II SA/Wr 11/07

II SA/Wr 11/07 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2007-03-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-01-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Andrzej Cisek
Anna Siedlecka
Halina Filipowicz-Kremis /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
*Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 7 art. 138 art. 77 par. 1 art. 80 art. 15 art. 136 art. 9
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2003 nr 207 poz 2016
art. 30 ust. 2 art. 29 ust. 2 pkt 1 art. 30 ust. 6 pkt 1 art. 29 ust. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r.  - Prawo budowlane - tekst jednolity
Sentencja
Sygnatura akt II SA/Wr 11/07 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 marca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kremis (sprawozdawca) Sędzia WSA Anna Siedlecka Sędzia WSA Andrzej Cisek Protokolant Anna Biłous po rozpoznaniu na rozprawie w II wydziale w dniu 13 marca 2007 r. sprawy ze skargi I. Ż. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zamiaru wykonania robót budowlanych przy ul. K[...] , na działce nr [...], w obrębie [...] Nr [...] I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana III. zasądza od Wojewody D. na rzecz skarżącej 755 zł kosztów postępowania.
Uzasadnienie
W dniu 20 czerwca 2006r. Burmistrz K. postanowieniem z dnia [...], znak [...] przekazał pismo I. Ż., właściciela Biura Projektów, Wykonawstwo "A." z dnia [...] dotyczące zgłoszenia wykonania robót budowlanych remontowych.
Inwestor w przedmiotowym zgłoszeniu określił orientacyjny zakres robót budowlanych, natomiast nie określił danych dotyczących budynku przewidzianego do remontu oraz nie wskazał jego lokalizacji ani adresu.
Postanowieniem z dnia [...] NR [...] Starosta J. nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości występujących w zgłoszeniu, w terminie do dnia [...] W treści powyższego postanowienia zawarto ponadto pouczenie, że nieuzupełnienie zgłoszenia o wskazane wyżej informacje i dokumenty w wyznaczonym postanowieniem terminie spowoduje wniesienie, w drodze decyzji, sprzeciwu wobec zamierzenia objętego zgłoszeniem.
Pismem z dnia [...] inwestor uzupełniając zgłoszenie dołączył następujące dokumenty:
* zgłoszenie robót budowlanych z dnia [...] dokonane na obowiązującym druku ,
* oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane,
* dwa rysunki elewacji: frontowej i bocznej budynku wykonane w skali 1:100,
* kserokopię mapy sytuacyjno-wysokościowej z naniesioną lokalizacją obiektu,
* kserokopię decyzji D. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...], nr [...] pozwalającą na prowadzenie prac i robót budowlanych przy zabytku, polegających na wymianie pokrycia dachowego i remontu elewacji wraz z dociepleniem budynku w K . ul. K. [...], w zakresie zgodnym z opisem we wniosku oraz projektem stanowiącym załącznik nr 1 do tej decyzji oraz listę firm posiadających zezwolenie na wytwarzanie odpadów niezbędnych - odpadów zawierających azbest - na terenie miasta J. G..
Decyzją z dnia [...] Nr [...] Starosta J. działając na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, póz. 2016, ze zmianami) oraz art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego po rozpoznaniu wniosku-pisma, złożonego przez - właściciela biura projektów "A.", w sprawie zgłoszenia robót budowlanych polegających na "remoncie budynku" - DW "A.", zlokalizowanego na działce nr [...] (ob-
Sygn. akt II SA/Wr 11/07
ręb: [...]), przy ulicy K. [...] w K. wniósł sprzeciw do zgłoszenia zamiaru przystąpienia do wykonywania robót budowlanych polegających na wymianie pokrycia dachowego w części lub w całości na papowe lub blachodachówkę, remoncie obróbek blacharskich (rynny i rury spustowe), remoncie kominów (tynki zewnętrzne), remoncie elewacji - uzupełnienie tynków lub docieplenie elewacji metodą "lekko-mokrą" w wyżej wymienionym budynku.
Uzasadniając to rozstrzygnięcie organ wyjaśnił, między innymi, iż dokumenty uzupełniające zgłoszenie zostały dostarczone do Starostwa J. w dniu 13 lipca 2006r, to jest dwa dni po terminie wyznaczonym w postanowieniu tego organu z dnia 27 czerwca 2006r, NR [...].
Ponadto organ pierwszej instancji uznał, iż inwestor nie przedłożył oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wypełnionego w sposób kompletny i poprawny, a z przedłożonych dokumentów uzupełniających nie wynika, że I. Ż. może reprezentować Biuro Projektów, Wykonawstwo "A." oraz składać w jego imieniu oświadczenia woli. Jednocześnie z przedłożonych dokumentów wynikało, iż budynek przewidziany do remontu elewacji - uzupełnienia tynków lub docieplenia posiada wysokość większą niż 12 m i w związku z tym jego docieplenie, w myśl przepisu art. 29 ust. 2 pkt 4 Prawa budowlanego, wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, po przeprowadzeniu stosownego postępowania przez tutejszy organ administracji architektoniczno - budowlanej.
Z decyzją organu pierwszej instancji nie zgodziła się strona postępowania - I. Ż., właścicielka Biura Projektów, Wykonawstwo "A .", która złożyła w ustawowym terminie, za pośrednictwem Starosty J . odwołanie do Wojewody D ., kwestionując w nim zasadność i prawidłowość decyzji.
Wojewoda D . po zbadaniu sprawy w trybie odwoławczym decyzją z dnia [...] Nr [...] stosując przepisy art. 138 § 1 pkt. 1 kodeksu postępowania administracyjnego i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2003r. nr 207 póz. 2016 z późn. zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, iż zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta K . uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej w K . z dnia 29 września 2004r. Nr XXXIII/201/04 opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa Dolnośląskiego z dnia 6 grudnia 2004r., Nr 238, póz. 3691 przedmiotowy budynek zlokalizowany na
Sygn. akt II SA/Wr 11/07
działce nr [...] leży w jednostce strukturalnej UT2 - terenu usług turystycznych i komercyjnych, znajdującej się w strefie ochrony konserwatorskiej. Z treści decyzji D. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...], nr [...] pozwalającej na prowadzenie prac i robót budowlanych przy zabytku polegających na wymianie pokrycia dachowego i remontu elewacji wraz z dociepleniem budynku w K. ul. K. [...], znajdującej się w aktach sprawy natomiast wynika, że budynek znajduje się na obszarze miasta K. i jest chroniony prawnie wpisem do rejestru zabytków pod nr [...] z dnia [...].
A zatem w przedmiotowej sprawie remont dotyczy budynku wpisanego do rejestru zabytków, tak więc zgodnie z przepisem art. 29 ust. 2 pkt.1 Prawa budowlanego wymaga pozwolenia na budowę.
Reasumując Wojewoda D . stwierdził , iż organ pierwszej instancji prawidłowo wniósł sprzeciw do przedmiotowego zgłoszenia w drodze zaskarżonej decyzji mimo, pomimo, iż przywołał nieprawidłową podstawę prawną, którą stanowi przepis art. 30 ust. 6 pkt.1 Prawa budowlanego.
Odnosząc się zaś do argumentów strony, które w ocenie organu odwoławczego pozostają bez wpływu na treść orzeczenia organ odwoławczy stwierdził, iż inwestor dokonał uzupełnienia przedmiotowego zgłoszenia w określonym terminie to jest przed dniem 11 lipca 2006r. Zgodnie bowiem z przepisem art. 57 § 5 Kodeksu postępowania administracyjnego termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem nadano pismo w polskiej placówce pocztowej. W przedmiotowej sprawie pismo z dnia 7 lipca 2006r, stanowiące wraz z załącznikami uzupełnienie zgłoszenia z dnia 12 czerwca 2006r, zostało nadane w placówce pocztowej w K. w dniu 10 lipca 2006r. a więc z zachowaniem terminu określonego w postanowieniu Starosty J. z dnia 27 czerwca 2006r. to jest do dnia 11 lipca 2006r.
Zdaniem Wojewody D., mimo niewłaściwego zastosowania przepisów prawa materialnego oraz nieprawidłowej oceny okoliczności faktycznych w świetle zgromadzonych akt administracyjnych w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych remontowych w budynku Domu Wczasowego "A." przy ul. K. [...] w K., zachodzą przesłanki do utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji Starosty J. z dnia 18 sierpnia 2006., NR [...] przez organ odwoławczy. Jednakże, organ odwoławczy uznał za właściwą inną podstawę prawną niż zrobił to organ pierwszej instancji, do wniesienia sprzeciwu a mianowicie przepis art. 30 ust. 6 pkt.1 Prawa budowlanego. W myśl
Sygn. akt II SA/Wr 11/07
bowiem przyjętego orzecznictwa, brak przytoczenia podstawy prawnej w decyzji organu pierwszej instancji bądź nieprzytoczenie wszystkich przepisów prawa, które powinny być wskazane, nie powoduje samo przez się takiej wady, która skutkuje uchyleniem decyzji.
Organ odwoławczy jest organem powołanym do merytorycznego rozpoznania sprawy i wskazane uchybienia organu pierwszej instancji może naprawić, przywołując właściwą podstawę prawną rozstrzygnięcia.
Prawidłowość orzeczenia wydanego w postępowaniu odwoławczym zakwestionowała I. Ż., właścicielka Biura Projektów, Wykonawstwo .A .", wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W petitum skargi skarżąca zarzuciła:
1) błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia a mający istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji, polegający na przyjęciu, że budynek, którego postępowanie dotyczy, jest chroniony prawnie wpisem do rejestru zabytków pod nr [...] z dnia [...] gdy tymczasem nie jest on jednostkowo wpisany do rejestru zabytków, a jedynie znajduje się w wpisanym do rejestru zabytków obszarze miasta K., na skutek czego zaskarżona decyzja narusza prawo, to jest art. 29 ust. 2 pkt I i art. 30 ust.6 pkt I ustawy Prawo budowlane przez ich zastosowanie w niniejszej sprawie.
2) naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 7 i 9 kpa przez nienależyte wyjaśnienie wszystkich istotnych w sprawie okoliczności i nie informowanie strony o okolicznościach faktycznych i prawnych dotyczących kwestii wpisania spornego budynku do rejestru zabytków.
Powołując się na przedstawione zarzuty a także na zasadność zarzutów skarżącej zawartych w odwołaniu od decyzji Starosty, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, iż mimo uznania za zasadne wszystkich podstaw odwołania skarżącej od decyzji wnoszącej sprzeciw, Wojewoda utrzymał ją w mocy z tego powodu, że jego zdaniem w niniejszej sprawie konieczne jest uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę.
W ocenie skarżącej w zaskarżonej decyzji przyjęte zostały przez organ odwoławczy błędne ustalenia, iż remont dotyczy budynku, który jest wpisany do rejestru zabytków, co skutkować powinno z mocy przepisu art. 29 ust.2 pkt. I koniecznością uzyskania pozwolenia na budowę, a zatem, że sprzeciw ma
Sygn. akt II SA/Wr 11/07
uzasadnienie, tylko w innej, niż to wskazał organ I inst. podstawie prawnej ( art. 30 ust. 6
pkt. I).
Takie ustalenie jest w ocenie skarżącej wynikiem błędnego odczytania treści decyzji
nr [...] D . Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków we W . z dnia [...]
Do chronionego prawnie wpisem do rejestru zabytków pod nr [...] wpisany jest
bowiem obszar miasta K . a nie przedmiotowy budynek. Wynika to z treści pisma
D . Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków we W . z dnia [...]
wyjaśniającego treść decyzji nr [...] z dnia [...] wobec rozbieżności w jej
odczytaniu przez stronę i organy występujące w niniejszej sprawie.
Jak wskazuje skarżąca w dalszej części skargi podnosiła ona już w toku postępowania, że nie jest to obiekt zabytkowy ( pismo z dnia 7.07.2006 r. ). Również z treści decyzji D. W. K. Z. we Wrocławiu wynika, że nie wnosi zastrzeżeń co do zakresu prac i sposobu ich przeprowadzenia proponowanym przez skarżącą.
Już tylko te okoliczności winny w ocenie skarżącej wzbudzić wątpliwości obu organów
co do zaliczenia spornego budynku do chronionych prawnie zabytków, a wątpliwości te z
mocy przepisu art. 7 kpa winny być wyjaśnione, i strona winna być informowana o
okolicznościach faktycznych i prawnych informowana. Tego obowiązku oba organy odnośnie
zaliczenia budynku do zabytków nie uczyniły.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie podnosząc, iż z przedłożonej przez zgłaszającą decyzji D. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków we W. z dnia 27 czerwca 2006 r. Nr [...] - o pozwoleniu na prowadzenie prac i robót przy zabytku, którą udzielono Pani I. Ż. pozwolenia na prowadzenie przedmiotowych robót budowlanych przy budynku przy ul. K. [...] w K. - położonym na obszarze miasta K., wpisanym do rejestru zabytków pod nr [...] w dniu [...], wynika, że zamierzona przez skarżącą inwestycja odpowiada dyspozycji art. 39 ust. 1 ustawy -Prawo budowlane.
Zgodnie z powyższym przepisem, prowadzenie robót budowlanych przy obiekcie budowlanym wpisanym do rejestru zabytków lub na obszarze wpisanym do rejestru zabytków wymaga, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, uzyskania pozwolenia na prowadzenie tych robót, wydanego przez właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków.
Dodać należy, iż w myśl art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, póz. 1568, z późn.zm.), zabytek
Sygn. akt II SA/Wr 11/07
oznacza nieruchomość lub rzecz ruchomą, ich części lub zespoły, będące dziełem człowieka lub związane z jego działalnością i stanowiące świadectwo minionej epoki bądź zdarzenia, których zachowanie leży w interesie społecznym ze względu na posiadaną wartość historyczną, artystyczną lub naukową.
Natomiast przepis art. 29 ust.2 pkt 1 ustawy-Prawo budowlane, stanowi, że pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na remoncie istniejących obiektów budowlanych, z wyjątkiem obiektów wpisanych do rejestru zabytków, jeżeli nie obejmuje on zmiany lub wymiany elementów konstrukcyjnych obiektu i instalacji gazowych, z zastrzeżeniem pkt.2, albo zabezpieczenia przed wpływami eksploatacji górniczej lub powodzią.
Zarówno z powyższego, jak i z treści przytoczonego wyżej art. 29 ust. 2 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane, wynika, że remont przedmiotowego budynku, należącego do obszaru wpisanego do rejestru zabytków, wymaga uzyskania pozwolenia na budowę.
Tymczasem, zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy -Prawo budowlane, właściwy organ jest zobowiązany wnieść sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę.
Wprawdzie organ pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wnoszącej sprzeciw wobec zamiaru realizacji zgłoszonych robót budowlanych nie wskazał okoliczności określonej powyższym przepisem, jednakże powyższe uchybienie pozostało w ocenie organu odowławczego bez wpływu na prawidłowość podjętego rozstrzygnięcia.
Z uwagi na powyższe, organ odwoławczy był zobowiązany utrzymać w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji, to jest o ich zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji.
Sygn. akt II SA/Wr 11/07
Działając zatem w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269/ w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, Wojewódzki Sąd Administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 lub art. 151 w/w ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd stosownie do zapisu art. 134 powołanej wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie jest związany granicami skargi. Przepis ten umożliwia Sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów.
Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja narusza przepis prawa w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, co powoduje, iż decyzja ta podlega usunięciu z obrotu prawnego.
Wskazać należy, że naruszenie prawa w niniejszej sprawie polega na niedostatecznym wyjaśnieniu faktycznego sprawy w postępowaniu odwoławczym ( art. 7 k.p.a w zw. z art. 138 k.p.a ) spowodowanym niedopełnieniem obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. ( art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a ), jak również naruszeniu przez organ odwoławczy przepisu art. 29 ust. 2 pkt.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, póz. 2016, ze zmianami) poprzez jego niewłaściwa wykładnię, które to wadliwości postępowania mają wpływ na jej rozstrzygnięcie.
Podkreślić należy, że odwołanie jest instytucją procesową tworzącą możliwość uprawnionym podmiotom zaskarżenia decyzji administracyjnej. Prawu temu odpowiada obowiązek kompetentnych organów ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej merytorycznie w trybie postępowania administracyjnego.
Zakres dopuszczalności odwołania od decyzji wyznacza ogólna zasada dwuinstancyjności zawarta w art. 15 k.p.a. Zgodnie z tą zasadą każda sprawa indywidualna rozpoznana i rozstrzygnięta decyzją organu pierwszej instancji, podlega w wyniku wniesienia odwołania ponownemu rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu przez organ drugiej instancji.
Sygn. akt II SA/Wr 11/07
Rozpoznając sprawę merytorycznie organ odwoławczy ponownie rozpatruje daną sprawę w jej całokształcie. Granice tegoż postępowania generalnie wyznaczają zasady ogólne postępowania administracyjnego, a przede wszystkim zasada prawdy obiektywnej, zasada praworządności i zasada dwuinstancyjności.
Z zasady ogólnej prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a. wynika, że na organ odwoławczy nałożony został obowiązek podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym do zastosowania art. 136 k.p.a, a więc uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie.
Z zasady praworządności wypływa obowiązek czuwania nad zgodnością z prawem decyzji organu pierwszej instancji.
Istota zatem postępowania odwoławczego polega na ponownym rozstrzygnięciu sprawy administracyjnej, która była przedmiotem rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Oznacza to, że organ odwoławczy rozpatruje sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie.
Stosownie do art. 7 pkt.1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami ( Dz.U Nr 162, póz. 1568 ze zm. ) formą ochrony zabytków jest wpis do rejestru zabytków. Do rejestru tego wpisuje się zabytek nieruchomy na podstawie decyzji wydanej przez wojewódzkiego konserwatora zabytków ( art. 9 ust.1 ww. ustawy)
Przepis zaś art. 9 ust. 3 wskazanej ustawy przewiduje także możliwość wpisu do rejestru historycznego układu urbanistycznego, ruralistycznego lub historycznego zespołu budowlanego. Warto przy tym podkreślić iż taki wpis nie wyłącza możliwości wydania decyzji o wpisie do rejestru wchodzących w skład tych układów lub zespołu zabytków nieruchomych.
Materialno-prawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, póz. 2016, ze zmianami) w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji.
I tak stosownie do art. 30 ust. 6 pkt.1 ustawy Prawo budowlane właściwy organ wnosi sprzeciw gdy zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Art. 29 ust. 2 wspomnianej ustawy stanowi zaś, iż pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robot budowlanych polegających na remoncie istniejących obiektów budowlanych i urządzeń budowlanych, z wyjątkiem obiektów wpisanych do rejestru zabytków.
Sygn. akt II SA/Wr 11/07
Z treści powyższego przepisu jak również i pośrednio z przytoczonych na wstępie przepisów ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami wynika jednoznacznie, że aby organy architektoniczne mogły wymagać od inwestora uzyskania pozwolenia na remont budynku, budynek ten musi być indywidualnie wpisany do rejestru zabytków decyzją wojewódzkiego konserwatora zabytków.
Zgodnie ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawartym wyroku z dnia 30.05.2006 r. ( Sygn. akt. VII SA/Wa 66/06 ), a które jako znajdujące zastosowanie także i w przedmiotowej sprawie, skład orzekający tutejszego Sądu podziela w całej rozciągłości - remont obiektów budowlanych niewpisanych do rejestru zabytków, w tym także znajdujących się na obszarze wpisanym do rejestru zabytków, wymaga tylko dokonania zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczne - budowlanej.
Warto przy tym podkreślić, iż wpisanie do rejestru zabytków historycznego układu urbanistycznego, ruralistycznego lub historycznego zespołu budowlanego, nie oznacza, że wszystkie budowle na tym terenie są zabytkami. Jeżeli mają same przez się wartość zabytkową , powinny być wpisane oddzielnie do rejestru zabytków ( zob. Wyrok NSA OZ w Poznaniu z dnia 21 września 1993 r. , SA/PO 3224/92, OSP 1995 /5 póz. 121 )
Z akt niniejszej sprawy bezspornie wynika, iż budynek skarżącej znajduje się na obszarze miasta K . chronionego prawnie wpisem do rejestru zabytków pod nr [...] z dnia [...]
Jednocześnie z decyzji D. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków we W. z dnia 27.06. 2006 r. nr [...] jak również z treści przedłożonego przez skarżącą już w trakcie postępowania sądowoadministracyjnego pisma wyjaśniającego D. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków we Wrocławiu z dnia 4.10.2006 r. wynika, iż do wskazanego rejestru zabytków wpisany jest obszar miasta Karpacz a nie przedmiotowy budynek. W tym kontekście za nieuzasadnione a przynajmniej przedwczesne w ocenie Sądu uznać należy przekonanie organu architektoniczne - budowlanego drugiej instancji, iż nie ma wątpliwości, że skoro budynek , którego remontu dotyczy zgłoszenie I. Ż., leży w strefie ścisłej ochrony konserwatorskiej, to remont tego budynku zgodnie z art. 29 ust 1. pkt.2 ustawy Prawo budowlane wymagał pozwolenia na budowę. Tym samym błędnym jest stanowisko organu odwoławczego, iż organ pierwszej instancji wobec braku uzyskania
Sygn. akt II SA/Wr 11/07
takiego pozwolenia ze strony skarżącej na remont budynku znajdującego się w obszarze chronionym konserwatorsko był uprawniony do wniesienia sprzeciwu wobec wskazanego zamierzenia inwestycyjnego.
Sąd podziela także zarzuty skarżącej, iż organ drugiej instancji nie zbadał należycie i w sposób wszechstronny wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy faktów w tym tak istotnej z punktu widzenia konieczności uzyskania pozwolenia na budowę kwestii istnienia jednostkowego wpisu do rejestru zabytków.
Skoro skarżąca już w toku postępowania administracyjnego (dokładnie w piśmie z dnia 07.07.2006 r.) podnosiła, że remontowany przez nią obiekt nie jest obiektem zabytkowym, to okoliczności te winny wzbudzić wątpliwości organu odwoławczego co do zaliczenia spornego budynku do chronionych prawnie zabytków a wątpliwości te z mocy art. 7 kpa powinny zostać wyjaśnione przez tenże organ. Nierozważenie przez Wojewodę Dolnośląskiego w zaskarżonej decyzji twierdzeń strony skarżącej, stanowi nie tylko naruszenie powyżej wskazanej zasady postępowania administracyjnego, ale i również art. 138 k.p.a.
Zgodnie z treścią art. 138 k.p.a. organ odwoławczy rozpatruje sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie, co oznacza, że ma on obowiązek rozpatrzeć wszystkie okoliczności sprawy i ustosunkować się do nich w uzasadnieniu decyzji. Kontrola instancyjna organu odwoławczego obejmuje więc zarówno legalność rozstrzygnięcia sprawy przez organ I instancji, jak i ocenę przez ten organ stanu faktycznego sprawy.
Należy również zaznaczyć, iż wprawdzie organ odwoławczy rozpoznaje sprawę ponownie w oparciu o materiał dowodowy zebrany przez organ pierwszej instancji, to ilekroć zajdzie taka potrzeba może on przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe (art. 136 k.p.a.), które nabiera szczególnego znaczenia w sytuacji, gdy strona w toku postępowania odwoławczego kwestionuje ustalenia istotnych okoliczności faktycznych mających podstawowe znaczenie dla wystąpienia stanu faktycznego, od którego norma prawa uzasadnia rozstrzygnięcie sprawy.
Tym regułom proceduralnym zmierzającym do ustalenia prawdy obiektywnej nie sprostał w rozpatrywanej sprawie organ II instancji. Treść uzasadnienia podjętej przez ten organ decyzji nie zawiera bowiem ustaleń świadczących o tym, iż podjęto wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Obowiązkiem zaś każdego organu administracji jest jak najstaranniejsze wyjaśnienie podstawy faktycznej i prawej, co wypływa z zasad ogólnych wyrażonych w art. 9 k.p.a. (zasada udzielania informacji), art. 7 k.p.a. (zasada wyjaśnienia stanu faktycznego), art.
Sygn. akt II SA/Wr 11/07
11 k.p.a. (zasada przekonywania, czyli wyjaśniania stronom zasadności przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy). Na podstawie zaś art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.
W orzecznictwie przyjęte zostało, że jeżeli organ odwoławczy nie usuwa naruszeń prawa popełnionych przez organ pierwszej instancji, a co ma miejsce w niniejszej sprawie, to utrzymując w mocy bez zmian naruszającą prawo decyzję tego organu - wydaje decyzję również naruszającą prawo /por. wyrok NSA z dnia 25 lipca 1986 r., sygn. akt II SA 1829/85 - ONSA 1986 Nr 2, poz. 43/.
Organ II instancji rozpatrując ponownie niniejszą sprawę winien zatem ocenić, czy Dom Wczasowy "A." w K. przy ul. K. [...] jest jednostkowo wpisany do rejestru zabytków a więc czy jest objęty ochroną konserwatorska czy też znajduje się tylko w strefie objętej ochrona konserwatorska i stosownie do poczynionych w tym względzie ustaleń podjąć prawidłowe rozstrzygnięcie przy zastosowaniu właściwych przepisów prawa materialnego oraz procesowego.
Z uwagi na wskazane w uzasadnieniu naruszenia prawa Sąd stosując przepis art. 145 § 1 ust.1 a i c orzekł jak sentencji orzeczenia.
O kosztach postępowania orzeczono zgodnie z art. 210 § 1 u.p.s.a. Klauzula zawarta w pkt. II wyroku wynika z obowiązku zastosowania przez Sąd przy orzekaniu o uwzględnieniu skargi przepisu art. 152 wskazanej powyżej ustawy.