II SA/Wa 983/23

II SA/Wa 983/23 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-02-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-05-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Dorota Kozub-Marciniak /sprawozdawca/
Joanna Kube /przewodniczący/
Waldemar Śledzik
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 145 § 1 pkt 4; art. 148; art. 149 § 3; art. 100 § 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Waldemar Śledzik, Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 lutego 2024 r. sprawy ze skargi S.L. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę
Uzasadnienie
S.L. (dalej, jako: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania.
Stan sprawy przedstawia się następująco.
Decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. Komendant Główny Policji odmówił przyznania skarżącemu nagrody rocznej za 2007 r. oraz za 2008 r.
W dniu [...] stycznia 2018 r. z zachowaniem ustawowego terminu, skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2018 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję wydaną w I instancji.
W wyniku wniesionej przez S.L. skargi, legalność ww. rozstrzygnięcia została zbadana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który wyrokiem z dnia 21 stycznia 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 671/18 skargę oddalił.
Następnie, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 24 maja 2022 r. sygn. akt III OSK 1314/21 oddalił skargę kasacyjną.
Wystąpieniem z dnia [...] września 2022 r., uzupełnionym pismem z dnia [...] listopada 2022 r., skarżący zwrócił się do Komendanta Głównego Policji m.in. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2018 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1, 2 i 7 K.p.a.
Komendant Główny Policji postanowieniem nr [...] z dnia [...] lutego 2023 r. odmówił wznowienia postępowania zakończonego wydaniem decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2018 r., utrzymującej w mocy decyzję nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2018 r.
Skarżący złożył wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy.
Zaskarżonym postanowieniem organ utrzymał w mocy rozstrzygnięcie wydane w I instancji.
W uzasadnieniu organ przytoczył przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące instytucji wznowienia postepowania (art. 145 § 1, art. 147 i art. 148 § 1, art. 149 § 3 K.p.a.) i podniósł, że jeżeli w ocenie skarżącego podstawą wznowienia postępowania jest wadliwe zastosowanie przepisów prawa prowadzące do negatywnego odniesienia się do jego żądania przyznania określonego świadczenia pieniężnego (w tym przypadku nagrody rocznej za 2007 r. i 2008 r.), to o takiej okoliczności musiał z całą pewnością wiedzieć już w momencie zaskarżania danego rozstrzygnięcia (decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2018 r.) do sądu administracyjnego, a to miało miejsce w 2018 r. Natomiast żądanie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2018 r. utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2018 r., dotyczącą odmowy przyznania nagrody rocznej za 2007 r. i za 2008 r., skarżący zawarł w wystąpieniu z dnia [...] września 2022 r., uzupełnionym pismem z dnia [...] listopada 2022 r. Zestawienie dat określonych zdarzeń (uzyskania wiedzy o okoliczności przedstawionej jako podstawa wznowienia postępowania - 2018 r. oraz złożenia podania o wznowienie postępowania - [...] września 2022 r.) pozwala jednoznacznie stwierdzić, że strona uchybiła terminowi, o którym mowa w art. 148 § 1 K.p.a., co stanowi bezwzględną podstawę odmowy wznowienia postępowania.
Dalej organ wskazał, że skarżący we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia [...] lutego 2023 r. wskazał, że o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania dowiedział się w dniu [...] sierpnia 2022 r., "tj. w dniu sporządzania znanego Organowi z urzędu pisma procesowego do prowadzonej przez Sąd Rejonowy w B. Wydział [...] Pracy i Ubezpieczeń Społecznych sprawy sygn. akt [...], (...) to w tym dniu wszedłem w posiadanie wiedzy o okoliczności stanowiącej podstawę do wszczęcia postępowania z art. 145 § 1 pkt 7, co w mojej ocenie przesądzało o dopuszczalności wznowienia postępowania pomimo wydania powołanych przez Organ wyroków, w których nie dostrzeżono i nie oceniono mocy wiążącej wcześniej wydanych prawomocnych orzeczeń - gdyż stosowne podanie z dn. [...].09.2022 r. złożyłem z zachowaniem terminu 1 miesiąca".
Z uwagi na twierdzenia skarżącego organ podał treść art. 57 § 5 K.p.a. i wyjaśnił, że nawet w przypadku przyjęcia, że skarżący o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania dowiedział się dopiero w dniu [...] sierpnia 2022 r. (o czym wspomina w wystąpieniu z dnia [...] lutego 2023 r.), to termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie przyznania mu nagrody rocznej za 2007 r. i za 2008 r. upłynął wraz z końcem dnia [...] września 2022 r. Natomiast z dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy wynika, że skarżący wniosek z dnia [...] września 2022 r., uzupełniony pismem z dnia [...] listopada 2022 r., który zawierał m.in. żądanie wznowienia postępowania zakończonego decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2018 r., złożył w dniu [...] października 2022 r. (data stempla pocztowego).
Mając zatem na uwadze powyższe organ stwierdził, że jednomiesięczny termin, określony w art. 148 § 1 K.p.a. w przedmiotowej sprawie przez skarżącego nie został zachowany, co wyklucza wznowienie danego postępowania.
Dodatkowo organ podniósł, że w sytuacji gdy skarżący opiera wskazane przez siebie podstawy wznowienia postępowania na wadliwym zastosowaniu w jego sprawie przepisów prawa, a zgodność danego rozstrzygnięcia z prawem została stwierdzona prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2022 r. sygn. akt III OSK 1314/21, to w sposób oczywisty żadna ze wskazanych przez stronę podstaw wznowienia postępowania nie może występować.
Organ wyjaśnił też, że jeżeli skarżący występując z żądaniem wznowienia danego postępowania powołuje się wprawdzie na przepisy prawa, w których ujęte zostały konkretne przesłanki wznowienia, jednakże uzasadnia swoje żądanie w sposób, który prowadzi do wniosku, że wskazane argumenty nie stanowią przesłanki wznowienia postępowania (bo opierają się na rzekomym naruszeniu prawa w rozstrzygnięciu, które sąd prawomocnym wyrokiem uznał za prawidłowe), to należy odmówić wznowienia postępowania przyjmując, że istnieją formalne przeszkody do oceny wniosku w postępowaniu nadzwyczajnym.
Komendant Główny Policji wyjaśnił nadto – odnosząc się do prośby skarżącego zawartej w piśmie z dnia [...] lutego 2023 r., o przywrócenie, na podstawie art. 58 § 1 i 2 K.p.a. "wyznaczonego w wezwaniu KGP z dn. [...].11.2022 r. [...] terminu na sprecyzowanie wniosku z dn. [...].09.2022 r. przez wskazanie terminu, w którym dowiedziałem się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania" - że nie pozostawił wystąpienia z dnia [...] września 2022 r. bez rozpoznania, merytorycznie rozpoznał i rozstrzygnął sprawę, m.in. poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia z dnia [...] lutego 2023 r.
Końcowo organ podał, że skarżący zawarł w swoim wystąpieniu z dnia [...] lutego 2023 r. informacje o okolicznościach, które w jego ocenie "stanowią wystarczające podstawy do rozważenia odpowiedzialności karnej z art. 231 § 1-3 kk i 218 § la kk". Co prawda skarżący nie przedstawił przy tym żadnych wiarygodnych dowodów, które potwierdziłyby stawiane przez niego zarzuty, jednakże jeśli posiada informacje o uzasadnionym podejrzeniu popełnienia przestępstwa (przestępstw), ma prawo zawiadomić o tym fakcie organy ścigania.
Z tym rozstrzygnięciem skarżący nie zgodził się i wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie postanowień obu instancji, zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie decyzji ze wskazaniem przez Sąd sposobu załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcia oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie:
1. art. 6, 7, 8, 9, 10, 75 § 1, 77 § 1, 80, 81 i 107 § 1 i 3 K.p.a. przez działanie niezgodnie z obowiązującym prawem, bezzasadne pominięcie żądanych dowodów i niedokonanie oceny szeregu istotnych okoliczności lub dokonanie ich w ograniczonym zakresie, brak wnikliwego działania oraz sprzeczną z faktami i dowodami ocenę stanu faktycznego i prawnego postępowania;
2. art. 149 § 3 K.p.a. - poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie - pozbawienie skarżącego prawa do ponownego rozpatrzenia sprawy w wyniku merytorycznej oceny przyczyn wznowienia przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania oraz bez dopełnienia procedury wynikającej z art. 304 § 3 kpk i art. 135 ust. 2 ustawy o Policji;
3. art. 153, 170 i 171 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej, jako: P.p.s.a.) - poprzez wydanie postanowień sprzecznych ze stanem faktycznym i prawnym ustalonym w pominiętych przez organ prawomocnych wyrokach sądu administracyjnego, wbrew zawartym w nich wytycznym, a także błędną ocenę powagi rzeczy osądzonej.
W obszernym uzasadnieniu skargi skarżący zaprezentował argumentację na poparcie stawianych zarzutów. Odniósł się do przepisów dotyczących instytucji wznowienia, opisał zasady obowiązujące w postępowaniu wznowieniowym i przytoczył w tym zakresie orzecznictwo sądowe. Dodatkowo skarżący odniósł się do postępowania zakończonego decyzją o odmowie przyznania skarżącemu nagrody rocznej za 2007 r. oraz za 2008 r. i szczegółowo zaprezentował swoje stanowisko w tej kwestii, konkludując, że w sprawie wystąpiły wszelkie podstawy do wznowienia postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i ustosunkowując się do zarzutów skargi uznał je za bezzasadne. Organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu.
W piśmie procesowym z dnia [...] lipca 2023 r. skarżący podtrzymał zarzuty i wnioski skargi i wniósł o odrzucenie wniosków i twierdzeń zawartych w odpowiedzi na skargę, z uwagi na to, że są one całkowicie bezzasadne, sprzeczne z istotnymi w sprawie faktami i dowodami oraz stoją w jaskrawej sprzeczności z obowiązującymi przepisami prawa, prawomocnymi wyrokami sądów i utrwalonym orzecznictwem.
W uzasadnieniu ww. pisma skarżący ponownie przedstawił argumentację na poparcie swoje stanowiska w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Wznowienie postępowania jest instytucją procesową pozwalającą na ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną w sytuacji, gdy postępowanie prowadzące do jej wydania było dotknięte kwalifikowaną wadą, wyliczoną enumeratywnie w przepisach prawa procesowego. Wszczęcie tego postępowania następuje w drodze postanowienia, przy czym wznowienie postępowania w przypadku przesłanek ustawowych zawartych w przepisie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., może nastąpić tylko na żądanie strony (art. 147 zd. drugie K.p.a.).
We wstępnej fazie postępowania regulującej stwierdzenie dopuszczalności wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną organ bada wyłącznie, czy wniosek o wznowienie opiera się na którejś z ustawowych przesłanek z art. 145 lub art. 145a K.p.a., czy w świetle twierdzeń w nim zawartych został on złożony przez podmiot uznający się za stronę postępowania i czy został zachowany termin z art. 148 K.p.a. A zatem złożenie wniosku o wznowienie nie skutkuje wszczęciem postępowania, ale prowadzi do podjęcia przez organ czynności proceduralnych w ramach których organ bada, czy podanie o wznowienie postępowania odpowiada ogólnym wymogom K.p.a. dotyczącym podań w postępowaniu administracyjnym, czy został zachowany termin od dnia, w którym powzięto wiedzę o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, czy została w nim powołana choćby jedna z okoliczności, o której mowa w art. 145-145b K.p.a. i czy zostało wniesione przez osobę będącą stroną w sprawie. Dopiero kumulatywne spełnienie tych przesłanek prowadzi do wznowienia postępowania, a w jego następstwie, do merytorycznego rozpoznania wniosku, w przeciwnym przypadku wydawane jest postanowienie o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 K.p.a.). Powyższe prowadzi do wniosku, że orzekanie w fazie poprzedzającej wszczęcie postępowania administracyjnego (wznowienie postępowania) sprowadza się do stwierdzenia przez organ podmiotowej i przedmiotowej dopuszczalności wznowienia postępowania na wniosek osoby, która o to w swoim podaniu wystąpiła.
Dodać też wypada, że zgodnie z art. 148 § 1 K.p.a.
podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania.
W rozpoznawanej sprawie istotne jest, że postępowanie dotyczące przyznania skarżącemu nagrody rocznej za 2007 r. i 2008 r. zakończyło się ostatecznie i prawomocnie w 2022 r. Jak bowiem wynika z akt sprawy decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. Komendant Główny Policji odmówił przyznania skarżącemu nagrody rocznej za 2007 r. oraz za 2008 r., a decyzją z dnia [...] marca 2018 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję wydaną w I instancji. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 stycznia 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 671/18 oddalił skargę wniesioną przez skarżącego, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 24 maja 2022 r. sygn. akt III OSK 1314/21 oddalił skargę kasacyjną.
Skarżący we wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] marca 2018 r. formułuje liczne zarzuty, które w istocie sprowadzają się do zakwestionowania prawidłowości zastosowania przez ówcześnie orzekający organ przepisów prawa, głównie przepisów prawa materialnego. Skarżący odnosi się także do stanowiska sądów administracyjnych zawartego w ww. wyrokach. W tej sytuacji zgodzić należy się z organem, że żądanie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2018 r., zawarte w wystąpieniu z dnia [...] września 2022 r., uzupełnionym pismem z dnia [...] listopada 2022 r. należało uznać za złożone z uchybieniem terminu. Niewątpliwie zarzuty takiej natury były przez skarżącego formułowane już w środkach odwoławczych od wydanych w sprawie decyzji.
Niezależnie od powyższego trzeba wskazać, że skarżący w niniejszej sprawie wskazał na trzy przesłanki wznowienia postępowania o których mowa w art. 145 § 1 pkt 1, pkt 2 i pkt 7 K.p.a. W sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli:
a) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe (art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a.);
b) decyzja została wydana w wyniku przestępstwa (art. 145 § 1 pkt 2 K.p.a.);
c) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji – art. 100 § 2 K.p.a. (art. 145 § 1 pkt 7 K.p.a.)
Odnosząc się do twierdzeń skarżącego wskazać trzeba, co następuje.
Po pierwsze, prawidłowo organ przyjął, że w niniejszej sprawie nie wystąpiła przesłanka przewidziana w art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. Generalną zasadą jest to, iż aby mogło dojść do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. organ musi dysponować stosownym orzeczeniem sądu lub innego organu. Jego rzeczą nie jest przeprowadzanie takiego dowodu we własnym zakresie (por. wyrok NSA z dnia 16 lutego 2022 r., sygn. akt I OSK 664/19). Warunkiem skutecznego żądania wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. jest przede wszystkim przedłożenie przez stronę dowodu w postaci orzeczenia sądowego lub innego właściwego organu, stwierdzającego fałszerstwo dowodu (por. wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 1539/18). Skarżący takiego dowodu nie przedstawił. Co więcej w odniesieniu do przesłanki wznowienia z art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a., konieczne jest łączne zaistnienie 3 warunków: 1) w postępowaniu dowodowym prowadzonym w danej sprawie administracyjnej powinno mieć miejsce wystąpienie fałszywego dowodu; 2) sfałszowanie dowodu powinno zostać stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu i 3) fałszywy dowód powinien stanowić podstawę ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy (por. wyrok NSA z 5 października 2022 r., sygn. akt II OSK 3096/19). Skarżący nie wykazał żadnej z ww. sytuacji.
Po drugie, wyjaśnienia wymaga, że konstrukcja prawna przesłanek wznowienia z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a. jest w znacznej części identyczna. Przestępstwo co do zasady powinno być stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu i w tym zakresie jest to wymóg analogiczny jak w przypadku stwierdzenia fałszu dowodu (dokumentu). Zatem strona, która domaga się wznowienia postępowania na tej podstawie, że dowód okazał się fałszywy lub, że decyzję wydano w wyniku przestępstwa, musi przedłożyć organowi dowód w postaci orzeczenia sądowego stwierdzającego tę okoliczność (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 stycznia 2021 r. sygn. akt II OSK 2721/20). Także i w tym przypadku skarżący nie przedstawił stosownego dowodu z ww. dokumentu.
Po trzecie, w razie gdy w postępowaniu administracyjnym powstaje zagadnienie wstępne, organ zobowiązany jest zawiesić postępowanie i albo wystąpić do właściwego organu lub sądu o rozstrzygnięcie albo wezwać stronę do wystąpienia o to w określonym terminie. Jeżeli zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji w warunkach art. 100 § 2 K.p.a., podstawa wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 7 K.p.a. daje możliwość ponownego przeprowadzenia czynności procesowych i uwzględnienia przy wydawaniu rozstrzygnięcia stanowiska zajętego przez właściwy organ lub sąd w zakresie kwestii prejudycjalnej (zob. np. Kmieciak Zbigniew, Wagner Joanna, Wojtuń Maciej, Kodeks postepowania administracyjnego, Komentarz, WKP 2023). Analiza akt rozpoznawanej sprawy nie potwierdza, że z taką sytuacją mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie. Skarżący błędnie zakłada, że wskazana przesłanka wznowieniowa dotyczyć może kwestii związania organu rozstrzygnięciem sądowym wydanym wcześniej w konkretnej sprawie (chodzi o ocenę legalności wydanej wcześniej w danym postępowaniu decyzji).
Po czwarte, słuszne jest twierdzenie organu, że skarżący występując z żądaniem wznowienia postępowania powołuje się wprawdzie na przepisy prawa, w których ujęte zostały konkretne przesłanki wznowienia (jak wyżej), jednakże uzasadnia swoje żądanie w sposób, który prowadzi do wniosku, że w istocie nie mamy do czynienia z przesłankami wznowieniowymi. Skarżący w swoim żądaniu powołuje podstawy wznowieniowe jednak samo przywołanie określonego przepisu prawa nie jest jednoznaczne z tym, że wniosek o wznowienie opiera się na którejś z ustawowych przesłanek. W tej sprawie skarżący nie zgadza się z decyzją o odmowie przyznania mu nagrody rocznej i instytucję wznowienia postępowania stara się zastosować w celu umożliwienia badania sprawy po raz kolejny ad meritum. Takie działanie jest jednak niedopuszczalne.
Po piąte, odnosząc się do stanowiska skarżącego o niezgodności z prawem decyzji z dnia [...] marca 2018 r. (ale także w kontekście wskazywanej przesłanki z art. 145 § 1 pkt 7 K.p.a.), to nie można pominąć, że w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] marca 2018 r. wypowiedziały się Sądy obu instancji, uznając, że skarga, jaki i następnie skarga kasacyjna wniesione przez skarżącego, pozbawione są usprawiedliwionych podstaw. Na mocy art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej, jako: P.p.s.a.) prawomocny wyrok wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Wyrok oddalający skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji oznaczał, że zaskarżony akt został mocą tego orzeczenia uznany za zgodny z prawem. Sąd oddala skargę, jeżeli postanowienie (decyzja) nie narusza prawa w zakresie określonym w art. 145 powyższej ustawy. Istotną treścią wyroku oddalającego skargę jest ustalenie, że kontrolowany akt administracyjny nie był prawnie wadliwy z punktu widzenia kryteriów zgodności z prawem (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. Tadeusza Wosia, wyd. LexisNexis, Warszawa 2005, s. 513 i nast.).
Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Sąd w tej sprawie nie dopatrzył się żadnego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności. Postanowienie o odmowie wznowienia postępowania jest prawidłowe.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.