II SA/Wa 897/05

II SA/Wa 897/05 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-07-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-05-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Bronisław Szydło /sprawozdawca/
Eugeniusz Wasilewski /przewodniczący/
Joanna Kube
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski, Sędzia WSA Bronisław Szydło (spr.), Asesor WSA Joanna Kube, Protokolant Arkadiusz Koziarski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lipca 2005 r. sprawy ze skargi P. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy prawa do ryczałtu na pokrywanie kosztów dojazdu do nowego miejsca służby oddala skargę
Uzasadnienie
Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lutego 2005 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 ust. 2 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 113 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity: Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 z późn. zm.) i § 23 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 października 2002 r. w sprawie wysokości, warunków i trybu przyznania policjantom należności za podróże służbowe i przeniesienia (Dz. U. Nr 191, poz. 1598), uchylił decyzję Komendanta [...] Policji w L. z dnia [...] grudnia 2004 r. nr [...] i odmówił [...]. P. P. prawa do comiesięcznego ryczałtu na pokrywanie kosztów dojazdu do nowego miejsca pełnienia służby. W uzasadnieniu podał, że P. P. przeniesiony został z urzędu z dotychczasowego miejsca pełnienia służby w S. do Komendy [...] Policji w L. Wprawdzie nadal zameldowany jest na pobyt stały w dotychczasowym miejscu zamieszkania w S. (gdzie mieszka nadal jego była żona wraz z córką), ale z chwilą przeniesienia się do nowego miejsca pełnienia służby mieszka i zameldował się na pobyt czasowy w L. przy ul. [...]. Po zawarciu związku małżeńskiego w dniu [...] grudnia 2003 r., pod tym adresem mieszka z obecną małżonką. Taki też adres wskazał na potrzeby pełnionej służby dla celów alarmowych, ubezpieczenia zdrowotnego, rozliczeń podatkowych.
Z tych względów Komendant Główny Policji uznał, że brak było podstaw do przyznania skarżącemu comiesięcznego ryczałtu na pokrywanie kosztów dojazdów do nowego miejsca pełnienia służby.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie [...]. P. P. wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta [...] Policji w L. z dnia [...] grudnia 2004 r. nr [...], zarzucając naruszenie prawa, a w szczególności art. 113 powołanej ustawy o Policji, oraz § 23 ust. 2 wymienionego wyżej rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie wysokości, warunków i trybu przyznawania policjantom należności za podróże służbowe i przeniesienia. Ponadto zarzucił błędną ocenę stanu faktycznego, ustalonego w wyniku prowadzonego postępowania dowodowego w zakresie odmowy ryczałtu na pokrycie jego kosztów dojazdu do miejsca pełnienia służby. W uzasadnieniu podniósł, że zgodnie z treścią art. 113 ustawy o Policji, w razie przeniesienia policjanta do pełnienia służby w innej miejscowości albo oddelegowaniu go do czasowego pełnienia służby, policjantowi przysługują należności za podróże służbowe i przeniesienia. Rozwinięcie tej normy znalazło miejsce w powołanym rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie wysokości, warunków i trybu przyznawania policjantom należności za podróże służbowe i przeniesienia. Zgodnie z treścią § 23 ust. 2 i ust. 3 tego rozporządzenia, policjantowi przeniesionemu z urzędu, który nie przesiedlił się i nie korzysta w jakiejkolwiek innej formie z zakwaterowania w nowym miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej, przysługuje ryczałt na pokrywanie kosztów dojazdu do nowego miejsca pełnienia służby w wysokości ceny miesięcznego biletu za przejazd środkiem publicznym transportu kolejowego lub autobusowego. Ryczałt taki nie przysługuje jednak policjantowi, który w nowym miejscu pełnienia służby odmówił przyjęcia kwatery tymczasowej.
Zdaniem skarżącego, fakt zameldowania się czasowo w L. przy ul. [...], nie stanowi "przesiedlenia się" w rozumieniu powołanego wyżej § 23 ust. 2 rozporządzenia. Nie zmienia tego poglądu fakt, że w mieszkaniu przy ul. [...] w L. są również zameldowani, na pobyt czasowy, obecna żona wraz z młodszą jego córką. Obecna żona E. N. na pobyt stały zameldowana jest u swoich rodziców. Podnosi, że jego córka z pierwszego małżeństwa, zameldowana również jak on, na pobyt stały w S., w rozumieniu art. 89 ustawy o Policji, jest równoprawnym członkiem jego rodziny i nie ma żadnych podstaw, by traktować ją jako "dalszego" członka rodziny.
Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę, powołując się na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne, wnosił o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Na wstępie należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej.
Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.
Rozpatrując skargę [...] P.P. pod tym kątem Sąd stwierdził, że Komendant Główny Policji podejmując zaskarżoną decyzję w przedmiocie odmowy przyznania skarżącemu ryczałtu na pokrywanie kosztów dojazdu do nowego miejsca pełnienia służby – [...] w L. nie dopuścił się naruszenia prawa materialnego, ewentualnie przepisów postępowania administracyjnego w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podstawą materialnoprawną odmowy przyznania p. P. P. ryczałtu na pokrywanie kosztów dojazdu do nowego miejsca pełnienia służby stanowił przepis § 23 ust. 2, rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 października 2002 r. w sprawie wysokości, warunków i trybu przyznawania policjantom należności za podróże służbowe i przeniesienie (Dz. U. Nr 191, poz. 1598), wydanego na podstawie delegacji zawartej w art. 113 ust. 2 powołanej ustawy o Policji.
Przepis ten stanowi, że policjantowi przeniesionemu z urzędu, który nie przesiedlił się i nie korzysta w jakiejkolwiek formie z zakwaterowania w nowym miejscu pełnienia służby, przysługuje ryczałt na pokrywanie kosztów dojazdu do nowego miejsca pełnienia służby, w wysokości miesięcznego biletu za przejazd środkiem publicznym transportu kolejowego lub autobusowego.
Niewątpliwie, skarżący z dniem [...] czerwca 1999 r. został przeniesiony z urzędu do pełnienia służby w Komendzie [...] Policji w L. Na pobyt stały nadal zameldowany jest w S. przy ul. [...], a w mieszkaniu tym zameldowane są na pobyt stały i tam mieszkają jego była żona oraz córka z pierwszego małżeństwa.
Nie budzi również wątpliwości fakt, że skarżący z dniem [...] grudnia 2003 r. zawarł związek małżeński z E. N., również funkcjonariuszem policji pełniącym służbę w [...] w L. i razem z dzieckiem z tego związku zameldowani są na pobyt czasowy w L. przy ul. [...].
Jak z powyższego wynika, skarżący nie spełnia warunków określonych w powołanym wyżej § 23 ust. 2 rozporządzenia MSWiA, korzysta bowiem z zakwaterowania w nowym miejscu pełnienia służby. Jako powód zameldowania się na pobyt czasowy w L. przy ul. [...], podał fakt pełnienia służby w L., ten adres wskazał dla celów alarmowych, ubezpieczenia zdrowotnego, rozliczeń podatkowych. Pod tym adresem zamieszkał z nowo założoną rodziną.
Skoro więc skarżący nie spełnia warunków określonych w powołanym wyżej § 23 ust. 2 rozporządzenia MSWiA, to decyzja odmawiająca mu przyznania ryczałtu na pokrywanie kosztów dojazdu do nowego miejsca pełnienia służby, prawa nie narusza.
Z tych względów Sąd, na mocy art. 151 w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.