II SA/Wa 870/11

II SA/Wa 870/11 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2011-09-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2011-04-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Kołodziej /przewodniczący/
Iwona Dąbrowska /sprawozdawca/
Jacek Fronczyk
Symbol z opisem
6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne
Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
art. 15  ust. 4
Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska (spr.) Jacek Fronczyk Protokolant referent stażysta Marcin Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2011 r. sprawy ze skargi W. D. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową - oddala skargę -
Uzasadnienie
II SA/Wa 870/11
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 268a kpa oraz art. 18 ust. 5 pkt. 2 w zw. z art. 15 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525, z późn. zm.), Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu odwołania od decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] , cofającej W. D. pozwolenie na broń palną bojową, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że organ I instancji, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, po uchyleniu przez Komendanta Głównego Policji jego pierwotnej decyzji z dnia [...] maja 2010 r., decyzją z dnia [...] listopada 2010 r., wydaną na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6, art. 18 ust. 5 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 4, art. 18 ust. 5 pkt 4 w zw. z art. 32 oraz art. 20 powołanej. ustawy o broni i amunicji, ponownie cofnął W. D. pozwolenie na broń palną bojową z uwagi na fakt, iż został on skazany za czyn z art. 271 § 1 i 3 kk oraz art. 273 kk (przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów), oraz w związku z nieprzedstawieniem przez niego aktualnych orzeczeń - lekarskiego i psychologicznego, stwierdzających, że może on dysponować bronią palną, a także z powodu naruszenia zasad przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji.
Od tej decyzji pełnomocnik strony wniósł odwołanie do Komendanta Głównego Policji, zarzucając organowi I instancji naruszenie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. W uzasadnieniu odwołania pełnomocnik zarzucił, że naruszenie wskazanych przepisów prawa polegało na uznaniu, że popełnienie przez W. D. przestępstwa z art. 271 § 1 kk oraz 273 kkw zw. z art. 12 kk, a więc nie należącego do katalogu przestępstw wskazanych przez ustawodawcę, uzasadnia obawę, możliwości użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, podczas gdy dotychczasowe postępowanie strony na taką obawę, nie wskazuje.
Pełnomocnik strony nie podzielił ponadto poglądu organu I instancji o niewłaściwym sposobie przechowywania broni przez W. D., uznając, że ustalony w toku postępowania sposób przechowywania broni pozostawał w zgodzie z przepisami i gwarantował zabezpieczenie przed dostępem do broni osób nieuprawnionych. Ponadto pełnomocnik strony, odnosząc się do zarzutu organu o nieprzedłożeniu przez W. D. stosownych badań lekarskich i psychologicznych uznał, że okoliczność ta nie uzasadnia cofnięcia pozwolenia na broń, uznając je za drobne uchybienie. Zarzucił ponadto, że W. D. nie został pouczony przez organ o konieczności ich przedstawienia.
Komendant Główny Policji, uzasadniając swoją decyzję i powołując się na dyspozycję art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, wskazał, że właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń w przypadku, kiedy w stosunku do jego posiadacza zachodzi obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, a istnieje ona - jak wskazał - ustawodawca - w szczególności w stosunku do osób skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Tak więc, dla ewentualnego cofnięcia pozwolenia na tej podstawie prawnej istotne znaczenie ma wystąpienie takiej obawy. Z woli ustawodawcy wynika ona wprost z okoliczności wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, ale wbrew poglądowi pełnomocnika - może także być związana z popełnieniem przez posiadacza przestępstwa lub oskarżeniem go o popełnienie przestępstwa innego, niż wymienione w tym przykładowym katalogu. Organ podał, że w takiej sytuacji obowiązkiem organu jest przeprowadzenie pełnego postępowania - w myśl art. 7 i 77 § 1 kpa celem wskazania jakie okoliczności, poza skazaniem lub oskarżeniem (podejrzeniem) o takie przestępstwo, znajdujące odzwierciedlenie w materiale dowodowym, potwierdzają istnienie tej obawy. Sam bowiem fakt skazania za przestępstwo innego rodzaju niż wskazane w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji (strona została skazana za przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów) nie jest do takiej oceny wystarczający. Dla cofnięcia pozwolenia konieczne jest wykazanie, że okoliczności czynu za popełnienie którego strona została skazana lub którego popełnienie jej zarzucono pozwalają żywić obawę co do dalszego, zgodnego z prawem, posiadania i używania broni. W kontekście uzasadnionej obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji organ nie może polegać na domniemaniu zachowania posiadacza broni, wywodząc je wyłącznie z faktu popełnionego przez niego przestępstwa i wykroczeń, tylko połączyć te zdarzenia z innymi okolicznościami istotnymi dla oceny w kategoriach uzasadnionej obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
Komendant Główny Policji uznał zaliczenie przez organ I instancji, W. D. do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy o broni i amunicji, poprzez oparcie się na fakcie skazania go za czyn z art. 271 § 1 i 3 kk, tj. fałszerstwo intelektualne oraz art. 273 kk w zw. z art. 12 kk, tj. użycie poświadczeń nieprawdy (rozdział XXXIV kodeksu karnego przeciwko wiarygodności dokumentów) i popełnieniu przez niego szeregu wykroczeń drogowych, choć kary za ich popełnienie uległy już zatarciu, za nieistotną okoliczność dla sposobu rozpatrzenia sprawy. Uznał bowiem, że brak jest podstaw aby zaliczyć W. D. do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Korzystając zaś z ze swoich uprawnień reformatoryjnych, rozpatrując ponownie sprawę, odrzucił ten przepis prawa jako podstawę rozstrzygnięcia sprawy.
Podzielił natomiast stanowisko organu co do zastosowania przez niego w podstawie prawnej decyzji, przepisów art. 18 ust. 5 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 4 oraz art. 18 ust. 5 pkt 4 w zw. z art. 32 ustawy o broni i amunicji.
Organ odwoławczy stwierdził, że nie budzi wątpliwości okoliczność, że strona nie wykonała określonego w art. 15 ust. 4 ustawy obowiązku przedłożenia aktualnych badań lekarskich i psychologicznych potwierdzających jej psychofizyczną zdolność do dysponowania bronią. Podkreślił, że jednym z powodów dla których Komendant Główny Policji uchylił uprzednią decyzję organu I instancji z dnia [...] maja 2010 r. był fakt, iż w czerwcu 2010 r., tj. po dacie jej wydania upłynął stronie termin do wykonania obowiązku określonego w art. 15 ust. 4 powołanej ustawy o broni i amunicji, tj. przedłożenia aktualnych badań lekarskich i psychologicznych (k. 123/verte). Tymczasem strona orzeczeń nie dostarczyła ani po decyzji organu odwoławczego z dnia [...] lipca 2010 r. ani po zawiadomieniu jej przez organ I instancji, o rozszerzeniu prowadzonego postępowania administracyjnego o tą podstawę faktyczną cofnięcia jej pozwolenia na broń (k. 127), ani do chwili odwołania od decyzji tego organu z dnia [...] listopada 2010 r. cofającej jej pozwolenie na broń (k. 150).
Komendant Główny Policji, powołując się na treść art. 15 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, wskazał, że ustawodawca nałożył na osobę, która uzyskała pozwolenie na broń do ochrony osobistej obowiązek okresowego, raz na 5 lat, przedstawiania aktualnych orzeczeń - lekarskiego i psychologicznego - potwierdzających, iż nie występują u niej zaburzenia psychiczne lub znacznie ograniczona zdolność psychoruchowa, nie wykazuje istotnych zaburzeń funkcjonowania psychologicznego oraz nie jest uzależniona od alkoholu lub od substancji psychotropowych i w związku z tym może dysponować bronią. W. D. orzeczenia lekarskie i psychologiczne, potwierdzające jego zdolność do dysponowania bronią, przedłożył organowi w czerwcu 2005 r. (k. 32 - 33), a zatem kolejne aktualne orzeczenia, o których mowa w art. 15 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, winien był przedstawić w czerwcu 2010 r., a o skutkach tego zaniedbania, wbrew poglądowi pełnomocnika, strona (niezależnie od decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2010 r.) została poinformowana pismem z dnia 27 lipca 2010 r. (k. 127). Organ podał ponadto, że ustawa o broni i amunicji nie nakłada na organy Policji obowiązku informowania posiadaczy pozwoleń na broń o nałożonych na nich przepisami ustawy powinnościach i terminach ich wykonywania. To sami posiadacze pozwoleń na broń powinni śledzić unormowania prawne w tym zakresie.
Reasumując organ uznał, że skoro wolą ustawodawcy było, aby osoby posiadające pozwolenie na broń do ochrony osobistej okresowo potwierdzały zdolność fizyczną i psychiczną do dysponowania taką bronią, to strona nie wykonała ciążącego na niej obowiązku ustawowego. Tymczasem wymóg ten ma istotne znaczenie dla interesu społecznego, zachodzi bowiem ścisły związek prawa do broni ze sferą ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. W przypadku broni do ochrony osobistej, może być ona użyta w obronie własnej przeciwko innej osobie, a tym samym wywołać negatywne skutki. Dlatego też nie może być żadnych wątpliwości, choćby natury medycznej, co do zdolności posiadacza pozwolenia na broń palną do bezpiecznego jej posiadania i używania. Nie przedstawiając bowiem orzeczeń - lekarskiego i psychologicznego - strona de facto nie potwierdziła, że nie należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy, tj. osób z zaburzeniami psychicznymi lub o znacznie ograniczonej sprawności psychoruchowej (pkt 2), wykazujących istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego (pkt 3) czy uzależnionych od alkoholu lub od substancji psychoaktywnych (pkt 4).
Następnie Komendant Główny Policji stwierdził, że organ I instancji zasadnie uznał, że w rozpoznawanej sprawie wystąpiła również kolejna przesłanka powodująca konieczność cofnięcia W. D. pozwolenia na broń palną bojową z art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, zgodnie z którym właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie zasad przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji, o których mowa w art. 32 ustawy o broni i amunicji. Przepis ten ustala, że broń i amunicję należy przechowywać i nosić w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych. Na podstawie zawartego w art. 32 ust. 2 ustawy upoważnienia, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał w dniu 3 kwietnia 2000 r. rozporządzenie w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji (Dz. U. z 2000 r. Nr 27, poz. 343). Zgodnie z § 5 tego rozporządzenia osoby posiadające broń palną są obowiązane przechowywać ją w kasetach metalowych, na stałe przymocowanych do elementów konstrukcyjnych budynku lub w metalowych szafach albo sejfach, posiadających zamki atestowane.
Organ wskazał, że jak wynika z protokołu z okazania broni i sposobu jej przechowywania kaseta metalowa, w której strona przechowuje broń nie jest na trwale przymocowana do elementów konstrukcyjnych budynku tylko do zamkniętego biurka (k. 93) co oznacza, zdaniem organu, że W. D. przechowywał broń uchybiając przepisom art. 32 ust. 1 powołanej ustawy o broni i amunicji oraz § 5 powołanego rozporządzenia.
Organ podał też, że przepisy tego rozporządzenia nie określają wprawdzie sposobu zabezpieczenia broni we wszystkich możliwych sytuacjach, lecz w § 5 dają wskazówki - jakie zabezpieczenie broni przed dostępem osób trzecich jest właściwe. Wynika z niego, że broń nie może być pozostawiona gdziekolwiek, lecz powinna być zamknięta w metalowej kasecie, na trwale przymocowanej do elementów konstrukcyjnych budynku lub metalowych szafach albo sejfach, posiadających atestowany zamek. Powołał przy tym orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 czerwca 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 496/0, (Lex nr 563854).
Reasumując organ podkreślił, że prawo do posiadania broni ma charakter szczególny - ustawodawca ograniczył do niego dostęp, poddając je ścisłej administracyjnej reglamentacji i określając rygorystycznie, m.in. warunki przechowywania broni, właśnie w tym celu, aby dla ochrony interesu społecznego uniemożliwić, a co najmniej utrudnić, przedostanie się broni i amunicji w ręce osób nieuprawnionych do ich posiadania.
Zdaniem organu odwoławczego, poczynione w niniejszej sprawie ustalenia wskazują na beztroski stosunek strony do kwestii nałożonych obowiązków jako posiadacza pozwolenia i bezpiecznego przechowywania broni palnej.
Z punktu widzenia interesu publicznego nie jest zatem zasadne zachowanie stronie pozwolenia na broń.
Organ odniósł się również do wniosku pełnomocnika strony o umorzenie postępowania w sprawie i wskazał, że przesłanki do takiego rozstrzygnięcia nie zachodzą bowiem zgodnie z dyspozycją art. 105 § 2 kpa, organ administracji publicznej może umorzyć postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie zostało ono wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz gdy nie jest to sprzeczne z interesem społecznym. Jednym z warunków umorzenia postępowania na podstawie wskazanego przepisu jest więc wszczęcie postępowania na wniosek strony, co w niniejszej sprawie nie ma miejsca, bowiem organ I instancji niniejsze postępowanie wszczął z urzędu. Z kolei na podstawie art. 105 § 1 kpa postępowanie umarza się, gdy z jakiejkolwiek przyczyny stało się ono bezprzedmiotowe. W sprawie W. D. również ta przesłanka nie jest spełniona, bowiem postępowanie dotyczy posiadanego przez niego uprawnienia, które w myśl przepisów materialnych stanowi jego przedmiot.
Decyzja ta stała się przedmiotem skargi W. D., reprezentowanego przez adwokata K. P., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, a także wnosząc o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, pełnomocnik skarżącego zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego i procesowego, a w szczególności:
- art 15 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 32 oraz art. 18 ust. 5 pkt. 2 w związku z art. 15 ust. 4 ustawy o broni i amunicji przez przyjęcie, iż stwierdzone przez organ wydający decyzję uchybienia przepisom ustawy o broni i amunicji stanowią wystarczającą przesłankę do cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową,
- art. 2 Konstytucji RP poprzez dokonanie interpretacji wskazanego przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji w sposób sprzeczny z zasadą sprawiedliwości społecznej oraz z naruszeniem obowiązków nałożonych na organy administracyjne w art. 9 kpa.
W uzasadnieniu skargi pełnomocnik W. D. podał, że ustalony przez organy sposób przechowywania broni przez skarżącego gwarantował zabezpieczenie tejże broni przed dostępem osób nieuprawnionych bowiem w zdecydowanej większości czasu broń ta znajdowała się pod bezpośrednim nadzorem skarżącego, który był gwarantem jej bezpieczeństwa. Wskazał też, że przepisy prawa nie precyzują pojęcia kasety ani też sejfu, zaś wymaganie trwałego przymocowania do elementów konstrukcyjnych budynku stawiane jest jedynie metalowej kasecie.
Jeśli zaś chodzi o drugą podstawę decyzji, dotyczącą obowiązku przedłożenia przez skarżącego stosownych badań lekarskich, to pełnomocnik skarżącego uznał, że brak ich nie uzasadnia jeszcze cofnięcia pozwolenia na broń. Pełnomocnik uznał, że przesłanka ta jest nieadekwatna w stosunku do sankcji jaka grozi za jej niespełnienie, szczególnie stosunku do zawodu jaki wykonuje skarżący i estyma jaką się cieszy. Podkreślił również brak pouczenia skarżącego o tej przesłance.
W odpowiedzi na skargę, uzupełnionej następnie pismem z dnia 16 marca 2010 r., Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie powołując się w zasadzie na argumentację podniesioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.
Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.
Na wstępie wskazać należy, iż stosownie do postanowień art. 15 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), osoba posiadająca pozwolenie na broń, wydane w celu określonym w art. 10 ust. 3 pkt 1, tj. m.in. w celu ochrony osobistej, tak jak w przypadku skarżącego W. D., obowiązana jest raz na pięć lat przedstawić właściwemu organowi Policji aktualne orzeczenia lekarskie i psychologiczne, o których mowa w ust. 3. W przypadku wydania negatywnego orzeczenia lekarz lub psycholog zobowiązany jest zawiadomić o tym właściwy organ Policji.
Jednocześnie, stosownie do postanowień art. 18 ust. 5 pkt 2 cyt. wyżej ustawy, właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie obowiązku poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, o których mowa w art. 15 ust. 3-5.
Z powyższych uregulowań wynika uprawnienie dla organów policyjnych do cofnięcia pozwolenia na broń palną do ochrony osobistej osobie, która wbrew obowiązkowi nie przedstawiła aktualnych orzeczeń lekarskich wydanych przez upoważnionych lekarzy, stwierdzających, że nie należy ona do osób wymienionych w ust. 1 pkt 2-4, i potwierdzających, że może ona dysponować bronią. Decyzja o cofnięciu pozwolenia na broń, podjęta w oparciu o wyżej wskazany przepis ma charakter uznaniowy. Uznaniowość nie oznacza oczywiście dowolności w rozstrzyganiu spraw przez organy Policji, jak również nie upoważnia tych organów do swego rodzaju "szablonowego" stosowania prawa w oderwaniu od konkretnego stanu faktycznego danej sprawy. Nie oznacza także, że organ administracji publicznej dysponuje całkowitą i niekontrolowaną swobodą w rozstrzyganiu sprawy. Na organie prowadzącym postępowanie administracyjne, również działającym w ramach uznania administracyjnego, ciąży bowiem obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz odpowiedniego umotywowania podjętego rozstrzygnięcia.
Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, iż zasadnie cofnięto skarżącemu pozwolenie na broń palną bojową dla ochrony osobistej, a decyzje podjęte w tym zakresie odpowiadają wskazanym wyżej wymogom.
Przede wszystkim, wbrew wywodom skargi, do skarżącego odnosi się obowiązek dostarczania aktualnych orzeczeń lekarskich. Bezsporne jest, że osoby posiadające pozwolenie na broń, w tym skarżący są zobowiązane wykonać powinności jakie nałożyła na nie ustawa o broni i amunicji. Jedną z takich powinności jest obowiązek aktualizacji orzeczeń lekarskich i psychologicznych raz na 5 lat przez osoby posiadające pozwolenie na broń, wydane w celu ochrony osobistej lub ochrony bezpieczeństwa innych osób oraz mienia (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 grudnia 2010 r., sygnatura akt II SA/Wa 1376/10, (publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Wymóg ten dotyczy wszystkich posiadaczy pozwoleń na broń, wydanych w celu ochrony osobistej lub ochrony bezpieczeństwa innych osób oraz mienia. Obowiązek ten wynika z potrzeby gwarantowania bezpiecznego posiadania i posługiwania się bronią przez wszystkich posiadaczy pozwoleń na broń, a co za tym idzie – osoby posiadające pozwolenie na broń, w tym także skarżący, są zobowiązane wykonać powinności wprowadzone wobec nich przez przepisy ustawy.
W rozpoznawanej sprawie jest rzeczą bezsporną, że W. D. nie wywiązał się z obowiązku poddania się badaniom lekarskim oraz przedstawienia ich organowi. Ostatnie orzeczenie lekarskie i psychologiczne, potwierdzające jego zdolność do dysponowania bronią, skarżący przedłożył organowi w czerwcu 2005 r. (karta 32 – 33) a zatem kolejne aktualne orzeczenia, o których mowa w art. 15 ust. 4 powołanej ustawy o broni i amunicji, winien przedłożyć organowi w czerwcu 2010 r. Skarżący nie poddał się tym badaniom pomimo poinformowania go przez Komendanta Wojewódzkiego Policji, pismem z dnia 27 lipca 2010 r. (k. 127), o rozszerzeniu przez organ zakresu prowadzonego postępowania administracyjnego, dotyczącego wycofania W. D. pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej, o naruszenie przez stronę obowiązku poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia tych orzeczeń na podstawie art. 15 ust. 4 ustawy o broni i amunicji. Niezależnie od tego Komendant Główny Policji w swojej decyzji z dnia [...] lipca 2010 r., uchylając decyzję cofającą W. D. pozwolenie na broń, również wskazał w swoim rozstrzygnięciu, że po wydaniu decyzji przez organ I instancji, wynikły nowe okoliczności, które winien organ I instancji zbadać ponownie rozpoznając sprawę – kwestia przedłożenia przez skarżącego aktualnych badań lekarskich i psychologicznych.
Tak więc skarżący nie tylko nie przedłożył aktualnych badań lekarskich i psychologicznych, do którego to obowiązku był zobligowany art. 15 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, ale nie podjął nawet starań o uzyskanie wymaganych prawem orzeczeń lekarskich celem ich przedstawienia właściwym organom policyjnym. Skoro skarżący nie wypełnił ustawowego obowiązku dostarczenia orzeczeń lekarskich, pomimo poinformowania go o rozszerzeniu postępowania o tę przesłankę przeto, w ocenie Sądu, zasadnie organy policyjne orzekły o cofnięciu mu pozwolenia na broń.
Odnosząc się do kolejnej przesłanki, w oparciu, o którą organ pozbawił skarżącego pozwolenia na posiadanie broni palnej to również w tym zakresie Sąd podziela argumenty organu, odnośnie oceny naruszenia przez skarżącego przepisów dotyczących przechowywania broni. Nie budzi wątpliwości iż rygorystyczne zasady przyznawania uprawnień do posiadania broni palnej zobowiązują właściwie organy państwa do ścisłej kontroli ich przestrzegania oraz stanowczej reakcji w przypadkach ich naruszenia, poprzez powinność wydania decyzji pozbawiającej prawa do korzystania z tejże broni. W tym przypadku decyzja taka stanowi postać sankcji administracyjnej.
Podkreślić należy, że ze względu na szczególny rodzaj przedmiotu, jakim jest broń i niebezpieczeństwo wiążące się z dostaniem się jej w niepowołane ręce, przepisy art. 32 ustawy o broni i amunicji oraz wydanego na jej podstawie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2000 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji (Dz. U. Nr 27, poz. 343) nakładają na posiadacza broni obowiązek przechowywania broni w sposób uniemożliwiający dostęp do niej osób nieuprawnionych. Naruszenie przez osobę posiadającą broń zasad jej przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania może spowodować cofnięcie przez właściwy organ Policji pozwolenia na broń (art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji). Faktem jest, że przepisy powołanego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2000 r. nie określają sposobu zabezpieczenia broni we wszystkich możliwych sytuacjach, lecz w § 5 dają wskazówki - jakie zabezpieczenie broni przed dostępem osób trzecich jest właściwe. Wynika z niego, że broń przechowywana w zamykanym mieszkaniu nie może być pozostawiona gdziekolwiek, lecz powinna być zamknięta w metalowej kasecie, na trwałe przymocowanej do elementów konstrukcyjnych budynku lub metalowych szafach albo sejfach, posiadających atestowany zamek.
Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji oraz § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2000 r. w sprawie przechowania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji nie daje legalnej definicji przechowania broni. Pojęcie przechowania nie jest skategoryzowane jakimkolwiek przedziałem czasowym. Jednakże przyjąć należy, iż z przechowywaniem mamy do czynienia w sytuacji, kiedy broń nie jest noszona, wożona lub używana, a zatem nawet odłożenie broni do kasety zamontowanej do drewnianego biurka, tak jak w niniejszej sprawie, nawet na kilka minut, stanowi przechowywanie broni przez ten czas. Skoro ustawodawca nie wprowadził żadnego ograniczenia czasowego znamienia przechowywania, wynika stąd, iż omawiane przepisy dotyczą każdego przechowywania trwającego nawet krótką chwilę.
W rozpoznawanej sprawie ustalono, co wynika z analizy akt administracyjnych, że sposób przechowywania broni przez W. D. był niezgodny z art. 32 ust. 1 ustawy o broni i amunicji w związku z § 5 rozporządzenia w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni, albowiem polegał na umieszczeniu jej w metalowej kasecie przytwierdzonej do biurka, co niewątpliwie nie jest wystarczającym zabezpieczeniem uniemożliwiającym dostęp do niej osobom nieuprawnionym. Ustalenie dotyczące właśnie takich warunków przechowywania broni potwierdzone zostało w protokole sporządzonym w dniu [...] lutego 2010 r. (k. 93).
Ustalenia w zakresie nieprawidłowego przechowywania przez skarżącego broni palnej stanowiły, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, dostateczną podstawę do cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni.
Reasumując wskazać należy, że w ocenie Sądu ustalenia, jakich dokonał organ dawały podstawę dla wszczęcia z urzędu postępowań administracyjnych w sprawie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palna bojową, a decyzje, jakie zostały wydane w następstwie wszczętych postępowań, nie budzą zastrzeżeń.
Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu, co w świetle art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skutkuje oddaleniem skargi.