II SA/Wa 859/14

II SA/Wa 859/14 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2015-01-15
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2014-05-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Ewa Grochowska-Jung
Ewa Marcinkowska /przewodniczący/
Sławomir Antoniuk /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne
Siły zbrojne
Sygn. powiązane
I OSK 1162/15 - Wyrok NSA z 2016-09-30
Skarżony organ
Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2011 nr 205 poz 1203
art. 3, 4 pkt 15 art. 5 ust. 1
Ustawa z dnia 19 sierpnia 2011 r. o weteranach działań poza granicami państwa
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Ewa Marcinkowska Sędzia WSA – Sławomir Antoniuk (sprawozdawca) Sędzia WSA – Ewa Grochowska – Jung Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi L. D. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania statusu weterana poszkodowanego – oddala skargę –
Uzasadnienie
Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. nr[...], wydaną na podstawie art. 127 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 3 w zw. z art. 4 pkt 15, art. 5 ust. 1, art. 8 i art. 12 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o weteranach działań poza granicami państwa (Dz. U. Nr 205 poz. 1203), utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] odmawiającą L. D. przyznania statusu weterana poszkodowanego.
Z ustaleń organu i akt administracyjnych wynika następujący stan sprawy:
Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2012 r. L. D. wystąpiła o przyznanie statusu weterana poszkodowanego w związku z doznanym uszczerbkiem na zdrowiu w działaniach poza granicami państwa.
Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] odmówił przyznania L. D. statusu weterana poszkodowanego. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że wnioskodawczyni nie spełniła wszystkich przesłanek koniecznych do przyznania statusu weterana poszkodowanego określonych w ustawie. tj. przesłanek wskazanych w art. 4 pkt 15 ustawy, ponieważ wypadek, któremu uległa zainteresowana nie powstał ani w wyniku działań podejmowanych w ramach uderzenia na przeciwnika bądź odparcia jego uderzeń, ani w wyniku innych działań pozostających w bezpośrednim związku z wykonywaniem zadań. Wypadek ten nie był również wynikiem zamachu lub innego bezprawnego działania skierowanego przeciwko wnioskodawczyni. W wyniku rozpoznania wniosku strony o ponowne rozpatrzenie sprawy Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
L. D. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 23 października 2013 r. sygn. akt II SA Wa 773/13 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] stycznia 2013 r. oraz stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości.
W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd wskazał, iż organ nie wyjaśnił okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy z punku widzenia przesłanki określonej w art. 4 pkt 15 ustawy o weteranach działań poza granicami państwa. Swoje rozstrzygnięcie organ oparł wyłączne na treści protokołu zespołu powypadkowego pracodawcy – Centrali [...]– o nr [...] i na tej tylko podstawie uznał, że wypadek nastąpił podczas przenoszenia Szpitala Polowego z miejscowości [...] do miejscowości [...] , a nie podczas jego ewakuacji, jak wywodzi skarżąca. Organ dokonał takiego ustalenia mimo, iż w treści protokołu nie opisano konkretnych okoliczności towarzyszących wypadkowi. Pomimo wyraźnego stanowiska wnioskodawczyni, Minister Obrony Narodowej nie odniósł się do jej twierdzeń ani w zakresie przyczyn likwidacji szpitala (bazy), ani w zakresie działania skarżącej w trakcie wypadku w warunkach związania treścią rozkazu wykonywania dodatkowych obowiązków w szczególnych warunkach. Minister Obrony Narodowej oparł się w tym zakresie tylko i wyłącznie na treści protokołu powypadkowego, nie przeprowadził natomiast żadnych innych dowodów, a całe postępowanie dowodowe na okoliczność ustalenia, czy wypadek, któremu uległa skarżąca miał charakter wypadku, o którym mowa w art. 4 pkt 15 ustawy ograniczył do skierowania w dniu [...] października 2012 r. trzech pism, odpowiednio do: Sądu Rejonowego w[...], Dyrektora [...] oraz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w [...] z wnioskiem o przesłanie uzasadnienia wyroku oraz dokumentów wskazujących na okoliczności wypadku. W odpowiedzi na te pisma organ uzyskał jedynie dokumenty z ZUS-u, w tym ww. protokół wypadkowy, na którym to dowodzie ostatecznie oparł swoje rozstrzygnięcia. Organ nie skorzystał w tym zakresie z żadnych innych źródeł dowodowych w postaci świadków, akt osobowych skarżącej, czy też innych dokumentów, choćby z Centrali [...], mimo, iż zgodnie z art. 75 § 1 zd. 1 k.p.a., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.
Po uzupełnieniu materiału dowodowego Minister Obrony Narodowej nie znalazł podstaw uwzględnienia wniosku wszczynającego postępowanie i decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. ponownie odmówił przyznania L. D. statusu weterana poszkodowanego.
We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy strona wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji i przyznanie jej statusu weterana poszkodowanego. Zainteresowana podniosła, że "wypadek wydarzył się w ostatnich dniach ewakuacji szpitala [...]- [...] czerwiec 2005 r.". W trakcie wypadku wykonywała zlecone przez przełożonych obowiązki służbowe. Były one dodatkowe, a nie wynikające z zakresu obowiązków mikrobiologa, podyktowane określoną sytuacją taktyczną w strefie działań bojowych. Ewakuacja przebiegała w bardzo trudnych okolicznościach i w wielkim pośpiechu co doprowadziło do wypadku i było bezpośrednią przyczyną powstałego trwałego 11 % uszczerbku na zdrowiu. Likwidowano całą Bazę w [...] z powodu zaostrzenia sytuacji taktycznej i potencjalnym niebezpieczeństwie, ewakuacja była natychmiastowa. Zainteresowana zarzuciła, że powyższa decyzja pomija okoliczności wypadku i przyczyny wypadku przy pracy. Wypadek zdarzył się w ostatnich dniach ewakuacji i nie sporządzono stosownego protokołu ponieważ wszystko było już w konwoju. Dopiero po powrocie z misji w [...], na Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] , ujawniły się następstwa wypadku cyt. "Wyrok Sądu o 11 % uszczerbku na zdrowiu został wydany na podstawie 5 komisji i świadków wypadku czyli bezpośredniego przełożonego i współpracowników". Odwołująca otrzymała też orzeczenie o drugim stopniu niepełnosprawności 05-R. Strona podkreśliła, iż wypadek zdarzył się podczas ewakuacji, czyli w wyniku innych działań pozostających w bezpośrednim związku z wykonywaniem zadania, jakim była pośpieszna i w trudnych warunkach ewakuacja szpitala. W normalnych warunkach ciężkie fizyczne prace wykonuje drużyna gospodarcza. W przypadku zagrożenia, jeśli taka drużyna jest niewystarczająca, angażuje się każdego zdolnego do pracy - dlatego na polecenie dowódcy zainteresowana nosiła ciężkie skrzynie ze sprzętem laboratoryjnym i w pośpiechu upadła. Ewakuacja jest jednym z podstawowych działań wojennych, tak jak atak i obrona, a przyczyną ewakuacji szpitala były powody taktyczne i potencjalne niebezpieczeństwo.
Minister Obrony Narodowej uznał zarzuty podniesione przez stronę za niezasadne i rozstrzygnięciem z dnia [...] kwietnia 2014 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W motywach rozstrzygnięcia organ podniósł, iż załatwiając sprawę zastosował się do wytycznych zawartych w wyroku z dnia 23 października 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 773/13 i wszechstronnie oraz dogłębnie zbadał materiał dowodowy oraz rozważył wszystkie okoliczności faktyczne i prawne sprawy. Nadto w zaskarżonej decyzji szczegółowo wyjaśniono przyczyny rozstrzygnięcia.
W ocenie organu, opisany w protokole powypadkowym wypadek nie mieści się w definicji ",wypadku" określonego w art. 4 pkt 15 ustawy o weteranach działań poza granicami państwa, a jest ".zwykłym" wypadkiem, który nie ma bezpośredniego związku z działaniami prowadzonymi w celu wykonywania zadań, dla których powołano i wysłano PKW. Ustalenia dokonane w protokole Centrali [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] r. dot. ustalenia okoliczności i przyczyn wypadku przy pracy jednoznacznie wskazują na okoliczności zaistnienia wypadku z czerwca 2005 r. W laboratorium, w którym pracowała wnioskodawczyni, trwały prace związane z przeniesieniem szpitala do miejscowości[...]. W trakcie noszenia i przesuwania skrzyń ze sprzętem medycznym zainteresowana potknęła się i poczuła silny ból kręgosłupa.
Organ podniósł, iż pomimo dokonywania bardzo szczegółowych wpisów w Rozkazach dziennych PKW w [...], w których między innymi szczegółowo odnotowywano zaistnienie wypadków powstałych w związku ze służbą wojskową lub wypadków przy pracy, nie stwierdzono wpisów dotyczących jakichkolwiek wypadków L. D. Z dokumentacji tej jednoznacznie wynika, że zamknięcie szpitala było planowane, co potwierdza "plan głównych czynności zamknięcia szpitala" sporządzony w [...] w 2005 r. i trwało około 3 miesięcy. W aktach Polskiego Kontyngentu Wojskowego w [...] nie znaleziono żadnych adnotacji o wypadku podczas ewakuacji dotyczących L. D., pomimo że w aktach tych znajdują się bardzo liczne zapisy dotyczące innych wypadków. Podnoszone przez zainteresowaną okoliczności doznanego wypadku nie znajdują zatem potwierdzenia w dokumentach PKW w [...]. Zainteresowana w żaden sposób nie wskazała, ani nie uwiarygodniła swoich twierdzeń co do okoliczności doznania uszczerbku na zdrowiu. Organ I instancji przeprowadził wszechstronną i szczegółową analizę zasobów archiwalnych dokumentacji PKW w [...] za okres od maja do czerwca 2005 r., a więc także okres pobytu L. D. poza granicami państwa. Pomimo tego, że w dokumentacji tej znajdują się szczegółowe zapisy dotyczące wypadków i zaistnienia schorzeń innych osób (żołnierzy i pracowników), to takich zapisów dotyczących L. D. nie ma. Także teza zainteresowanej o nagłości i pośpiechu ewakuacji Szpitala [...] w [...] nie znajduje potwierdzenia w rzeczywistości, pomimo tego, iż w rozkazach dziennych Dowódcy Kontyngentu odnotowywano szczegółowo informacje dotyczące stanu zagrożenia.
Tym samym powyższego wypadku nie można uznać za wypadek, który zaistniał w związku z innymi działaniami pozostającymi w bezpośrednim związku z wykonywaniem zadań.
Minister Obrony Narodowej podkreślił, iż nadrzędny cel ustawodawcy można wywnioskować z ww. definicji "wypadku pozostającego w związku z działaniami poza granicami państwa", która została wprowadzona w przedmiotowej ustawie, aby odróżnić wypadek określony w art. 3 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 167, poz. 1322 ze zm.) od wypadku związanego z działaniami poza granicami państwa podejmowanymi bezpośrednio w realizacji celów, dla których została powołana misja. Samo zaistnienie wypadku podczas pobytu poza granicami państwa, do którego doszło z jakichkolwiek przyczyn, nie może skutkować przyznaniem statusu weterana poszkodowanego. Zauważyć należy, że wypadek określony w art. 4 pkt 15 ustawy o weteranach działań poza granicami państwa ma postać kwalifikowaną w odróżnieniu od wypadku, o którym mowa w art. 3 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych. Wypadek, aby był uznany za wypadek stanowiący przesłankę do przyznania statusu weterana poszkodowanego, musi spełniać określone warunki ustawowe. W przeciwnym razie, każde zdarzenie zaistniałe podczas pobytu osób wymienionych w art. 2 ustawy o weteranach, skutkujące uszczerbkiem na zdrowiu i przyznaniem świadczeń odszkodowawczych stanowiłoby przesłankę do przyznania takiej osobie statusu weterana poszkodowanego i jednocześnie przyznania prawa do licznych świadczeń określonych w tej ustawie. Byłoby to sprzeczne z celem ustawy i prowadziłoby do nadawania statusu weterana poszkodowanego osobie, która uległa wypadkowi podczas udawania się na posiłek, czy podczas wykonywania prac biurowych, itp.
Biorąc powyższe pod uwagę organ stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie zostały spełnione przesłanki uzasadniające przyznanie stronie statusu weterana poszkodowanego.
Decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] kwietnia 2014 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej, jak i poprzedzającej ją decyzji z dna [...] lutego 2014 r. skarżącą wniosła o przyznanie jej statusu weterana poszkodowanego.
W uzasadnieniu skargi skarżąca zakwestionowała dokonaną przez organ ocenę materiału dowodowego podnosząc, iż Szpital [...] w [...] jeszcze w lutym 2005 r. planował rozwój, albowiem poszerzał diagnostykę o mikrobiologię. Założenie pracowni jest czasochłonne i kosztowne. Zatem jego likwidacja w czerwcu 2005 r. musi budzić poważne wątpliwości, co do wcześniejszego planowania tej likwidacji. Fakty przemawiają za rozwojem szpitala, lecz wskutek wojny plany te się zmieniły. Szpital ten został ewakuowany, o czym świadczy załączone do akt zeznanie świadka J. S. W ocenie skarżącej wypadek, któremu uległa powstał w wyniku działań pozostających w bezpośrednim związku z wykonywaniem zadań przez żołnierza. Powstał on w trakcie ewakuacji, stanowiącej element taktyczno - strategicznych działań wojennych.
Skarżąca dodała, iż organ na próżno podjął starania w celu odszukania zgłoszenia wypadku lub protokołu wypadkowego sporządzonego w [...], bowiem w 2005 r. nie było instytucji weterana poszkodowanego i nie tworzono wówczas stosownej dokumentacji.
W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.
W świetle art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia.
Skarga analizowana wg. podanych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem organ rozpatrzył sprawę uwzględniając zalecenia Sądu zawarte w wyroku z dnia 23 października 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 773/13 i wydał decyzję zgodną z obowiązującym porządkiem prawnym.
Podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowi art. 3 w zw. z art. 4 pkt 15 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o weteranach działań poza granicami państwa (Dz. U. Nr 205, poz. 1203). Weteranem poszkodowanym w działaniach poza granicami państwa, zwanym dalej "weteranem poszkodowanym", może być osoba, która biorąc udział na podstawie skierowania w działaniach poza granicami państwa, doznała uszczerbku na zdrowiu wskutek wypadku pozostającego w związku z tymi działaniami lub choroby nabytej podczas wykonywania zadań lub obowiązków służbowych poza granicami państwa, z tytułu których przyznano jej świadczenia odszkodowawcze (art. 3). Z kolei w myśl art. 4 pkt 15 tejże ustawy, wypadek pozostający w związku z działaniami poza granicami państwa jest to zdarzenie nagłe, wywołane przyczyną zewnętrzną, powodujące uszczerbek na zdrowiu, które zaistniało podczas lub w związku z: a) działaniami podejmowanymi w ramach uderzenia na przeciwnika bądź odparcia jego uderzeń, b) zamachem lub innym bezprawnym działaniem wymierzonym przeciwko osobie, która brała udział w działaniach poza granicami państwa, c) innymi działaniami pozostającymi w bezpośrednim związku z wykonywaniem zadań: – przez żołnierza, z wyłączeniem przypadków, w których żołnierz przy wykonywaniu zadań nie przestrzegał przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy, – określonych w akcie utworzenia kontyngentu policyjnego, kontyngentu Straży Granicznej, grupy ratowniczej Państwowej Straży Pożarnej, w skierowaniu do wykonywania zadań ochronnych Biura Ochrony Rządu lub w skierowaniu do wykonywania zadań mających na celu zapewnianie bezpieczeństwa państwa. Przepisy ustawy dotyczące żołnierzy, z wyjątkiem art. 19 - stosuje się odpowiednio do funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego i Służby Wywiadu Wojskowego oraz pracowników jednostek wojskowych (art. 12 pkt 1 powołanej ustawy).
Natomiast zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 tej ustawy, status weterana oraz weterana poszkodowanego przyznaje, na wniosek żołnierza drodze decyzji administracyjnej Minister Obrony Narodowej. Przepis art. 14 ww. ustawy stanowi, iż w sprawach nieuregulowanych w niniejszej ustawie stosuje się przepisy k.p.a.
W analizowanej sprawie nie jest sporne, że skarżąca w czerwcu 2005 r. podczas likwidacji szpitala w [...] w [...] w trakcie przenoszenia skrzyń ze sprzętem medycznym, na sutek potknięcia, uległa wypadkowi. Z protokołu powypadkowego nr [...] wynika, iż cyt. "... tego dnia zgłosiła się do Izby Przyjęć i została zaopatrzona w leki przeciwbólowe i przeciw zapalane. Po powrocie z Misji w [...] poszkodowana stawiła się na komisji lekarskiej ...".
Realizując wytyczne zawarte w wyroku z dnia 23 października 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 773/13 Minister Obrony Narodowej podjął czynności mające na celu wyjaśnienie okoliczności w jakich doszło do zaistnienia wypadku. Mając na względzie powyższe ustalenia zawarte w protokole powypadkowym, nie można zgodzić się ze skarżącą, iż poszukiwanie w materiałach źródłowych informacji na temat zgłoszenia przedmiotowego zdarzenia, choćby w ww. Izbie Przyjęć, było bezcelowe i nieuzasadnione. W uzyskanej z Centralnego Archiwum Wojskowego "Księgi przychodni – ambulatorium [...]" prowadzonej w okresie [...] kwietnia – [...] lipca 2005 r. – [...] stycznia 2006 r. nie odnotowano pomocy medycznej udzielonej skarżącej. Nadto rozkazy dzienne dowódcy Batalionu Bazy Logistycznej w Bazie [...] z tego okresu, nie tylko nie wskazują na jakikolwiek wypadek z udziałem skarżącej, ale przede wszystkim nie pozwalają przyjąć, iż w tym okresie wstąpiły nadzwyczajne okoliczność, na które powołuje się skarżąca, a które niosłyby ze sobą realne zagrożenie zdrowia lub życia osób przebywających w tej Bazie. Organ orzekający przeanalizował także treść meldunków Dowódcy Polskiego Kontyngentu w [...] z czerwca 2005 r., w których wprawdzie odnotowano stan gotowości alarmowej lecz ogólną sytuację w rejonie odpowiedzialności [...] oceniono relatywnie stabilną, a głównymi obiektami ataków terrorystycznych mieli być przedstawiciele władz państwowych i lokalnych, funkcjonariusze [...] oraz kandydaci do tych jednostek, liderzy [...] ugrupowań politycznych i religijnych oraz członkowie ich rodzin, a nadto [...] obiekty kultu religijnego oraz wierni w nich zgromadzeni. Z meldunku dowódcy [...] z dnia [...] maja 2005 r. skierowanego do Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego w sprawie przebazowania Polskiego Szpitala Polowego z [...] do [...] wynika, iż zamknięcie Szpitala Polowego w [...] było zaplanowane w okresie od [...] maja do [...] czerwca 2005 r. (21 dni). Z meldunku z dnia [...] czerwca 2005 r. przebazowania Polskiego Szpitalka Polowego z [...] wynika, iż Polski Szpital Polowy został zamknięty z dniu [...] maja 2005 r. i zgodnie z przyjętym planem przebazowany w dniu [...] czerwca 2005 r. Na dzień składania meldunku trwało rozwijanie elementów szpitala w nowym miejscu dyslokacji, które zamierzano zakończyć w dniu 30 czerwca zgodnie z planem. Elementy Szpitala przeznaczone do przemieszczenia do kraju zostały przewiezione w dniu [...] czerwca konwojem do CP [...] . Z Polskiego Szpitala Polowego w [...] planowano rozwinąć jedynie Izbę Przyjęć w [...] (meldunek z dnia [...] maja 2005 r.), co potwierdza stanowisko skarżącej o likwidacji wymienionego Szpitala.
Z powyższych ustaleń, a zaznaczyć trzeba, iż ww. meldunki tygodniowe i rozkazy dzienne obrazują przebieg służby i występowania zagrożeń na jakie byli narażeni żołnierze i pracownicy Polskiego Kontyngentu Wojskowego w [...], nie wynika aby likwidacja Polskiego Szpitala Polowego obyła się w sposób nieplanowanym, a tym bardziej w warunkach ewakuacji. Z samego zaś obciążenia skarżącej dodatkowymi zadaniami związanymi z potrzebą utrzymania harmonogramu prac, tj. pakowaniem i transportowaniem sprzętu medycznego, nie sposób wywieść wystąpienia okoliczności realnie wpływających na utratę jej życia lub zdrowia. Nie zmienia tej oceny oświadczenie świadka J. S. z dnia [...] grudnia 2013 r. stwierdzające, iż "warunki ewakuacji były bardzo trudne, niebezpieczne i specjalne pod każdym względem, pośpiech, nawał różnorodnej ciężkiej fizycznej pracy w wysokiej temperaturze dochodzącej w ciągu dnia do 60 stopni Celsjusza". Jak też sygnalizowane palenie materiałów i sprzętu przeterminowanego, dym z ognisk, strach (nie określony przed czym), zmęczenie intensywnym wysiłkiem, w zestawieniu z powyżej przedstawionym materiałem dokumentacyjnym nie pozwala przyjąć, że wypadek skarżącej spełnia przesłanki z art. 4 pkt 15 ustawy o weteranach działań poza granicami państwa. Powyższe stwierdzenia wskazują na wystąpienie czynników uciążliwych, lecz nie niebezpiecznych.
W orzecznictwie podkreśla się, iż wskazanie na bezpośredni związek wypadku z wykonywanymi zadaniami, zawarte w art. 4 pkt 15 ustawy z 2011 r. o weteranach działań poza granicami państwa, oznacza, że wypadek jest następstwem wykonywania przez żołnierza wyznaczonych zadań. Związek ten ma charakter czasowy, miejscowy oraz przede wszystkim funkcjonalny. Wykonywane przez żołnierza czynności muszą wiązać się z wykonywaniem zadań do których została wyznaczona określona misja pokojowa lub stabilizacyjna, przy czym niosą one ze sobą realne zagrożenie dla jego życia i zdrowia. Specyfika tych zadań jest odmienna od normalnych, zwykłych obowiązków służbowych żołnierzy (patrz wyrok NSA z dnia 12 sierpnia 2014 r. sygn. akt I OSK 1026/13, publik. LEX nr 1511939). Status weterana poszkodowanego jest ściśle związany z doznaniem przez żołnierza uszczerbku na zdrowiu w związku z bezpośrednimi działami zaczepnymi czy obronnymi polskiego kontyngentu wojskowego czy wojsk sojuszniczych albo z innymi działaniami żołnierza wykonywanymi w ramach jego obowiązków. Nie wystarczy tu doznanie uszczerbku w ramach przebywania na tak zwanym (w doktrynie wojennej) teatrze działań, ale branie udziału w działaniach bojowych w sensie obronnym lub atakującym, bądź wykonywanie innych działań w ramach obowiązków (np. działania jednostek p. poż. w ramach akcji gaśniczej spowodowanej pożarem) – patrz wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 marca 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 75/13, publik. LEX nr 13170095. Okoliczności wypadku skarżącej nie wskazują, aby wykonywane przez nią wówczas zadania, nawet ponad wymiar zwykłych obowiązków, nosiły owe szczególne, kwalifikowane cechy przynależne definicji wypadku w związku z działaniami poza granicami państwa.
Reasumując, w analizowanej sprawie organ orzekający nie naruszył przepisów prawa materialnego, jak też przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zastosował się do zaleceń wskazanych w prawomocnym wyroku Sądu, uzupełnił materiał dowodowy i na jego podstawie dokonał wyczerpujących ustaleń i prawidłowo ocenił, iż w sprawie nie zostały spełnione przesłanki warunkujące przyznania skarżącej statusu weterana poszkodowanego, czemu dał wyraz w uzasadnieniu decyzji. Z tych też powodów należy uznać, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu.
Z podanych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.