II SA/Wr 117/26

II SA/Wr 117/26 - Postanowienie WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2026-03-30
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2026-02-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Dominik Dymitruk /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Odrzucenie sprzeciwu
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
*Odrzucono sprzeciw z art. 64b § 1 p.p.s.a.
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art. 58 par. 1 pkt 6
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Dominik Dymitruk po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II sprawy ze sprzeciwu G. W. od decyzji Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 12 stycznia 2026 r., nr 49/2026 w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie rozbiórki nieużytkowanego budynku postanawia: I. odrzucić sprzeciw; II. zwrócić stronie skarżącej kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu od sprzeciwu.
Uzasadnienie
Pismem z dnia 29 stycznia 2026 r. Gmina W. (dalej: skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu sprzeciw od decyzji Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 12 stycznia 2026 r. (nr 49/2026) w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie rozbiórki nieużytkowanego budynku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Sprzeciw podlegał odrzuceniu.
Stosownie do art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Zgodnie zaś z treścią art. 64b § 1 p.p.s.a. do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Przed merytorycznym rozpoznaniem sprzeciwu Sąd w pierwszej kolejności bada z urzędu jego dopuszczalność. Ustala, czy nie zachodzi jedna z przesłanek odrzucenia skargi, jakie zostały enumeratywnie wymienione w art. 58 § 1 p.p.s.a., a który to przepis na mocy odesłania zawartego art. 64b § 1 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio. Stosownie natomiast do treści art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
W związku z powyższym, przy badaniu terminowości wniesienia sprzeciwu istotnego znaczenia nabiera kwestia doręczenia zaskarżonego rozstrzygnięcia albo aktu. Od stwierdzenia, czy doszło do doręczenia zależy bowiem ocena skuteczności wniesienia skargi (sprzeciwu).
Podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 40 § 2 zd. 1 k.p.a. jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi.
W świetle zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego, zaskarżona decyzja została skierowana bezpośrednio do strony postępowania – Gminy W. reprezentowanej przez Zarząd Z. i jej też doręczona w dniu 12 stycznia 2026 r. Tymczasem nie budzi wątpliwości Sądu, że skarżąca na etapie postępowania odwoławczego ustanowiła profesjonalnego pełnomocnika, którego jednak pominięto.
W tej sytuacji nie można uznać za prawidłowe i skuteczne, tj. rodzące skutki procesowe, doręczenie decyzji bezpośrednio stronie postępowania. W doktrynie i orzecznictwie sądowym przyjmuje się bowiem, że termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego przez stronę, za którą działa pełnomocnik, rozpoczyna swój bieg dopiero od dnia doręczenia rozstrzygnięcia pełnomocnikowi, choćby wcześniej zostało ono doręczone stronie (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, 16. wydanie, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2019, str. 344; postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 29 czerwca 2010 r., sygn. akt II GSK 509/10; 12 sierpnia 2014 r., sygn. akt II GSK 1795/14 czy 26 sierpnia 2025 r., sygn. akt II GZ 611/25 - treść dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).
Doręczenie, aczkolwiek dokonane z oczywistym naruszeniem art. 40 § 2 k.p.a. może być uznane za skutecznie dokonane jedynie wtedy, gdy nie wywołuje dla strony ujemnych skutków procesowych. Oznacza to, że każda sytuacja naruszenia przez organ obowiązków doręczenia decyzji stronie powinna być oceniana indywidualnie, ze szczególnym uwzględnieniem okoliczności sprawy oraz ewentualnych skutków procesowych dla podmiotu będącego adresatem decyzji, które to skutki spowodowane zostały nieprawidłowym doręczeniem decyzji. W analizowanej sprawi, biorąc pod uwagę, że do doręczenia zaskarżonej decyzji skarżącej nastąpiło w dniu 12 stycznia 2026 r., zaś sprzeciw został nadany listem poleconym przez pełnomocnika w dniu 30 stycznia 2026 r., termin do wniesienia sprzeciwu nie został zachowany. Powoduje to, że doręczenie decyzji z pominięciem ustanowionego w sprawie pełnomocnika wywołało negatywne skutki w sferze uprawnień procesowych skarżącej.
Tym samym należało stwierdzić, że wobec braku skutecznego doręczenia zaskarżonej decyzji pełnomocnikowi skarżącej, w ogóle nie doszło do otwarcia terminu do wniesienia sprzeciwu. Z tego względu sprzeciw ten należało odrzucić z powodu jego niedopuszczalności, jako przedwcześnie złożony przed doręczeniem decyzji na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W tej sytuacji, organ winien dokonać prawidłowego doręczenia decyzji na adres pełnomocnika strony w postępowaniu administracyjnym.
W tym stanie rzeczy, Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a., orzekł jak w pkt I sentencji postanowienia
O zwrocie uiszczonej kwoty wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (pkt II).