II SA/Wr 1085/03

II SA/Wr 1085/03 - Postanowienie WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2005-10-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-05-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Alojzy Wyszkowski
Lidia Serwiniowska /przewodniczący sprawozdawca/
Małgorzata Masternak-Kubiak
Symbol z opisem
603  Utrzymanie i ochrona dróg publicznych i innych dróg ogólnodostępnych, ruch na tych drogach, koleje, lotnictwo cywilne, p
Hasła tematyczne
Transport
Umorzenie postępowania
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
*Umorzono postępowanie
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 161 par. 1 pkt 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Lidia Serwiniowska /sprawozdawca/, Sędzia WSA Małgorzata Masternak-Kubiak, Asesor WSA Alojzy Wyszkowski, Protokolant Aleksandra Rygielska, po rozpoznaniu w dniu 25 października 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi A. W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej p o s t a n a w i a : I. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; II. zasądzić od Dyrektora Izby Celnej we W. na rzecz A. W. kwotę 300 /słownie: trzysta/ złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Po rozpoznaniu odwołania A. W. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Z. z dnia [...]r. nr [...]w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w kwocie [...]zł /słownie [...] złotych/, Dyrektor Izby Celnej we W. decyzją z dnia [...]r. [...], na podstawie art. 138 §1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. kodeks postępowania administracyjnego /tj. Dz.U. z 2000r. Nr 98 poz. 1071/, art. 5, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym /Dz.U. nr 125 poz. 1371 ze zm./ § 2 oraz pkt 1.1 załącznika do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002r. w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym /Dz.U. Nr 115, poz. 999/.
W motywach rozstrzygnięcia wskazano, iż w dniu [...]r. funkcjonariusze celni Oddziału Celnego w J. przeprowadzili kontrolę dokumentów autobusu marki BOVA o numerze rej. [...], należącego do A. W..
W wyniku podjętych czynności kontrolnych ustalono, iż kierujący B. W. dokonał przewozu osób bez wymaganej licencji natomiast posługiwał się licencją należącą do osoby trzeciej tj. R. C. – "A." Usługi Autokarowe – Krajowe i Zagraniczne.
W związku z powyższym organ celny dokonał sporządzenia protokołu z przeprowadzonej kontroli nr [...]z dnia [...]r. stwierdzając jednocześnie wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. W oparciu o wyniki przeprowadzonej kontroli organ I instancji decyzją z dnia [...]r. nr [...]. nałożył na przedsiębiorcę A. W. karę pieniężną w wysokości [...]zł.
Organ odwoławczy podniósł, iż zgodnie z art. 92 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne bez wymaganej licencji oraz wypisu z wykazu numerów rejestracyjnych pojazdów samochodowych stanowiącego załącznik do tej licencji lub bez wymaganego zaświadczenia podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 zł do 15.000 zł. Przepis art. 92 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym nie precyzuje dokładnej wysokości kary pieniężnej, która może zostać nałożona na przedsiębiorcę stanowiąc jedynie, iż kara powinna mieścić się w granicach od 200 zł do 15.000 zł. Jednakże przepis art. 92 ust. 2 cyt. ustawy zawiera delegację ustawową dla odpowiedniego organu /m.in. ministra właściwego ds transportu/ do wydania rozporządzenia ustalającego wysokość kar pieniężnych za naruszanie konkretnych przepisów ustawy w zależności od ich rodzaju i społeczno-gospodarczej szkodliwości.
Stosowne rozporządzenie w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym, które zostało wydane przez Ministra Infrastruktury w dniu 3 lipca 2002r. /Dz.U. Nr 115, poz. 999/ stanowi /pkt 1.1 załącznika do rozporządzenia/, iż w przypadku wykonania transportu drogowego bez licencji na przedsiębiorcę nakładana jest kara pieniężna w wysokości 10.000zł.
W tym stanie rzeczy organ II instancji postanowił utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję.
W skardze na powyższą decyzję A. W. zarzucił naruszenie przepisu art. 92 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym /Dz.U. Nr 125, poz. 1371/ przez błędne zastosowanie przepisu art. 92 ust. 1 pkt 1. Zdaniem skarżącego właściwym było zastosowanie przepisu art. 92 ust. 1 pkt 12 tej ustawy.
Wniósł o uchylenie obu zaskarżonych decyzji.
W uzasadnieniu skargi skarżący przyznał, iż niespornym jest, że "kierowca w dniu [...]r. nie posiadał przy sobie licencji udzielonej mu przez Ministra Infrastruktury. Nastąpiło to z przyczyn niezależnych od skarżącego. Wskazuje, iż wykonuje transport drogowy na podstawie uzyskanej licencji nr [...]wydanej przez Ministra Infrastruktury z dnia [...]r. W tym stanie rzeczy skarżący uważa, że zastosowanie wobec niego sankcji z art. 92 ust. 1 pkt 1 w związku z pkt 1.1 załącznika do rozp. Ministra Infrastruktury nie ma żadnego prawnego uzasadnienia.
Ustawodawca wyraźnie odróżnia faktu wykonania transportu drogowego na podstawie licencji od faktu posiadania /przy sobie/ tego dokumentu i wypisu przez kierowcę. Wskazuje na to przepis art. 92 ust. 1 pkt 12 ustawy o transporcie drogowym oraz pkt 12.1 załącznika do rozp. Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002r. /przewiduje on karę pieniężną 200 zł a nie jak nałożona kara [...]zł/.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej we W. wniósł o umorzenie postępowania przed rozprawą.
W uzasadnieniu wyjaśniono, iż po zapoznaniu się z treścią skargi skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz po ponownym przeanalizowaniu akt sprawy postanowiono uwzględnić skargę. W dniu [...]r. Dyrektor Izby Celnej we W. wydał decyzję, w trybie art. 38 ust. 2 ustawy o NSA. Tym samym prowadzenie postępowania sądowego stało się bezprzedmiotowe.
Do akt sprawy dołączono decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...]r. nr [...]mocą której, na podstawie art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. Nr 74, poz. 368/ art. 5, art. 87 ust.1, art. 92 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym /Dz.U. Nr 125, poz. 1371 ze zm./ § 2 oraz pkt 12.1 załącznika do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002r. w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym /Dz.U. nr 115, poz. 999/, po uwzględnieniu skargi A. W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. nr [...]z dnia [...]r. i Naczelnika Urzędu Celnego w Z. nr [...] z dnia [...]r. – uchylono zaskarżoną decyzję sygn. [...]z dnia [...]r. oraz decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Z. sygn. [...] z dnia [...]r. w całości – nałożono karę pieniężną w kwocie [...]zł.
Pismem z dnia [...]r. Sąd zwrócił się do skarżącego o złożenie oświadczenia, czy w świetle decyzji Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...]r. podtrzymuje skargę czy też ją cofa. Skarżący nie złożył oświadczenia w tej kwestii.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271/ "Sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi".
W myśl art. 161 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli:
1) skarżący skutecznie cofnął skargę;
2) w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłoszą osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania;
3) gdyby postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie, była decyzja Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...]r. nr [...]utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Z. z dnia [...]r. nr [...]w sprawie nałożenia kary pieniężnej.
Wymienionym decyzjom skarżący zarzucił, w skardze naruszenie przepisu art. 92 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym /Dz.U. Nr 125, poz. 1371/. Stwierdził, iż w sprawie miał zastosowanie art. 92 ust. 1 pkt 12 cyt. ustawy.
Organ celny powołując się na unormowanie zawarte w art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm./ uwzględnił wniesioną skargę.
W dniu [...]r. Dyrektor Izby Celnej we W. podjął decyzję nr [...]mocą której uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję ją poprzedzającą.
W powyższy akcie organ II instancji orzekł o nałożeniu kary pieniężnej w kwocie [...] zł.
Z powyższych przyczyn postępowanie w niniejszej sprawie, stało się bezprzedmiotowe, co w konsekwencji prowadzi do jego umorzenia w myśl art. 161 § 1 pkt 3 upsa.
Orzeczenie o kosztach oparto na podstawie art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm./ w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271/.