II SA/WR 1032/03

II SA/Wr 1032/03 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2006-01-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-05-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Andrzej Cisek
Halina Kremis /sprawozdawca/
Julia Szczygielska /przewodniczący/
Symbol z opisem
615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Treść wyniku
*Oddalono skargę
Sentencja
Sygnatura akt II SA/Wr 1032/03 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 stycznia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: SNSA Julia Szczygielska Sędziowie: NSA Halina KLremis (sprawozdawca) WSA Andrzej Cisek Protokolant: Iwona Borecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi A. O. na uchwałę Rady Miejskiej L. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutu wniesionego do projektu planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego dla budowy stacji bazowej telefonii komórkowej oddala skargę.
Uzasadnienie
Sygnatura akt II SA/Wr 1032/03
UZASADNIENIE
Uchwałą Rady Miejskiej Gminy L. z dnia [...]r (NR [...]). podjętą w sprawie odrzucenia zarzutu wniesionego do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla stacji bazowej telefonii komórkowej we wsi C., na podstawie art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.) oraz art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.), Rada Miejska Gminy L. odrzuciła zarzut wniesiony przez A. O. do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla stacji bazowej telefonii komórkowej we wsi C.. Powierzając wykonanie uchwały Burmistrzowi Gminy i Miasta L., postanowiono, że uchwała wchodzi w życie z dniem podjęcia i podlega ogłoszeniu w sposób zwyczajowo przyjęty.
Na uzasadnienie organ wskazał, że A. O. złożyła do projektu planu zarzut uznając, iż została pominięta jako strona w postępowaniu formalno-prawnym toczącym się ramach czynności planistycznych, naruszono jej prawo do złożenia wniosku do planu, naruszono procedurę administracyjną przy sporządzaniu prognozy oddziaływania na środowisko.
Wobec takiej treści zarzutu Rada stwierdziła, że art. 18 ust. 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym reguluje zasady i zakres udostępniania informacji na temat projektu planu społeczności lokalnej i stosownie do tego przepisu strona została powiadomiona na piśmie (zwrotne potwierdzenie odbioru nr nadawczy [...], odebrane osobiście dnia [...]r. - kopia w załączeniu) o terminie wyłożenia projektu do wglądu publicznego oraz uprawnieniach do złożenia protestu, zarzutu oraz uwag do prognozy oddziaływania na środowisko. Tym samym A. O. uznano za stronę w toczącym się postępowaniu. Uprawnienia związane z ewentualnym spadkiem wartości nieruchomości wskutek realizacji ustaleń planu objęte są gwarancjami określonymi w art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto, celem zapewnienia ochrony interesu prawnego osób trzecich, § 8 projektu planu zawiera następujące zapisy: wszelka działalność w obrębie terenu objętego planem winna respektować obowiązujące przepisy szczególne, lub przepisy je zastępujące, systemy nadawcze anten zainstalowanych w obrębie terenu oznaczonego symbolem TL nie mogą wytwarzać pola elektromagnetycznego stwarzającego konieczność wyznaczenia strefy ochronnej obejmującej miejsca dostępne dla ludzi oraz strefy ograniczonego użytkowania, po uruchomieniu stacji bazowej telefonii komórkowej w obrębie terenu TŁ wymaga się prowadzenia regularnych pomiarów kontrolnych dotrzymania parametrów technicznych pracy stacji oraz pomiarów promieniowania po każdej zmianie tych parametrów bądź wymianie istotnych elementów wyposażenia obiektu, mających wpływ na zasięg jego oddziaływania,
Opisane wymagania po uchwaleniu planu będą zawarte w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Dodatkowe gwarancje właściwej realizacji i eksploatacji inwestycji dają art. 75 i 76 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2001 r. Nr 62, poz. 627 z późn. zm.) regulujące zasady prowadzenia prac budowlanych oraz oddawania nowo zbudowanych lub zmodernizowanych obiektów do użytku. Planowana inwestycja nie stoi w sprzeczności ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy L., a jej wpływ na krajobraz nie będzie znaczący w stopniu uzasadniającym odstąpienie od inwestycji, zwłaszcza wobec jej społecznego i gospodarczego znaczenia. Analogiczne maszty sytuowane są na obszarze całego kraju, także na terenach chronionych i ściśle chronionych (wymuszają to względy technologiczne).
2
Sygnatura akt II SA/Wr 1032/03
Prawo do złożenia wniosku do planu zostało zagwarantowane wszystkim zainteresowanym poprzez podanie stosownej informacji w drodze obwieszczenia, komunikatu prasowego a także zawiadomienia skierowanego bezpośrednio do sołtysa wsi C.. Ponadto Rada Miejska Gminy L. w odpowiedzi na petycję złożoną przez W. K. -jednego z mieszkańców wsi działającego w imieniu [...] osób (według listy podpisów) - w sprawie zaniechania czynności planistycznych udzieliła zainteresowanym za jego pośrednictwem dodatkowych informacji na temat zasad udziału społeczności lokalnej w czynnościach planistycznych (pismo z dnia [...]r. przesłane zostało na ręce W. K. z prośbą o powiadomienie wszystkich zainteresowanych, uznając, że został on obdarzony przez osoby podpisane pod petycją zaufaniem społecznym).
Reasumując Zarząd Gminy i Miasta wykonał wszystkie przewidziane ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym czynności mające na celu powiadomienie mieszkańców wsi o przystąpieniu do opracowania planu, a Rada Miejska Gminy L., odpowiadając bezzwłocznie na złożoną petycję o zaniechanie czynności planistycznych, dodatkowo poinformowała bezpośrednio zainteresowanych o przysługujących im uprawnieniach.
Jeśli chodzi o prognozę oddziaływania na środowisko, to została ona sporządzona dla potrzeb miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla stacji bazowej telefonii komórkowej we wsi C. przez mgr A. K., posiadającego świadectwo biegłego nr [...] wydane przez Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa w zakresie sporządzania prognoz skutków wpływu ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego na środowisko (zob. Prognoza oddziaływania na środowisko). Opracowanie to zawiera pełen zakres merytoryczny określony w art. 41 ustawy Prawo ochrony środowiska oraz obowiązującego na dzień sporządzenia dokumentacji (na mocy art. 4 pkt 1 ustawy o wprowadzeniu prawa ochrony środowiska) rozporządzenia MOŚZNiL z dnia 9 marca 1995 r. w sprawie określenia wymagań, jakim powinna odpowiadać prognoza skutków ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na środowisko przyrodnicze (Dz. U. z 1995 r. Nr 29, poz. 150). Oceny merytorycznej omawianej prognozy dokonały na etapie opiniowania i uzgadniania projektu planu właściwe instytucje branżowe (PTIS, PWIS, Urząd Wojewódzki), nie wnosząc do opracowania żadnych uwag.
Prognoza oddziaływania na środowisko została wyłożona do wglądu publicznego wraz z projektem planu, a Zarząd Gminy i Miasta poinformował A. O., w drodze bezpośredniego zawiadomienia, o możliwości wniesienia uwag do rozpatrywanych dokumentów.
We wskazanych okolicznościach uznano zarzut wniesiony do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla stacji bazowej telefonii komórkowej we wsi C. przez A. O. za bezpodstawny i zadecydowano o jego nie uwzględnieniu. W rozstrzygnięciu zarzutu istotną rolę odegrał także priorytetowy dla miasta i gminy oraz interesu publicznego charakter planowanej inwestycji. Rozwój systemów komunikacji ma decydujący wpływ na jakość życia mieszkańców, ich bezpieczeństwo, możliwości gospodarcze i edukacyjne. Należy jeszcze zwrócić uwagę na fakt, że A. O. w złożonym przez siebie pisemnym oświadczeniu woli z dnia [...]r. wyraziła zgodę na realizację planowanej przez PTK-C. sp. z o.o. inwestycji bezpośrednio na swojej działce.
Na uchwałę o odrzuceniu zarzutu skargę do sądu administracyjnego złożyła A. O.. Zarzuciła skarżonej uchwale rażące naruszenie prawa. Podniosła, iż uzasadnienie faktyczne i prawne, będące integralną częścią skarżonej uchwały, nie jest merytorycznym rozpatrzeniem całości wniesionego zarzutu, do czego Rada Miejska Gminy L. była zobligowana. Brak w uzasadnieniu odniesienia się do naruszenia przez organy
3
Sygnatura akt II SA/Wr 1032/03
gminy i właściciela terenu objętego projektem planu art. 144 kc, który ma charakter normy zakazującej. Stanowi on tym samym punkt wyjścia dla roszczeń negatoryjnych. mających na względzie powstrzymanie się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę. Nie ma żadnych uzasadnionych racji dogmatycznych ani praktycznych, aby - gdy chodzi o płaszczyznę sankcji cywilno-prawnych i warunkujących je roszczeń właściciela nieruchomości sąsiednich - przepis art. 144 kc odrywać od art. 222 § 2 kc określającego roszczenie o zaniechanie naruszeń, gdyż w tym konkretnym przypadku chodzi o naruszenie w4asności w sposób inny niż pozbawienie właściciela faktycznego władztwa nad rzeczą.
Rada gminy powinna, rozpatrując zarzut, zwrócić szczególną uwagę na przedstawienie szczegółowych przesłanek wyboru proponowanego wariantu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i rozważenie tego wyboru także z punktu widzenia zarzutów osób, których prawa własności zostaną ograniczone. Zdaniem strony istotne jest także, iż nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem Rady, jakoby wpływ masztu na krajobraz nie był tak znaczący, aby odstąpić od zmiany planu. Zdaniem strony postawienie masztu antenowego o wysokości 50 m będzie ustanowieniem nowej dominanty, która spowoduje zmianę historycznie ukształtowanego krajobrazu jednostek osadniczych. Skarga polemizuje także ze stwierdzeniem, zawartym w motywach uchwały, że projekt planu zaopiniowały i uzgodniły właściwe instytucje branżowe. Skarga cytuje fragmenty pism, pochodzących z Urzędu Marszałkowskiego Województwa D.. PP1S w L. Ś. i PWIS we W.. Ta okoliczność wskazuje, zdaniem skarżącej, że uprawnione organy nie mogły zapoznać się z treścią wykonanej oceny. Skarżąca podnosi, że fakt umożliwienia jej złożenia wniosku do planu nie może być utożsamiany z rozpatrzeniem wniosku do planu, do czego Gminę obliguje prawo materialne, w tym także Konstytucja RP. Strona podnosi, iż organy gminy uchylały się od zajęcia jednoznacznego stanowiska tak w zakresie zgłoszonego wniosku, jak i zarzutu do planu. Nadto, podany przez gminę priorytetowy dla miasta i gminy nie ma oparcia w stanie faktycznym.
Najważniejszym, zdaniem strony, argumentem w sprawie pozostaje okoliczność, iż Radni nie zapoznali się w istocie z zarzutem i nie dokonali jego merytorycznego rozpoznania, a głosowanie dotyczyło jedynie uzasadnienia.
W doręczonej sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko zaprezentowane w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zaważył:
Przedmiotem oceny sądu administracyjnego w rozpoznawanej sprawie jest uchwała Rady Miejskiej Gminy L. z dnia [...]r. (Nr [...]) w przedmiocie odrzucenia zarzutu wniesionego do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dla stacji bazowej telefonii komórkowej we wsi C., która zgodnie z art. 24 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) w terminie 30 dni od daty jej doręczenia została przez skarżących zaskarżona do NSA.
Jak wynika z dyspozycji art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, o uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu rozstrzyga rada gminy w drodze uchwały zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie faktyczne powinno zatem przedstawiać sytuację faktyczną wnoszącego zarzut - tę, która jest powiązana z treścią kwestionowanego projektu planu. Natomiast uzasadnienie prawne powinno przedstawiać związek konkretnej sytuacji faktycznej z tymi normami prawnymi, które wyznaczały interes prawny lub uprawnienie danej osoby i wytłumaczenie na tle tych norm, dlaczego postanowiono uwzględnić lub nie uwzględnić danego zarzutu.
4
Sygnatura akt II SA/Wr 1032/03
Sądowa ocena legalności zaskarżonej uchwały (inaczej mówiąc jej zgodności z prawem) sprowadza się do tego, że Sąd zobowiązany jest wypowiedzieć się w kwestii jej formy. Prowadzi to - ewentualnie - do zakwestionowania tego aktu w zakresie jego nie-pełności czy też braku uzasadnienia lub nieprawidłowości dotyczącej doręczenia zaskarżonej uchwały.
Dodatkowo ocenie Sądu, w przypadku zaskarżenia uchwały o odrzuceniu zarzutów do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poddana jest prawidłowość zachowania procedury sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jaką precyzyjnie wskazuje art. 18 ust. 2 omawianej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.
Gmina, jako podstawowa jednostka samorządu terytorialnego, posiada osobowość prawną; przysługuje jej prawo własności i inne prawa majątkowe, co wynika wprost z Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483).
Niesporne jest także to, iż gmina posiada władztwo planistyczne i może samodzielnie decydować o sposobie zagospodarowania terenu, wprowadzając do planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego bądź to precyzyjne zapisy (plan szczegółowy), bądź też postanowienia ogólne (plan ogólny) dla poszczególnych terenów.
W świetle przywołanego wcześniej przepisu ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym pozostaje także niewątpliwe, że rada gminy rozpatrując zarzuty do projektu planu może wszystkie je odrzucić, a jedynym punktem dyscyplinującym ją w tym zakresie jest obowiązek umieszczenia uzasadnienia faktycznego i prawnego, o jakim mowa w art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.
W ostatnim czasie zarówno Sąd Najwyższy, jak i Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznawały szereg spraw dotyczących odrzucenia zarzutów zgłoszonych do projektów planów zagospodarowania miejscowego. Pozwoliło to ugruntować orzecznictwo, w szczególności w zakresie konfliktów wynikających na tle niespornego i oczywistego władztwa planistycznego gminy na jej terenie, a uprawnieniami poszczególnych jej mieszkańców, wynikającymi z przysługującego im do konkretnych działek (nieruchomości gruntowych) prawa własności.
I tak w wyroku z dnia 18 stycznia 2002 r. (III RN 192/00, OSNAP 2002, nr 15, poz. 346), zapadłym na tle odrzucenia zarzutu do projektu planu zagospodarowania przestrzennego dla części terenów miasta Biłgoraj, Sąd Najwyższy wyraził pogląd, że "naruszenie projektem planu zagospodarowania przestrzennego prawa własności nie polega na tym, że projekt ten, a w konsekwencji odrzucenia zarzutu i oddalenia skargi (przez NSA przyp. Sądu), uchwalony plan zagospodarowania przestrzennego "dokonuje zaboru czegokolwiek z nieruchomości jej właściciela", lecz na tym, że sprzecznie z przepisami prawa powszechnie obowiązującego "wpływa na ukształtowanie sposobu wykonywania prawa własności nieruchomości". Przy ocenie, czy uchwała rady gminy odrzucająca zarzut do projektu planu miejscowego narusza interes prawny lub uprawnienie właściciela nieruchomości gruntowej należy zatem starannie odróżniać zgodne z prawem i zasadą proporcjonalności postanowienia projektu ograniczające prawo własności tej nieruchomości od sprzecznych z prawem postanowień projektu planu miejscowego, które nie ograniczają prawa własności w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego i ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, lecz naruszają istotę tego prawa. Trzeba mieć bowiem na uwadze przepisy Konstytucji chroniące prawo własności, w tym przepis art. 64 ust. 3, z którego wynika, że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty własności. W związku z tym należy uznać za odosobniony pogląd wnoszącego (w tamtej sprawie) rewizję nadzwyczajną Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego, że "ograniczenie prawa własności czynnościami organów administracji publicznej, którym właściciel musi się podporządkować, jest niewątpliwie naruszeniem istoty
5
Sygnatura akt II SA/Wr 1032/03
prawa własności", zaś stanowisko, że "w takiej sytuacji mamy do czynienia : wywłaszczeniem nieruchomości w rozumieniu art. 21 ust. 2 Konstytucji" jest błędne, bowiem nie każde ograniczenie prawa własności narusza istotę tego prawa, tak jak nie każde działanie organu administracji publicznej, ograniczające prawo własności jest wywłaszczeniem w rozumieniu art. 112 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 453), a już z pewnością pojęciem wywłaszczenia nie można objąć postanowień projektu planu zagospodarowania przestrzennego "wpływających na ukształtowanie sposobu wykonywania prawa własności nieruchomości gruntowej".
W świetle przywołanej judykatury stwierdzić należy, iż ukształtowana linia orzecznicza tak Sądu Najwyższego, jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego w zakresie sądowej kontroli uchwał odrzucających zarzuty do projektów planu, na czołowe miejsce wysuwa ocenę tychże uchwał z punktu widzenia zasadności i należytego udokumentowania planowanych zmian przeznaczenia terenu, objętego projektem planu, wpływających na możność gospodarowania nieruchomości gruntowej przez jej właściciela.
Mając zatem na względzie wskazane uwagi należy stwierdzić, iż w sprawie zostały spełnione wymogi zakreślone w art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż odrzucenie zarzutów nastąpiło w formie uchwal}', która zawiera dostateczne uzasadnienie faktyczne z jakiej przyczyny organ stanowiąc}' uważa, że za korzystny dla gminy należy uznać sposób zmiany planu zagospodarowania przestrzennego. W toku postępowania planistycznego organ dokonywał uzgodnień proponowanych zapisów planu z podmiotami, z którymi takie uzgodnienia nakazał prowadzić ustawodawca. Z akt administracyjnych dołączonych do odpowiedzi na skargę, a w szczególności z przedłożonej do akt "Prognozy oddziaływania na środowisko, dotyczącej projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej we wsi C." wynika, iż maszty wsporcze, u szczytu których montuje się anteny nadawcze cyfrowej telefonii komórkowej, promieniują energię elektromagnetyczną o częstotliwościach wyższych niż 800 MHz. Moc anteny jest niewielka rzędu 40-60 dBm (120-180 mW). Z reguły na jednym maszcie umieszcza się kilka takich anten. Uwarunkowania te powodują, że zagrożenie promieniowaniem niejonizującym przy powierzchni ziemi (co najmniej do wysokości 20 m) nie występuje i to zarówno tuż przy maszcie, jak i w większych odległościach. Na podstawie dostępnych materiałów (np. Ocena oddziaływania na środowisko dla stacji bazowej C. - NMT 450 w K.G., E.K./ autor omawianego dokumentu zwraca uwagę, że istotne i rzeczywiste zagrożenie w środowisku na dziś stwarza występowanie w okolicy uranu i produktów jego rozpadu-- emanacji radonu. Stwarza to ryzyko koncentrowania się tego promieniotwórczego gazu w pomieszczeniach budynków mieszkalnych w stopniu stwarzającym zagrożenie dla zdrowia. Po szerszej, specjalistycznej analizie, autor stwierdza, iż stężenie radonu w mieszkaniach w C. jest również znacznie poniżej dopuszczalnych norm. Prognoza wskazuje także, iż na etapie postępowania administracyjnego, zmierzającego do wydania decyzji pozwalających na realizację konkretnego zamierzenia inwestycyjnego, może być wymagane sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko w zakresie uzgodnionym ze starostą oraz inspektorem sanitarnym w uzgodnieniu z burmistrzem. Zatem budowa stacji będzie wymagała co najmniej sporządzenia raportu w zakresie pól elektromagnetycznych oraz wpływu na krajobraz.
Zdaniem sądu motywy zawarte w uchwale organu stanowią w pełni wystarczające uzasadnienie faktyczne i prawnie uzasadniające odrzucenie złożonego zarzutu. Wskazać bowiem jeszcze należy, iż istotnie zarówno Konstytucja, jak i ustawy gwarantują właścicielom respektowanie prawa własności. Jednakże poza ustawą zasadniczą przytoczyć tu można treść art. 140 Kodeksu cywilnego, wedle którego "w granicach określonych przez
6
Sygnatura akt II SA/Wr 1032/03
ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą". Wskazać bowiem wypada, że w tym konkretnym przypadku (co trafnie zauważył organ w uzasadnieniu) właściciel w swoim prawie własności nie został ograniczony, a kwestia tzw. immisji, wynikająca z przytoczonego w skardze art. 144 k.c, na obecnym etapie (uchwalania planu) w ogóle nie może być rozpatrywana. Jeśli w ogóle, to ewentualnie przy samej realizacji inwestycji w tym zakresie właściwym pozostaje sąd powszechny. Jeśli chodzi o dalsze zarzuty skargi, to nie mogą one odnieść zamierzonego skutku. Analiza skargi wskazuje, iż w istocie zawiera ona jeden konkretny zarzut, dotyczący naruszenia trybu art. 18 ust. 2 ustawy. Z tym zarzutem zgodzić się nie sposób. Zdaniem Sądu, kognicji sądu podlega jednie zachowanie procedury w toku uchwalania planu, a nie kwestia czy radni należycie wykonali swój obywatelski obowiązek w zakresie należytego przygotowania się do sesji rady, w tym zapoznania się z całością dokumentów, stanowiących przedmiot sesji.
Pozostałe zarzuty skargi także nie mogą doprowadzić do eliminacji z obrotu prawnego skarżonej uchwały. Kwestia krajobrazu, walorów turystycznych gminy należy do jej samodzielnych kompetencji i skoro właściwy organ uznaje, że korzyści ze zmiany tego krajobrazu są większe, niż uciążliwości wynikające z ustanowienia nowej dominanty, to sąd nie jest uprawniony korygować dokonanych rozwiązań. Należy mieć także na względzie, że zmiana planu w projektowanym zakresie wpisuje się poszerzanie możliwości korzystania z nowoczesnych form telekomunikacji.
Ze wcześniejszych rozważań wynika także, że interes prawny osób trzecich (w tym także skarżącej) nie został naruszony. Nie sposób uznać również za uzasadniony zarzutu nie zapoznania się przez odpowiednie służby z "prognozą.". Rolą organów jest opiniowanie projektu planu, a nie samej prognozy.
Suma omówionych okoliczności sprawia, iż skargę jako niezasadną należało oddalić po myśli przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
7