II SA/Wa 905/16

II SA/Wa 905/16 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2016-09-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2016-06-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Ewa Kwiecińska
Ewa Pisula-Dąbrowska
Maria Werpachowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne
Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 576
art. 18 ust. 1 pkt 3, art. 18 ust. 2
Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Maria Werpachowska (sprawozdawca), Sędziowie WSA Ewa Kwiecińska, Ewa Pisula-Dąbrowska, Protokolant referent stażysta Agnieszka Cudna, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2016 r. sprawy ze skargi A.B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia dopuszczenia do posiadania broni sportowej w celu szkoleniowym i magazyniera oddala skargę
Uzasadnienie
Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia
14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), zwanej dalej k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 3, art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.), zwanej dalej ustawą, utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia
[...] lutego 2016 r. nr [...] o cofnięciu A. B. dopuszczenia do posiadania broni sportowej w celu szkoleniowym i magazyniera.
W uzasadnieniu podał, że w dniu [...] stycznia 2016 r. organ I instancji wszczął postępowanie w sprawie cofnięcia A. B. dopuszczenia do posiadania broni sportowej w celu szkoleniowym i prowadzenia magazynu broni z uwagi na wystąpienie przesłanki z art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy, ustalił bowiem, iż wymieniony doprowadził do utraty 1 egz. broni w okolicznościach świadczących o niewłaściwym jej przechowywaniu. Po zapoznaniu się z materiałem dowodowym uzyskanym z akt sprawy karnej o czyn z art. 263 § 4 kk organ poinformował stronę, iż postępowanie administracyjne prowadzone jest również w oparciu o przepis art. 18 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, w myśl którego cofa się uprawnienia do broni w przypadku naruszenia obowiązku niezwłocznego zawiadomienia organu Policji lub Żandarmerii Wojskowej o jej utracie.
W toku postępowania A. B. wyjaśnił, iż jako magazynier broni w LOK-u postanowił dokonać w dniu [...] sierpnia 2014 r. wewnętrznej inwentaryzacji i sprawdzić czy zgadza się ilość broni. Podczas kontroli ujawnił, iż brakuje jednej sztuki broni, tj. pistoletu [...]. O tym fakcie powiadomił Policję w dniu [...] sierpnia 2014 r., po bezowocnych poszukiwaniach utraconego pistoletu.
Komendant Wojewódzki Policji w [...] uznając, iż w wyniku niewłaściwego przechowywania A. B. utracił broń i nie powiadomił o tym w nakazanym terminie organów Policji, wydał decyzję cofającą dopuszczenie do posiadania broni sportowej w celu szkoleniowym i magazyniera na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 3 oraz art. 18 ust. 2 ustawy o broni i amunicji.
W odwołaniu A. B. wniósł o uchylenie decyzji i pozostawienie dopuszczenia do posiadania broni w celu szkoleniowym i magazyniera. Podkreślił, że po skazaniu przez Sąd za nieumyślną utratę broni w dalszym ciągu wykonywał obowiązki magazyniera i szkolił młodzież. Nie zgodził się także z organem w kwestii konieczności cofnięcia również dopuszczenia do posiadania broni sportowej w celu szkoleniowym, skoro zawinił, i to nieumyślnie, w zakresie wykonywania obowiązków magazyniera broni.
Komendant Główny Policji po przeprowadzeniu postępowania i ponownym rozpatrzeniu sprawy stwierdził, iż przepis art. 18 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji stanowi, że właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano nie wypełniła obowiązku zawiadomienia o utracie broni, o którym mowa w art. 25 ustawy. Ten z kolei przepis określa, że posiadacz pozwolenia na broń winien czynność tę wykonać niezwłocznie, nie później jednak niż ciągu 24 godzin od stwierdzenia tej utraty.
Analiza materiałów postępowania wskazuje, iż A. B. nie wykonał obowiązku niezwłocznego zawiadomienia organu Policji o utracie broni. Zorientował się, iż jednej jednostki broni brakuje w magazynie w dniu [...] sierpnia 2014 r., a zawiadomienia o tym fakcie dokonał dopiero 9 dni później. Tymczasem ustawodawca wymaga, aby zgłoszenie tego rodzaju dokonywane było bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 24 godzin od stwierdzenia utraty broni.
Dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji ma charakter obligatoryjny - nakazuje organowi Policji cofnięcie pozwolenia na broń. W stanie faktycznym i prawnym nie można przyjąć nadrzędności interesu indywidualnego strony nad interesem społecznym. Cofnięciu podlega uprawnienie jako takie (pozwolenie na broń, dopuszczenie), które nie jest podzielne i dlatego należy A. B. cofnąć dopuszczenie posiadania broni w obu celach – szkoleniowym i zarządzania magazynem broni.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. B. zaskarżył decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2016 r. w całości.
Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie:
a) przepisów prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 18 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji poprzez błędne uznanie, że skarżący był posiadaczem broni zobligowanym
do zgłoszenia jej zaginięcia, podczas gdy organem zobowiązanym jest Zarząd Wojewódzki LOK [...] - właściciel broni,
b) przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i niezebraniu w sposób wyczerpujący materiału dowodowego zmierzającego do ustalenia osób odpowiedzialnych za dokonanie zgłoszenia zaginięcia broni;
c) przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, która oparta została na wadliwym zastosowaniu przepisów prawa materialnego, w konsekwencji czego organ odwoławczy winien na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylić w całości decyzję organu I instancji i umorzyć postępowanie;
d) przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak wyczerpującego zebrania materiału dowodowego w sprawie, niepełne ustalenie stanu faktycznego, a w konsekwencji brak dokonania wszechstronnej oceny dowodów i uznanie, że skarżący zobowiązany był do zgłoszenia zaginięcia broni, podczas gdy obowiązek ten ciążył na właścicielu tj. Zarządzie Wojewódzkim w [...] i będącej na czele osobie Prezesa.
W uzasadnieniu wskazał, że stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, naruszenie przez posiadacza broni obowiązku zawiadomienia o utracie broni, o którym mowa w art. 25 ustawy, stanowi obligatoryjną podstawę cofnięcia pozwolenia na broń.
Przedmiotem sporu jest jednak to, czy skarżący dopuścił się naruszenia wyżej wskazanego obowiązku. Jak zeznał A. B. przed Sądem Rejonowym w [...] o zaginięciu broni poinformował niezwłocznie Prezesa Zarządu Ligi Obrony Kraju J. K., który to jako organ reprezentujący właściciela broni - LOK w [...] zobowiązany był do niezwłocznego zawiadomienia organu o jej utracie. Kolejną osobą decyzyjną jest Dyrektor Zarządu Wojewódzkiego LOK [...], który jest faktycznym właścicielem broni, na którego opiewa pozwolenie na broń.
Trudno znaleźć uzasadnienie dla stanowiska organu I i II instancji nakładającego obowiązek dokonania stosownego zawiadomienia właśnie na skarżącego. Podkreślenia wymaga, że skarżący pełni rolę magazyniera, jednak nie sposób uznać, że jednocześnie posiada broń znajdującą się w magazynie w sensie sprawowania faktycznego władztwa, gdyż nie przysługuje mu względem niej żaden tytuł prawny.
Stosunek skarżącego do znajdującej się w magazynie broni można byłoby rozpatrywać co najwyżej jako dzierżenie, co odróżnia je od posiadania element woli. Stan świadomości dzierżyciela jest inny niż u posiadacza; różnica sprowadza się do tego, że dzierżyciel włada rzeczą w imieniu innej osoby, a nie dla siebie, jak to jest w przypadku posiadacza.
Tym samym uprawniony jest wniosek, że skarżący, jako magazynier pełnił jedynie funkcję przechowawcy broni, a co za tym idzie dzierżyciela, bowiem władał znajdującą się w magazynie bronią nie dla siebie, ale dla Zarządu Wojewódzkiego [...] i podległego strukturalnie Zarządu Rejonowego LOK w [...]. W konsekwencji to nie na skarżącym, ale na Zarządzie Wojewódzkim LOK [...], jako organie właścicielskim oraz posiadaczu samoistnym broni ciążył obowiązek niezwłocznego powiadomienia Policji o zaginięciu broni.
Wobec powyższego organy Policji nieprawidłowo oceniły zachowanie skarżącego jako naruszające obowiązek niezwłocznego zawiadomienia o utracie broni. Stanowisko Komendanta Głównego Policji co do zasadności zastosowania przez organy Policji art. 18 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 25 ustawy uznać należy za niesłuszne.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej,
a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonych decyzji stanowią przepisy art. 18 ust. 1 pkt 3 i art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji.
W ocenie Sądu, zebrany w sprawie materiał dowodowy obligował organ do oceny stanu faktycznego jako wyczerpującego przesłanki określone w przepisie art. 18 ust. 1 pkt 3 ustawy. Należy podkreślić, że zgodnie z tym przepisem właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba której pozwolenie takie wydano naruszyła obowiązek zawiadomienia o utracie broni, o którym mowa w art. 25 ustawy. Przepis ten nakłada na posiadacza broni, w przypadku jej utraty obowiązek niezwłocznego, nie później jednak niż w ciągu 24 godzin od chwili stwierdzenia utraty broni, zawiadomienia o tym Policji albo Żandarmerii Wojskowej. Z powyższego wynika, że podstawą cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni jest stwierdzenie przez organy Policji, że posiadacz broni utracił ją i zaniechał powiadomienia o tym właściwych organów. Wskazać przy tym należy, że posiadanie i używanie broni palnej jest poddane reglamentacji publicznoprawnej. Celem, dla którego ustawodawca ograniczył obywatelom dostęp do broni palnej, była potrzeba zapewnienia porządku i bezpieczeństwa publicznego.
Jak wynika, ze zgromadzonego materiału w sprawie skarżący zatrudniony na stanowisku magazyniera w LOK w [...] w dniu [...] sierpnia 2014 r. dokonał wewnętrznej inwentaryzacji broni, podczas której stwierdził brak pistoletu [...] o nr. fabrycznym [...], po czym rozpoczął jego poszukiwania. Obowiązek zgłoszenia jej utraty A. B. zrealizował dopiero w dniu [...] sierpnia 2014 r., tj. po upływie 9 dni od chwili stwierdzenia jej braku.
W sprawie bezsporne jest, że wyrokiem z dnia [...] stycznia 2009 r., sygn. akt
[...] Sądu Rejonowego w [...] skarżący został uznany za winnego popełnienia zarzucanego z czynu z art. 263 § 4 k.k., tj. nieumyślne spowodowanie utraty wyżej wskazanej broni palnej, która zgodnie z prawem pozostawała w jego dyspozycji i ukarany.
W opisanym stanie faktycznym, wobec treści art. 18 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, organ ma obowiązek wydania decyzji cofającej pozwolenie na broń.
Za przedstawionym stanowiskiem przemawia treść przepisu, która wskazuje wyraźnie, iż decyzja wydawana przez organy Policji na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 3 ma charakter decyzji związanej, a więc organ jest zobowiązany do wydania decyzji cofającej pozwolenie na broń, jeżeli zaistnieją okoliczności przewidziane w tym przepisie. W sytuacji gdy skarżący naruszył obowiązek zawiadomienia o utracie broni, o którym mowa w art. 25 ustawy, właściwy organ Policji był zobligowany na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 3 do wydania decyzji cofającej pozwolenie na broń. Wydanie tej decyzji nie należało do sfery uznania organu administracyjnego.
Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd stwierdza, że nieuprawniony jest zarzut naruszenia przez organ art. 18 ust. 1 pkt 3 ustawy przez błędne uznanie, że skarżący był posiadaczem broni zobligowanym do zgłoszenia jej zaginięcia, podczas gdy organem zobowiązanym jest Zarząd Wojewódzki LOK w [...] – właściciel broni, na którym spoczywał ten obowiązek.
W podstawie materialnoprawnej decyzji wskazano również przepis art. 18 ust. 2 ustawy, który stanowi, że przepisy ust. 1 pkt 2-4 stosuje się odpowiednio do osób dopuszczonych do posiadania broni, o których mowa w art. 30 ust. 1. Jak wynika z akt administracyjnych skarżący decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji nr [...] z dnia [...] maja 2003 r. na podstawie art. 30 ust. 1 i 2 ustawy o broni i amunicji został dopuszczony do posiadania broni sportowej w celu szkoleniowym i magazynowania. W świetle powyższego nie budzi wątpliwości, że przepis art. 18 ust. 1 pkt 3 ustawy ma zastosowanie w stosunku do osób dopuszczonych do posiadania broni, a taką osobą jest skarżący i na nim jako posiadaczu broni spoczywał obowiązek zawiadomienia o utracie broni na warunkach określonych w art. 25 ustawy.
W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze oraz uznając, że organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również, że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów postępowania,
a także dokonał prawidłowej wykładni przepisów ustawy o broni i amunicji mających zastosowanie wobec ustalonych okoliczności faktycznych sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
(Dz. U. z 2016 r., poz. 718).