II SA/Wa 970/18

II SA/Wa 970/18 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2019-04-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2018-06-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Wieczorek
Danuta Kania
Ewa Radziszewska-Krupa /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Sygn. powiązane
III OSK 1541/21 - Wyrok NSA z 2022-11-03
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 2096
art. 113 par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2018 poz 1302
art. 170
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (spr.), Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Protokolant ref. stażysta Paulina Lichowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi W. K. na rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe oddala skargę
Uzasadnienie
1. Komendant [...] Policji (zwany dalej: "[...]") rozkazem personalnym z [...] kwietnia 2018r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013r., poz. 267 ze zm., zwany dalej: "k.p.a.") uchylił rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji Powiatu [...] z siedzibą w [...] (zwany dalej: KPP) z [...] kwietnia 2014r. nr [...], w części dotyczącej składników uposażenia, w związku z mianowaniem W. K. (zwany dalej "Skarżącym") na stanowisko Kierownika Ogniwa Patrolowo-interwencyjnego Komisariatu Policji w [...] od dnia mianowania - [...] kwietnia 2014r. ustalił 6 grupę uposażenia zasadniczego - 2.670 zł, z mnożnikiem 1,75 kwoty bazowej, z dodatkiem funkcyjnym 1.000 zł i dodatkiem [...]; w pozostałej części zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy.
W uzasadnieniu organ wskazał następujący stan faktyczny i prawny.
KPP ww. rozkazem personalnym z [...] kwietnia 2014r., powołując w podstawie prawnej art. 6e ust. 3, art. 32 ust. 1, art. 38 ust. 2 pkt 5, art. 101 ust. 1, art. 104 ust. 3 i 4, art. 106 ust. 2 ustawy o Policji z 6 kwietnia 1990r. (Dz.U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm., zwana dalej: "u.P.") i § 1 ust. 1, § 9 ust. 1 i 2 oraz art. 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. z 2001 r. Nr 152, poz. 1732 ze zm., zwane dalej: "rozporządzeniem z 2001 r.") mianował Skarżącego z urzędu, [...] kwietnia 2014r. na stanowisko kierownika ([...]) Ogniwa Patrolowo-interwencyjnego Komisariatu Policji w [...] z uposażeniem zasadniczym w 6 (szóstej) grupie - 2.670 zł, z mnożnikiem 1,75 kwoty bazowej, dodatkiem służbowym 1.000 zł i dodatkiem [...]. KPP na mocy art. 108 § 1 k.p.a., nadał ww. decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.
W uzasadnieniu wskazano, że KPP odwołał Skarżącego z zajmowanego stanowiska - Zastępcy Komendanta Komisariatu Policji w [...]- rozkazem personalnym nr [...] i przeniósł do swojej dyspozycji od [...] października 2013r. Powyższe podyktowane było potrzebami służby polegającymi na uaktywnieniu i zdynamizowaniu realizowanych czynności przez policjantów ww. Komisariatu. Skarżącemu, mając na względzie art. 6e ust. 3 u.P., wyznaczono termin rozmowy kadrowej na [...] kwietnia 2014r., w czasie której wyraził on zgodę na mianowanie na stanowisko kierownika ww. Ogniwa.
Skarżący w odwołaniu z [...] kwietnia 2014r. wniósł o uchylenie ww. rozkazu z [...]kwietnia 2014r. w całości, gdyż mianowano Go na stanowisko niższe niż dotychczas zajmowane. Podczas rozmowy, w której wyraził zgodę na mianowanie, był bardzo zdenerwowany i nie wiedział, że konsekwencją mianowania będzie obniżenie uposażenia o 700 zł. Nie działał w warunkach swobody składania oświadczenia woli w rozumieniu art. 82 i art. 84 Kodeksu cywilnego. Mianowanie na ww. stanowisko ze stopniem etatowym aspiranta sztabowego pozbawia go możliwości awansu, gdyż posiada on już stopień podinspektora - wyższy od przewidzianego dla nowego stanowiska. Przy mianowaniu nie wzięto pod uwagę jego kwalifikacji, wynikających z wykształcenia i doświadczenia zawodowego. Organ dopuścił się też naruszenia art. 8 i 107 k.p.a., bo ww. rozkaz nie zawiera uzasadnienia, a także art. 10 k.p.a., bo zawiadomienie o wszczęciu postępowania otrzymał [...] kwietnia 2014r. - po dacie wyznaczonej do stawienia się jednostce ([...] kwietnia 2014r.) i po dacie wydania ww. rozkazu i pokwitowania jego odbioru ([...] kwietnia 2014r.).
[...] rozkazem personalnym z [...] maja 2014r. nr [...], powołując się na art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 k.p.a., utrzymał w mocy ww. rozkaz personalny.
W uzasadnieniu wskazał, że KPP postanowieniem z [...] kwietnia 2014r. nr [...] sprostował oczywistą omyłkę w zakresie przyznania Skarżącemu, na podstawie § 8 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia z 2001 r., dodatku funkcyjnego nie zaś dodatku służbowego - 1.000 zł. [...] wskazał, że Skarżący przed powołaniem na stanowisko służbowe Zastępcy Komendanta Komisariatu Policji w [...] zajmował stanowisko Zastępcy Naczelnika Wydziału Prewencji KPP dla Powiatu [...] w [...], zaszeregowane w 8 grupie uposażenia zasadniczego 2.980 zł, z mnożnikiem 1,95 kwoty bazowej, z dodatkiem funkcyjnym - 1.300 zł i dodatkiem [...], a także stopniem etatowym podinspektora. W związku z upływem 6 miesięcy od dnia odwołania, właściwy przełożony zobowiązany był mianować Skarżącego na stanowisko służbowe, równorzędne z poprzednio zajmowanym, zgodnie z przygotowaniem zawodowym i potrzebami służby. Na stanowisko dotychczas zajmowane przez Skarżącego mianowano jednak innego policjanta, więc po dokonaniu przeglądu stanowisk służbowych, wobec braku możliwości mianowania na stanowisko zaszeregowane w 8 grupie uposażenia zasadniczego, Skarżącego zawiadomiono pismem z [...] marca 2014r. o wszczęciu procedury administracyjnej w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe. Pismo doręczono stronie za pośrednictwem poczty w dniu [...] kwietnia 2014r.
W aktach znajduje się protokół z [...] kwietnia 2014r. z rozmowy przeprowadzonej przez KPP ze Skarżącym, podczas której przełożony wskazał na brak stanowiska równorzędnego do stanowiska dotychczas zajmowanego. Wśród wolnych stanowisk służbowych w strukturze KPP, brak jest stanowiska zastępcy naczelnika lub innego stanowiska równorzędnego, zaszeregowanego w 8 grupie uposażenia zasadniczego. Skarżący po zapoznaniu się z informacją o wakujących stanowiskach oświadczył, że decyzję podejmie [...] kwietnia 2014r.
Zgodnie z protokołem z rozmowy ze Skarżącym [...] kwietnia 2014r., przełożony zaproponował Skarżącemu mianowanie na stanowisko służbowe kierownika ww. Ogniwa, zaszeregowanego w 6 grupie i stopniem etatowym aspiranta sztabowego. Skarżący po zapoznaniu się z protokołem własnoręcznie sporządził adnotację - "Przedstawioną mi propozycję przyjmuję". Treść protokołu odczytano Skarżącemu, który wobec niewniesienia zastrzeżeń podpisał go.
[...] zaznaczył, że Skarżący spełnia wymagania do mianowania na wskazane stanowisko służbowe, bo posiada stosowne wykształcenie, przeszkolenie zawodowe oraz staż służby. Przełożony, mianując Skarżącego na stanowisko kierownika ww. Ogniwa, działał w ramach kompetencji wynikających z art. 32 ust. 1 u.P. i wziął pod uwagę kwalifikacje i doświadczenie zawodowe Skarżącego, które predestynują go do dalszego pełnienia służby na innym stanowisku kierowniczym.
Skarżący w zażaleniu z [...] maja 2014r. wniósł o uchylenie postanowienia KPP z [...] kwietnia 2014r. nr 8 o sprostowaniu w rozkazie personalnym z [...] kwietnia 2014r. oczywistych omyłek pisarskich.
[...] postanowieniem z [...] lipca 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy ww. postanowienie, powołując się na art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 i art. 144 k.p.a.
W uzasadnieniu wskazał, iż KPP prawidłowo zastosował art. 113 § 1 k.p.a. Sprostowaniem objął elementy decyzji omyłkowo wpisane, nie zaś, jak twierdzi strona, mylne ustalenia faktyczne lub błędne zastosowanie przepisu prawnego. Same elementy sprostowania pozostają bez wpływu na wynik sprawy, bo ich zamieszczenie w decyzji było wynikiem niedokładności redakcyjnej organu, mieszczącym się w pojęciu "innych oczywistych omyłek", o którym mowa w ww. przepisie.
Skarżący skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z [...] lipca 2014r. na ww. rozkaz personalny [...] z [...] maja 2014r. zarzucił naruszenie:
I. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:
1) art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. - przez niezebranie i nierozpatrzenie przez [...] w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, a przez to niewykazanie należytej staranności i dbałości o dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz niezamieszczenie uzasadnienia odpowiadającego art. 107 § 3 k.p.a.,
2) art. 7 i art. 8 k.p.a. - przez nierozpoznanie sprawy w sposób wszechstronny i wyczerpujący, w szczególności przez nieuwzględnienie, że ww. rozkaz KPP zawiera wadliwą podstawę prawną,
3) art. 8 w związku z art. 107 § 3 k.p.a. - przez sporządzenie uzasadnienia w sposób, który nie odpowiada ustawowemu wzorcowi, w szczególności przez zdawkowe wyjaśnienie zarzutów podnoszonych w odwołaniu,
4) art. 10 k.p.a. przez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu,
5) art. 108 § 1 k.p.a. w zw. z art. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez utrzymanie w mocy rygoru natychmiastowej wykonalności, mimo braku przesłanek ku temu;
6) art. 138 § 2 k.p.a. - przez brak uchylenia rozkazu personalnego KPP i nie przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, choć wydano go z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy miał istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie,
7) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - przez utrzymanie w mocy rozkazu personalnego KPP, który należało uchylić, gdyż wydano go z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a.
II. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy:
1) art. 38 ust. 2 pkt 5 u.P. - przez jego zastosowanie i przyjęcie, że stanowi on prawidłową podstawę prawną decyzji KPP, gdy nie ma on zastosowania w sprawie, do sytuacji Skarżącego,
2) art. 104 ust. 3 u.P. przez jego zastosowanie i błędne przyjęcie, że stanowi on prawidłową podstawę prawną decyzji KPP, gdy nie znajduje on zastosowania w sprawie i w odniesieniu do sytuacji Skarżącego,
3) § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia z 2001 r. przez jego zastosowanie i błędne przyjęcie przez [...], że stanowi on prawidłową podstawę prawną decyzji KPP, gdy nie znajduje on w ogóle zastosowania w sprawie i w odniesieniu do sytuacji Skarżącego.
Skarżący w związku z ww. zarzutami wniósł o: a) uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego, b) rozważenie przez Sąd możliwości uchylenia decyzji [...], c) wstrzymanie wykonalności przez organ zaskarżonej decyzji, d) ewentualnie, na wypadek nieuwzględnienia przez organ ww. żądania, wstrzymanie przez Sąd wykonalności zaskarżonej decyzji, e) rozpoznanie sprawy w postępowaniu uproszczonym, f) zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 26 maja 2015r. sygn. akt II SA/Wa 1491/14 uchylił ww. rozkazy personalne [...] z [...] maja 2014r. i KPP z [...] kwietnia 2014r. i orzekł o wykonalności zaskarżonego rozkazu.
Z uzasadnienia ww. orzeczenia wynika, że sprawę rozpoznano wspólnie ze sprawą o sygn. akt II SA/Wa 1576/14, w której WSA w Warszawie wyrokiem z 26 maja 2015r. uchylił ww. postanowienie [...] o sprostowaniu podstawy prawnej ww. rozkazu KPP z [...] kwietnia 2014r. oraz ww. postanowienie KPP z [...] kwietnia 2014r., uznając, że doszło do merytorycznej zmiany podstawy rozstrzygnięcia rozkazu o mianowaniu w trybie sprostowania, co było niedopuszczalne. Sprostowanie może dotyczyć jedynie oczywistych omyłek pisarskich. Wady zaskarżonego rozkazu personalnego nie zostały konwalidowane, co obligowało Sąd do uwzględnienia skargi.
WSA w Warszawie w wyroku o sygn. akt II SA/Wa 1491/14 wskazał, że rozpoznając sprawę organ, po uprawomocnieniu się wyroku w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1576/14, wyda ponownie decyzję (rozkaz) w przedmiocie mianowania Skarżącego na stanowisko, w którym wskaże podstawy prawne rozstrzygające. Dopiero wówczas otworzy się droga kontroli rozkazu o mianowaniu na inne stanowisko służbowe.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 11 lipca 2017r. sygn. akt I OSK 2576/15 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.
NSA wskazał, iż Sąd I instancji dopuścił się naruszenia art. 141 § 4 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270, dalej: "P.p.s.a."), bowiem w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku brak jest wyrazu dokonania jakiejkolwiek oceny zaskarżonego rozkazu, w tym odniesienia się do ustaleń poszczególnych faktów dokonanych na podstawie konkretnych dowodów, na podstawie których organ zrekonstruował stan faktyczny sprawy. Brak jest też jakiejkolwiek oceny poprawności zastosowanych przepisów prawa materialnego. Sąd I Instancji swoje rozstrzygnięcie oparł wyłącznie o okoliczność, iż wyrokiem z 26 maja 2015r. sygn. akt II SA/Wa 1576/14, WSA w Warszawie uchylił postanowienie o sprostowaniu zaskarżonego w tej sprawie rozkazu - postanowienie je poprzedzające, co oznacza, że wady zaskarżonego rozkazu personalnego nie zostały konwalidowane. W ocenie NSA nie jest to wystarczający powód i argument mogący uzasadniać twierdzenie, że te rozkazy personalne są wadliwe, tym bardziej, że owe wady nie zostały w sprawie ujawnione. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika zupełnie, jakie jest stanowisko Sądu I instancji co do ustaleń organów Policji dokonanych w toku postępowania i wyrażonego w zaskarżonym rozkazie personalnym stanowiska. Z podanych powodów uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie odpowiada wymogom formalnym.
NSA wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę, WSA w Warszawie dokona analizy poprawności zebranego w tej sprawie materiału dowodowego, ustaleń faktycznych i ich subsumpcji pod przepis prawa materialnego, odnosząc się do zarzutów, jakie Skarżący zgłosił w tym zakresie. Badaniem obejmie także wszelkie istotne dla sprawy okoliczności faktyczne i prawne. Przede wszystkim rozważy, czy podstawa prawna rozkazu personalnego z [...] kwietnia 2014r. jest poprawna, a jeśli nie, to czy mimo tego zaskarżony rozkaz personalny odpowiada prawu.
WSA w Warszawie, po ponownym rozpoznaniu sprawy, wyrokiem z 19 grudnia 2017r. sygn. akt II SA/Wa 1630/17, który stał się prawomocny, uchylił rozkaz personalny [...] z [...] maja 2014r. nr [...], wskazując m.in., że [...] w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego zasadnie wskazał, że policjant obejmujący stanowisko na podstawie powołania nie ma gwarancji, że po odwołaniu z tego stanowiska obejmie stanowisko równorzędne stanowisku z powołania, jednakże odwołany funkcjonariusz nie traci gwarancji mianowania na stanowisko równorzędne wobec zajmowanego przed powołaniem. Przy mianowaniu wcześniej odwołanego policjanta na nowe stanowisko służbowe organ winien zatem uwzględnić parametry stanowiska służbowego, jakie ten zajmował w służbie przed objęciem stanowiska z powołania. Dopiero zatem w sytuacji, gdy mianowanie na stanowisko równorzędne wobec stanowiska zajmowanego przed powołaniem nie jest możliwe, w grę wchodzi mianowanie funkcjonariusza na stanowisko nie spełniające wymogów równorzędnego, a przy tym najbardziej zbliżone do poprzednio zajmowanego w strukturze organizacyjnej.
WSA w Warszawie podzielił również ocenę [...], że w sprawie nie znajduje zastosowanie art. 103 ust. 1 u.P., w myśl którego policjant przeniesiony na stanowisko służbowe zaszeregowane do niższej grupy uposażenia zasadniczego zachowuje prawo do stawki uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku, do czasu uzyskania wyższej stawki według stanowiska służbowego. Powołany przepis dotyczy funkcjonariuszy Policji przenoszonych na inne stanowiska służbowe, zaszeregowane do niższej grupy uposażenia po uprzednim zwolnieniu ich z zajmowanego stanowiska z mianowania, a nie mianowania funkcjonariuszy, którzy zostali uprzednio odwołani ze stanowiska zastępcy komendanta, a zatem ze stanowiska z powołania, a następnie przeniesieni do dyspozycji przełożonego, uprawnionego do odwołania ze stanowiska.
W ocenie WSA w Warszawie w sprawie uzasadnione jest stanowisko [...], że właściwy przełożony, mianując Skarżącego na stanowisko Kierownika ww. Ogniwa, działał w ramach posiadanych kompetencji, wynikających z art. 32 ust. 1 u.P. Organ wziął przy tym pod uwagę fakt braku stanowiska równorzędnego do stanowiska zastępcy naczelnika wydziału komendy powiatowej Policji, zajmowanego przez Skarżącego przed powołaniem na stanowisko zastępcy komendanta komisariatu, a także wakujące aktualnie stanowiska w strukturze KPP. Uwzględnił również wykształcenie, przeszkolenie zawodowe oraz staż służby wymienionego i zasadnie stwierdził, że są one adekwatne do dalszego pełnienia służby na innym stanowisku kierowniczym. WSA w Warszawie stwierdził też, że [...], utrzymując w mocy ww. rozkaz personalny z [...] kwietnia 2014r., wadliwie zaakceptował błędy zaistniałe w podjętym rozstrzygnięciu obejmującym w szczególności określenie składników uposażenia na stanowisku, na które został mianowany Skarżący. Z materiału dowodowego wynika organ mianował Skarżącego na opisane wyżej stanowisko w następstwie wyrażenia przez Skarżącego zgody (art. 38 ust. 4 u.P.), co zostało uwidocznione w treści protokołu z przeprowadzonej rozmowy z przełożonym z [...] kwietnia 2014r. W ocenie Sądu organ pierwszej instancji nieprawidłowo orzekł, że mianuje wymienionego "z urzędu" [...] kwietnia 2014r. na wskazane wyżej stanowisko. Sąd zaznaczył przy tym, że określając mnożnik kwoty bazowej organ wskazał wartość 1,75, zaś słownie jeden i "trzydzieści pięć setnych", wadliwie również uznał, że na stanowisku kierownika ogniwa przysługuje dodatek służbowy, gdy na tym stanowisku przysługuje funkcjonariuszowi dodatek funkcyjny, o czym stanowi załącznik nr 4 do rozporządzenia z 2001 r.
Sąd wskazał ponadto, że wadliwości rozkazu personalnego nr [...] dostrzegł organ I instancji, jednak błędnie uznał, że podlega on sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 k.p.a. i wydał postanowienie z [...] kwietnia 2014r., utrzymane w mocy przez [...] postanowieniem z [...] lipca 2014r. Sąd stwierdził, że na ww. postanowienie z [...] kwietnia 2014r. wyeliminowane z obrotu prawnego, powołał się [...] w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego z [...] maja 2014r., wskazując, iż organ I instancji sprostował oczywistą omyłkę w zakresie przyznania wymienionemu na podstawie § 8 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia z 2001r. dodatku funkcyjnego nie zaś dodatku służbowego. W tym stanie rzeczy zaskarżony rozkaz personalny [...] podlegał uchyleniu jako wydany z naruszeniem przepisów procesowych, a w konsekwencji przepisów prawa materialnego, tj. u.P. oraz rozporządzenia z 2001 r. Sąd zaznaczył przy tym, że u podstaw takiego rozstrzygnięcia legły przede wszystkim błędy o charakterze merytorycznym, nie zaś sam fakt powołania wadliwej podstawy w rozkazie personalnym organu I instancji z [...] kwietnia 2014r. Zgodnie bowiem z ugruntowaną linią orzeczniczą sądów administracyjnych decyzja administracyjna, która nie zawiera powołania istniejącej podstawy prawnej, określa ją ogólnikowo lub błędnie, nie jest decyzją wydaną bez podstawy prawnej. W takim przypadku podstawa prawna istnieje, lecz nie ma o niej prawidłowej informacji w decyzji. Samo błędne powołanie podstawy prawnej w decyzji nie czyni tej decyzji wadliwą w stopniu kwalifikującym do eliminacji z obrotu prawnego, jeśli pozostałe jej elementy nie zawierają innych istotnych wadliwości merytorycznych. Sąd wskazał, że organ odwoławczy, ponownie rozpoznając sprawę, jeszcze raz oceni rozkaz personalny KPP z [...] kwietnia 2014r., mając na względzie wskazane wyżej uchybienia.
[...], po ponownym rozpoznaniu sprawy, wydał zaskarżony w rozpoznawanej sprawie rozkaz personalny z [...] kwietnia 2018r. nr 8/s, wskazując, że uwzględnił ocenę prawną i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone przez WSA w Warszawie w prawomocnym wyroku z 19 grudnia 2017r. sygn. akt II SA/Wa 1630/17.
[...] wskazał, że Skarżący rozkazem personalnym KPP z [...] października 2013r. nr [...] został z [...] października 2013r. odwołany z zajmowanego stanowiska Zastępcy Komendanta Komisariatu Policji w [...] i [...] października 2013r. przeniesiony do dyspozycji przełożonego, uprawnionego do odwołania. Zgodnie z decyzją policjantowi na podstawie art. 6e ust. 3 u.P. przysługiwało przez okres 6 miesięcy prawo do uposażenia w wysokości przysługującej przed odwołaniem. Policjant nie skorzystał z prawa odwołania, wskutek czego decyzja stała się ostateczna. Przed powołaniem na ww. stanowisko służbowe Skarżący zajmował stanowisko Zastępcy Naczelnika Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji dla Powiatu [...] z siedzibą w [...], zaszeregowane w 8 grupie uposażenia zasadniczego 2.980 zł, z mnożnikiem 1,95 kwoty bazowej, z dodatkiem funkcyjnym 1.300 zł i dodatkiem [...], a także stopniem etatowym podinspektora.
KPP w związku z upływem 6 miesięcy od dnia odwołania, zobowiązany był mianować Skarżącego na stanowisko służbowe, równorzędne z poprzednio zajmowanym, zgodnie z przygotowaniem zawodowym i potrzebami służby. Na stanowisko, na które Skarżący był poprzednio mianowany, został mianowany inny policjant, KPP, po przeglądzie stanowisk służbowych, wobec braku możliwości mianowania na stanowisko zaszeregowane w 8 grupie uposażenia zasadniczego, wystosował do Skarżącego pismo z [...] marca 2014r., którym zawiadomił o wszczęciu procedury administracyjnej w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe. Wobec braku wolnego stanowiska etatowego Zastępcy Naczelnika Wydziału Prewencji, a także stanowiska równorzędnego - zaszeregowanego w tej samej grupie uposażenia zasadniczego, KPP zobowiązany był do mianowania Skarżącego na najwyższe względem zajmowanego przed powołaniem, wolne stanowisko służbowe. Z przeglądu kadrowego, zawartego w protokołach, o których mowa wyżej, wynika, że najwyższym wolnym stanowiskiem etatowym w stosunku do zajmowanego przed powołaniem, było wolne stanowisko również o charakterze kierowniczym - Kierownika ww. Ogniwa, zaszeregowane w 6 grupie uposażenia zasadniczego. Skarżący spełniał wymagania do mianowania na wskazane stanowisko służbowe, gdyż posiadał stosowne wykształcenie, przeszkolenie zawodowe oraz staż służby, wymagane przepisami rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 19 czerwca 2007r. w sprawie wymagań w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych i stażu służby, jakim powinni odpowiadać policjanci na stanowiskach komendantów Policji i innych stanowiskach służbowych oraz warunków ich mianowania na wyższe stanowisko służbowe (Dz.U. Nr 123, poz. 857, ze zm.).
KPP, mianując Skarżącego, pozostającego w jego dyspozycji po odwołaniu [...] kwietnia 2014r. na stanowisko Kierownika ww. Ogniwa, działał w ramach posiadanych kompetencji, wynikających z art. 32 ust. 1 u.P. KPP, jako organ administracji rządowej, jest odpowiedzialny za ochronę bezpieczeństwa i porządku publicznego na terenie podległego mu rejonu służbowego, a jednocześnie zobowiązany jest do prawidłowej realizacji ustawowych zadań Policji, uwzględniającej interes społeczny, tożsamy z interesem służby. Organ wziął przy tym pod uwagę kwalifikacje oraz doświadczenie zawodowe strony, które predestynują Skarżącego do dalszego pełnienia służby na innym stanowisku kierowniczym Komisariatu Policji w [...]. Zaskarżony rozkaz personalny stanowi element realizacji prerogatyw przełożonego, polegających na kształtowaniu struktur podległej jednostki oraz prowadzeniu polityki kadrowej w sposób najbardziej odpowiadający efektywnej realizacji ustawowych zadań i obowiązków Policji. Ma on także na celu jak najlepsze wykonywanie zadań nałożonych na Policję przez ustawę, tj. zapewnienie ochrony, bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Realizacja bowiem tych celów następuje także poprzez kształtowanie struktur Policji oraz sytuacji kadrowej w sposób najbardziej, według założeń kierownictwa, odpowiadający potrzebom realizacji zadań Obowiązków służbowych.
[...], uwzględniając powyższe stwierdził, iż argumenty strony zawarte w odwołaniu, w szczególności odnoszące się do braku zgody strony na mianowanie, posiadanych kwalifikacji oraz doświadczenia zawodowego, czy też naruszenia zasady ogólnej - czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym, nie zasługują na uwzględnienie. Trudno przyjąć, aby wyższy oficer Policji, posiadający wieloletni staż służby, piastujący w przeszłości tak odpowiedzialne stanowiska kierownicze, jako zastępca naczelnika wydziału komendy powiatowej Policji czy zastępca komendanta komisariatu Policji, podczas rozmowy kadrowej, podpisując własnoręcznie protokół sporządzony z czynności, nie zdawał sobie sprawy z tego, jakie nowe stanowisko służbowe zostało mu zaproponowane. Tym bardziej, że na prośbę strony decyzję w przedmiocie przyjęcia stanowiska odłożono do dnia następnego. Ponadto, w związku z posiadanymi przez stronę kwalifikacjami i doświadczeniem zawodowym, za niewiarygodne uznać należy, aby wymieniony wiedząc, że propozycja dotyczy mianowania na niższe stanowisko służbowe, nie był świadomy konsekwencji w postaci obniżenia uposażenia.
[...], odnosząc się do podnoszonej przez Skarżącego kwestii istnienia wakatu na uprzednio zajmowanym stanowisku służbowym, od [...] października 2013r. oraz w trakcie przeniesienia do dyspozycji, stwierdził należy, że KPP zobowiązany był uwzględnić stan faktyczny i prawny istniejący w dacie orzekania. Stąd zarzuty odnoszące się do istnienia wolnych stanowisk w datach wcześniejszych niż data wydania zaskarżonej decyzji nie mogą zostać uwzględnione.
[...], odnosząc się do kwestii pozbawienia strony możliwości awansu w stopniu służbowym, wskazał, iż Skarżący posiada stopień służbowy podinspektora Policji, który jest stopniem etatowym, a zatem docelowym - najwyższym przewidywanym przez ustawę na stanowiskach, które uprzednio zajmował.
[...], odnosząc się do zarzutu nieuzasadnionego nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, stwierdził, za orzeczeniami sądów administracyjnych, że co do zasady ważnym interesem społecznym uprawniającym do zastosowania rygoru natychmiastowej wykonalności jest potrzeba zapewnienia jednostkom organizacyjnym Policji odpowiedniej obsady kadrowej w celu zapewnienia właściwej realizacji ustawowych zadań Policji, Oznacza to, że zastosowanie w rozkazie personalnym o mianowaniu policjanta na stanowisko służbowe, zwłaszcza kierownicze, w związku z koniecznością zapewnienia prawidłowej realizacji ustawowych zadań Policji i funkcjonowania jednostki Policji, rygoru natychmiastowej wykonalności jest dopuszczalne i mieści się w przesłance ważnego interesu społecznego, o którym mowa wart. 108 § 1 k.p.a.
[...], mając na uwadze ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone przez WSA w Warszawie we wskazanym wyżej prawomocnym wyroku, stwierdził, Skarżącemu, mianowanemu na podstawie art. 32 ust. 1 u.P., na stanowisko służbowe Kierownika ww. Ogniwa przysługiwały następujące składniki uposażenia: 6 (szósta) grupa uposażenia zasadniczego - 2.670 zł, z mnożnikiem 1,75 kwoty bazowej, dodatek funkcyjny - 1.000 zł, przyznany na podstawie § 8 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia z 2001 r. oraz dodatek [...]. KPP w rozkazie personalnym błędnie wskazał jako podstawę prawną art. 38 ust, 2 pkt 5 u.P. oraz § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia z 2001 r., ale, jak wskazał WSA w Warszawie, samo błędne powołanie podstawy prawnej w decyzji nie czyni tej decyzji wadliwą w stopniu kwalifikującym do eliminacji z obrotu prawnego.
2. Skarżący w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z [...] maja 2018r. wniósł o: a) uchylenie ww. rozkazów personalnych: [...] z [...] kwietnia 2018r i KPP z [...] kwietnia 2014r. nr [...] (art. 135 P.p.s.a.); b) na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów: -zaświadczenia z [...] kwietnia 2018r. - na okoliczność, że w chwili rozmowy ze Skarżącym z [...] kwietnia 2014r. w przedmiocie jego mianowania, z której sporządzono protokół, Skarżący przebywał na zwolnieniu lekarskim - pisma KPP z [...] stycznia 2014r. w sprawie udzielenia urlopu - na okoliczność tego, że w chwili sporządzenia i wysłania Skarżącemu zawiadomienia o wszczęciu ww. postępowania Skarżący przebywał na urlopie wypoczynkowym; c) rozpoznanie sprawy na rozprawie; d) na podstawie art. 200 P.p.s.a w zw. z 205 § 2 P.p.s.a - zasądzenie od [...] na rzecz Skarżącego kosztów postępowania sądowo-administracyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego oraz wg norm przepisanych oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa - 17,00 zł i innych wydatków w postaci kosztów znaków pocztowych.
Skarżący zarzucił organowi naruszenie:
I. przepisów prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.):
1) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. - przez niepodjęcie przez organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności zaniechanie wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy, dotyczących tego czy Skarżący zdawał sobie sprawę, że zaproponowane mu stanowisko wiąże się z wypłatą niższego uposażenia i dotyczących tego, w jakich okolicznościach wszczęto i prowadzono postępowanie administracyjne i dlaczego Skarżącego mianowano na stanowisko kierownika ww. Ogniwa, choć posiadał stopień podinspektora,
2) art. 10 § 1 k.p.a. - przez niepoinformowanie Skarżącego o rozpoczęciu i zakończeniu postępowania administracyjnego, a także nie wyznaczenie Skarżącemu terminu do wypowiedzenia się, co do zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz zgłoszenia swoich wniosków dowodowych, a w konsekwencji niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym;
3) art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. - przez nie odniesienie się przez [...] do wszystkich argumentów odwołania, a w szczególności arbitralne stwierdzenie, że w sprawie nie doszło do naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu oraz, że Skarżący wyraził zgodę na przeniesienie go na niższe stanowisko służbowe.
II. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a.):
1) art. 104 ust. 3 u.P. i § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia z 2001r. - przez ich zastosowanie i w konsekwencji błędne przyjęcie, że stanowią one prawidłową podstawę prawną ww. rozkazu z [...] kwietnia 2014r., gdy nie mają one zastosowania w okolicznościach sprawy;
2) art. 38 ust. 2 pkt 5 u.P. - przez błędną wykładnie polegającą na przyjęciu, że przepis ten nie znajduje zastosowania do policjantów odwołanych ze stanowiska zajmowanego z powołania i przeniesionych do dyspozycji przełożonego, gdy należy go interpretować, w ten sposób, że ma on zastosowanie do Skarżącego;
3) art. 103 § 1 u.P. - przez jego niezastosowanie i naruszenie prawa Skarżącego do stawki uposażenia pobieranego na stanowisku zajmowanym przed powołaniem, gdy nie było możliwe mianowanie Skarżącego na stanowisko równorzędne wobec stanowiska zajmowanego przez niego przed objęciem stanowiska z powołania.
Skarżący w uzasadnieniu stwierdził, że organy administracyjne nie dokonały wszelkich czynności niezbędnych do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, mającego istotne znaczenie w sprawie. Nie ustaliły m in. okoliczności, w jakich wszczęto postępowanie i jak je przeprowadzono. Zawiadomienie dotyczące wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie mianowania po upływie okresu przebywania w dyspozycji sporządzono [...] marca 2014r., a więc kiedy Skarżący przebywał na urlopie wypoczynkowym. W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania w przedmiocie mianowania Skarżącego wezwano do stawiennictwa w KPP [...] kwietnia 2014r., ale zawiadomienie otrzymał po wyznaczonym mu terminie stawiennictwa - dopiero [...] kwietnia 2014r. W aktach sprawy znajduje się notatka służbowa, z której wynika, że [...] marca 2014r. wysłano Skarżącemu zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego, a telefonicznie poinformowano Go o tym [...] marca 2014r. Skarżący zaprzeczył, by taka rozmowa miała miejsce. Notatkę służbową sporządzono [...] kwietnia 2014r. - miesiąc po tym, kiedy rzekoma rozmowa telefoniczna miała miejsce. Wiarygodność ww. notatki powinna zostać oceniona w postępowaniu.
Skarżący zwrócił też uwagę, że od [...] marca do [...] kwietnia 2014r., a momencie przeprowadzenia rozmów dotyczących mianowania go na stanowisko służbowe, przebywał na zwolnieniu lekarskim. Z protokołu z [...] kwietnia 2014r. nie wynika by przedstawiono mu "warunki płacowe" na zaproponowanym mu stanowisku. Skarżący nie zdawał sobie sprawy, że zaproponowane mu stanowisko będzie wiązało się z dużo niższym uposażeniem. Sposób wyliczenia uposażenia jest dość skomplikowany, regulują go przepisy ustawy pragmatycznej i akty wykonawcze, jego wysokość zależy od wielu czynników. Dlatego nie zgodził się z twierdzeniem organu, że zdawał sobie sprawę, że faktyczna wysokość wypłacanego mu uposażenia będzie niższa od tej, którą otrzymywał dotychczas. O wysokość uposażenia dowiedział się z ww. rozkazu KPP z [...] kwietnia 2014 r.
W ocenie Skarżącego organy nie wyjaśniły również, dlaczego zaproponowano, a następnie mianowano go na stanowisko kierownika ww. Ogniwa, na którym stosownie do treści protokołu z [...] kwietnia 2014r. wymagany był stopień aspiranta sztabowego. A tym samym przeniesiono go na niższe stanowisko służbowe niż dotychczas zajmowane. W chwili mianowania posiadał stopień podinspektora, a z treści ww. protokołu wynika, że wówczas wolne było stanowisko odpowiednie do posiadanego przez Skarżącego stopnia - Naczelnika Wydziału Prewencji i Naczelnika Wydziału Dochodzeniowo - Śledczego. Organ nie tylko nie zaproponował mu ww. stanowisk, ale nie wyjaśnił dlaczego tego nie zrobił. Skarżącego pozbawiono też możliwości czynnego udziału w postępowaniu, bo pismo z zawiadomieniem o wszczęciu postępowania i wyznaczeniem terminu spotkania ([...] kwietnia 2014r.) organ sporządził 6 dni przed wyznaczonym terminem spotkania ([...] marca 2014r.) i doszło do Skarżącego po terminie wyznaczonego spotkania ([...] kwietnia 2014r.), a nawet po terminie sporządzenia rozkazu personalnego ([...] kwietnia 2014r.). Skarżącego nie powiadomiono więc o wszczęciu wobec niego postępowania, w sposób umożliwiający mu faktyczny, a nie tylko pozorny udział w postępowaniu. Ponadto przed wydaniem ww. rozkazu z [...] kwietnia 2014r. KPP nie dał Skarżącemu możliwości wypowiedzenia się, co do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Dzień po spotkaniu, które odbyło się [...] kwietnia 2014r., gdy Skarżący przebywał na zwolnieniu lekarskim, wydano rozkaz personalny dotyczący mianowania ([...] kwietnia 2014r.). Organ uniemożliwił więc stronie złożenie własnych wniosków dowodowych, które jak wykazano w pkt II uzasadnienia skargi mogłyby prowadzić do odmiennego ustalenia faktycznego w sprawie.
Skarżący zaznaczył, że w momencie wysyłania zaskarżonego rozkazu z [...] kwietnia 2018r. miał ustanowionego pełnomocnika - radcę prawną A. T., ale doręczono go Skarżącemu, a nie pełnomocnikowi.
[...] nie odniósł się do wszystkich argumentów podniesionych w odwołaniu, a w uzasadnieniu decyzji wskazał jedynie, iż zarzut naruszenia zasady czynnego udział strony w postępowaniu administracyjnym nie zasługuje na uwzględnienie.
3. [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
4. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym Skarżący cofnął ww. wniosek o przeprowadzenie dowodów zawarty w skardze.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
1. skarga nie ma uzasadnionych podstaw.
2. Sąd wskazuje, że stosownie do art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.
Zgodnie z art. 170 P.p.s.a orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowo, w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.
Sąd rozpoznający obecnie sprawę stwierdza, że sytuacja zmiany stanu faktycznego czy też stanu prawnego w stopniu powyżej wskazanym nie występuje w sprawie.
Sąd wskazuje ponadto, że mając powyższe przepisy na względzie i oceniając legalność wydanego w sprawie przez [...], zaskarżonego rozkazu personalnego z [...] kwietnia 2018r., na mocy którego uchylono ww. rozkaz personalny KPP z [...] kwietnia 2014r. jedynie w części dotyczącej składników uposażenia, w związku z mianowaniem W. K. (zwany dalej "Skarżącym") na stanowisko Kierownika Ogniwa Patrolowo-interwencyjnego Komisariatu Policji w [...] i od dnia mianowania - [...] kwietnia 2014r. ustalił 6 grupę uposażenia zasadniczego - 2.670 zł, z mnożnikiem 1,75 kwoty bazowej, z dodatkiem funkcyjnym 1.000 zł i dodatkiem [...]; zaś w pozostałej części rozkaz personalny z [...] kwietnia 2014r. utrzymano w mocy - uznaje, że odpowiadał on prawu.
Warto przytoczyć wykładnię i ocenę prawną zawartą w wiążącym w sprawie wyroku WSA w Warszawie z 19 grudnia 2017r. sygn. akt II SA/Wa 1630/17.
Sąd w uzasadnieniu wyżej wymienionego, prawomocnego orzeczenie wskazał, którym związany był zarówno [...], jak i skarżący, który nie zdecydował się na wniesienie skargi kasacyjnej od tego wyroku, że w okolicznościach sprawy znajduje zastosowanie art. 6e u.P, który stanowi, iż komendant powiatowy Policji może odwołać funkcjonariusza ze stanowiska, o którym mowa m.in. w art. 6d ust. 2 (zastępcy komendanta komisariatu Policji) w każdym czasie (ust. 1). Policjanta odwołanego ze stanowiska przenosi się do dyspozycji przełożonego policjanta uprawnionego do odwołania ze stanowiska, przy czym policjant przez okres 6 miesięcy ma prawo do uposażenia w wysokości przysługującej przed odwołaniem (ust. 3). Komendant Powiatowy Policji, zgodnie ze swoimi uprawnieniami, mianuje policjanta odwołanego ze stanowiska służbowego, który pozostawał w jego dyspozycji, na nowe stanowisko służbowe (art. 32 ust. 1 ww. ustawy). Wskazany przepis nie określa przy tym precyzyjnie warunków, jakim powinno odpowiadać to nowe stanowisko służbowe, a więc czy ma być to stanowisko wyższe, równorzędne lub niższe. Natomiast obowiązująca przez okres 6 miesięcy od daty odwołania ochrona wysokości uposażenia jest przewidzianym w ustawie przywilejem, przysługującym osobom odwołanym z funkcji, w tym przypadku zastępcy komendanta komisariatu Policji.
Sąd ponadto wyraził przekonanie w ww., prawomocnym wyroki, że [...] zasadnie wskazał w uzasadnieniu rozkazu personalnego z [...] maja 2014r.( że policjant obejmujący stanowisko na podstawie powołania nie ma gwarancji, że po odwołaniu z tego stanowiska obejmie stanowisko równorzędne stanowisku z powołania, jednocześnie jednak odwołany funkcjonariusz nie traci gwarancji mianowania na stanowisko równorzędne wobec zajmowanego przed powołaniem. Przy mianowaniu wcześniej odwołanego policjanta na nowe stanowisko służbowe organ winien zatem uwzględnić parametry stanowiska służbowego, jakie ten zajmował w służbie przed objęciem stanowiska z powołania. Dopiero w sytuacji, gdy mianowanie na stanowisko równorzędne nie jest możliwe, w grę wchodzi mianowanie funkcjonariusza na stanowisko nie spełniające wymogów równorzędnego, a przy tym najbardziej zbliżone do poprzednio zajmowanego w strukturze organizacyjnej.
Zdaniem Sądu prawidłowo również zauważył organ odwoławczy, że w sprawie nie znajduje zastosowania art. 103 ust. 1 u.P., w myśl którego policjant przeniesiony na stanowisko służbowe zaszeregowane do niższej grupy uposażenia zasadniczego zachowuje prawo do stawki uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku, do czasu uzyskania wyższej stawki według stanowiska służbowego. Powołany przepis dotyczy bowiem funkcjonariuszy Policji przenoszonych na inne stanowiska służbowe, zaszeregowane do niższej grupy uposażenia po uprzednim zwolnieniu ich z zajmowanego stanowiska z mianowania, a nie mianowania funkcjonariuszy, którzy zostali uprzednio odwołani ze stanowiska zastępcy komendanta, a zatem ze stanowiska z powołania, a następnie przeniesieni do dyspozycji przełożonego, uprawnionego do odwołania ze stanowiska.
Sąd ww., prawomocnym i wiążącym w sprawie na mocy art. 170 P.p.s.a. wyroku, przyjął również, że w świetle powyższego, uzasadnione jest stanowisko [...], który stwierdził, iż właściwy przełożony, mianując Skarżącego na stanowisko kierownika ww. Ogniwa, działał w ramach posiadanych kompetencji, wynikających z art. 32 ust. 1 u.P. Organ wziął przy tym pod uwagę fakt braku stanowiska równorzędnego do stanowiska zastępcy naczelnika wydziału komendy powiatowej Policji, zajmowanego przez Skarżącego przed powołaniem na stanowisko zastępcy komendanta komisariatu, a także wakujące aktualnie stanowiska w strukturze KPP dla Powiatu [...]. Uwzględnił również wykształcenie, przeszkolenie zawodowe oraz staż służby skarżącego i zasadnie stwierdził, że są one adekwatne do dalszego pełnienia służby na innym stanowisku kierowniczym.
Zdaniem Sądu, którego wyrok stał się prawomocnym, w świetle powyższego nieuzasadnione są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez [...] art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie zebrania i rozpatrzenia pełnego materiału dowodowego, niezbędnego do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Organ odwoławczy oparł się na materiale dowodowym zgromadzonym w sposób wyczerpujący przed organem pierwszej instancji, który obejmuje w szczególności ww. Protokoły z rozmów przeprowadzonych przez właściwego przełożonego odpowiednio w dniach [...] i [...] kwietnia 2014r., zawierające propozycje wakujących stanowisk w strukturze wymienionej jednostki Policji. Z treści Protokołu z [...] kwietnia 2014r. wynika, że Skarżący zaakceptował propozycję mianowania na stanowisko służbowe kierownika ww. Ogniwa, zaszeregowane w 6 grupie uposażenia i stopniem etatowym aspiranta sztabowego. Treść protokołu została odczytana i wobec niewniesienia zastrzeżeń podpisana przez Skarżącego.
Sąd wyjaśnił także, że uzasadniony był natomiast zarzut naruszenia przez [...] art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 i art. 8 k.p.a. Utrzymując bowiem w mocy rozkaz personalny KPP z [...] kwietnia 2014r., organ odwoławczy wadliwie zaakceptował błędy zaistniałe w podjętym rozstrzygnięciu obejmującym w szczególności określenie składników uposażenia na stanowisku, na które został mianowany Skarżący. Z sentencji rozkazu personalnego pierwszej instancji wynika bowiem, że organ mianował Skarżącego "z urzędu" [...] kwietnia 2014r. na stanowisko kierownika ([...]) Ogniwa Patrolowo-interwencyjnego Komisariatu Policji w [...] z uposażeniem zasadniczym w 6 (szóstej) grupie w kwocie 2.670 (dwa tysiące sześćset siedemdziesiąt) zł, z mnożnikiem 1,75 (jeden ' "trzydzieści pięć setnych") kwoty bazowej, "dodatkiem służbowym" w kwocie 1.000 (jeden tysiąc) zł i dodatkiem [...].
Wskazane elementy stanowią istotne składniki rozstrzygnięcia, które odnoszą się do ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie. Jak bowiem wynika z materiału dowodowego organ mianował Skarżącego na opisane powyżej stanowisko w następstwie wyrażenia zgody przez Skarżącego (art. 38 ust. 4 u.P.), co zostało uwidocznione w treści Protokołu z przeprowadzonej rozmowy z przełożonym z [...] kwietnia 2014 r. Nieprawidłowo zatem organ I instancji orzekł, że mianuje Skarżącego "z urzędu" z dniem [...] kwietnia 2014 r. na ww. stanowisko. Określając mnożnik kwoty bazowej organ wskazał wartość 1,75, zaś słownie jeden i "trzydzieści pięć setnych", wadliwie również uznał, że na stanowisku kierownika ogniwa przysługuje dodatek służbowy, podczas gdy na tym stanowisku przysługuje funkcjonariuszowi dodatek funkcyjny, o czym stanowi załącznik nr 4 do rozporządzenia z 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego.
Sąd wyjaśnił, że wadliwości wydanego rozkazu personalnego dostrzegł organ pierwszej instancji, jednak błędnie uznał, że podlegają one sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 k.p.a. i wydał postanowienie z [...] kwietnia 2014 r., utrzymane następnie w mocy przez [...] postanowieniem z [...] lipca 2014r. nr [...]. Podkreślić należy, że ww. postanowienie stało się przedmiotem skargi Skarżącego do WSA w Warszawie, który wyrokiem z 26 maja 2015r. sygn. akt II SA/Wa 1576/14 uchylił zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie organu I instancji. Sąd podkreślił w uzasadnieniu wyroku, że instytucja okreśfona w art. 113 § 1 k.p.a. służy do prostowania oczywistych omyłek pisarskich, rachunkowych, a nie do ingerowania w merytoryczną treść decyzji. Aby mogło dojść do sprostowania decyzji oczywistość błędu nie może budzić wątpliwości. Natomiast w rozpatrywanej sprawie może budzić wątpliwości, dlaczego organ przyznał skarżącemu inny dodatek, w odmiennej wysokości, tym bardziej, że kontrolowane przez Sąd postanowienie o sprostowaniu nie zawiera uzasadnienia, co uchybia normie z art. 107 § 3 k.p.a. Powyższy wyrok stał się prawomocny od 31 lipca 2015 r.
WSA w Warszawie w prawomocnym wyroku z 19 grudnia 2017r. sygn. akt II SA/Wa 1630/17, mając powyższe na względzie stwierdził, że rozkaz personalny [...] podlegał uchyleniu jako wydany z naruszeniem przepisów procesowych, a w konsekwencji przepisów prawa materialnego, tj. u.P. oraz rozporządzenia z 2001 r. w zakresie wyżej wskazanym. Sąd zaznaczyć przy tym, że u podstaw takiego rozstrzygnięcia legły przede wszystkim błędy o charakterze merytorycznym, nie zaś sam fakt powołania wadliwej podstawy prawnej w rozkazie personalnym organu pierwszej instancji z [...] kwietnia 2014r. Wszak zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą sądów administracyjnych decyzja administracyjna, która nie zawiera powołania istniejącej podstawy prawnej, określa ją ogólnikowo lub błędnie, nie jest decyzją wydaną bez podstawy prawnej. W takim bowiem przypadku podstawa prawna istnieje, lecz nie ma o niej prawidłowej informacji w decyzji. Samo błędne powołanie podstawy prawnej w decyzji nie czyni tej decyzji wadliwą w stopniu kwalifikującym do eliminacji z obrotu prawnego, jeśli pozostałe jej elementy nie zawierają innych istotnych wadliwości merytorycznych (por. wyroki NSA: z 5 listopada 1996r. sygn. akt SA/Gd 2647/95, publ. LEX nr 44175; z 16 kwietnia 1997r. sygn. akt I SA/Kr 970/96, publ. LEX nr 29336; z 27 czerwca 2000r. sygn. akt III SA 1422/99, publ. LEX nr 44394). Taka sytuacja nie miała jednak miejsca w rozpatrywanej sprawie, co wywiedziono powyżej.
Sąd w ww.p prawomocnym wyroku wskazał też, że rozpoznając sprawę ponownie organ odwoławczy uwzględni poczynione wyżej uwagi. Ponownie oceni rozkaz personalny KPP z [...] kwietnia 2014r. nr [...], mając na względzie wskazane wyżej uchybienia dotyczące merytorycznej treści tego rozkazu. Podjęte rozstrzygnięcie należycie uzasadni, stosownie do wymogów z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 8 i art. 11 k.p.a.
3. Zdaniem Sądu [...] w zaskarżonym rozkazie personalnym z [...] kwietnia 2018r., mając na względzie zarówno ocenę prawną, jak i wskazania, co do dalszego postępowania zawarte w prawomocnym wyroku WSA w Warszawie z 19 grudnia 2017r. sygn. akt II SA/Wa 1630/17, rozpatrzył sprawę ponownie i zasadnie zastosował wskazane przez Sąd przepisy prawa. Tym samym skarga z [...] maja 2018r. i zarzuty w niej podniesione, jak i argumentacja zawarta w uzasadnieniu zdaje się pomijać prawomocne orzeczenie, które wiąże zgodnie z art. 153 i art. 170 P.p.s.a. w spawie. Sąd, mając powyższe na względzie uznaje, że zarówno zarzuty natury procesowej, jak i zarzuty materialnoprawne podniesione w skardze nie mogły być brane pod rozwagę z uwagi na wiążące w sprawie prawomocne orzeczenie WSA w Warszawie z 19 grudnia 2017r. sygn. akt II SA/Wa 1630/17.
Skoro bowiem WSA w Warszawie przyjął w prawomocnym wyroku, wiążącym w sprawie, że prawidłowa była podstawa materialnoprawna ww. decyzji i uznał, że organ działał w ramach posiadanych kompetencji, wynikających z art. 32 ust. 1 u.P. oraz Sąd uznał, że organ wziął przy tym pod uwagę fakt braku stanowiska równorzędnego do stanowiska zastępcy naczelnika wydziału komendy powiatowej Policji, zajmowanego przez Skarżącego przed powołaniem na stanowisko zastępcy komendanta komisariatu, a także wakujące aktualnie stanowiska w strukturze KPP dla Powiatu [...]. Organ uwzględnił również wykształcenie, przeszkolenie zawodowe oraz staż służby Skarżącego i zasadnie stwierdził, że są one adekwatne do dalszego pełnienia służby na innym stanowisku kierowniczym. Dodatkowo, zdaniem Sądu, z materiału dowodowego, który w rozpoznawanej sprawie nie uległ w tym zakresie zmianie, wynikało, że organ mianował Skarżącego na opisane powyżej stanowisko w następstwie wyrażenia zgody przez Skarżącego (art. 38 ust. 4 u.P.), co zostało uwidocznione w treści Protokołu z przeprowadzonej rozmowy z przełożonym z [...] kwietnia 2014 r. należało uznać, że nieuzasadniony jest zarzut skargi o naruszeniu 38 ust. 2 pkt 5 u.P.
Warto też wskazać, że bezzasadne - wobec stanowiska WSA w Warszawie zawartego w ww., prawomocnym wyroku - są też zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. - przez niepodjęcie przez organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności zaniechanie wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy, dotyczących tego czy Skarżący zdawał sobie sprawę, że zaproponowane mu stanowisko wiąże się z wypłatą niższego uposażenia i dotyczących tego, w jakich okolicznościach wszczęto i prowadzono postępowanie administracyjne i dlaczego Skarżącego mianowano na stanowisko kierownika ww. Ogniwa, choć posiadał stopień podinspektora. Sąd w prawomocnym, ww. wyroku, oceniając prawidłowość ustaleń organów obu instancji przyjął bowiem
o czym mowa wyżej, że [...] nie naruszył ani art. 7 ani art. 77 § 1 k.p.a. przez zaniechanie zebrania i rozpatrzenia pełnego materiału dowodowego, niezbędnego do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd przyjął, też, że organ odwoławczy oparł się na materiale dowodowym zgromadzonym w sposób wyczerpujący przed organem pierwszej instancji, który obejmuje w szczególności ww. protokoły z rozmów przeprowadzonych przez właściwego przełożonego odpowiednio w [...] i [...] kwietnia 2014r., zawierające propozycje wakujących stanowisk w strukturze wymienionej jednostki Policji. Z treści protokołu z [...] kwietnia 2014r. wynika, że Skarżący zaakceptował propozycję mianowania na stanowisko służbowe kierownika ww. Ogniwa, zaszeregowane w 6 grupie uposażenia i stopniem etatowym aspiranta sztabowego. Treść protokołu została odczytana i wobec niewniesienia zastrzeżeń podpisana przez Skarżącego.
Sąd w ww. prawomocnym orzeczeniu przyjął natomiast, że organ odwoławczy wadliwie zaakceptował błędy w podjętym rozstrzygnięciu obejmującym w szczególności określenie składników uposażenia na stanowisku, na które został mianowany Skarżący i na tej podstawie wyraził stanowisko, że w zakresie wyżej wskazanym rozkaz personalny [...] podlegał uchyleniu, jako wydany z naruszeniem przepisów procesowych, a w konsekwencji przepisów prawa materialnego, tj. u.P. oraz rozporządzenia z 2001 r. Podnoszenie zatem w rozpoznawanej sprawie ponownie zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego, analogicznych do już ocenionych przez Sąd, nie mogło przynieść, przy niezmienionym stanie faktycznym, zamierzonego skutku, tym bardziej, że Skarżący nie wniósł skargi kasacyjnej od ww. wyroku. Skoro w ww. zakresie ocena prawna i wskazania WSA w Warszawie co do dalszego postępowania były jednoznaczne, nie można uznać, że organ, będąc związany ww. ocenami, naruszył ww. przepisy art. 7 ani art. 77 § 1 k.p.a. wykonując jedynie zalecenia Sądu i dokonując prawidłowego określenia składników uposażenia na stanowisku, na które został mianowany Skarżący. Stwierdzić też należy, że w sprawie [...], wydając zaskarżony rozkaz, mając na względzie całokształt materiału dowodowego, jak również ocenę prawną i wskazania WSA w Warszawie co do dalszego postępowania, nie naruszył powołanego w skardze art. 80 k.p.a. Wyrażone bowiem przez organ odwoławczy stanowisko co do składników uposażenia na stanowisku, na które został mianowany Skarżący było prawidłowe, racjonalnie i co więcej uwzględniało wskazane przez Sąd przepisy prawa, jako podstawę rozstrzygnięcia. Tym samym niezasadne są również zarzuty naruszenia art. 104 ust. 3 u.P. i § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia z 2001 r. - przez ich zastosowanie. [...] wydając zaskarżoną decyzję, mając na względzie przepisy art. 153 i art. 170 P.p.s.a., wskazał podstawę prawną zaaprobowaną przez Sąd w ww. prawomocnym i wiążącym w sprawie orzeczeniu WSA w Warszawie z 19 grudnia 2017r. sygn. akt II SA/Wa 1630/17.
Sąd, rozpoznając ponownie sprawę stwierdza ponadto, że WSA w Warszawie www., prawomocnym orzeczeniu, dysponując pełnym materiałem dowodowym, który ocenił, jako niewymagający uzupełnienia, nie kwestionował ponadto prawidłowości wszczęcia postępowania wobec Skarżącego, ani braku możliwości zapoznania się przez Skarżącego z materiałem dowodowym, tym samym zarzuty o naruszeniu art. 10 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. nie mogły być uznane za zasadne. Wskazać też należy, że to, że Skarżący przebywał na zwolnieniu lekarskim od [...] marca do [...] kwietnia 2014r., nie oznacza, że nie mógł chodzić, tym bardziej, że odbył rozmowy dotyczące mianowania go na stanowisko służbowe, jak również przybył do miejsca pracy. Podkreślić również należy, że WSA w Warszawie w prawomocnym i wiążącym w sprawie ww. wyroku poniósł, że protokoły z rozmów przeprowadzonych przez właściwego przełożonego odpowiednio w dniach [...] i [...] kwietnia 2014r., zawierały propozycje wakujących stanowisk w strukturze wymienionej jednostki Policji. Tym samym na tym etapie niemożliwa jest polemika z tym stwierdzeniem Sądu, która wynika z uzasadnienia skargi z [...] maja 2018r. Dodatkowo WSA w Warszawie w prawomocnym i wiążącym w sprawie wyroku z 19 grudnia 2017r. sygn. akt II SA/Wa 1630/17 wskazał, że z treści protokołu z [...] kwietnia 2014r. wynika, że Skarżący zaakceptował propozycję mianowania na stanowisko służbowe kierownika ww. Ogniwa, zaszeregowane w 6 grupie uposażenia i stopniem etatowym aspiranta sztabowego. Treść protokołu została odczytana i wobec niewniesienia zastrzeżeń podpisana przez Skarżącego. Niemożliwe było zatem dokonanie innych ocen niż zaprezentowane przez Sąd ww. orzeczeniu. Tym samym [...] brak odniesienia się do wszystkich argumentów podniesionych w odwołaniu, w tym do zarzut naruszenia zasady czynnego udział strony w postępowaniu administracyjnym, przy wzięciu pod rozwagę przez organ odwoławczy wskazań i ocen prawnych zawartych w ww. orzeczeniu, wiążącym na mocy art. 153 i art. 170 P.p.s.a., nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd, rozpoznając skargę na ww. rozkaz personalny [...] z [...] kwietnia 2018r. dodatkowo stwierdza, że jakkolwiek nieprawidłowo organ odwoławczy skierował zaskarżoną w rozpoznawanej sprawie decyzję do Skarżącego, a nie do ustanowionego w sprawie pełnomocnika, tym niemniej Skarżący w terminie wniósł skargę, a więc nie można uznać, że Skarżący w wyniku ww. działania [...] poniósł jakiekolwiek konsekwencje prawne. Tym samym ww. wadliwość proceduralną należało ocenić, jako niemającą decydującego wpływu na wynik sprawy oraz nieuzasadniającą wyeliminowania z obrotu prawnego ww. rozkazu personalnego [...] z [...] kwietnia 2018r.
Zdaniem Sądu niezasadny był również podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 103 § 1 u.P., gdyż Sąd w prawomocnym, ww. wyroku z 19 grudnia 2017r. sygn. akt II SA/Wa 1630/17 wskazał, że prawidłowo organ odwoławczy zauważył, że w sprawie nie znajduje zastosowania art. 103 ust. 1 u.P., w myśl którego policjant przeniesiony na stanowisko służbowe zaszeregowane do niższej grupy uposażenia zasadniczego zachowuje prawo do stawki uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku, do czasu uzyskania wyższej stawki według stanowiska służbowego. Powołany przepis dotyczy bowiem funkcjonariuszy Policji przenoszonych na inne stanowiska służbowe, zaszeregowane do niższej grupy uposażenia po uprzednim zwolnieniu ich z zajmowanego stanowiska z mianowania, a nie mianowania funkcjonariuszy, którzy zostali uprzednio odwołani ze stanowiska zastępcy komendanta, a zatem ze stanowiska z powołania, a następnie przeniesieni do dyspozycji przełożonego, uprawnionego do odwołania ze stanowiska.
4. Sąd, mając powyższe na względzie uznał, że zasadne było oddalenie skargi, na mocy art. 151, art. 153 i art. 170 P.p.s.a.