II SA/Wa 863/07

II SA/Wa 863/07 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2007-12-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-05-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Bronisław Szydło /przewodniczący/
Ewa Pisula-Dąbrowska /sprawozdawca/
Stanisław Marek Pietras
Symbol z opisem
6194 Funkcjonariusze Służby Więziennej
Hasła tematyczne
Służba więzienna
Sygn. powiązane
I OSK 513/08 - Wyrok NSA z 2009-02-27
Skarżony organ
Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1996 nr 61 poz 283
art. 7 ust. 3
Ustawa z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bronisław Szydło, Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska (spraw.), Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Protokolant Anna Siwonia, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze stanowiska i pozostawienia bez przydziału służbowego we właściwości osobowej Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w B. oddala skargę
Uzasadnienie
Minister Sprawiedliwości decyzją nr [...] z [...] lutego 2007 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Generalnego Służby Więziennej nr [...] z [...] października 2006 r., którą to decyzją zwolniono A. W. ze stanowiska dyrektora Aresztu Śledczego w B. z dniem [...] i pozostawiono bez przydziału służbowego we właściwości osobowej Dyrektora Służby Więziennej w B.
Jako podstawę materialnoprawną organ wskazał art. 7 ust. 3, art. 31 ust. 1 pkt 2 i art. 118 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2002 r. Nr 207, poz. 1761 z późn. zm.).
W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z art. 7 ust. 3 ustawy o Służbie Więziennej dyrektora zakładu aresztu śledczego zwalnia się ze stanowiska na wniosek właściwego dyrektora okręgowego oraz że ustawa nie przewiduje, poza stosownym wnioskiem, innych przesłanek, od których uzależnione byłoby zwolnienie dyrektora z zajmowanego stanowiska. Podano, iż stosowny wniosek, o którym mowa w art. 7 ust. 3 ww. ustawy złożony został przez Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w B. [...].
W konkluzji stwierdzono, że decyzję w przedmiocie zwolnienia wydał właściwy organ w oparciu o wniosek przełożonego z [...]. Dodatkowo wyjaśniono, iż wniosek o zwolnienie A. W. z dotychczas zajmowanego stanowiska dyrektora Aresztu Śledczego w B. został złożony z uwagi na konfliktorodną sytuację panującą w tej jednostce, utrudniającą realizację ustawowych zadań. Był też wynikiem skarg dotyczących m.in. sposobu zarządzania jednostką przez A. W., publikacji prasowych, a także kontroli przeprowadzonej w tej jednostce. Wniosek miał na celu polepszenie atmosfery pracy, sposobu i stylu zarządzania personelem tej jednostki.
Jednocześnie organ wyjaśnił, iż przed dniem wydania przedmiotowej decyzji (o zwolnieniu i pozostawieniu bez przydziału służbowego), tj. decyzji I instancji z [...] października 2006 r. organ zwolnił skarżącego ze stanowiska dyrektora Aresztu Śledczego w B. i przeniósł go z urzędu do pełnienia służby w Zakładzie Karnym w G. i mianował na stanowisko dyrektora tej jednostki (decyzją personalną nr [...] z [...]). Skarżący od tej decyzji wniósł odwołanie do Ministra Sprawiedliwości. Przed wniesieniem tego odwołania, ale już po otrzymaniu decyzji, skarżący wniósł skargi na działalność Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w B. do Ministra Sprawiedliwości, Rzecznika Praw Obywatelskich, Sejmowej Komisji Sprawiedliwości i Praw Człowieka oraz Senackiej Komisji Praw Człowieka i Praworządności.
Organ stwierdził, że powyższe działania skarżącego stanowiły próbę poddania w wątpliwość zasadności sporządzenia wniosku w sprawie zwolnienia służbowego, sprowadzając sprawę jedynie do poziomu konfliktu interpersonalnego pomiędzy nim a bezpośrednim przełożonym i na podstawie art. 132 k.p.a. uchylił swoją wcześniejszą decyzję personalną nr [...] z [...] i wydał przedmiotową - zaskarżoną - decyzję nr [...] z [...] października 2006 r. (o zwolnieniu i pozostawieniu bez przydziału służbowego).
Jednocześnie wyjaśniono, iż podstawę pozostawienia skarżącego bez przydziału służbowego stanowił przepis art. 118 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej. Przepis ten stanowił też podstawę zachowania uposażenia na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym.
Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi A. W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, ewentualnie o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, skarżący zarzucił naruszenie art. 7, 8, 16, 77, 108, 156 k.p.a. i art. 63 Konstytucji RP.
W uzasadnieniu skargi podniósł, że pozbawiono go czynnego udziału w postępowaniu. Twierdził, iż nie dochodziło do konfliktowych sytuacji w areszcie śledczym, w którym pełnił funkcję dyrektora. Zaprzeczał, iż wywierał nacisk (poprzez złożone skargi) na działalność dyrektora okręgowego Służby Więziennej.
Zarzucił, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 108 k.p.a, bowiem nie wskazano, stosownie do treści tego przepisu, interesu społecznego.
Dodatkowo skarżący podnosił zarzuty dotyczące równolegle toczącego się postępowania, tj. postępowania w przedmiocie zwolnienia go z dotychczas zajmowanego stanowiska i przeniesienia na inne stanowisko. Twierdził również, iż zaskarżona decyzja została wydana przedwcześnie, tj. w dacie, gdy decyzja z [...] (zwolnienia i przeniesienia na inne stanowisko) nie była ostateczna.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Stosownie do art. 7 ust. 3 ustawy z 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2002 r. Nr 207, poz. 1761 z późn. zm.) dyrektora aresztu śledczego zwalnia ze stanowiska Dyrektor Generalny Służby Więziennej, na wniosek właściwego dyrektora okręgowego Służby Więziennej. Ustawa nie przewiduje, poza wniesieniem stosownego wniosku, żadnych innych przesłanek, od których uzależnione byłoby zwolnienie dyrektora z zajmowanego stanowiska.
Skoro więc stosowny wniosek dyrektor okręgowy Służby Więziennej wniósł do Dyrektora Generalnego Służby Więziennej ([...]), to stosownie do treści art. 7 ust. 3 ustawy o SW organ miał prawo wydać zaskarżona decyzję.
Dodać należy, iż pozostawienie skarżącego bez przydziału służbowego znajduje uzasadnienie w art. 118 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej, jak i w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (vide wyrok NSA z 18 lipca 2002 r., sygn. akt II SA 2819/01).
Odnosząc się do zarzutów skargi, stwierdzić należy, iż zawarte w treści art. 108 § 1 k.p.a. sformułowanie "interes społeczny" w sprawach dotyczących stosunku służbowego funkcjonariuszy dotyczy "interesu służby".
Zgodzić się należy z organem, iż w zaistniałej sytuacji konfliktu, skarg w interesie służby i jej funkcjonariuszy, należało skorzystać z dobrodziejstwa instytucji nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Zarzut w przedmiocie przedwczesności wydania zaskarżonej decyzji, również nie zasługiwał na uwzględnienie.
To, że w sprawie zwolnienia skarżącego z zajmowanego stanowiska wszczęto dwa równoległe postępowania jest bezsporne. Pierwsza decyzja nr [...] z [...] dotyczyła zwolnienia skarżącego z dotychczas zajmowanego stanowiska i przeniesienia go z [...] do pełnienia służby w ZK w G. Od tej decyzji skarżący odwołał się i w wyniku postępowania odwoławczego Minister Sprawiedliwości, decyzją z [...] lutego 2007 r., umorzył postępowanie w sprawie.
Drugie - równoległe - postępowanie (przedmiotowe) dotyczyło zwolnienia skarżącego z dotychczas zajmowanego stanowiska i pozostawienia go bez przydziału.
Zauważyć należy, iż przedmiotową - zaskarżoną - decyzję w drugiej instancji Minister Sprawiedliwości wydał [...] lutego 2007 r., a więc w dacie, gdy decyzja w przedmiocie umorzenia postępowania była ostateczna (decyzję o uchyleniu i umorzeniu postępowania wydano [...] lutego 2007 r.).
Już z tego powodu zarzut przedwczesności wydania zaskarżonej decyzji uznać należało za chybiony.
Dodatkowo Sąd prezentuje stanowisko, że wszczęte postępowania mogły się toczyć równolegle, bowiem od rozstrzygnięcia pierwszego postępowania nie był uzależniony byt prawny drugiego (przedmiotowego) postępowania. Różny był bowiem zakres i przedmiot omawianych decyzji.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.