II SA/Wa 927/07

II SA/Wa 927/07 - Postanowienie WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2007-06-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-05-31
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Iwona Dąbrowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6190 Służba Cywilna, pracownicy mianowani, nauczyciele
Skarżony organ
Minister Edukacji i Nauki
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA - Iwona Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. G. na decyzję Ministra Edukacji Narodowej z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności aktu nadania stopnia nauczyciela mianowanego postanawia -odrzucić skargę-
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] września 2006 r. nr [...] [...] Kurator Oświaty stwierdził z urzędu nieważność aktu nadania stopnia nauczyciela mianowanego M. G. wydanego przez Prezydenta Miasta G. nr [...] z dnia [...]grudnia 2001 r. Wyżej wskazana decyzja została doręczona pełnomocnikowi skarżącej – radcy prawnemu A. M. w dniu [...] października 2006 r. (poświadczona za zgodność z oryginałem kserokopia zwrotnego potwierdzenia odbioru w aktach administracyjnych sprawy).
W dniu 25 października 2006 r. pełnomocnik skarżącej wniosła w jej imieniu odwołanie od decyzji [...] Kuratora Oświaty z dnia [...] września 2006 r.
Decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] Minister Edukacji Narodowej po rozpatrzeniu odwołania z dnia [...] października 2006 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] września 2006 r. nr [...]. Orzeczenie organu II instancji zostało doręczone skarżącej w dniu 19 lutego 2007 r.
Od decyzji Ministra Edukacji Narodowej z dnia [...] lutego 2007 r. skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem legalności.
Stosownie natomiast do art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej ppsa, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne,
W myśl art. 52 § 1 ppsa, skargę do sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Natomiast zgodnie z treścią art. 53 § 1 ppsa, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Przedmiotem skargi do sądu administracyjnego może być decyzja administracyjna, która weszła do obrotu prawnego.
W postępowaniu administracyjnym strona może działać – zgodnie z art. 32 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej również kpa, przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Stosownie zaś do art. 40 § 1 kpa, pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela – temu przedstawicielowi. Zgodnie z ust. 2 tego artykułu, jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi.
Od chwili doręczenia organowi administracji publicznej pełnomocnictwa pełnomocnik powinien być zawiadamiany o wszystkich czynnościach i wzywany do udziału w nich. Do pełnomocnika powinny być także kierowane wszelkie pisma, których adresatem jest strona postępowania. Od chwili ustanowienia pełnomocnika strona działa bowiem za jego pośrednictwem z wszelkimi skutkami prawnymi odnoszącymi się do strony. Przepis art. 40 § 2 kpa nie dopuszcza żadnych wyjątków odnośnie doręczeń pism w takim przypadku.
Bezsporne jest, że w przedmiotowej sprawie przed wydaniem decyzji administracyjnej przez Ministra Edukacji Narodowej orzekającego w II instancji, skarżąca ustanowiła pełnomocnika – radcę prawnego A. M., do reprezentowania jej w postępowaniu administracyjnym o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej – aktu nadania stopnia nauczyciela mianowanego przed właściwymi organami administracyjnymi oraz sądami administracyjnymi wszystkich instancji. Pełnomocnictwa tego skarżąca nie cofnęła.
Minister Edukacji Narodowej pominął przedmiotowe pełnomocnictwo i decyzji nr [...] z dnia [...] lutego 2007 r. nie doręczył, jak wymaga tego Kodeks postępowania administracyjnego, ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi. Należy w tym miejscu raz jeszcze podkreślić, że w niniejszej sprawie decyzja organu I instancji została doręczona pełnomocnikowi skarżącej, który następnie wniósł od niej odwołanie.
Stwierdzić należy, że wskutek niedoręczenia decyzji Ministra Edukacji Narodowej pełnomocnikowi skarżącej – decyzja tego organu nie weszła do obrotu prawnego (vide postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 kwietnia 2000 r. sygn. akt III RN 157/99, OSNAPiUS 2001, Nr 3, poz. 61). Termin zaś do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, o którym mowa w art. 53 § 1 ppsa, rozpoczyna bieg z chwilą doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, przez co należy rozumieć doręczenie zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego.
Z tego też względu skarga jest niedopuszczalna. Organ obowiązany będzie doręczyć decyzję nr [...] z dnia [...] lutego 2007 r., zgodnie z art. 40 § 2 kpa, pełnomocnikowi skarżącej – radcy prawnemu A. M. Dopiero od dnia doręczenia decyzji ustanowionemu w postępowaniu administracyjnym pełnomocnikowi strony, rozpocznie bieg termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego od wyżej wymienionej decyzji Ministra Edukacji Narodowej.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie,
na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 53 § 1 ppsa, orzekł jak w postanowieniu.