II SA/Wa 98/05

II SA/Wa 98/05 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-10-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-01-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Bronisław Szydło /przewodniczący sprawozdawca/
Eugeniusz Wasilewski
Przemysław Szustakiewicz
Symbol z opisem
647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
Skarżony organ
Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bronisław Szydło (spr.), Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski, Asesor WSA, Przemysław Szustakiewicz, Protokolant Monika Niewińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2005 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ochrony danych osobowych - oddala skargę -
Uzasadnienie
Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych decyzją nr [...] z dnia [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 w związku z art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 18 ust. 1 pkt 1, art. 22 i art. 26 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (tekst. jedn.: Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 z późn. zm.), utrzymał w mocy swoją poprzednią decyzję nr [...] z dnia [...]., którą nakazano Spółce z o.o. "C. " z siedzibą w W. usuniecie uchybień w procesie przetwarzania danych osobowych poprzez zaprzestanie zbierania danych osobowych w zakresie wizerunku, rysopisu, stanu cywilnego oraz poprzednich miejsc zameldowania, od dnia kiedy decyzja ta stanie się ostateczna.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółka z o.o. "C. " z siedzibą w W. wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z [...]., zarzucając:
─ naruszenie art. 61 § 4 oraz art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez niezawiadomienie strony o wszczęciu postępowania administracyjnego, co uniemożliwiło jej czynny udział w tym postępowaniu, a w szczególności obronę swojego interesu i realizacji związanego z tym prawa do wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji,
─ wydanie decyzji administracyjnej bez wszczęcia postępowania administracyjnego w trybie art. 17 ust. 1 powołanej ustawy o ochronie danych osobowych. Zdaniem skarżącego, wniosek inspektora przeprowadzającego czynności kontrolne, o których mowa w powołanym przepisie (art. 17 ust. 1), powinien znajdować się w aktach sprawy, bowiem jego konsekwencją jest wszczęcie postępowania administracyjnego i związany z tym obowiązek zawiadomienia stron postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ, powołując dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne, wnosił o jej oddalenie.
Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Na wstępie należy zaznaczyć, że zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej.
Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.
Rozpatrując niniejszą skargę Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.
Nietrafny jest zarzut naruszenia art. 61 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, bowiem zawiadomienie o wszczęciu postępowania z dnia 7 marca 2002 r. organ skierował do P. z o.o. z siedzibą w W. przy ul. K., której następcą prawnym jest skarżący. Z uwagi na przejęcie P. Spółki z o.o. przez "C. " Sp. z o.o., skarżący wstąpił w prawa i obowiązki przejętej spółki.
W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania zawarte jest pouczenie o przysługujących stronie uprawnieniach wynikających z art. 10 § 1 oraz art. 73 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Wbrew zarzutom skarżącego, postępowanie wszczęte przez organ, zgodnie z powołanym zawiadomieniem, nie zostało zakończone decyzją Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych nr [...] z dnia [...], utrzymującą w mocy jego poprzednią decyzję nr [...] z dnia [...]., którą nakazał przywrócenie obecnemu skarżącemu stanu zgodnego z prawem w procesie przetwarzania danych osobowych, poprzez przetwarzanie danych osobowych abonentów w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne do zawarcia umowy o abonament i jej wykonania, stosownie do art. 26 ust. 1 pkt 3 ustawy o ochronie danych osobowych. Bowiem na decyzję tę (z dnia [...].) "C. " Sp. z o.o. złożyła skargę dnia 30 grudnia 2002 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skargi tej do końca 2003 r. Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznał. W związku ze zmianą struktury sądownictwa administracyjnego, na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).
Stosownie do postanowień art. 13 § 2 powołanej ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z § 1 pkt 13 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. – w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 72, poz. 652), właściwym do rozpoznania tej skargi był Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Sąd ten wyrokiem z dnia 22 stycznia 2004 r., sygn. akt II SA 3498/02 uchylił tę decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...]., a w uzasadnieniu podniósł, że Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych w zaskarżonych decyzjach nie wskazał konkretnych czynności, jakie w ramach uchybień miałby podjąć "C. " Sp. z o.o., lecz oznaczył je nieprecyzyjnie poprzez odesłanie do art. 26 ust. 1 pkt 3 ustawy o ochronie danych osobowych. Zobowiązał więc ten organ do dokładnego określenia takich działów, które spowodowałyby, aby zbierane przez skarżącego dane były merytorycznie poprawne i adekwatne w stosunku do celów, w jakich są przetwarzane. Zgodnie z tymi wytycznymi Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych wydał decyzję z dnia [...] utrzymaną w mocy zaskarżoną obecnie decyzją. Nie można zatem zgodzić się z zarzutem, że skarżący został pozbawiony możliwości czynnego udziału w postępowaniu i realizacji związanego z tym prawa do wypowiedzenia się skarżącego przed wydaniem decyzji.
Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut braku w aktach sprawy "wniosku" inspektora przeprowadzającego czynności kontrolne do Generalnego Inspektora z powołaniem w uzasadnieniu tego zarzutu treści art. 17 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych. Ustawodawca w treści tego przepisu nie zawarł bowiem wymogu wystąpienia przez inspektora do Generalnego Inspektora w formie "wniosku". Przepis ten jedynie stanowi, że inspektor, który na podstawie wyników kontroli stwierdzi naruszenie przepisów o ochronie danych osobowych, występuje do Generalnego Inspektora o zastosowanie środków, o których mowa w art. 18 ustawy. Przepis ten nie określa więc w jakiej formie inspektor występuje do Generalnego Inspektora o zastosowanie sankcji określonych w powołanym art. 18 ustawy.
W aktach sprawy znajduje się natomiast pełna dokumentacja z przeprowadzonych przez inspektora czynności w kontrolowanej jednostce – "C. " Sp. z o.o.
Powoływanie się zatem na art. 17 ust. 1 tej ustawy nie znajduje uzasadnienia.
W tym stanie sprawy uznając, że wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło bez naruszenia prawa materialnego, jak i przepisów postępowania administracyjnego, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, na mocy art. 151 w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), skargę jako nieuzasadnioną należało oddalić.