II SA/Wr 116/06

II SA/Wr 116/06 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2006-11-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-02-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Anna Siedlecka /sprawozdawca/
Julia Szczygielska
Mieczysław Górkiewicz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
*Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
art. 50 ust. 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędziowie : NSA Julia Szczygielska WSA Anna Siedlecka /sprawozdawca/ Protokolant Magdalena Domańska - Byskosz po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 listopada 2006r. przy udziale - sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Budownictwa Ogólnego A Sp. z o.o. we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji organu pierwszej instancji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...]r. Nr [...]Prezydent W., działając na podstawie art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz. U. Nr 80, poz. 717), ustalił, na rzecz Przedsiębiorstwa Budownictwa Ogólnego "A" Sp. z o.o. we W., lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia obejmującego budowę I-go odcinka ulicy łączącej ul. P. z ul. G. we W., od skrzyżowania z ul. P. do działki nr [...], obręb P.P., w parametrach ulicy klasy "L", z elementami drogi (m. in. chodniki, ścieżki rowerowe, miejsca postojowe, zieleń), z wjazdami na teren zabudowy mieszkaniowej oraz infrastrukturą techniczną: kanalizacją deszczową z odprowadzeniem wód opadowych do istniejącego rowu melioracyjnego, oświetleniem, ewentualną przebudową kolizyjnych odcinków sieci,
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że planowane zamierzenie ma na celu zapewnienie obsługi komunikacyjnej zabudowy mieszkaniowej zlokalizowanej na terenach sąsiednich. Ponieważ inwestycja, ze względu na jej zakres zaliczona została do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko , przeprowadzono postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko . W jego wyniku ustalono, że nie jest wymagane sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko . Po zakończeniu postępowania dowodowego organ wydał zaskarżoną decyzję , uznając , że zamierzenie zgodne jest z przepisami odrębnymi, tym samym nie można inwestorowi odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego (art. 56 ustawy).
Powyższe rozstrzygnięcie zakwestionowała Wspólnota Mieszkaniowa "B" z siedzibą przy ul. P. [...] we Wrocławiu wnosząc o uchylenie zakwestionowanej decyzji.
Protestując przeciwko realizacji planowanego zamierzenia Wspólnota Mieszkaniowa "B" w swoim odwołaniu podniosła, iż zaskarżone rozstrzygnięcie jest wynikiem decyzji wydanych z naruszeniem prawa dla zabudowy mieszkalnej wielorodzinnej zlokalizowanej na sąsiednich działkach. Wątpliwość odwołującej się strony budziło także zaliczenie zamierzenia do inwestycji celu publicznego, gdyż obsługiwać będzie ono budynki mieszkalne położone na działkach nr [...] i nr [...]. Podniesiono również, że organ pierwszej instancji nie ustosunkował się do zarzutów Wspólnoty przedstawionych w trakcie postępowania. W ocenie odwołującej się strony, planowana ulica jest niepotrzebna, pogorszy warunki zamieszkiwania, ograniczy możliwość korzystania z nieruchomości poprzez uniemożliwienie realizacji placu zabaw dla dzieci, a ponadto spowoduje spadek wartości mieszkań. Wskazano także w odwołaniu, że nie dokonano obwieszczeń o wydanych postanowieniach uzgadniających.
Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.
W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji organ odwoławczy wskazał, iż powodem takiego rozstrzygnięcia przekazującego sprawę organowi lokalizacyjnemu do ponownego rozpatrzenia były uchybienia związane z niewypełnieniem przez organ pierwszej instancji wszystkich wymagań wynikających z art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) a dotyczących podawania do publicznej wiadomości informacji o czynnościach organu( w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty). Zaniechano bowiem podania do publicznej wiadomości informacji o wydanych w toku postępowania lokalizacyjnego dalszych postanowieniach, tj. wydanych przez : 1) Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...] r.( Nr [...]) w sprawie niestwierdzenia obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko, 2) Marszałka Województwa D. z dnia [...] r. (Nr [...])uzgadniającego decyzję w odniesieniu do melioracji wodnych, 3) Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...] r.( Nr [...]) w sprawie uzgodnienia lokalizacji inwestycji celu publicznego pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych.
Stwierdzone uchybienia dotyczą przepisów bezwzględnie obowiązujących i fundamentalnych dla ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Brak stosownych obwieszczeń, jak również niepełna informacja umieszczona na stronach internetowych Urzędu uniemożliwiły stronom postępowania powzięcie wiadomości o wydanych rozstrzygnięciach, a tym samym ograniczyły znacznie ich udział w postępowaniu. Cofnięcie sprawy na poziom pierwszej instancji stworzy więc odpowiednie – także z punktu widzenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego ( art. 15 kpa) – warunki do stosowania wskazanych uchybień proceduralnych.
Dodatkowo Kolegium wskazało, że organ pierwszej instancji nie odniósł się w żaden sposób do zarzucanej inwestorowi poczynionej już samowoli budowlanej w zakresie wykonania nawierzchni drogi.
Ponadto Kolegium stwierdziło, że w aktach sprawy brak jest wyrysu i wypisu z poprzednio obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu potencjalnego zainwestowania, co powoduje, iż nie mogło zweryfikować poprawności odstąpienia przez organ pierwszej instancji od uzyskania uzgodnień z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. nr [...] z dnia [...] r., doręczoną stronie skarżącej w dniu [...] r. wniosło Przedsiębiorstwo Budownictwa Ogólnego A Sp. z o.o we W..
W przedmiotowej skardze strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji organu drugiej instancji jako wydanej z rażącym naruszeniem przepisów : a to: art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003r., o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez przyjęcie, że Wspólnota Mieszkaniowa "B" spełnia wymogi wymienione w tym przepisie pomimo, iż nie jest właścicielem ani użytkownikiem wieczystym nieruchomości objętej decyzją nr [...] organu pierwszej instancji podczas gdy z okoliczności sprawy wynika, że w żadnej sytuacji nie ma tego statusu natomiast jako tzw. osoba trzecia w niniejszej sprawie ma jedynie interes faktyczny, a nie prawny a także naruszenia art. 53 ust. 4 ustawy w zw. art. 106 kpa i art. 42 ustawy z dnia 08.03.1990r., o samorządzie gminnym (Dz. U.01.142.1591 ze zm.) i art. 13 ustawy z dnia 20.07.2000r., o ogłaszaniu aktów
normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz.U 05.190.1606) przez przyjęcie, że uzgodnienia zapadające w formie postanowień winny być doręczane Wspólnocie Mieszkaniowej w toku trwającego postępowania, a także zamieszczanej w internecie pomimo , że takich wymogów prawo nie przewiduje.
Ponadto w ocenie strony skarżącej przy wydawaniu przez organ drugiej instancji doszło do naruszenia także innych przepisów a mianowicie art. 53 ust. 6 i art. 54 i art. 56 ustawy i uchylenia zaskarżonej decyzji wbrew wymogom
zawartym w tych przepisach, oraz art. 138 § 2 kpa w zw z art. 10 § 1 kpa przez pominiecie faktu zawiadomienia przez organ I instancji stron o zakończonym postępowaniu oraz o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i wypowiedzenia się w tym zakresie jak również art. 89 - 96 kpa przez
naruszenie przez organ II instancji, zarówno zakresu zaskarżonej decyzji jak i wątpliwości będących przedmiotem rozprawy administracyjnej wyznaczonej na dzień [...] r.
W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podkreśliła, iż już wcześniej w prezentowanym przez siebie w toku postępowania administracyjnego stanowisku wskazywała między innymi, że przedmiotowa inwestycja dotyczy drogi publicznej będącej własnością Gminy i w zarządzie ZDiK oraz podniosła dalszą argumentację przedkładając ją w toku rozprawy administracyjnej. Kolegium pismem z dnia [...] r., zwróciło się do WM B o wskazanie "odpowiednimi materiałami, że Wspólnota rzeczywiście posiada legitymację procesową w sprawach". Skarżącej nic nie jest jednak wiadome aby taki brak został przez SKO uzupełniony Jednocześnie pismem z dnia [...] r., SKO zwróciło się do organu I instancji o udostępnienie materiałów wskazanych w pkt. 1 i 2 tego pisma. Następnie po otrzymaniu materiałów, o których mowa w tym piśmie, SKO wyznaczyło sprawę administracyjną na dzień [...] r. Na rozprawie tej skarżący dodatkowo przedstawił swoje stanowisko, a przewodniczący rozprawy oświadczył, że do podjęcia decyzji niezbędne jest stanowisko ZDiK i wyznaczył termin uzupełnienia tych dokumentów do dnia [...] r. W ocenie strony skarżącej na rozprawie administracyjną jednocześnie dopuszczono do udziału osoby nie mające umocowania do reprezentowania skarżącej Wspólnoty. Po tej rozprawie skarżący dodatkowo przedstawił swoje stanowisko w tych kwestiach w piśmie z dnia [...] r., i z dnia [...] r.
Strona skarżąca podniosła także w uzasadnieniu przedmiotowej skargi, że zaskarżoną decyzję SKO podjęło w innym składzie aniżeli ten, który wyznaczył i przeprowadził rozprawę administracyjną, zaś argumenty przytoczone w uzasadnieniu decyzji drugoinstancyjnej odbiegają zdaniem strony skarżącej od istoty zagadnień dla których rozprawę tę wyznaczono. Taki zaś sposób postępowania rażąco odbiega od zasad wskazanych w art. 9 - 12 kpa a tym bardziej w art. 89 -96 kpa.
Niewątpliwie uproszczenie trybu wydawania decyzji celu publicznego ma na celu znaczne przyspieszenie procedury w takich sprawach, właśnie z uwagi na realizacje wspomnianego tu celu. Do osiągnięcia tego służy wyjaśnienie wątpliwości co do prawidłowości wydania decyzji zgodnie z art. 54 i 56 ustawy poprzez wyznaczenie rozprawy administracyjnej. W jej konsekwencji i zgodnie z dyrektywą art. 56 ustawy obowiązkiem SKO było zatem wyjaśnienie wszelkich wątpliwości w tym zakresie.
Według strony skarżącej organ strony przeciwnej zasad tych nie respektował, a w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał na niezachowanie przez organ pierwszej instancji trybu, którego w rzeczywistości ustawodawstwo nie przewiduje. Ponadto jak wywodzi to strona skarżąca w uzasadnieniu zarzutów skargi w treści zaskarżonej decyzji SKO uznało, że projektowany odcinek drogi miał charakter drogi publicznej "Zasadne zatem było ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w trybie właściwym dla inwestycji celu publicznego". Następnie organ ten wskazał ze decyzja wydana została z uchybieniem przepisu art. 53 ust. 1 ustawy. Uzasadniając swoje stanowisko organ drugiej instancji podniósł , że wprawdzie organ I instancji prawidłowo zawiadomił strony postępowania o jego wszczęciu jednakże zaniechał tego obowiązku (powiadomienia) w stosunku do pozostałych postanowień wydanym w toku postępowania lokalizacyjnego. Zdaniem organu odwoławczego te postanowienia (uzgodnienia) winny być zamieszczone na stronach internetowych, a dołączony przez organ Instancji raport o umieszczeniu informacji w Internecie nie jest wystarczająco czytelny.
W opinii strony skarżącej powyższe stanowisko organu drugiej instancji uznać należy za całkowicie chybione. Stosowanie do treści art. 53 ust. 1 ustawy obowiązku powiadomienia na piśmie dotyczy wyłącznie inwestora oraz właścicieli nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego. Bezsprzecznie takiego warunku nie spełnia WM B, do której stosować się winno ewentualnie art. 54 pkt 2 d ustawy. W przepisie tym wskazano na interes osób trzecich. Określenie to występuje wyłącznie w tym przepisie i należy je odnosić wyłącznie do zakresu wskazanego w art. 54 pkt 2 ustawy, to jest do warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych. Ustawa prawo budowlane nie dotyczy tych warunków i określony w art. 5 ust.1 pkt 6 i ust.2 ustawy prawo budowlane Krąg osób nie jest tu tożsamy, Dodatkowo należy zauważyć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem pojęcie "uzasadnionych interesów osób trzecich" właściwym dla ustawy prawo budowlane - czyli w ramach decyzji o pozwoleniu na budowę - podlega interpretacji w oparciu o przesłanki obiektywne, to jest w oparciu o zgodność z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi, obowiązującymi Polskimi Normami oraz zasadami wiedzy technicznej. W razie braku sprzeczności z powyższymi wymogami, fakt spowodowania w wyniku realizacji takiej decyzji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające "interesy osób trzecich", ( np. 01.02.2001r. wyrok NSA sygn. akt IV SA 2085/98 Lex nr 55752).
Zdaniem strony skarżącej organ I instancji dochował należytej procedury o której mowa w art. 53 ust 4 ustawy w zw. art. 106 kpa. Brak jest zatem podstaw do przyjęcia, iż po stronie organu I instancji istniał obowiązek zamieszczania postanowień incydentalnych dotyczących uzgodnień o których mowa w art. 53 ust. 4 ustawy, na stronach internetowych urzędu, albowiem takich wymogów nie przewiduje ani ustawa o ogłaszaniu aktów normatywnych i innych aktów prawnych, ani też ustawa o samorządzie gminnym. Niewątpliwie organ I instancji naruszył w sposób rażący art. 56 omawianej ustawy, który wyraźnie stanowi, że nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Ta sama zasada obowiązywać musi w toku całego postępowania, a więc także przed organem II instancji, który jednak jej nie respektował. Wreszcie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organu odwoławczego wskazano, że organ I instancji winien uzupełnić akta sprawy poprzez wypis i wyrys poprzednio obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Takie stanowisko według strony skarżącej jest również chybione i doprowadziło do nieuprawnionej przewlekłości postępowania. Po pierwsze dlatego, że brak takiego wymogu w przepisach omawianej tutaj ustawy, a po wtóre o dostarczenie niezbędnych dokumentów przez organ I instancji zwróciło się SKO pismem z dnia [...] r. Obowiązkiem więc organu - strony przeciwnej było ewentualne dopilnowanie przedłożenia mu niezbędnych dokumentów, a nie uchylanie decyzji po upływie 14 miesięcy od dnia wniesienia odwołania - pod tym pretekstem. Niewątpliwie w niniejszej sprawie organ SKO w sposób rażący naruszył zasady postępowania (art. 9-12 kpa). Trzeba tu mieć także na uwadze treść art. 53 ust 8 ustawy który a contrario stanowi dyrektywę do ostatecznego załatwienia spraw dotyczących decyzji celu publicznego w okresie do 12 miesięcy.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wniosło o jej oddalenie. Ustosunkowując się do zarzutów skargi, organ odwoławczy wskazał, iż odwołująca się Wspólnota Mieszkaniowa posiada status strony postępowania lokalizacyjnego, a nie "osoby trzeciej", jak wskazała strona skarżąca. Status Wspólnoty Mieszkaniowej, nie budzi zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. wątpliwości w świetle dotychczasowego orzecznictwa sądowo - administracyjnego (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 lipca 1999 r., sygn. akt IV SA 703/97, LEX nr 47299). Podkreśla się w nim, że stronami postępowania administracyjnego o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu mogą być właściciele i użytkownicy wieczyści sąsiednich nieruchomości, w tym również właściciele lokali wchodzących w skład określonej nieruchomości. Stosownie do przepisu art. 6 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000, Nr 80, poz. 903 ze zm.), ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości, tworzy wspólnotę mieszkaniową. Wspólnota ma więc niewątpliwie przymiot strony w rozumieniu przepisu art. 28 kpa. W ocenie Kolegium, zarzut więc strony skarżącej o posiadaniu przez Wspólnotę Mieszkaniową "B", której nieruchomość graniczy bezpośrednio z terenem potencjalnego zainwestowania, tylko interesu faktycznego jest nieuzasadniony.
Organ drugiej instancji podniósł dodatkowo, że wszystkie zarzuty podnoszone przez stronę skarżącą były przedmiotem wnikliwych rozważań składu orzekającego, który podjął zaskarżoną decyzję.
Powody zaś podjęcia rozstrzygnięcia zostały obszernie przedstawione w jego uzasadnieniu, dlatego Kolegium podtrzymuje w całości stanowisko przedstawione w zakwestionowanej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :
Skarga jest nieuzasadniona.
Sądowa kontrola decyzji administracyjnych polega na badaniu ich zgodności z prawem, a więc zgodności z przepisami prawa materialnego, jak i normami prawa procesowego. Sąd administracyjny nie jest władny kontrolować wydany akt admnistracyjny według innych kryteriów np. celowości, słuszności, czy też zasad współżycia społecznego. Tyko bowiem w przypadku naruszenia prawa Sąd władny jest wzruszyć zaskarżony akt.
Z istoty sądowej kontroli decyzji administracyjnych wynika, że sąd orzeka wedle stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania zaskarżonego aktu, a wynikającego z akt administracyjnych sprawy. Przy czym, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz, 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.
W postępowaniu administracyjnym przed organem odwoławczym zasadą, wynikająca z art. 138 Kodeksu postępowania administracyjnego, jest merytoryczne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy przez ten organ. Wydanie decyzji kasacyjnej i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji stanowi wyjątek od tej zasady.
Przedmiotem skargi jest wydana w trybie art. 138 § 2 kpa decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. uchylająca decyzję Prezydenta W. i przekazująca temu organowi sprawę do ponownego rozpoznania.
Tak więc zakresem kontroli i oceny Sądu jest to, czy organ wydający decyzję kasatoryjną nie przekroczył swoich uprawnień określonych w art. 138 § 2 kpa.
Zgodnie z art. 138 § 2 kpa organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części.
W niniejszej sprawie w pierwszej kolejności należy odnieść się do wyjaśnienia podstawowej kwestii spornej, a mianowicie czy Wspólnocie Mieszkaniowej "B" przysługuje przymiot strony w toczącym się postępowaniu lokalizacyjnym.
Wyjaśnienie tego zagadnienia, co jest oczywiste, należy szukać w pojęciu strony wynikającym z art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego, który stanowi, iż stroną jest każdy czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie. Pojęcie interes prawny oznacza interes oparty na prawie lub chroniony przez prawo materialne. W rozpoznawanej sprawie Wspólnocie Mieszkaniowej "B" przysługuje przymiot strony, co dokładnie wyjaśnił organ odwoławczy w treści zaskarżonej decyzji. Pogląd ten w całości podziela Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie. Należy podkreślić, że w stanie faktycznym objętym niniejszą sprawą wymieniona Wspólnota posiada zarówno interes faktyczny jak i prawny, albowiem właściciele mieszkań usytuowanych w budynkach mieszkalnych przy ul. P. na działkach nr [...] i [...], a więc na działkach bezpośrednio przylegających do terenu podlegającego zainwestowaniu ( dz. nr 15/4, 15/5, 18/3) są jednocześnie współwłaścicielami nie tylko części wspólnych budynku ale również działek gruntu, na których położone są budynki mieszkalne. Planowana inwestycja będzie zatem oddziaływać na nieruchomość należącą do Wspólnoty. W postępowaniu tzw. lokalizacyjnym stronami są właściciele i użytkownicy wieczyści działki (działek), której (których) dotyczy to postępowanie oraz działek sąsiednich. Zdolność zatem do udziału w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony dla Wspólnoty Mieszkaniowej "B" należy upatrywać również w przepisie art. 6 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali ( tj. Dz.U. z 2000r. nr 80, poz. 903 ze zm.) w związku z art. 28 Kpa.
Przyznać należy rację organowi odwoławczemu , iż organ pierwszej instancji prowadząc postępowanie o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji celu publicznego, obowiązany był bezwzględnie przestrzegać procedurę określoną w art. 53 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). W rozpoznawanej sprawie organ pierwszej instancji naruszył w sposób istotny procedurę poprzedzającą wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, przede wszystkim poprzez niezawiadomienie w drodze obwieszczenia o uzyskanych trzech kolejnych postanowieniach Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego ( z dnia [...] r., z dnia [...] r.) i Marszałka Województwa D. ( z dnia [...] r.). Zamieszczone zaś na stronach internetowych Urzędu informacje o wydanych postanowieniach, jak wynika z załączonego do akt sprawy wydruku komputerowego( nie zawierającego zresztą podpisu uprawnionej osoby), nie zawierają takich treści, które pozwalałyby na ich zidentyfikowanie, a zatem nie posiadają żadnej mocy dowodowej.
Również należy podzielić zastrzeżenia Kolegium odnośnie braku wyjaśnienia i ustosunkowania się organu pierwszej instancji o poczynionej, zdaniem Wspólnoty Mieszkaniowej "B", samowoli budowlanej przez inwestora na działkach objętych przyszłym zainwestowaniem. Wskazać tylko wypada, że w przypadku gdyby powyższe twierdzenia potwierdziły się, organ I instancji winien rozważyć czy wszczęte postępowanie o ustalenie lokalizacji celu publicznego, a takim jest niewątpliwie budowa przedmiotowej drogi, nadal jest zasadne.
Stwierdzić wypada - wbrew zarzutom zawartym w skardze - iż organy administracyjne w żadnym stadium postępowania nie uznały, że uzgodnienia zapadłe w formie postanowień winny być doręczone na piśmie Wspólnocie w toku trwającego postępowania, natomiast organ odwoławczy jedynie wskazał, z czym zgadza się Sąd orzekający, że zawiadomienia o zapadłych wszystkich postanowieniach powinny być ogłaszane w drodze obwieszczeń ( a także w sposób zwyczajowo przyjęty) w danej miejscowości. Art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jasno i klarownie precyzuje, iż na piśmie zawiadamia się jedynie inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, nie zaś właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości sąsiednich, którym przysługuje przymiot strony w toczącym się postępowaniu.
Nie jest trafny zarzut skargi odnośnie uznania, przez autora skargi, naruszenia art. 42 ustawy a dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym i art.13 ustawy z dnia 20 lipca 2000r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych przez przyjęcie, iż organ odwoławczy stwierdził jakoby uzgodnienia zapadające w formie postanowień winny być doręczane wspólnocie mieszkaniowej w toku trwającego postępowania, a także zamieszczone w internecie. Otóż w rozpoznawanej sprawie wskazane w skardze przepisy, tj. art. 43 ustawy o samorządzie gminnym i art. 13 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych (...), nie dotyczą w ogóle spraw związanych z wydawaniem aktów indywidualnych w formie decyzji administracyjnej z zakresu administracji publicznej ( mają zastosowanie przede wszystkim do ogłaszania aktów generalnych), ani też w żaden sposób nie odnoszą się do procedury poprzedzającej wydanie decyzji administracyjnej. Trudno dopatrzeć się w przedłożonych aktach administracyjnych aby organy administracyjne stosowały lub choćby powoływały się na wskazane przepisy.
Ustosunkowując się do pozostałych zarzutów skargi, a w szczególności naruszenia przez organ odwoławczy zakresu zaskarżonej decyzji ( art. 89-96 kpa), pominięcia , zdaniem skarżącej, faktu zawiadomienia przez organ I instancji stron o zakończonym postępowaniu oraz możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym i wypowiedzenia się w tym zakresie, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa w tym zakresie przez organ odwoławczy.
Reasumując należy stwierdzić, że wykazane uchybienia w przeprowadzonym postępowaniu przez organ pierwszej instancji są istotne oraz tego rodzaju, że nie nadają się do usunięcia w postępowaniu odwoławczym prowadzonym przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W.. Sprawa wymaga bowiem przeprowadzenia ponownego postępowania we wskazanym przez organ odwoławczy zakresie, przez powołany do tego organ I instancji. Takie istotne uchybienia w niniejszej sprawie naruszające interesy stron niniejszego postępowania trafnie przedstawiono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Mając powyższe na uwadze i uznając, że wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa Wojewódzki Sad Administracyjny na mocy art., 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.