II SA/Wa 967/15

II SA/Wa 967/15 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2016-01-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2015-06-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Ewa Grochowska-Jung
Iwona Dąbrowska /przewodniczący/
Olga Żurawska-Matusiak /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Policja
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2013 poz 267
art. 156, art. 61a  par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska Sędziowie WSA Ewa Grochowska – Jung Olga Żurawska – Matusiak (spr.) Protokolant specjalista Aleksandra Weiher po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi R.L. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania - oddala skargę -
Uzasadnienie
Postanowieniem nr [...] z [...] czerwca 2012 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] odmówił R. L. (dalej jako skarżący) wydania zaświadczenia o podstawie wymiaru uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia zasadniczego za stopień, wysługę lat, funkcyjnego i 1/2 nagrody rocznej według stanu na 13 stycznia 2010 r. i 13 stycznia 2011 r. ze stanowiska Zastępcy Komendanta [...] Policji w [...].
24 lipca 2012 r. skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie wraz
z wnioskiem o stwierdzenie jego nieważności. Postanowieniem nr [...] z [...] lipca 2014 r., uwzględniając treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z 9 października 2013 r., II SAB/Wa 269/13, utrzymanego w mocy wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 marca 2014 r., I OSK 3068/13, Komendant Główny Policji odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia na podstawie art. 156 K.p.a. nieważności postanowienia nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...]
z [...] czerwca 2012 r.
Wnioskiem z 31 grudnia 2012 r. skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności postanowienia Komendant Wojewódzki Policji w [...] nr [...] z [...] czerwca 2012 r., wskazując na treść art. 156 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a. Wobec nierozpatrzenia powyższego wniosku skarżący wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą na bezczynność organu. Wyrokiem z 10 stycznia 2014 r., II SAB/Wa 513/13 Sąd zobowiązał Komendanta Głównego Policji do rozpatrzenia powyższego wniosku,
a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 3 grudnia 2014 r., I OSK 844/14 oddalił skargę kasacyjną na powyższe rozstrzygnięcie.
W wykonaniu wskazanego wyroku Komendant Główny Policji postanowieniem
nr [...] z [...] marca 2015 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia na podstawie art. 156 K.p.a. nieważności postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z [...] czerwca 2012 r. Zdaniem organu postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie nie może zostać wszczęte, gdyż było już prowadzone postępowanie w sprawie tożsamego żądania, tj. żądania stwierdzenia nieważności postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]
nr [...] z [...] czerwca 2012 r., a zatem w sprawie tej właściwy organ administracyjny wydał już stosowne rozstrzygnięcie przewidziane w Kodeksie postępowania administracyjnego. Z uwagi na zasadę powagi rzeczy osądzonej, która służy pewności prawa i unikania wznawiania ustawicznych sporów "o to samo" między stronami oraz fakt, że dana sprawa była już przedmiotem rozpoznania przez uprawniony do tego organ, zdaniem organu brak jest możliwości ponownej jej weryfikacji.
Niezależnie od powyższego organ wskazał, że w postępowaniu zaświadczeniowym nie będzie miał zastosowania art. 156 K.p.a., a zatem wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z [...] czerwca 2012 r. o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej treści jest niedopuszczalne.
We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z 10 kwietnia 2015 r. skarżący nie zgodził się ze stanem faktycznym i prawnym sprawy.
Komendant Główny Policji postanowieniem nr [...] z [...] maja 2015 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie, prezentując w nim argumentację tożsamą z tą, którą zawarł w postanowieniu z [...] marca 2015 r.
W skardze na powyższe postanowienie, która wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący zarzucił, iż organ nie uwzględnia stanu faktycznego i prawnego sprawy oraz narusza zasady postępowania administracyjnego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
W pismach z 30 czerwca 2015 r., 9 lipca 2015 r., 13 sierpnia 2015 r., 26 sierpnia 2015 r., 2 września 2015 r., 29 września 2015 r., 5 stycznia 2016 r., 16 stycznia 2016 r., 19 stycznia 2016 r. skarżący podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.
Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie Komendanta Głównego Policji z [...] maja 2015 r. utrzymujące w mocy postanowienie tego organu z [...] marca 2015 r. o odmowie wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności postanowienia z [...] czerwca 2012 r. odmawiającego wydania zaświadczenia o podstawie wymiaru uposażenia zasadniczego, dodatków do uposażenia zasadniczego i 1/12 nagrody rocznej.
Organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego wtedy, gdy spełnione są następujące przesłanki: 1) żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione do organu administracji publicznej, 2) żądanie zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub postępowanie nie może być wszczęte z innych uzasadnionych przyczyn, z wyłączeniem przyczyn wskazanych w przepisach rozdziału 1 działu II kodeksu, w tych bowiem przypadkach organ administracji publicznej pozostawia podanie bez rozpoznania albo przekazuje sprawę organowi właściwemu w sprawie lub zwraca podanie wnoszącemu z odpowiednim pouczeniem. W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, iż "inne uzasadnione przyczyny" to przypadki pierwotnej bezprzedmiotowości postępowania, tj.: a) wniesienie żądania przez osobę niemającą zdolności do czynności prawnych; b) wniesienie żądania w sprawie, która nie podlega załatwieniu w formie decyzji administracyjnej; c) wniesienie żądania w sprawie rozstrzygniętej już decyzją; d) wniesienie żądania w sprawie, w której toczy się postępowanie przed właściwym organem administracji; e) wniesienie żądania po upływie terminu określonego w ustawie dla dochodzenia określonych praw (por. Z.R. Kmieciak, Wszczęcie ogólnego postępowania administracyjnego, Warszawa 2014, s. 211-212 i powołane tam orzecznictwo).
W literaturze przedmiotu i orzecznictwie sądów administracyjnych jednomyślnie prezentowane jest stanowisko, że wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego jest dopuszczalne wyłącznie z powodu przeszkód o charakterze przedmiotowym i podmiotowym oczywistych, tj. takich, których wystąpienie jest możliwe do stwierdzenia po wstępnej analizie wniosku. Jak trafnie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w tezie wyroku z 7 marca 2013 r., VII SA/Wa 1771/12 (publ. Lex nr 1321646), zastosowanie instytucji określonej w art. 61a § 1 K.p.a. powinno być ograniczone co do zasady do sytuacji, w której brak możliwości wszczęcia postępowania z przyczyny podmiotowej lub przedmiotowej jest oczywisty i nie wymaga prowadzenia postępowania wyjaśniającego.
W analizowanym przypadku ów oczywisty przypadek zastosowania art. 61a § 1 K.p.a. niewątpliwie zachodził.
Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, który to pogląd Sąd w niniejszej sprawie w pełni podziela, wydanie kolejnej decyzji w sprawie, w której skarżący wystąpił
z tożsamym wnioskiem do poprzednio składanych, rozpoznawanych już decyzjami administracyjnymi spowodowałoby, że byłaby ona nieważna na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. (por. wyrok NSA z 9 września 2011r., I OSK 1518/10, dostępny CBOSA).
Zastosowanie art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. następuje tylko w przypadku stwierdzenia, że istnieje tożsamość sprawy rozstrzygniętej kolejno po sobie dwiema decyzjami, z których pierwsza jest ostateczna. Tak samo należy rozumieć tożsamość sprawy rozstrzygniętej postanowieniem, chociaż inny będzie krąg podmiotów, do których adresuje się postanowienie oraz inne ich interesy prawne i obowiązki. Przedmiot rozstrzygnięcia może być ograniczony do kwestii procesowych, czy nawet porządkowych (por. J. Borkowski /w:/ B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, C.H.Beck, Warszawa 2012).
W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja zachodzi. Komendant Główny Policji rozpoznawał już wniosek skarżącego o stwierdzenie nieważności postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z [...] czerwca 2012 r.
o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej treści i [...] lipca 2014 r. wydał postanowienie, którym odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]
nr [...] z [...] czerwca 2012 r., które wobec niezaskarżenia go przez skarżącego stało się ostateczne. W tej sytuacji ponowne postępowanie wywołane wnioskiem skarżącego z 31 grudnia 2012 r. o stwierdzenie nieważności postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z [...] czerwca 2012 r. o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej treści nie mogło zostać wszczęte z uwagi na zasadę powagi rzeczy osądzonej. Dlatego też jako prawidłowe należy ocenić postanowienie Komendanta Główny Policji odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]
nr [...] z [...] czerwca 2012 r.
W okolicznościach przedmiotowej sprawy dodatkowo wskazać należy, że
do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenie nieważności postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z [...] czerwca 2012 r.
o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej treści nie mogło dojść także z innej przyczyny.
Postępowanie w sprawach zaświadczeń nie jest postępowaniem administracyjnym, jakiego dotyczy art. 1 pkt 1 K.p.a., a ma jedynie charakter administracyjny z uwagi na organy je stosujące i na jedną z prawnych form działania administracji, do których się ono odnosi. W judykaturze wyklucza się również dopuszczalność stwierdzenia nieważności zaświadczenia na podstawie art. 156 K.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 października 1983 r., I SA 794/83, publ. ONSA 1983, Nr 2, poz. 92). Postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń jest postępowaniem uproszczonym i odformalizowanym. Rozstrzygnięcie w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia zamyka tok czynności procesowych postępowania administracyjnego, a nie rozstrzyga o interesie prawnym czy obowiązku. Dlatego do postanowień wydanych w ramach postępowania w sprawie wydawania zaświadczeń nie stosuje się przepisów normujących tryb stwierdzenia nieważności postanowienia.
W konsekwencji wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...]
z [...] czerwca 2012 r. o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej treści było niedopuszczalne.
W tej sytuacji należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie z [...] marca 2015 r. odpowiadają prawu.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie,
na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku