II SA/Wa 896/06

II SA/Wa 896/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-09-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-05-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Adam Lipiński /sprawozdawca/
Eugeniusz Wasilewski /przewodniczący/
Jarosław Trelka
Symbol z opisem
6211 Przydział i opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz kwatery tymczasowej w służbach mundurowych
Skarżony organ
Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski, Sędzia WSA Adam Lipiński (spr.), Asesor WSA Jarosław Trelka, Protokolant Joanna Cygan, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2006 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...]marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie przyznania prawa zamieszkania w lokalu mieszkalnym; oddala skargę.
Uzasadnienie
M. D. dnia 20 sierpnia 1997 r. złożył wniosek o przydział osobnej kwatery stałej w garnizonie K., a w dniu 21 kwietnia 2004 r. wniosku o wypłatę ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery.
Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w K. decyzją z dnia [...] listopada 2004 r. umorzył postępowanie w sprawie wniosku o przydział osobnej kwatery złożonego przez M. D. i pismem z dnia 7 września 2005 r. zawiadomił oficera o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, wskazując zainteresowanemu lokal mieszkalny nr [...], położony przy ul. [...] w K..
M. D. w pismach z 20 września, 10 października i 8 listopada 2005 r. twierdził, iż złożenie przez niego w dniu 21 kwietnia 2004 r. wniosku
o wypłatę ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery, uniemożliwia wydanie decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym.
Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w K. decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] na zasadzie art. 24 ust. 1, art. 26 ust. 1 i 2, w zw. z art. 21 ust. 1 i art. 36 ust. 1 i 3 oraz art. 13 ust. 6 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r.
o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego przyznał M. D. prawo zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym Nr [...] przy ul. [...] w K. W decyzji określono, że prawo to przysługuje na czas pełnienia obowiązków na stanowisku służbowym – [...] w Dowództwie [...] w K. na okres kadencji tj. do dnia [...] czerwca 2007 roku.
Na skutek odwołania złożonego przez oficera sprawę w II instancji rozpatrzył Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, który w dniu [...] marca 2006 r. na podstawie art. 138 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, wydał decyzję Nr [...] uchylającą zaskarżoną decyzję w części dotyczącej okresu na jaki została wydana i orzekł w tym zakresie co do istoty sprawy, przyznając oficerowi prawo zamieszkiwania w lokalu przydzielonym na czas pełnienia obowiązków na stanowisku służbowym – [...] w Dowództwie [...] w K. W pozostałej części Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ szeroko opisał stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy. Wskazał, iż w dniu 1 lipca 2004 r. weszły w życie przepisy ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2004 r. Nr 116 poz. 1203, z późn. zm.). Zgodnie
z art. 19 ust. 5 tej ustawy dyrektorzy oddziałów regionalnych WAM umarzają postępowania w sprawach wniosków o przydział osobnej kwatery stałej, zaś czas oczekiwania żołnierza zawodowego na przydział kwatery wliczą się temu żołnierzowi do czasu oczekiwania na wydanie decyzji o prawie zamieszkania w lokalu mieszkalnym. W tej sytuacji Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w K. decyzją z [...] listopada 2004 r. umorzył postępowanie w sprawie wniosku o przydział osobnej kwatery stałej. Zgodnie natomiast z art. 19 ust. 6 ustawy o zmianie ustawy
o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP listy oczekujących na przydział osobnej kwatery stałej prowadzone do dnia 30 czerwca 2004 r. przez dyrektorów oddziałów terenowych WAM przekazane zostały dyrektorom właściwych oddziałów regionalnych i stały się wnioskami, o których mowa w art. 24 ust. 1 tej ustawy. Wnioskiem takim stała się lista oczekujących na przydział osobnej kwatery stałej prowadzona do 30 czerwca 2004 r. przez Dyrektora Oddziału Terenowego WAM w K., a więc
i wniosek M. D. z 20 sierpnia 1997 roku. Obecnie obowiązujące przepisy nie przewidują możliwości przydziału osobnej kwatery stałej dlatego też ustawodawca zdecydował, że dotychczasowe postępowania o przydział osobnych kwater stałych podlegają umorzeniu, zaś po swoistym przekształceniu list we wnioski dowódców, wszczyna się postępowanie o wydanie decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym.
Od 1 lipca 2004 r. zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych żołnierzy następuje, między innymi, poprzez wydawanie decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym. Realizując powyższe Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w K. na podstawie przepisu art. 24 ust. 1 ustawy
o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP wydał M. D. decyzję
o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym w K., a więc w miejscu pełnienia służby.
Odpowiadając na zarzuty oficera w przedmiocie jego prawa do ekwiwalentu organ wskazał, że zarówno wypłata ekwiwalentu pieniężnego za rezygnację
z kwatery jak i wypłata świadczenia umożliwiającego pokrycie kosztów najmu lokalu mieszkalnego dokonywane są z tych samych środków finansowych (z dotacji budżetowej). Dlatego też nie znajduje społecznego uzasadnienia ponoszenie przez Agencję kosztów związanych z wynajmowaniem przez żołnierza lokalu mieszkalnego, w sytuacji kiedy możliwe jest zaspokojenie jego potrzeb mieszkaniowych poprzez wydanie decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym będącym w dyspozycji Agencji.
W ocenie Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej uchybieniem organu I instancji było określenie w decyzji, że prawo zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym przysługuje na czas oznaczony do [...] czerwca 2007 r. Zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej właściwy dyrektor oddziału regionalnego Agencji, na wniosek dowódcy jednostki wojskowej, wydaje decyzję o prawie zamieszkiwania na czas pełnienia obowiązków na tym stanowisku. Dlatego w tym zakresie organ odwoławczy decyzję uchylił i orzekł co do istoty.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. D. wnosił o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, zarzucając Prezesowi Wojskowej Agencji Mieszkaniowej naruszenie norm prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 24 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 z późn. zm.) w związku
z art. 19 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 116, poz. 1203 z późn. zm.) oraz naruszenie norm przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 77, 105 i 107 kpa. W ocenie skarżącego, skoro w kilka lat po złożeniu wniosku o przydział kwatery, po bezskutecznym oczekiwaniu na ten przydział, wystąpił w 2004 r. o wypłatę ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery to wniosek ten uniemożliwia wydanie decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym
i postępowania w sprawie przydziału kwatery (lokalu mieszkalnego) należało umorzyć, zaś oficerowi powinien zostać wypłacony stosowny ekwiwalent, zgodnie z jego wnioskiem. Zdaniem M. D. ma on prawo wyboru i w ramach tego prawa wybrał ekwiwalent pieniężny w zamian za rezygnację z kwatery.
W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie argumentując jak
w uzasadnieniu zaskarżonej opinii.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to w dacie jej wydania.
Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego
w tym postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.
Skarga nie jest zasadna.
Z ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP można wywieść podstawową zasadę, iż prawo żołnierza do lokalu mieszklanego (wcześniej kwatery), jest realizowane przez odpowiednie organy w dwojakiej formie. Bądź poprzez przydzielenie żołnierzowi odpowiedniego lokalu mieszkalnego, bądź poprzez wypłatę mu ekwiwalentu pieniężnego za brak możliwości dokonania takiego przydziału mieszkania w naturze. Prawo do lokalu mieszkalnego jest prawem pierwotnym
i podstawowym. Dlatego też organ powinien przede wszystkim dążyć do realizacji tego prawa. Wypłata ekwiwalentu pieniężnego stanowi surogat tego prawa.
Z tych też względów nie jest zasadny pogląd skarżącego, iż skoro po złożeniu wniosku o przydział kwatery wystąpił o wypłatę ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery, to ten późniejszy wniosek uniemożliwia wydanie decyzji
o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym i oficerowi powinien zostać wypłacony stosowny ekwiwalent pieniężny. Skarżący abstrahuje od wyżej przestawionej zasady. Stawiając w taki sposób swoje żądanie, powołuje się na przysługujące mu prawo wyboru między: przydziałem lokalu, a prawem do ekwiwalentu pieniężnego za brak lokalu. Takie pojmowanie swoich uprawnień jest niedopuszczalne i pozostaje w sprzeczności z nierównorzędnością tych dwóch praw. Prawo do lokalu jest przecież prawem podstawowym, a prawo do ekwiwalentu – surogatem tego prawa. Niedostrzeganie tego związku może w swojej skrajnej postaci doprowadzić do absurdalnego poglądu, iż organ w ogóle nie musi zajmować się problematyką wynajdywania i przydzielania żołnierzom lokali, ale może z tego obowiązku zwolnić się wypłacając żołnierzowi stosowny ekwiwalent.
W niniejszej sytuacji organ prawidłowo, na zasadzie art. 24 ust. 1 ustawy
z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398) przydzielił M. D. lokal mieszkalny na czas pełnienia określonych obowiązków służbowych na danym stanowisku. Trudno zatem podzielić trafność argumentacji skarżącego w zakresie naruszenia tego przepisu.
Skarżący miałby prawo do otrzymania ekwiwalentu, gdyby lokalu mieszkalnego, a wcześniej kwatery, nie można mu było przydzielić, czyli gdyby mimo spełnienia przez niego kryteriów do przydziału, z innych względów nie można by było tego przydziału w ogóle zrealizować (najczęściej przyczynę tę stanowił brak lokalu po stronie organu). W niniejszej sprawie tak się jednak nie stało. Stąd też zarzuty zawarte w skardze są chybione i nie wnoszą one niczego nowego do sprawy, co nie zostało już wyczerpująco wyjaśnione przez organ w uzasadnieniach decyzji obu instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny rozumie rozgoryczenie spowodowane bardzo długim czasem oczekiwania przez żołnierza na lokal (wcześniej kwaterę), jednakże nie zmienia to faktu realizacji przez organ podstawowego prawa żołnierza jakim jest dokonanie przydziału lokalu mieszkalnego.
Organ II instancji rozstrzygniecie swoje oparł, jak to napisał w sentencji decyzji, na art. 138 § 1 pkt. 1 Kpa, gdy tymczasem dokonując częściowego uchylenia decyzji organu I instancji i orzekając w tym zakresie co do istoty sprawy, powinien zastosować pkt. 2 powyższego przepisu. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego uchybienie to w konfrontacji z treścią uzasadnienia, w którym organ wyczerpująco omawia przyczyny takiego rozstrzygnięcia merytorycznego, nie ma wpływu na treść orzeczenia i jego istotę.
Reasumując Sąd nie dopatrzył się innych uchybień, ani naruszeń prawa
w takim stopniu aby skutkowały one uchyleniem, albo stwierdzeniem nieważności zaskarżonych decyzji i dlatego na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.