II SA/Wa 863/08

II SA/Wa 863/08 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2008-10-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2008-06-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Kołodziej /przewodniczący/
Eugeniusz Wasilewski
Joanna Kube /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 1990 nr 30 poz 179
art. 39  ust. 2
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 145  par. 1  pkt 1  lit. c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski, Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Protokolant Izabela Filipowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 października 2008 r. sprawy ze skargi M.K. na rozkaz personalny Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych 1. uchyla zaskarżony rozkaz oraz otrzymany nim w mocy rozkaz organu I instancji, 2. zaskarżony rozkaz nie podlega wykonaniu w całości.
Uzasadnienie
Komendant Stołeczny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...], po rozpoznaniu odwołania M. K., utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w W. z dnia [...] marca 2008 r. nr [...], wydany na podstawie art. 39 ust. 2 i art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j. Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), o zawieszeniu wymienionego w czynnościach służbowych od dnia [...] marca 2008 r. na okres 3 miesięcy oraz zawieszeniu od najbliższego terminu płatności 50 % ostatnio należnego uposażenia. Rozkazowi temu nadano rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.); zwanej dalej kpa.
Jak wynika z ustaleń organu, w dniu [...] marca 2008 r. Komendant Powiatowy Policji w W. wydał postanowienie o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego wobec M. K. [...] w związku z realizacją przez niego zadań jako oficera [...] Komendy Powiatowej Policji w W. Obwinionemu postawiono następujące zarzuty:
1. niedopełnienie obowiązków służbowych wynikających z opisu zajmowanego stanowiska poprzez zaniechanie aktualizacji strony internetowej Komendy Powiatowej Policji w W., tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji,
2. niewykonanie polecenia Komendanta Powiatowego Policji w W. z dnia [...] maja 2007 r. w zakresie ścisłej współpracy z Naczelnikiem Sekcji Prewencji Komendy Powiatowej Policji w W. oraz wykorzystania uzyskanych materiałów z realizacji programu "Bezpieczne Miasto" przez zaniechanie kreowania właściwego wizerunku Komendy Powiatowej Policji w W., tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w zb. z pkt 1 działu 6 karty opisu stanowiska w zw. z § 21 załącznika do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta" (Dz. Urz. KGP z 2004, Nr 1, poz. 3),
3. w dniu 15 lutego 2008 r., udzielając wywiadu dla telewizji "Polsat" w sprawie wyjaśnień złożonych przez przewodników psów służbowych w zakresie nieuzasadnionego okolicznościami zachowania zwierząt, nie dopełnił obowiązku wcześniejszego ustalenia stanu faktycznego oraz osób zlecających wyjaśnienie zaistniałej sytuacji i nie uzgadniając treści komunikatu, podał do wiadomości publicznej nieprawdziwe informacje co do osoby zlecającej wyjaśnienie tej sprawy oraz powodów, dla których zlecenie to zostało wydane, czym dopuścił do podważenia zaufania niezbędnego do sprawowania funkcji przez członków kierownictwa jednostki Policji oraz społecznego wizerunku Policji, tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 2 i 3 ustawy o Policji w zb. z pkt 6 in fine karty opisu stanowiska w zw. z § 13 i § 23 załącznika do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta".
Postanowienie to doręczono obwinionemu w dniu [...] marca 2008 r. wraz z rozkazem personalnym o zawieszeniu w czynnościach służbowych.
Uzasadniając zawieszenie wskazano, że poprzez popełnienie czynu, w związku z którym wszczęto postępowanie dyscyplinarne policjant podważył wiarygodność funkcjonowania Policji jako organizacji służącej społeczeństwu w zakresie kreowania właściwego jej wizerunku. W związku z charakterem tego czynu w interesie służby było czasowe odsunięcie wymienionego od wykonywania zadań i czynności służbowych.
W skardze do Sądu M. K. wniósł o uchylenie rozkazu personalnego Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] kwietnia 2008 r. oraz utrzymanego nim w mocy rozkazu organu I instancji i zarzucił organowi:
• naruszenie art. 39 ust. 2 ustawy o Policji,
• nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego,
• naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu.
W odpowiedzi na skargę Komendant Stołeczny Policji wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
W postępowaniu sądowo-administracyjnym obowiązuje zasada oficjalności, zgodnie z którą sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, zawartą w skardze argumentacją, zobowiązany jest natomiast do oceny praworządności zachowań organów administracji w danej sprawie. Granice rozpoznania skargi przez sąd są z jednej strony wyznaczone przez kryterium legalności działań organów w konkretnej i zaskarżonej sprawie, z drugiej strony przez zakaz pogarszania sytuacji prawnej skarżącego. Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji, należy stwierdzić, że skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 39 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, policjanta można zawiesić w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, nieumyślne, ścigane z oskarżenia publicznego lub postępowania dyscyplinarnego, jeżeli jest to celowe z uwagi na dobro postępowania lub dobro służby - na czas nie dłuższy niż 3 miesiące.
Treść powołanego powyżej przepisu wskazuje, że zawieszenie w czynnościach służbowych możliwie jest w wypadku spełnienia wyłącznie dwóch warunków: wszczęcie jednego z wymienionych postępowań i celowość zawieszenia policjanta w czynnościach ze względu na dobro postępowania lub służby. Tylko te okoliczności decydują zarówno o fakcie zawieszenia w czynnościach służbowych, jak i o okresie, na jaki orzeczono o zawieszeniu.
Należy podkreślić, że uzasadniając odsunięcie funkcjonariusza od pełnienia przezeń obowiązków nie wystarczy ogólnikowe powołanie się na dobro służby, lecz konieczne jest wskazanie konkretnych powodów. Motywy, jakimi kierował się organ, zawieszając na oznaczony okres policjanta w czynnościach służbowych, muszą przekonywać w sposób niebudzący żadnych wątpliwości o słuszność takiego załatwienia sprawy. Dotyczy to zarówno celowości samego zawieszenia w czynnościach służbowych, jak i czasu tego zawieszenia.
Trzeba mieć bowiem na względzie, że zawieszenie w czynnościach służbowych, pełniące rolę podobną do środka zapobiegawczego w postępowaniu karnym, ze swej istoty jest szczególnym uprawnieniem przełożonych, wyrażającym się w uniemożliwieniu funkcjonariuszowi wykonywania zadań i czynności właściwych nie tylko dla zajmowanego stanowiska służbowego, ale i w Policji w ogóle.
Obowiązek prawidłowego umotywowania rozkazu personalnego o zawieszeniu policjanta w czynnościach służbowych wynika również z art. 107 § 3 kpa, zgodnie z którym uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa oraz z treści § 2 ust. 2 pkt 9 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002 r. w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych (Dz. U. Nr 120, poz. 1029), który przewiduje, że decyzja powinna zawierać w szczególności uzasadnienie faktyczne i prawne zawieszenia w czynnościach służbowych.
W kontrolowanej sprawie, jako przyczynę zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych organ wskazał konieczność czasowego odsunięcia policjanta od wykonywania zadań i czynności służbowych z uwagi na charakter czynu zarzuconego mu w postępowaniu dyscyplinarnym. Jednak powołana argumentacja w konfrontacji z zarzucanymi skarżącemu czynami nie przekonuje, że zawieszenie skarżącego w czynnościach służbowych na okres trzech miesięcy było wywołane przyczynami, o których mowa w art. 39 ust. 2 ustawy o Policji. Z treści uzasadnień wydanych w sprawie decyzji, nie wynika bowiem w jaki sposób zawieszenie funkcjonariusza miało wpływ na dobro postępowania dyscyplinarnego lub dobro służby. W szczególności nie można przyjąć, że zawieszenie w czynnościach było wywołane dobrem służby wynikającym z konieczności wyjaśnienia okoliczności popełnienia przez skarżącego czynu podlegającego odpowiedzialności dyscyplinarnej, ponieważ jeszcze przed wydaniem orzeczenia dyscyplinarnego z dnia [...] czerwca 2008 r. Komendant Powiatowy Policji w W. rozkazem z dnia [...] maja 2008 r. delegował obwinionego z dniem [...] czerwca 2008 r. do czasowego pełnienia służby na stanowisku policjanta [...] komisariatu Policji w M. Komendy Powiatowej Policji w W.
Ponownie rozpoznając sprawę organ rozważy zasadność zastosowania w stanie faktycznym sprawy art. 39 ust. 2 i art. 124 ust. 1 ustawy o Policji i przedstawi argumenty oraz przesłanki podjętej decyzji zgodnie ze wskazaną regulacją prawną.
Nieuzasadniony natomiast okazał się zarzut skargi, iż rozkaz o zawieszeniu funkcjonariusza w czynnościach został wydany przed zapoznaniem go z postanowieniem o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego. W ocenie Sądu, stanowisko organu przedstawione w tym względzie w zaskarżonym rozstrzygnięciu jak i w odpowiedzi na skargę jest prawidłowe.
Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Rozstrzygnięcie o niewykonywaniu zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku uzasadnia art. 152 tej ustawy.