia).
Na powyższe postanowienie skarżąca wniosła zażalenia załączając do niego m.in. historię wizyty w Klinice Weterynaryjnej B. K. w G.
Postanowieniem z 7 IX 2022 r. (SKO 4131/24/2022) SKO uchyliło zaskarżone postanowienie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wyjaśniło przy tym, że z chwilą odebrania zwierzęcia i zawiadomienia o tym fakcie prezydenta nastąpiło wszczęcie z urzędu postępowania w przedmiocie czasowego odebrania kota.
Na skutek ponownego rozpatrzenia sprawy prezydent, decyzją z 27 X 2022 r. (Nr BŚK.6140.37.2022), umorzył postępowanie administracyjne w sprawie. Wyjaśnił, że z dokonanych ustaleń wynika, że w dniu 27 V 2022 r. kot został odebrany z kliniki przez właścicielkę, co skutkuje bezprzedmiotowością postępowania w sprawie.
SKO, po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, decyzją z 16 XII 2022 r. (SKO 4131/39/2022) utrzymało w mocy decyzję prezydenta.
W motywach decyzji odwoławczej wyjaśniono, że dokumentacja fotograficzna kota znajdująca się w aktach prezydenta, nie potwierdza by zwierzę było skrajnie wychudzone, odwodnione, wycieńczone, zaniedbane, skołtunione, brudne i śmierdzące. Takiego stanu odebranego kota nie potwierdza także dokumentacja medyczna załączona przez skarżącą. Z dokumentacji tej wynika, że odebrany kot rasy [...] to [...] -letni samiec ze zmianą nowotworową wielkości 69x61x32 mm w obrębie okolicy czołowej prawnej, bez przerzutów do innych organów, które funkcjonują prawidłowo, w tym w zakresie funkcji wydalniczych. Dnia 24 V 2022r. stwierdzono brak apetytu, w kolejnych dniach do 27 V 2022 r. kot miał apetyt. Dalej SKO zwróciło uwagę, że jak wynika z załączonego do odwołania przez skarżącą postanowienia Prokuratora Prokuratury Rejonowej w W. z dnia 5 IX 2022 r., które SKO postanowiło dopuścić jako dowód w sprawie, kota rasy [...] odebrała z Kliniki jego właścicielka w dniu 27 V 2022 r. W ocenie SKO nie ma znaczenia, że przeprowadzona w siedzibie Kliniki interwencja funkcjonariuszy Policji w G., umożliwiająca odebranie przez właścicielkę kota, została uznana za nieuzasadnioną. SKO zaznaczyło, że odebrany w dniu 23 V 2022 r. przez obcych mu, nieznanych ludzi kot wieziony był ( chyba w klatce ) ponad 200 km z W. aż do Kliniki Weterynaryjnej w G., co u kota który jest przywiązany do swojego miejsca mogło wywołać negatywne skutki w zakresie jego zdrowia psychicznego i fizycznego. Kot został odebrany z mieszkania znajdującego się przy na ul. [...] w W. w dniu 23 V 2022 r., o czym skarżący poinformował prezydenta jedynie mailem, niezawierającym podpisu zaufanego, zatem to zawiadomienie nie wywołało skutku prawnego. Formalne zawiadomienie o odbiorze kota w dniu 23 V 2022r. nastąpiło dopiero w dniu 2 VI 2022 r., więc już po faktycznym odzyskaniu kota przez właścicielkę w dniu 27 V 2022 r. W ocenie SKO w niniejszej sprawie wobec odebrania kota przez jego właścicielkę w dniu 27 V 2022 r. formalne zawiadomienie o odebraniu zwierzęcia w dniu 2 VI 2022 r. było już w tej dacie zawiadomieniem bezprzedmiotowym. Nadto jak wynika z odwołania skarżącego z dnia 17 XI 2022 r. nastąpił już zgon kota. To zaś usprawiedliwiało wydanie decyzji umarzającej postępowanie z uwagi na jego bezprzedmiotowość.
W skardze na powyższą decyzję skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Skarżący zarzucił naruszenie:
1) art. 105 kpa w zw. z art. 7 ust. 3 ustawy z 21 VIII 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz.U. z 2022 r., poz. 572) – dalej "UOZ", wobec uznania przez SKO, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe z uwagi na poinformowanie o odbiorze kota mailem niezawierającym podpisu zaufanego, które zdaniem SKO nie wywołało skutku prawnego złożenia zawiadomienia pisemnego w dniu 2 VI 2022 r., tj. po dacie odebrania zwierzęcia z kliniki weterynaryjnej przez właścicielkę, podczas gdy przepis omawiający odbiór interwencyjny zwierzęcia tj. art. 7 ust. 3 UOZ wymaga jedynie niezwłocznego zawiadomienia organu o zaistniałym zdarzeniu, nie wskazuje formy tego zawiadamiania, wobec czego zawiadomienie mogło nastąpić w dowolnej formie tj. telefonicznej, mailowej, osobistej wizycie w urzędzie, a organ miał obwiązek wszcząć postępowanie z urzędu,
2) art. 7 ust. 3 UOZ, poprzez jego niezastosowanie i umorzenie postępowania z uwagi na samowolne i nieuprawnione odebranie kota z kliniki weterynaryjnej przez właścicielkę, podczas gdy w przypadku jego odbioru interwencyjnego z powodu zagrożenia życia i zdrowia zwierzęcia organ powinien wydać decyzje następczą, pomimo późniejszego odbioru zwierzęcia i jego zgonu,
3) art. 7 ust. 3 UOZ polegające na dokonaniu błędnej subsumpcji poprzez niewłaściwe przyjęcie, iż brak było podstaw do czasowego odebrania kota w dacie zastosowania wobec ww. środka przymusu przewidzianego w przywołanej normie prawnej,
4) naruszenie art. 7 oraz art. 77 § 1 kpa, polegające na:
a) zaniechaniu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, wynikające z braku rozpatrzenia całego materiału dowodowego i bezdowodowe oraz sprzeczne z zasadami doświadczenia i logiki przyjęcie, że kot nie znajdował się w stanie zagrożenia jego zdrowia lub życia,
b) niepodjęcie wszelkich niezbędnych kroków celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym niepodjęcie działań w celu wyjaśnienia ustaleń wątpliwych,
5) art. 7b kpa w zw. z art. 1 ust. 3 i art. 3 UOZ, polegające na zaniechaniu współdziałania z organami prowadzącymi postępowanie karne w sprawie kota, a w konsekwencji niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy w niezbędnym zakresie,
6) art. 8 § 1 kpa, polegające na prowadzeniu postępowania z naruszeniem przepisów prawa procesowego, w tym w szczególności art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 kpa oraz prowadzeniu postępowania w sposób sprzeczny z kulturą administrowania,
7) art. 75 § 1 w zw. z art. 84 i art. 85 kpa, które mogło mieć wpływ na wynik postępowania, poprzez niepowołanie z urzędu dowodów, które umożliwiłyby organowi obiektywne ustalenie stanu zdrowia kota w szczególności opinii biegłego,
8) art. 75 § 1 oraz art. 78 § 1 kpa, które mogło mieć wpływ na wynik postępowania, polegające na niedopuszczeniu i nieprzeprowadzeniu wszystkich dowodów, które mogły przyczynić się do obiektywnego rozpoznania sprawy oraz pominięcie istotnych środków dowodowych id est:
a) dokumentów pozostających w dyspozycji Prokuratury Rejonowej w W. oraz Sądu Rejonowego w W.
b) zeznań świadków K. K., E. Z. na okoliczność kondycji psychofizycznej kota w dniu interwencji, na okoliczność faktycznych podstaw odebrania zwierzęcia, w tym w szczególności na okoliczność odebrania zwierzęcia nie tylko ze względu na pozostającego w stanie nieleczonym guza, ale także z uwagi na utrzymywanie zwierzęcia w warunkach rażącego zaniedbania, niechlujstwa, zagłodzenia,
c) dokumentacji filmowej i fotograficznej zapisanej na nośniku danych pendrive na okoliczność kondycji psychofizycznej kota w dniu interwencji, na okoliczność faktycznych podstaw odebrania zwierzęcia, w tym w szczególności na okoliczność odebrania zwierzęcia nie tylko ze względu na pozostającego w stanie nieleczonym guza, ale także z uwagi na utrzymywanie zwierzęcia w warunkach rażącego zaniedbania, niechlujstwa, zagłodzenia,
9) naruszenie art. 7 oraz art. 80 kpa, które mogło mieć wpływ na wynik postępowania, polegające na przeprowadzeniu dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów, przy pominięciu wszechstronnej oceny materiału dowodowego, ukształtowaniu przekonań o braku podstaw do orzeczenia czasowego odebrania zwierzęcia na podstawie wybiórczo wyselekcjonowanych dowodów, bez uwzględnienia zasad prawidłowego rozumowania oraz z pominięciem zasad wiedzy, a w konsekwencji ustalenie, iż interwencja przeprowadzona w dniu 23 V 2022 r. nie była uzasadniona, z uwagi, iż nie zachodził przypadek niecierpiący zwłoki rozumiany jako sytuacja, w której dalsze pozostawienie zwierzęcia u dotychczasowego opiekuna zagrażać będzie jego życiu i zdrowiu, pomimo, iż kot utrzymywany był w stanie nieleczonej choroby nowotworowej,
10) naruszenie art. 107 § 3 kpa, polegające na:
a) niewłaściwym i niepełnym uzasadnieniu decyzji administracyjnej, z pominięciem wskazania przyczyn, dla których organ odmówił wiarygodności i mocy dowodowej dowodom wskazanym przez skarżącego, w tym w szczególności orzeczeniu lekarsko-weterynaryjnemu z dnia 1 VI 2018 r.,
b) uznaniu, iż kot nie był skrajnie wychudzony, odwodniony, wycieńczony, zaniedbany, skołtuniony, brudny, śmierdzący, podczas gdy dokumentacja fotograficzna jasno przedstawia warunki bytowe kota i jego stan,
c) braku wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione oraz dowodów, na których się oparł.
W skardze podkreślono na wstępie, że skarżącemu przysługuje status strony w postępowaniu, co znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Odnosząc się do kwestionowanej decyzji podkreślono, że postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w sposób nieprawidłowy, bowiem zawnioskowane przez skarżącego dowody były wystarczające do stwierdzenia okoliczności znęcania się. W szczególności podniesiono, że SKO pominęło dowody z przesłuchania zawnioskowanych świadków jak i zdjęcia zmieszczone na nośniku pendrive. W ocenie skarżącego nie ma też podstaw do uznania, że zawiadomienie o odebraniu kota skierowane do prezydenta w formie maila było nieskuteczne, bowiem przepisy nie narzucają określonej formy dla takiego zawiadomienia.
W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało swoje stanowisko wnosząc o jej oddalenie, ewentualnie odrzucenie, w przypadku nieusunięcia braków formalnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Jak wynika z art. 7 ust. 1 i 1a UOZ, zwierzę traktowane w sposób określony w art. 6 ust. 2 może być czasowo odebrane właścicielowi lub opiekunowi na podstawie decyzji wójta (burmistrza, prezydenta miasta) właściwego ze względu na miejsce pobytu zwierzęcia i przekazane: 1) schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę domowe lub laboratoryjne, lub 2) gospodarstwu rolnemu wskazanemu przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), jeżeli jest to zwierzę gospodarskie, lub 3) ogrodowi zoologicznemu lub schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę wykorzystywane do celów rozrywkowych, widowiskowych, filmowych, sportowych lub utrzymywane w ogrodach zoologicznych. Decyzja w tym przedmiocie podejmowana jest z urzędu po uzyskaniu informacji od Policji, straży gminnej, lekarza weterynarii lub upoważnionego przedstawiciela organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt.
Stosownie zaś do art. 7 ust. 3 UOZ, w przypadkach niecierpiących zwłoki, gdy dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu, policjant, strażnik gminny lub upoważniony przedstawiciel organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, odbiera mu zwierzę, zawiadamiając o tym niezwłocznie wójta (burmistrza, prezydenta miasta), celem podjęcia decyzji w przedmiocie odebrania zwierzęcia.
Jednocześnie, w myśl art. 7 ust. 4 UOZ, w przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 3, kosztami transportu, utrzymania i koniecznego leczenia zwierzęcia obciąża się jego dotychczasowego właściciela lub opiekuna.
Powyższe przepisy tworzą zasadnicze materialnoprawne ramy postępowania administracyjnego w sprawie czasowego odebrania zwierzęcia, co do którego wystąpiła przesłanka znęcania się w rozumieniu art. 6 ust. 2 UOZ. W postępowaniu takim rozstrzyga się o czasowym odebraniu zwierzęcia dotychczasowemu właścicielowi lub opiekunowi. Decyzja w tym przedmiocie może być wydana zarówno w przypadku, kiedy zwierzę pozostaje jeszcze w posiadaniu dotychczasowego właściciela lub opiekuna (art. 7 ust. 1 UOZ) jak i w sytuacji, gdy nastąpiło już uprzednie interwencyjne odebranie zwierzęcia (art. 7 ust. 3 UOZ).
W okolicznościach kontrolowanej sprawy postępowanie było prowadzone w związku z odebraniem interwencyjnym przeprowadzonym przez skarżącą w dniu 23 V 2022 r. na podstawie art. 7 ust. 3 UOZ. Opisana w art. 7 ust. 3 UOZ sytuacja dotyczy przypadków niecierpiących zwłoki, gdy dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela zagraża jego życiu lub zdrowiu. W tych przypadkach zwierzę jest odbierane właścicielowi przez właściwy podmiot, który następnie występuje do organu administracji o wydanie decyzji w przedmiocie odebrania zwierzęcia. A zatem decyzja wydana w tym trybie jest decyzją następczą, a organ wydający rozstrzygnięcie zobowiązany jest ustalić czy zaistniały przesłanki do odebrania zwierzęcia, to jest czy zwierzę traktowane było w sposób określony w art. 6 ust. 2 UOZ, a nadto czy zaistniał stan zagrażający jego życiu lub zdrowiu. Co szczególnie istotne, w orzecznictwie wyrażono pogląd, że decyzja z art. 7 ust. 3 UOZ stanowi szczególny rodzaj decyzji, która zostaje wydana, gdy zwierzę zostało już faktycznie odebrane. Organ administracyjny zobligowany jest wówczas do oceny, czy przesłanki odebrania zwierzęcia zaistniały w momencie odebrania zwierzęcia. Wydarzenia, które mają miejsce po dacie odebrania zwierzęcia, np. śmierć zwierzęcia, nie powodują bezprzedmiotowości postępowania na podstawie art. 105 § 1 kpa (zob. wyrok NSA z 29 XI 2016 r., II OSK 442/15 – publ. CBOSA). Wskazano przy tym na element kosztów wygenerowanych interwencyjnym odebraniem zwierzęcia, co nie pozostaje obojętne dla przedmiotu postępowania z art. 7 ust. 3 UOZ. Wydanie decyzji przesądzającej o zaistnieniu ww. przesłanek może być również niezbędne dla właściciela (opiekuna) zwierzęcia w przypadku konieczności dochodzenia przed sądem powszechnym odszkodowania za szkodę wyrządzoną przez bezprawne odebranie zwierzęcia w sytuacjach niespełniających wymogów określonych w art. 7 ust. 1 i 3 UOZ (por. wyrok NSA z dnia 14 I 2016 r., II OSK 782/15 – publ. CBOSA).
W świetle powyższego nie można zaakceptować wyrażonego w zaskarżonej decyzji stanowiska, jakoby śmierć kota, który został czasowo odebrany, skutkowała bezprzedmiotowością postępowania z art. 7 ust. 3 UOZ i uprawniała do wydania decyzji umarzającej postępowanie na zasadzie art. 105 § 1 kpa. W okoliczności sprawy nie ulega wątpliwości, że skarżący zastosował procedurę interwencyjnego odebrania zwierzęcia i zawiadomił organy ścigania o znęcaniu się nad zwierzęciem. Zostało one też poddane leczeniu w Klinice Weterynaryjnej B. K. w G., co niewątpliwie wygenerowało określone koszty. Kwestia oceny zasadności odebrania, a więc spełnienia przesłanki zagrożenia życia lub zdrowia, nie jest więc bezprzedmiotowa i ma istotne znaczenie chociażby w świetle art. 7 ust. 4 UOZ.
Nie sposób też zgodzić się z zawartym w kwestionowanej decyzji SKO poglądem, jakoby okoliczność odzyskania przez właścicielkę kota w dniu 27 V 2022 r. oznaczała, że wystosowane przez skarżącego do prezydenta formalne zawiadomienie z 2 VI 2022 r. o odbiorze kota było już w tej dacie zawiadomieniem bezprzedmiotowym. Przede wszystkim stanowisko to nie koreluje z postanowieniem SKO z dnia 7 IX 2022 r. (SKO 4131/24/2022), gdzie wprost stwierdzono coś zupełnie przeciwnego. SKO uchyliło wówczas postanowienie prezydenta odmawiające wszczęcia postępowania stwierdzając, że w związku z zawiadomieniem o interwencyjnym odebraniu nastąpiło wszczęcie postępowania z urzędu. Podkreślić należy, że SKO posiadało już wtedy informację o odzyskaniu kota przez właścicielkę. Co jednak najistotniejsze, jak wyżej już wyjaśniono, decyzja o odbiorze zwierzęcia może być wydana także w przypadku, gdy pozostaje ono w posiadaniu dotychczasowego właściciela czy opiekuna. Wynika to wprost z art. 7 ust. 1 UOZ. Odzyskanie odebranego interwencyjnie zwierzęcia przez właściciela nie skutkuje więc bezprzedmiotowością postępowania, a co najwyżej zmianą podstawy prawnej jego odebrania, którą w zmienionych okolicznościach stanowić będzie art. 7 ust. 1 UOZ.
Z powyższych względów stwierdzić należało, że zaskarżoną decyzję wydano z istotnym naruszeniem art. 105 § 1 kpa w zw. z art. 7 ust. 3 UOZ.
Co do wyrażonej w zaskarżonej decyzji negatywnej oceny w kwestii okoliczności znęcania się nad kotem, to jest ona niewątpliwie przedwczesna. Z akt sprawy wynika jednoznacznie, że pominięto wniosek dowodowy skarżącego z przesłuchania w charakterze świadka K. K. na okoliczność m.in. stanu zdrowia zwierzęcia i jego kondycji psychofizycznej. Wniosek taki zawarty został w zawiadomieniu datowanym na 27 V 2022 r., które wpłynęło do prezydenta w dniu 2 VI 2022 r. Z lektury uzasadnienia decyzji SKO nie wynika również, by zapoznano się z materiałem filmowym zamieszczonym na nośniku pendrive, który również załączono do wskazanego zawiadomienia. W takich warunkach nie sposób uznać, że zawarta w zaskarżonej decyzji ocena ma charakter zupełny i wszechstronny.
Trzeba podkreślić, że organ administracji publicznej w ramach postępowania administracyjnego zobowiązany jest do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, co expressis verbis wynika z art. 77 § 1 kpa. Obowiązek ten służy realizacji – wynikającej z art. 7 kpa - zasady prawdy obiektywnej, nakazującej organowi podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Zgodnie zaś z art. 78 § 1 kpa, żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Powinnością organu administracji publicznej jest więc przeprowadzenie wszystkich dowodów na okoliczności istotne w sprawie, a następnie dokonanie ich rzetelnej oceny. W myśl art. 80 kpa, organ ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.
Zaskarżona decyzja nie spełnia wyżej określonych wymagań naruszając w sposób istotny art. 77 § 1 i art. 78 § 1 oraz art. 80 kpa.
W konsekwencji Sąd zobligowany był do uchylenia decyzji SKO na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a i c ppsa. Jednocześnie należało uchylić również decyzję prezydenta, na zasadzie art. 135 ppsa, biorąc pod uwagę, że obciążona jest ona tożsamym naruszeniem prawa.
Rozpatrując sprawę ponownie należy uzupełnić postępowanie dowodowe oraz oceny w zakresie pozwalającym wiarygodnie zweryfikować zaistnienie przesłanek uzasadniających odebranie zwierzęcia na podstawie art. 7 ust. 3 UOZ.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ppsa uwzględniając poniesione przez stronę skarżącą celowe koszty w łącznej kwocie 200 zł (wpis od skargi).