II SA/Wa 875/24

II SA/Wa 875/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-11-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-06-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Wieczorek
Izabela Głowacka-Klimas
Łukasz Krzycki /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6196 Funkcjonariusze Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu i Biura Ochrony Rządu
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2014 poz 1411
art. art. 58 ust. 2, 3, 61 ust. 1-3
Ustawa z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, , Protokolant referent Joanna Mazur, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2024 r. sprawy ze skargi A.K. na decyzję Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia [...] kwietnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby uchyla zaskarżoną decyzję
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją personalną – przywołując art. 58 ust. 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (Dz.U. z 2024 r., poz. 184), zwanej dalej "ustawą o CBA" – zwolniono ze służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (dalej "CBA") p. A. K., zwaną dalej "Funkcjonariuszem" – z dniem [...] kwietnia 2024 r.
W uzasadnieniu decyzji wskazano następujące okoliczności faktyczne i prawne uwarunkowania sprawy:
- Szef CBA, zwany dalej "organem", odwołał Funkcjonariusza z zajmowanego stanowiska Kierownika Referatu Audytu Wewnętrznego - Audytora Wewnętrznego w Departamencie Bezpieczeństwa CBA i przeniósł go do swojej dyspozycji,
- podczas rozmowy kadrowej w Biurze Kadr i Szkolenia CBA poinformowano Funkcjonariusza o propozycji przeniesienia na stanowisko służbowe agent specjalny w Wydziale I Departamentu Postępowań Kontrolnych CBA – z uposażeniem zasadniczym w wysokości 8 450,00 zł oraz premią w wysokości 20% uposażenia zasadniczego,
- Funkcjonariusz nie wyraził zgody na przeniesienie na wskazane stanowisko służbowe; potwierdza to pisemny protokół, sporządzony z rozmowy kadrowej,
- zgodnie z dyspozycją art. 58 ust. 3 ustawy o CBA, funkcjonariusza, który – po upływie okresu pozostawania w dyspozycji Szefa CBA - nie wyrazi zgody na przeniesienie na zaproponowane stanowisko służbowe, należy obligatoryjnie zwolnić ze służby,
- wobec tego - z uwagi na niewyrażenie zgody na przeniesienie na zaproponowane stanowisko służbowe agent specjalny postanowiono zwolnić - Funkcjonariusza z dniem [...] kwietnia 2024 r.
W skardze zarzucono wydanie kwestionowanego aktu z naruszeniem przepisów:
- art. 58 ust. 3 w zw. z ust. 2 oraz art. 67 ustawy o CBA, przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie; miało to wpływ na wynik sprawy wobec nieuzasadnionego przeniesienia do dyspozycji Szefa CBA, zwolnienia ze służby przed upływem okresu pozostawania w dyspozycji Szefa CBA, nie zaproponowania stanowiska odpowiedniego do kwalifikacji i przebiegu służby lecz niższego, zaś - po niewyrażeniu zgody, obligatoryjne zwolnienia ze służby,
- art. 6, 7, 8, 57 § 3, art. 77 § 1, art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie publ. w Dz.U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", poprzez błędną wykładnię tych przepisów i ich nieprawidłowe zastosowanie; art. 77 K.p. a. naruszono poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego zaś art. 107 § 1 i 3 K.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji.
W uzasadnieniu skargi podniesiono m.in.:
- organ - decyzją personalną z [...] lutego 2024 r. - odwołał Funkcjonariusza z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniósł do swojej dyspozycji; w uzasadnieniu orzeczenia wskazano: "odwołanie [...] ze stanowiska Kierownika Referatu Audytu Wewnętrznego w Departamencie Bezpieczeństwa Centralnego Biura Antykorupcyjnego i przeniesienie jej do dyspozycji Szefa CBA podyktowane jest potrzebą zmiany na ww. stanowisku służbowym. Po okresie pozostawania w dyspozycji Szefa CBA, funkcjonariusz zostanie przeniesiony na inne stanowisko służbowe, odpowiednie dla posiadanych predyspozycji zawodowych oraz dotychczasowego przebiegu służby, co jest zgodne z § 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie przenoszenia funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego do dyspozycji.",
- [...] kwietnia 2024 r. odbyła się rozmowa kadrowa w Biurze Kadr i Szkolenia w siedzibie CBA; w jej trakcie Funkcjonariuszowi - Kierownikowi Referatu Audytu Wewnętrznego - Audytorowi Wewnętrznemu, będącemu w dyspozycji organu - przedstawiono propozycję przeniesienia na stanowisko służbowe: "agent specjalny w Wydziale I Departamentu Postępowań Kontrolnych CBA z uposażeniem zasadniczym w wysokości 8 450,00 brutto oraz premią w wysokości uposażenia zasadniczego 20%"; była ona niekorzystna; zaproponowana stawka była bowiem niższa o około 1316 zł od dotychczasowego wynagrodzenia; ponadto nie byłyby wykorzystywane posiadane przez Funkcjonariusza uprawnienia audytora wewnętrznego; de facto uniemożliwiłoby mu to dalszy rozwój zawodowy; gdyby przedstawiono mu propozycję na stanowisko audytora wewnętrznego, istniałaby szansa otrzymania dodatku specjalnego - w wysokości 5%; zrekompensowałby on w części utracone wynagrodzenie; wszyscy audytorzy wewnętrzni w chwili obecnej takowy otrzymują; propozycja dotyczyła szeregowego agenta specjalnego - nie zawierała składników wynagrodzenia, które Funkcjonariusz otrzymywał jako Kierownik Referatu Audytu Wewnętrznego,
- z tych powodów Funkcjonariusz nie wyraził zgody na przeniesienie na proponowane stanowisko; z uwagi na to - decyzją z [...] kwietnia 2024 r. – zwolniono go ze służby - z dniem [...] kwietnia 2024r.,
- dalej opisywano jakie okoliczności towarzyszyły procesowi zwolnieniem ze służby,
- wskazano, że stan etatowy Referatu Audytu Wewnętrznego (dalej jako "Referat") na dzień [...] lutego 2024 r., dawał możliwości dalszego pozostania Funkcjonariusza w służbie; w tym referacie stanowił on: 1 kierownik - audytor wewnętrzny, 4 audytorów wewnętrznych, 1 aplikant; można było zatem odwołać kierownika i przenieść go na stanowisko audytora wewnętrznego – z zachowaniem wynagrodzenia; nie zmieniłaby się w ten sposób struktura etatów; podkreślono, że jedynie dwie osoby - spośród 4 pozostałych w Referacie - mają uprawnienia audytora wewnętrznego; ich doświadczenie w komórkach kontrolnych CBA jest jednak nieporównywalnie mniejsze niż Funkcjonariusza; pozostawienie go w Referacie pozwoliłoby – jego zdaniem - na lepsze zabezpieczenie ciągłości funkcji audytu w CBA – np. z uwagi na przypadki losowe lub też możliwość odejścia audytorów ze służby,
- rozmowa kadrowa i propozycja przeniesienia do Departamentu Postępowań Kontrolnych miała miejsce [...] kwietnia 2024 r. - w okresie pozostawania w dyspozycji organu (do 4 miesięcy); okres ten mijał dopiero [...] czerwca 2024 r.; możliwe było zatem przedstawienie innej propozycji; Kierownik Referatu - audytor wewnętrzny jest bezpośrednio podległy kierownikowi jednostki; jest to stanowisko o randze dyrektora; propozycja obejmowała agenta specjalnego - jest to degradacja o co najmniej 2 szczeble,
- po odwołaniu Funkcjonariusza - a później zwolnieniu - nie zmienił się Regulamin Departamentu Bezpieczeństwa, nie zlikwidowano Referatu ani stanowiska jego Kierownika; nie było więc podstaw do zwolnienia ze stanowiska,
- Funkcjonariusza - jako Kierownika Referatu - nie ukarano karą dyscyplinarną; nie było również podstaw do "degradacji" - nie zaistniały przesłanki wynikające z art. 61. ustawy o CBA; stosownie do art. 61 ust. 1 i 2 ustawy o CBA funkcjonariusza przenosi się na niższe stanowisko służbowe w przypadku wymierzenia kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe; można go zaś przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadkach:
- orzeczenia przez właściwą komisję lekarską trwałej niezdolności do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku służbowym, jeżeli nie ma możliwości mianowania go na stanowisko równorzędne,
- nieprzydatności na zajmowanym stanowisku służbowym, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej,
- niewywiązania się z obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku służbowym, stwierdzonego w okresie służby stałej w dwóch kolejnych opiniach służbowych,
- likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego, gdy nie ma możliwości mianowania go na równorzędne stanowisko służbowe,
- w przepisach tych enumeratywnie wymieniono przypadki, gdy funkcjonariusza CBA można przenieść na niższe stanowisko służbowe; ich zamknięty katalog oznacza, że w innych - niewymienionych w przepisie - sytuacjach przeniesienie funkcjonariusza na niższe stanowisko nie jest zgodne z prawem,
- wobec Funkcjonariusza żadna z powyższych okoliczności nie wystąpiła; po jego odwołaniu i zwolnieniu ze służby nie zlikwidowano stanowiska Kierownika Referatu i nie zmieniono Regulaminu Departamentu Bezpieczeństwa CBA w zakresie komórki audytu wewnętrznego,
- wykładni z art. 58 ust. 3 ustawy o CBA dokonał uprzednio Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 18 maja 2011 r. (sygn. akt I OSK 77/11, dostępny na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych); podzielił on stanowisko sądu I. instancji gdzie wskazano, że - po okresie przebywania funkcjonariusza CBA w dyspozycji - można go przenieść wyłącznie na stanowisko równorzędne do stanowiska zajmowanego przed skierowaniem do dyspozycji; cały art. 58 w ustawie o CBA stanowi zamkniętą instytucję prawną, gdzie uregulowano tryb postępowania z funkcjonariuszami, przeniesionymi do dyspozycji Szefa CBA; ustawodawca w art. 58 ust. 3 ustawy o CBA posłużył się terminem "określone stanowisko służbowe"; z pewnością nie można go rozumieć jako "każde stanowisko służbowe"; racjonalny ustawodawca użyłby bowiem sformułowania "każde", albo w ogóle nie użyłby przymiotnika opisującego; z pewnością, jako "określone stanowisko służbowe", należy rozumieć odpowiadające wykształceniu i stażowi służby, doświadczeniu zawodowemu funkcjonariusza; sytuacja uregulowana w art. 58 ust. 3 ustawy o CBA nie mieści się w dyspozycji art. 61 ust. 1 i 2 danego aktu; oznacza to, że przeniesienie - o jakim mowa w art. 58 ust. 3 - dotyczy stanowiska określonego ale co najmniej równorzędnego,
- stosownie do § [...] rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] marca 2012 r. w sprawie przenoszenia funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego do dyspozycji (Dz.U. poz. 344), zwanego dalej "rozporządzeniem o przenoszeniu": "przeniesienie funkcjonariusza do dyspozycji Szefa CBA może nastąpić w przypadku przewidywanego przeniesienia funkcjonariusza na inne stanowisko służbowe (§ 2 pkt 1), dokonując przeniesienia funkcjonariusza do dyspozycji uwzględnia się dotychczasowy przebieg służby funkcjonariusza, posiadane przez niego kwalifikacje zawodowe oraz predyspozycje, jak również istniejące możliwości etatowe i potrzeby mianowania danego funkcjonariusza na inne stanowisko służbowe (§ 2 pkt 2)"; gdy jednak funkcjonariusz - po okresie pozostawania w dyspozycji - nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe, nie można go zwolnić ze służby z przywołaniem art. 58 ust. 3 ustawy o CBA,
- w tych okolicznościach przeniesienie Funkcjonariusza do dyspozycji nie było uzasadnione i można je uznać za naruszenie niezależności audytu i Kierownika Referatu - art. 280 ustawy o finansach publicznych, art. 282 ustawy o finansach publicznych (Dz.U z 2023. r. poz. 1270); dalej sformułowano szerszą argumentację, która przemawia - zdaniem Funkcjonariuszem - za tezą o wadliwości decyzji w przedmiocie jego przeniesienia do dyspozycji organu – w kontekście predyspozycji i kwalifikacji do zajmowania dotychczasowego stanowiska.
Wniesiono o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.
W trakcie rozprawy pełnomocnik organu wskazał, że – jego zdaniem - Funkcjonariusz mógłby kwestionować decyzję w przedmiocie zaproponowania innego stanowiska tylko w razie przyjęcia propozycji. Oświadcza, że nie wie, czy istniały dokumenty, potwierdzające kwerendę i poszukiwanie stanowisk równorzędnych dla Funkcjonariusza.
Sąd zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć sformułowane w niej zarzuty są trafne tylko w części. Zasadnie wywiedziono, że zaskarżoną decyzję wydano bez wyjaśnienia istotnej w sprawie okoliczności, co musiałoby znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu danego aktu, w myśl art. 7, 77 § 1, art. 80 oraz 107 § 3, wobec art. 8 § 1 i art. 11 K.p.a. Naruszenie przepisów postępowania w tym zakresie mogło mieć zaś istotny wpływ na wynik mniejszej sprawy. Jest to natomiast następstwem braku dokonania właściwej wykładni art. 58 ust. 3 ustawy o CBA.
W sprawie bezsporny jest szereg jej okoliczności faktycznych - jak przeniesienie Funkcjonariusza do dyspozycji organu ostatecznym orzeczeniem oraz przedstawienie mu - w okresie pozostawania w dyspozycji - propozycji nowego stanowiska służbowego, ten zaś nie wyraził zgody na przeniesienie. Stanowiło to przesłankę wydanie decyzji o zwolnieniu ze służby przed upływem maksymalnego terminu pozostawania w dyspozycji - zakreślonego art. 58 ust. 2 ustawy o CBA. Wobec poprzedniego przywołania, ponowne opisywanie danych faktów byłoby bezzasadne.
Spór sprowadza się w istocie do kwestii, czy:
- przedstawiony Funkcjonariuszowi zamiar przeniesienia na stanowisko służbowego wypełnia dyspozycję art. 58 ust. 3 ustawy o CBA oraz
- jeżeli przedstawiona propozycja spełnia wymagania, lecz Funkcjonariusz nie wyraził na nią zgody, zasadne było jego zwolnienie jeszcze przed upływem maksymalnego okresu pozostawania w dyspozycji organu.
Odnosząc się do tego, należy wskazać.
Przywołując, jako podstawę orzekania, stosowny przepis prawa materialnego - art. 58 ust. 3 ustawy o CBA - organ nie uwzględnił w istocie właściwego rozumienia danej regulacji. Co trafnie podniesiono w skardze – powołując stanowisko judykatury (tak wyrok NSA o sygn. akt I OSK 77/11) - granice możliwości zaproponowania funkcjonariuszowi przeniesionemu do dyspozycji organu "określonego" stanowiska wyznaczają ogólne reguły awansowania bądź przenoszenia na niższe stanowiska, określone przepisami szczególnymi ustawy o CBA. Nie sposób bowiem uznać, aby regulacja art. 58 danego aktu stanowiła - w zamyśle prawodawcy - dodatkową instytucję, którą umożliwiono niejako nieograniczone ingerowanie w warunki pełnienia służby przez funkcjonariuszy danej formacji. Co trafnie uwypuklono w skardze, co do zasady, katalog przypadków, gdy możliwe bądź nakazane jest przeniesienie funkcjonariusza na niższe stanowisko zamieszczono w art. 61 ust. 1-3 ustawy o CBA. Generalnie determinuje to granice możliwości przeniesienia - po okresie pozostawania w dyspozycji - na "określone" stanowisko. Zdaniem Sądu w tym składzie formuła przenoszenia do dyspozycji, obejmować może wprawdzie także inne niż przewidziane ustawą wprost przypadki - gdy dopuszczalne może być przeniesienie funkcjonariusza na niższe stanowisko (Sąd nie w pełni podziela tu kategorycznie tezy, wyrażone w powołanym orzeczeniu NSA dla potrzeb określonego stanu faktycznego). Z przepisów ustawy o CBA, dotyczących przeniesienia do dyspozycji, nie wynika bowiem wprost, aby skorzystanie z tej instytucji warunkowane było uprzednio ustaleniem istnienia, co najmniej równorzędnego stanowiska dla funkcjonariusza odwołanego z dotąd zajmowanego, bądź niejako szacowania, czy takowe w okresie zawieszenia (4 miesiące) zostanie zapewnione. Z kolei celem instytucji przewidzianej art. 58 ust. 1 ustawy o CBA jest zapewnienie pewnej elastyczności w danej formacji mundurowej - także w kontekście gwarantowania właściwej - sprawnej, efektywnej, czy bezkonfliktowej - współpracy pomiędzy pełniącymi funkcję kierownicze osobami.
Gdy w istocie okaże się więc uzasadnione podjęcie decyzji o przyniesieniu określonej osoby do dyspozycji (czy było tak w przedmiotowej sprawie, pozostaje poza zakresem oceny Sądu), nie sposób uznać, aby warunkowała to możliwość zapewnienia danemu funkcjonariuszowi stanowiska równorzędnego. Nie powinno to jednak – co wskazano już wcześniej - uzasadniać wniosku, że instytucja przeniesienia do dyspozycji tworzy dla organu w istocie nieograniczony "luz decyzyjny" - generalne wyłączenie reguł polityki kadrowej, determinowanej innymi przepisami ustawy o CBA, które mają w istocie dla funkcjonariuszy tej formacji istotny charakter gwarancyjny. Reasumując, odstąpienie od tych reguł - w ramach kompetencji, przyznanych w art. 58 ustawy o CBA – jest możliwe jedynie, gdy zachodzą przesłanki zwolnienie ze stanowiska i przeniesienia do dyspozycji (co w danej sprawie nie mogło być przedmiotem rozważań Sądu), zaś równocześnie zachowanie innych, ustawowych reguł ogólnych nie jest możliwe - przy uwzględnieniu zakreślonego przez prawodawcę maksymalnego czasu pozostawania w dyspozycji. W zgodzie z takim rozumieniem przepisów ustawy o CBA pozostaje brzmienie przywołanego wcześniej § 2 rozporządzenia o przenoszeniu.
Odnosząc te uwagi do realiów rozpoznawanej sprawy, należy uznać za trafne te zarzuty skargi, gdzie wywiedziono, że - informując Funkcjonariusza o zamiarze przeniesienia na nowe stanowisko - nie zaproponowano mu "równorzędnego" w rozumieniu stosownych regulacji, dotyczących reguł zatrudnienia i uposażenia w CBA. Mianowicie - w myśl tabeli w załączniku do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 6 października 2010 r. w sprawie stawek uposażenia zasadniczego na poszczególnych stanowiskach służbowych funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego oraz wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat (Dz.U. z 2022 r. poz. 2396 ze zm.), dla stanowiska służbowego kierownik referatu (lp. 8), przewidziano wyższe wynagrodzenie maksymalne niż dla agenta specjalnego (lp. 12) zaś Funkcjonariuszowi zaproponowano je w niższej wysokości niż miał dotychczas (odpowiednio 8630 zł. a 8450 zł.). Również - w świetle rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 3 września 2021 r. w sprawie stanowisk służbowych w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym oraz wymagań w zakresie wykształcenia i kwalifikacji zawodowych, jakie powinni spełniać funkcjonariusze na poszczególnych stanowiskach służbowych (Dz.U. poz. 1683 ze zm.), wedle tabeli zawartej w załączniku - stanowisko kierownik referatu (lp. 6) ujęte jest wyżej niż agent specjalny (lp.13).
Wobec takich uwarunkowań, zadaniem organu - przed przedstawieniem Funkcjonariuszowi propozycji nowego stanowiska - było ustalenie, czy nie istnieje możliwość przydzieleniem stanowiska służbowego równorzędnego, a jeśli nie ma takiej możliwości najwyższego z możliwych.
W przedłożonych w Sądowi aktach (uzupełnionych wobec wezwania na rozprawie - przez przedłożenie akt osobowych), brak natomiast jakiejkolwiek dokumentacji, potwierdzającej, aby stosowne analizy w strukturach kadrowych organu prowadzono. Nie wnika to także bezpośrednio z treści uzasadnienia oskarżonego aktu, a także stanowiska pełnomocnika organu na rozprawie.
Treść uzasadnienia ani też przedłożone akta sprawy nie pozwalają przyjąć, aby kwestia braku możliwości zapewnienia Funkcjonariuszowi stanowiska równorzędnego była przedmiotem stosownej, wnikliwej analizy. Jest to zaś warunkiem przyjęcia, że sprawę stosownie wnikliwie rozpatrzono - przed wydaniem orzeczenia.
Uchybienie przepisom postępowania mogą mieć w tym przypadku istotny wpływ na wynik sprawy. Nie sposób bowiem wykluczyć że w istocie istniała możliwość zapewnienia Funkcjonariuszowi stanowiska równorzędnego bądź choćby wyższego niż proponowane (tak: jego twierdzenia w skardze). Niewyjaśnienie sprawy w tym kontekście było następstwem braku właściwego rozumienia treści regulacji art. 58 ust. 3 ustawy o CBA. Z uzasadnienia skarżonego orzeczenia ani nawet z odpowiedzi na skargę - wobec argumentacji Funkcjonariusza - nie wynika, aby organ miał na uwadze stosowną powinność w danym zakresie.
Bezzasadne są natomiast wywody skargi, gdzie podnoszono kwestie utraty dodatkowych uprawnień finansowych Funkcjonariusza, pozostających w związku z pełnieniem funkcji kierowniczej – poza stawką uposażenia zasadniczego, bądź uzyskiwania określonych dodatków z innych tytułów, czy kwestie perspektyw rozwoju zawodowego w określonym kierunku. Prawo do uzyskiwania dodatkowego wynagrodzenia (poza zasadniczym), gdy pozostaje ono w związku z wykonywaniem konkretnych obowiązków, wykracza poza zakres przywilejów funkcjonariuszy gwarantowanych art. 61 ustawy o CBA - gdzie zawarto enumeratywne wymienienie warunków pogarszania ich sytuacji płacowej. Funkcjonariusz służby mundurowej, musi z kolei liczyć się z koniecznością wykonywania zadań w zakresie, w jakim jest to konieczne dla potrzeb danej formacji – niezależnie od własnych aspiracji zawodowych.
Chybione jest też stanowisko, jakoby - nawet w przypadku przedłożenia propozycji, spełniających wymagania zakreślone art. 58 ust. 3 ustawy o CBA - nie było możliwości zwolnienia funkcjonariusza, który nie wyraził zgody na przeniesienie, przed upływem terminu przewidzianego w art. 58 ust. 2 danego aktu. Taka wykładnia wskazanej regulacji nie znajduje podstaw w brzmieniu samego przepisu – gdzie określono termin pozostawania w dyspozycji jako maksymalny (sformułowanie "nie dłużej"), jak i celu regulacji art. 58.
Nie ma to jednak znaczenia dla wyniku sprawy. Orzeczenie jest wadliwe wobec braku wykazania, że przedstawione Funkcjonariuszowi stanowisko służbowe spełnia wymagania z art. 58 ust. 3 ustawy o CBA, a więc - wobec nie wyrażenia zgody na przeniesienie - konieczne było jego zwolnienie.
Jak wskazano wcześniej, poza granicami sprawy musiały pozostawać podniesione w skardze kwestie zasadności przeniesienia Funkcjonariusza do dyspozycji organu. Skargę na daną decyzję Sąd odrzucił - postanowieniem z 23 września 2024 r. (sygn. akt II SA/Wa 874/24). Orzeczenie to jest prawomocne.
Natomiast - wbrew wywodom pełnomocnika organów w trakcie rozprawy - Funkcjonariusz może kwestionować, co do meritum orzeczenie o zwolnieniu go ze służby, jeżeli nie spełniono warunku przedstawienia mu stosownego stanowiska w rozumieniu art. 58 ust. 3 ustawy o CBA – także, gdy nie wyraził na nie zgody, gdy skutkowało to zwolnieniem ze służby (patrz: analogicznie przywołany już wyrok NSA o sygn. akt I OSK 77/11).
Sąd nie uwzględnił wniosku skargi o stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu. Nie znalazł ku temu podstaw, mając na względzie materialnoprawne reguły wyznaczające granice, gdy orzeczenia dotknięte są wadą kwalifikowaną skutkującą nieważnością.
Z przytoczonych wyżej przyczyn, na podstawie art. 145 §. 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935), orzeczono jak w sentencji wyroku.
Rozpatrując ponownie sprawę organ administracji uwzględni ocenę prawną, sformułowaną w niniejszym uzasadnieniu.