II SA/Wa 82/14

II SA/Wa 82/14 - Postanowienie WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2014-04-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2014-01-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Ewa Grochowska-Jung /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6146 Sprawy uczniów
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Burmistrz Miasta
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 52 par 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Grochowska – Jung po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. i A. O. przedstawicieli ustawowych małoletniego J. O. na czynność Burmistrza Miasta O. w przedmiocie zapewnienia transportu postanawia: - odrzucić skargę -
Uzasadnienie
A. i A. O. uczynili przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie czynność Burmistrza Miasta O.w przedmiocie odmowy zapewnienia ich małoletniemu synowi bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do najbliższej szkoły.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że zaskarżona czynność Burmistrza ma charakter czynności materialnoprawnej, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) i podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego.
Należy jednak mieć na uwadze, że cytowana powyżej ustawa wyraźnie określa tryb i termin zaskarżenia takiej czynności. Stosownie do jej art. 52 § 1 i 3 skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. W przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.
W rozpoznawanej sprawie skarżący złożyli do organu wniosek o zapewnienie ich małoletniemu synowi bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do najbliższej szkoły w dniu 8 lipca 2013 r. Odpowiedź na powyższy wniosek uzyskali w dniu 5 sierpnia 2013 r. (tak skarżąca oświadczyła w skardze, k-2 akt sądowych). Zatem w tym dniu dowiedzieli się o podjętej czynności – odmowie zapewnienia transportu. Tymczasem wezwanie do usunięcia naruszenia prawa skarżący złożyli dopiero w dniu 25 września 2013 r. (data wpływu do organu), a zatem z przekroczeniem czternastodniowego terminu, o którym mowa w art. 52 § 3 cytowanej ustawy, co z kolei prowadzi do wniosku, że skarga została wniesiona bez skutecznego wyczerpania określonego w art. 52 § 3 cytowanej ustawy wymogu wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa i dlatego podlega odrzuceniu.
Należy jednak podkreślić, że zgodnie z orzecznictwem sądowym wezwanie do usunięcia naruszenia prawa należy traktować, tak jak zwykłe środki odwoławcze, zatem czternastodniowy termin do wniesienia wezwania jest terminem o charakterze procesowym, a zatem może być przywrócony (por. uchwała NSA z dnia 14 marca 2011 r. sygn.. akt I FPS 5/10, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl - co prawda powyższy pogląd został zaprezentowany na gruncie ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacji podatkowej, nie ulega jednakże wątpliwości, iż znajduje on analogiczne zastosowanie w innych postępowaniach, w tym w postępowaniu administracyjnym prowadzonym na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego, na co zwraca się uwagę w orzecznictwie - por. postanowienie NSA z dnia 5 kwietnia 2011 r., I OSK 515/11).
Co prawda brak pouczenia strony o terminie i sposobie wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa nie wpływa na bieg terminu wniesienia tego środka lecz może stanowić podstawę do przywrócenia terminu do dokonania tej czynności. W takiej sytuacji w terminie 7 dni od dnia otrzymania niniejszego postanowienia służy stronie prawo do złożenia do organu, wniosku o przywrócenie terminu do wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.