II SA/Wa 811/24

II SA/Wa 811/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-11-25
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-05-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Wieczorek
Izabela Głowacka-Klimas /sprawozdawca/
Łukasz Krzycki /przewodniczący/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 171
art. art. 1 ust. 1 i 2, 32 ust. 1, 36 ust. 1
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.), Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, , Protokolant referent Joanna Mazur, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2024 r. sprawy ze skargi K. P. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2024 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej w [...] oddala skargę
Uzasadnienie
Komendant Główny Policji (dalej także: organ, KGP) rozkazem personalnym
z [...] marca 2024 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia
14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.; dalej Kpa.), po rozpatrzeniu odwołania mł. insp. K. P. (dalej także: funkcjonariusz, skarżący) od rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. (dalej Komendant) z [...] listopada 2023 r.
nr [...] w sprawie zwolnienia z dniem [...] listopada 2023 r. z zajmowanego stanowiska radcy Wydziału Kontroli Komendy Wojewódzkiej Policji w B.
i przeniesienia z urzędu z dniem [...] grudnia 2023 r. do dalszego pełnienia służby
w Komendzie Miejskiej Policji w B., utrzymał w mocy rozkaz personalny wydany w I instancji.
Do wydania powyższych rozstrzygnięć doszło w następującym stanie sprawy.
Rozkazem organizacyjnym nr [...] Komendanta z [...] października 2023 r.
w sprawie zmian organizacyjno-etatowych w etacie Komendy Wojewódzkiej Policji
w B. wprowadzono zmiany polegające m.in. na wyłączeniu z dniem
[...] grudnia 2023 r. w Wydziale Kontroli stanowiska etatowego radcy (policyjne)
i włączeniu stanowiska etatowego eksperta (cywilne). Powyższy rozkaz organizacyjny wszedł w życie [...] listopada 2023 r.
Wobec powyższego [...] października 2023 r. przeprowadzono
z funkcjonariuszem – radcą Wydziału Kontroli Komendy Wojewódzkiej Policji
w B. rozmowę, w trakcie której poinformowano o likwidacji zajmowanego przez niego stanowiska służbowego i zaproponowano mianowanie go na stanowisko eksperta Zespołu Dyscyplinarnego, Skarg i Wniosków Wydziału Kadr Komendy Miejskiej Policji w B. z zachowaniem prawa do stawki uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku, do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia według stanowiska służbowego. Powyższa propozycja wynikała
z faktu, że w strukturze organizacyjnej Komendy brak było wakującego stanowiska służbowego radcy, zaś na [...] listopada 2023 r. istniały trzy wakaty na stanowisku eksperta: w Zespole Rozpoznawania i Werbunków Wydziału Wywiadu Kryminalnego, w Zespole do Walki z Handlem Ludźmi Wydziału Kryminalnego oraz w Sekcji Doboru i Doskonalenia Zawodowego Wydziału Kadr, Szkolenia i Obsługi Prawnej, które wymagały ścisłej i kierunkowej wiedzy i kwalifikacji zawodowych. Mając zatem
na uwadze dotychczasową służbę funkcjonariusza oraz jego kwalifikacje zawodowe (od [...] stycznia 2017 r. Wydział Kontroli Komendy Wojewódzkiej Policji w B., od dnia [...] czerwca 2023 r. delegowany do czasowego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w B.) oraz miejsce zamieszkania (B.), w pierwszej kolejności ustalono stan wakatów w Komendzie Miejskiej Policji w B.
i ujawniono, że [...] listopada 2023 r. na mocy rozkazu organizacyjnego nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w B. (dalej Komendant Miejski)
z [...] października 2023 r., do struktury Zespołu Dyscyplinarnego, Skarg i Wniosków Wydziału Kadr Komendy Miejskiej Policji w B. włączono stanowisko eksperta.
Ponadto Komendant Miejski wystąpił do Komendanta o przeniesienie z urzędu funkcjonariusza do dalszego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji
w B.. Wniosek uzasadniono koniecznością zintensyfikowania czynności nadzorczych i kontrolnych w ramach struktury organizacyjnej Komendy Miejskiej Policji w B. oraz faktem, że funkcjonariusz wykonuje od [...] czerwca 2023 r. zadania związane z koordynacją przedsięwzięć z zakresu kontroli właśnie w tej Komendzie.
Komendant pismem z [...] października 2023 r. poinformował funkcjonariusza
o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie przeniesienia
do dalszego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w B. oraz
o przysługujących mu uprawnieniach, w tym prawie czynnego udziału w postępowaniu oraz prawie do zajęcia stanowiska wobec całości zgromadzonych dowodów.
Funkcjonariusz [...] października 2023 r. zapoznał się ze zgromadzonym
w sprawie materiałem dowodowym, otrzymał kopie materiałów i oświadczył,
że skorzysta z prawa do złożenia oświadczenia końcowego w terminie
do [...] października 2023 r.
W piśmie z [...] listopada 2023 r. funkcjonariusz wniósł o "natychmiastowe zakończenie nazwanego przez "stronę służbową" postępowania administracyjnego
w przedmiocie przeniesienia mnie "z urzędu" do dalszego pełnienia służby
w Komendzie Miejskiej Policji w B. jako czynności naruszających w sposób rażący część norm prawa administracyjnego". Oświadczył ponadto, że przeniesienie go do dalszego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w B. stanowi zemstę Naczelnika Wydziału Kontroli Komendy Wojewódzkiej Policji w B.. Zarzucił przy tym Komendantowi, że nie dokonał właściwej weryfikacji wakujących stanowisk, ograniczając się jedynie do Komendy Wojewódzkiej Policji w B. oraz Komendy Miejskiej Policji w B..
Komendant 29 listopada 2023 r., na podstawie art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 36
ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2023 r. poz. 171, ze zm.), wydał rozkaz personalny nr 1954/2023, mocą którego zwolnił funkcjonariusza z dniem [...] listopada 2023 r. z zajmowanego stanowiska służbowego i z dniem [...]grudnia
2023 r. przeniósł go z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w B.. Decyzji tej, na podstawie art. 108 § 1 Kpa., nadano rygor natychmiastowej wykonalności.
Pełnomocnik funkcjonariusza wniosła odwołanie od powyższej decyzji Komendanta. Zarzuciła naruszenie art. 36 ust. 2 ustawy o Policji poprzez wydanie rozkazu personalnego przez osobę nieuprawnioną, złożone bowiem do akt postępowania upoważnienie z [...] października 2023 r. udzielone przez nadinsp. R. S. dla insp. J. T. do załatwienia spraw w imieniu Komendanta obejmowało swoim zakresem jedynie 1 dzień - [...] października 2023 r., więc w dacie wydania rozkazu personalnego nr [...] nie obowiązywało,
a wskazany w upoważnieniu zakres spraw nie obejmował spraw osobowych dotyczących przenoszenia funkcjonariuszy; art. 36 ust. 1 ustawy o Policji poprzez przeniesienie funkcjonariusza do pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji
w B. z uwagi na likwidację zajmowanego dotychczas stanowiska służbowego, która miała charakter pozorny; art. 36 ust. 1 ustawy o Policji w zw.
z art. 38 ustawy o Policji poprzez przeniesienie funkcjonariusza do dalszego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w B. bez uwzględnienia sytuacji kadrowej w innych jednostkach Policji podległych Komendantowi, celem poszukiwania dla funkcjonariusza stanowiska służbowego równorzędnego do dotychczas zajmowanego. Zarzuciła ponadto naruszenie szeregu przepisów postępowania administracyjnego.
Mając na uwadze powyższe wniosła o uchylenie decyzji Komendanta w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu organowi oraz wstrzymanie natychmiastowego wykonania rozkazu personalnego nr [...].
W uzasadnieniu wymienionego na wstępie rozkazu z [....] marca 2024 r.
KGP wyjaśnił, że stosunek służbowy policjanta nie jest stosunkiem pracy, w którym strony mogą kształtować i modyfikować określone elementy tego stosunku
(np. stanowisko, uposażenie, miejsce i czas pracy, zakres podporządkowania, dyspozycyjności) na zasadzie ich woli, a więc zasadzie równości podmiotów (pracownika i pracodawcy). Służba w Policji ma charakter stosunku administracyjnego, a więc takiego, w którym organ jednostronnie i władczo kształtuje sytuację prawną funkcjonariusza oraz przewiduje prawo dla właściwego przełożonego do dobierania sobie personelu (por. wyrok WSA o sygn. II SA/Wa 1788/14, dostępny na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zwanej dalej "CBOSA"). Z tego względu art. 28 ust. 1 ustawy
o Policji stanowi, że mianowanie, będące źródłem stosunku służbowego, następuje na podstawie dobrowolnego zgłoszenia do służby. Konsensusu wymaga zatem jedynie zadecydowanie o przyjęciu do służby, a nie ustalenie warunków jej pełnienia. Oznacza to także dyspozycyjność policjanta, co z kolei nakazuje oceniać dopuszczalność jednostronnych zmian warunków służby funkcjonariusza według kryteriów zobiektywizowanych, uwzględniających mobilność i skuteczność Policji, a nie według osobistych odczuć, czy potrzeb policjanta (por. wyrok WSA o sygn. II SA/Ol 605/11). Organ wskazał, że funkcjonariusz dobrowolnie zgłosił się do służby w Policji, a tym samym zgodził się podporządkować szczególnej dyscyplinie służbowej w tej formacji.
Przejawem natomiast podległości służbowej są wynikające z art. 32 ust. 1 i art. 36
ust. 1 i 2 ustawy o Policji uprawnienia właściwego przełożonego do zwolnienia podległego mu policjanta z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego, a także do przeniesienia go z urzędu do pełnienia służby w innej jednostce Policji lub miejscowości.
Przełożonym – odpowiedzialnym za stan bezpieczeństwa i porządku publicznego na podległym terenie bądź w ramach jednostki organizacyjnej – przyznano uprawnienie do kształtowania polityki kadrowej, przy czym kreują ją tak, by optymalnie wykorzystać posiadane zasoby ludzkie w celu realizacji ustawowych zadań Policji. Z kolei uregulowanie prawne zawarte w art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji
nie wskazuje kryteriów i merytorycznych przesłanek uzasadniających podjęcie omawianych w nim decyzji, jest to bowiem przepis o charakterze kompetencyjnym. Tym samym daje to właściwemu przełożonemu możliwość rozstrzygnięcia sprawy
w granicach uznania administracyjnego (por. wyrok NSA o sygn. I OSK 2630/13 oraz wyrok WSA o sygn. II SA/Wa 2305/14, dostępne w CBOSA). Przełożony właściwy
w sprawach osobowych uprawniony jest do jednostronnego ustalenia treści stosunku służbowego, w tym przeniesienia funkcjonariusza do innej jednostki organizacyjnej Policji lub innej miejscowości bez jego zgody (z urzędu) i jest to decyzja uznaniowa, przy czym ramy tego uznania wyznacza proceduralna norma art. 7 Kpa. (por. wyrok NSA o sygn. I OSK 919/90, dostępny w CBOSA).
W niniejszej sprawie przełożony właściwy w sprawach osobowych zmienił status służbowy policjanta uprzednio zwolnionego z zajmowanego stanowiska służbowego wyłącznie w ten sposób, że przeniósł go do dalszego pełnienia służby
w innej jednostce Policji. Wobec tego, nie budzi wątpliwości, że rozkaz personalny Komendanta z 29 listopada 2023 r. rozstrzyga wyłącznie dwie niezależne
i niekonkurencyjne w stosunku do siebie sprawy administracyjne. Pierwszą z nich jest zwolnienie ze stanowiska służbowego dokonane na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy
o Policji. Drugie dotyczy przeniesienia, o którym mowa w art. 36 ust. 1 ustawy o Policji. Rozkaz Komendanta inkorporuje wobec tego dwie odrębne decyzje administracyjne, tyle, że zawarte w jednym dokumencie. Osnowa pierwszego rozstrzygnięcia ogranicza się do zwolnienia policjanta z uprzednio zajmowanego stanowiska służbowego, drugiego do samego przeniesienia policjanta z jednostki Policji, w której dotychczas pełnił służbę, do innej jednostki Policji. Podstawą prawną pierwszego rozstrzygnięcia jest art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, natomiast drugiego art. 36 ust. 1 ustawy o Policji.
Jak stwierdził KGP, skoro Komendant wyłącznie zwolnił funkcjonariusza
z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego, a następnie przeniósł policjanta do innej jednostki Policji, tj. na stan osobowy tej jednostki Policji, to żadne inne kwestie odnoszące się do przeniesionego do innej jednostki Policji policjanta, nie mogą być rozstrzygane w ramach tej sprawy. Wykraczają bowiem poza granice tej sprawy administracyjnej. Analiza taka dopuszczalna jest w ramach odrębnego postępowania zakończonego wydaniem rozkazu personalnego (decyzji administracyjnej)
o mianowaniu przeniesionego do innej jednostki Policji funkcjonariusza na konkretne stanowisko służbowe albo o przeniesieniu tego policjanta na niższe stanowisko służbowe lub do dyspozycji aktualnego przełożonego właściwego w sprawach osobowych. Kwestionowanie przez uprawniony podmiot takiej decyzji
w administracyjnym toku instancji, jak również po jej wyczerpaniu na drodze sądowoadministracyjnej, umożliwia ocenę zasadności podjętej wobec przeniesionego policjanta decyzji kadrowej. Wszystkie zatem zarzuty dotyczące przeniesienia funkcjonariusza na niższe stanowisko służbowe w strukturze Komendy Miejskiej Policji w B. nie mogą zostać rozpatrzone w ramach niniejszego postępowania, ponieważ wykraczają poza jego zakres.
Odnosząc się natomiast do instytucji, o której mowa w art. 36 ust. 1 ustawy
o Policji, wskazano, że stanowić ma ona skuteczny instrument za pomocą którego przełożony, o którym mowa w art. 36 ust. 2 ustawy o Policji, może swobodnie fluktuować zasobem kadrowym w celu uzupełnienia stanu osobowego danej jednostki Policji, która tego wymaga, zgodnie z aktualnymi potrzebami służby. Komendant, uznając konieczność wzmocnienia struktur organizacyjnych Komendy Miejskiej Policji w B. był uprawniony, ale też zobowiązany do podjęcia działań zmierzających do zapewnienia właściwej realizacji zadań i czynności służbowych w tej jednostce organizacyjnej Policji. Przeniesienie funkcjonariusza leżało więc w interesie społecznym, gdyż wzmocnienie stanu osobowego Komendy Miejskiej Policji
w B. o wymienionego przyczyni się do poprawy bezpieczeństwa na obszarze działania tej jednostki, a tym samym leży w interesie służby.
Ustawodawca nie uzależnił możliwości przeniesienia policjanta do innej jednostki organizacyjnej od jego przebiegu służby, kwalifikacji zawodowych czy wykształcenia ogólnego, ani też od jego subiektywnego przekonania co do przydatności na zajmowanym stanowisku. Powyższe umożliwia właściwemu przełożonemu, w związku z koniecznością zapewnienia prawidłowej realizacji zadań nałożonych przepisami prawa na Policję, taki dobór kadry, aby mogła ona efektywnie realizować ustawowe zadania nałożone na tę formację. Nie można założyć a limine, że Komendant Miejski nie skorzysta z doświadczenia i kwalifikacji zawodowych funkcjonariusza, a tym samym będzie działał nie tylko na jego szkodę, ale również
na szkodę jednostki Policji, którą kieruje. W niniejszej sprawie organ administracyjny nie jest uprawniony do oceny, w jaki sposób Komendant Miejski obecnie zagospodarował przeniesionego do podległej mu jednostki Policji policjanta. Niemniej jednak, funkcjonariusz posiada kwalifikacje i doświadczenie zawodowe, a także odpowiednie wykształcenie i umiejętności do pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w B., wobec czego niewątpliwie przeniesienie go do tej jednostki Policji spowoduje jej wzmocnienie. Nie można bowiem założyć, że występując
o przeniesienie funkcjonariusza, Komendant Miejski nie dokonał świadomego wyboru wskazując właśnie na tego policjanta, który miałby wzmocnić kadrowo Komendę Miejską Policji w B., tym bardziej, że od [...] czerwca 2023 r. funkcjonariusz wykonuje czynności służbowe w tej Komendzie.
Organ podkreślił, że specyfiką służb mundurowych jest podległość służbowa
i prawo przełożonego do kształtowania zasobów kadrowych podległych mu jednostek Policji, w celu zapewnienia właściwego i efektywnego wykonywania przez nie przydzielonych im zadań. Komendant był zatem uprawniony i zobowiązany
do podjęcia działań zmierzających do zapewnienia właściwej realizacji zadań
i czynności służbowych w jednostce organizacyjnej Policji, która mu podlega. Jednocześnie każdy policjant winien pamiętać, że ze swej istoty służba w Policji wiąże się z większą dyspozycyjnością i koniecznością podporządkowania poleceniom przełożonego, a także wymaga umiejętności szybkiej adaptacji do nowych warunków, w których przyjdzie policjantowi realizować ustawowe zadania Policji. Dlatego też służba w Policji może dawać poczucie stabilizacji, rozumianej jako większa niż przeciętna gwarancja zatrudnienia, ale z całą pewnością stabilizacja ta nie może być kojarzona z pełnieniem służby w jednej, określonej jednostce lub komórce organizacyjnej, czy na danym stanowisku.
Oceniając wobec tego, czy w rozpoznawanej sprawie organ Policji zachował warunki do wydania decyzji uznaniowej, stwierdzono, że słuszny interes funkcjonariusza nie stoi w zasadniczej sprzeczności z podjętym rozstrzygnięciem, zaś argumentacja funkcjonariusza, kwestionująca przedmiotowy rozkaz, nie góruje nad interesem służby (interesem społecznym). Osobiste oczekiwania policjanta wobec organu, czy też poczucie szeroko rozumianej krzywdy nie mogą doprowadzić
w konsekwencji do uchylenia rozkazu Komendanta. Skoro przełożony uznaje, że
w danych okolicznościach jest potrzeba innego "zagospodarowania" funkcjonariusza
i odbywa się to zgodnie z prawem, a zarzuty zawarte w odwołaniu kwestionujące prawidłowość rozkazu personalnego ze względu na skutki przeniesienia służbowego dla prawidłowego funkcjonowania komórki organizacyjnej, w której policjant dotychczas pełnił służbę, zmierzają w istocie do kwestionowania polityki kadrowej Komendanta, to nie mogą stanowić argumentacji uzasadniającej uchylenie jego rozstrzygnięcia.
Wiedzę o potrzebach kadrowych w Komendzie Miejskiej Policji w B. oraz jednostkach jej podległych posiada Komendant Miejski. Występując właśnie
o przeniesienie funkcjonariusza, wskazał w sposób niebudzący wątpliwości, że ten policjant stanowi gwarancję wzmocnienia stanu osobowego tej jednostki Policji. Decyzja podjęta przez Komendanta została zatem uargumentowana w sposób prawidłowy. Nie można a limine zakładać obniżenia przydatności funkcjonariusza
do służby w innej jednostce Policji wyłącznie z tego powodu, że uzyskał doświadczenie zawodowe na odpowiednim poziomie pełniąc służbę w dotychczasowej jednostce Policji, albo z tego względu, że pozostaje on w subiektywnym przekonaniu,
iż określony rodzaj służby jest niezgodny z jego predyspozycjami. Wówczas każda decyzja o przeniesieniu jakiegokolwiek policjanta nie tylko pomiędzy jednostkami Policji, ale także pomiędzy komórkami organizacyjnymi jednej jednostki Policji, pozbawiona byłaby jakiejkolwiek podstawy. Skutkiem tego przełożeni właściwi
w sprawach osobowych pozbawieni zostaliby prawnego instrumentu umożliwiającego im swobodny dobór kadr w podległych im jednostkach, który umożliwia fluktuację funkcjonariuszy tam gdzie wymaga tego interes służby. Posiadane dotychczasowe doświadczenie zawodowe nie stanowi natomiast przeszkody do przeniesienia funkcjonariusza do innej jednostki Policji, bowiem zdobyte przez niego kwalifikacje
i doświadczenie zawodowe umożliwiają wszechstronne wykorzystanie tego funkcjonariusza, tam gdzie wymaga tego interes służby. Nie chodzi przy tym o to, by Komendant zobowiązany był do szczegółowego wyjaśnienia policjantowi, którego dana decyzja personalna dotyczy, na czym polega zapewnienie prawidłowej realizacji zadań przez określoną jednostkę Policji, albo w jaki sposób przeniesienie do innej jednostki Policji danego policjanta spowoduje jej wzmocnienie. Każde bowiem wyjaśnienie mogłoby być w ocenie funkcjonariusza, którego taka zmiana dotyczy, niewystarczające. Ocena w zakresie prawidłowości funkcjonowania poszczególnych jednostek Policji należy zaś do przełożonego będącego kierownikiem jednostki Policji nadrzędnej nad jednostkami jej podległymi, bowiem to on posiada w tym zakresie największą wiedzę.
Nie można również w sposób bezkrytyczny oceniać wpływu zmian stanu osobowego określonej komórki organizacyjnej lub jednostki Policji na jej zdolność
do prawidłowej realizacji zadań ani też kwestionować doboru przez przełożonego funkcjonariuszy wyznaczonych do wykonywania czynności służbowych w określonych jednostkach organizacyjnych Policji. Taka ocena nie byłaby miarodajna. Jednocześnie nie do zaakceptowania byłoby założenie policjanta o jego przydatności wyłącznie
na dotychczasowym stanowisku w komórce organizacyjnej, w której uprzednio dany funkcjonariusz pełnił służbę. Fluktuacja kadr pomiędzy poszczególnymi jednostkami Policji uzależniona jest od bardzo wielu czynników. Ilość i rodzaj elementów uzasadniających takie zmiany jest w każdym przypadku indywidualna. Niezasadne byłoby wobec tego założenie a priori, że przełożony uszczuplając kadrowo jedną jednostkę Policji, w celu wsparcia innej, działa na szkodę tej pierwszej, albo, że zasila inną jednostkę Policji policjantem, który nie będzie przydatny (kompetentny)
do wykonywania w niej zadań służbowych. Dysponuje on bowiem wyłącznie z góry ściśle określonym zasobem kadrowym, którym musi optymalnie zarządzać.
Zdaniem KGP Komendant zebrał cały materiał niezbędny do podjęcia decyzji merytorycznej, a następnie w granicach swobodnej oceny dowodów dokonał jego kompleksowej oceny. Sformułowanie "zebrał materiał dowodowy" musi zostać odniesione wyłącznie do materiału niezbędnego do podjęcia decyzji końcowej, a nie wszelkich okoliczności zaistniałych w sprawie. Zbieranie materiału przez organ administracyjny musi być determinowane celem takiego postępowania, jakim jest wydanie decyzji merytorycznej zgodnej z zasadą prawdy materialnej.
Wykonanie decyzji nieostatecznej ma charakter wyjątkowy, dlatego też przesłanki nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności poddawane są ścisłej wykładni. Jedną z tych przesłanek jest "niezbędność" niezwłocznego wprowadzenia rozstrzygnięcia decyzji w życie. Odwołując się do wskazanego pojęcia podkreślono, że może to nastąpić wówczas, gdy w danym czasie i w danej sytuacji nie można się obejść bez wykonania praw lub obowiązków, o których rozstrzyga się
w decyzji, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym, określonym w art. 108 § 1 Kpa..
Odnośnie do podniesionego w odwołaniu zarzutu wydania decyzji przez osobę nieuprawnioną, KGP wskazał, że zgodnie z art. 268a Kpa. organ administracji publicznej może upoważniać, w formie pisemnej, pracowników obsługujących ten organ do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień, zaświadczeń, a także do poświadczania za zgodność odpisów dokumentów. Udzielenie upoważnienia, o którym mowa w art. 268a Kpa., jest czynnością o charakterze wewnętrznym. Osoba upoważniona podpisuje decyzję, co wymaga podkreślenia, w imieniu organu. Innymi słowy, w następstwie takiego upoważnienia zmienia się osoba wykonująca kompetencję organu w prawnych formach, ale upoważniony pracownik nie staje się przez to organem administracyjnym - nosicielem kompetencji (por. postanowienie NSA o sygn. I OZ 722/10, dostępne w CBOSA). Toteż, wspomniany przepis stwarza możliwość, aby nie tylko sam piastun funkcji organu, czyli osoba, którą powołano na dane stanowisko, lecz także wyznaczony przez niego pracownik urzędu przydanego do pomocy temu organowi był umocowany do wykorzystania kompetencji organu. Upoważnienie takie powinno być udzielone na piśmie i z określeniem daty, od której obowiązuje.
W sprawie nie jest sporne, że rozkaz personalny Komendanta z [...] listopada 2023 r. został wydany przez upoważniony organ, przy czym podpisany został przez Zastępcę Komendanta - insp. J. T. działającego z upoważnienia organu - Komendanta (por. wydane na podstawie art. 268a Kpa. upoważnienie Komendanta z [...] listopada 2023 r., w którym wskazano m.in. na uprawnienie
do wydawania decyzji administracyjnych w okresie od dnia [...] listopada 2023 r.
do dnia [...] grudnia 2023 r. - k. 24 akt sprawy). Oznaczenie organu oraz przełożonego uprawnionego do wydania decyzji, zamieszczone na stronie 8 zaskarżonego rozkazu personalnego, zawiera przy tym pełną nazwę organu oraz informację o działaniu Zastępcy Komendanta z upoważnienia organu, wraz ze wskazaniem stopnia, imienia i nazwiska osoby zajmującej to stanowisko, a także znajduje się tam własnoręczny podpis uprawnionej osoby. Dodano, że przepisy Kpa. nie obligują organu administracji publicznej do przedstawienia stronie, wraz z wydanym rozstrzygnięciem, stosownego upoważnienia.
Skarżący, reprezentowany przez adwokat, wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na rozkaz personalny KGP z [...] marca
2024 r., zarzucając naruszenie następujących przepisów, a mianowicie:
- art. 36 ust. 2 ustawy o Policji wobec uznania, że rozkaz personalny dotyczący skarżącego wydano przez upoważniony organ, na podstawie upoważnienia znajdującego się na k. 24 akt sprawy, którego jednak na moment wydania rozkazu
I instancji i wniesienia odwołania nie było, zaś upoważnienie z [...] października 2023 r. z k. 7 udzielone przez nadinsp. R. S. dotyczyło załatwiania spraw w imieniu Komendanta jedynie przez 1 dzień - [...] października 2023 r. (a więc w dacie wydania rozkazu nie obowiązywało), a dodatkowo wskazany w treści zakres spraw nie obejmował spraw osobowych dotyczących przenoszenia funkcjonariuszy, co w efekcie winno skutkować nieważnością rozkazu,
- art. 36 ust. 1 ustawy o Policji wobec uznania, że przeniesienie skarżącego
do pełnienia służby w KMP w B. z uwagi na likwidację zajmowanego dotychczas stanowiska służbowego było uzasadnione koniecznością wzmocnienia struktur organizacyjnych KMP w B., gdy miało to charakter pozorny, bowiem wyłączenie etatu radcy z Wydziału Kontroli było celowym zbiegiem Komendanta skierowanym na usunięcie osoby skarżącego z tego Wydziału w związku z konfliktem personalnym z Naczelnikiem, o czym dodatkowo przekonuje fakt równoczesnego utworzenia w tym Wydziale stanowiska pracowniczego o zadaniach zbieżnych
z dotychczas realizowanymi przez skarżącego,
- art. 36 ust. 1 w zw. z art. 38 ustawy o Policji wobec uznania, że przełożony może swobodnie fluktuować zasobem kadrowym w celu uzupełnienia stanu osobowego danej jednostki Policji, pomimo że decyzja w tym zakresie nie może mieć charakteru arbitralnego, jak to miało miejsce w przypadku przeniesienia skarżącego, bez wcześniejszego uwzględnienia sytuacji kadrowej w innych niż KMP w B. jednostkach policji podległych Komendantowi, w tym zarówno w komendach miejskich, jak i powiatowych, celem poszukiwania dla skarżącego stanowiska równorzędnego względem likwidowanego,
- art. 7 w zw. z art. 8 Kpa. poprzez uznanie, że nie naruszono słusznego interesu strony oraz nie podjęto działań sprzecznych z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, gdy doszło do przedłożenia prymatu dobra służby ponad ważny interes strony,
- art. 75 § 1 w zw. z art. 77 § 1 Kpa. wobec odstąpienia także przez KGP
od wyczerpującego zebrania materiału dowodowego w zakresie wyjaśnienia sytuacji kadrowej we wszystkich jednostkach Policji (a nie tylko w KMP w B. i w KWP w B.) celem zbadania istnienia innych stanowisk równorzędnych względem likwidowanego umożliwiających przeniesienie skarżącego na stanowisko równorzędne, a nie niższe,
- art. 107 § 3 Kpa. wobec uznania, że zarzut braku należytego uzasadnienia rozkazu personalnego wydanego przez organ I instancji w zakresie niewykazania informacji o wakujących stanowiskach, równorzędnych do zlikwidowanego stanowiska radcy, we wszystkich jednostkach Policji podległych Komendantowi, zarówno
w komendach miejskich, jak i powiatowych, jest niezasadny, pomimo, że potwierdza arbitralność działania organu,
- art. 75 § 1 w zw. z art. 77 § 1 Kpa. wobec uznania przez KGP, że materiał dowodowy został wyczerpująco zgromadzony pomimo, iż nie ustalono sytuacji kadrowej w jednostkach Policji podległych Komendantowi, zarówno w komendach miejskich, jak i powiatowych,
- art. 108 § 1 Kpa. wobec błędnego uznania, że nadanie rozkazowi personalnemu przez Komendanta Miejskiego rygoru natychmiastowej wykonalności było zasadne.
Wobec tak sformułowanych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego z [....] marca 2024 r. oraz poprzedzającego go rozkazu Komendanta i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu skargi rozwinięto argumentację przedstawioną na rzecz zawartych w niej zarzutów.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Tytułem wstępu wskazać należy, że stosunek służbowy policjanta nie jest stosunkiem pracy, lecz stosunkiem administracyjnym, który charakteryzuje się brakiem równorzędności jego podmiotów, a mianowicie policjanta i organu administracji publicznej.
Należy przy tym zwrócić uwagę, że szczególny charakter służb mundurowych umożliwia odmienne i bardziej rygorystyczne, niż w przypadku pozostałych zawodów i funkcji, ukształtowanie statusu służbowego. Wśród służb mundurowych Policja wyróżnia się zakresem przydzielonych jej zadań, które mają charakter wieloaspektowy.
Stosownie do art. 1 ust. 1 i ust. 2 ustawy o Policji, Policja jest umundurowaną
i uzbrojoną formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego
i ma na celu m.in. ochronę życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami naruszającymi te dobra, ochronę bezpieczeństwa i porządku publicznego, wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców. Jest ona zorganizowana w sposób hierarchiczny w oparciu o ścisłą podległość służbową,
z czym wiąże się możliwość elastycznego gospodarowania zasobem osobowym Policji przez jej organy. Ta podległość służbowa w Policji jest charakterystyczną cechą stosunków służbowych, stanowiących podstawę pełnienia służby przez policjantów. Wyrazem tej podległości są m.in. kompetencje przełożonych służbowych policjanta
do jednostronnego decydowania o powołaniu na określone stanowisko służbowe lub przeniesieniu do innej jednostki (do dyspozycji przełożonego).
Stosownie do art. 36 ust. 1 ustawy o Policji policjant może być przeniesiony
do pełnienia służby albo delegowany do czasowego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji lub w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę.
O właściwości danych organów Policji do przenoszenia lub delegowania policjanta stanowi art. 36 ust. 2 ustawy o Policji.
Zgodnie natomiast z art. 32 ust. 1 ustawy o Policji do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, Komendant BSWP, Komendant CBZC, Dyrektor CLKP, komendanci wojewódzcy Policji albo Komendant Stołeczny Policji i komendanci powiatowi (miejscy, rejonowi) Policji oraz Komendant-Rektor Akademii Policji w S. i komendanci szkół policyjnych. Przepis ten ma co prawda charakter kompetencyjny, ale w praktyce działania organów Policji, zaakceptowanej w orzecznictwie sądów administracyjnych, przyjęte zostało, że stanowi on samodzielną podstawę do podjęcia decyzji o przeniesieniu funkcjonariusza Policji na inne równorzędne stanowisko służbowe. Żaden inny bowiem przepis tej ustawy nie normuje przesłanek: "mianowania na stanowisko" i "zwalniania
ze stanowiska".
Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawą podzielił pogląd wyrażony
w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu o sygn. IV SA/Po 581/04 (dostępny w CBOSA), zgodnie z którym uznanie, że art. 32 ust. 1 ustawy
o Policji, jako niezawierający norm materialno-prawnych, nie może stanowić podstawy "mianowania na stanowisko" i "zwolnienia ze stanowiska", prowadziłoby do wniosku
o zbędności tego przepisu. Taka interpretacja, jest jednak niedopuszczalna z uwagi na zakaz per non est ("nie wolno jest interpretować przepisów prawnych tak, by pewne ich fragmenty okazały się zbędne"; L. Morawski, Wykładnia w orzecznictwie sądów, komentarz. Toruń 2002 r., str. 150 i 151).
Powyższe prowadzi natomiast do wniosku, że przełożony właściwy w sprawach osobowych jest uprawniony do jednostronnego ustalenia treści stosunku służbowego, w tym przeniesienia funkcjonariusza do innej jednostki organizacyjnej w innej miejscowości bez jego zgody (z urzędu) i jest to decyzja uznaniowa, przy czym ramy tego uznania wyznacza proceduralna norma art. 7 Kpa. (por. wyrok NSA o sygn. I OSK 919/09, dostępny w CBOSA).
Powszechnie aprobowany jest pogląd, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym zakres badania zgodności decyzji uznaniowej z prawem ogranicza się do sprawdzenia, czy zebrany w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający dla potrzeb rozstrzygnięcia (czy wyjaśniono wszelkie okoliczności sprawy, czy dowody oceniono zgodnie z art. 77 i art. 80 Kpa., czy wynik tej oceny znalazł odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, czy prawidłowo zinterpretowano przesłanki oraz czy dokonana ocena mieści się w ustawowych granicach, zaś wyciągnięte wnioski są logiczne i poprawne). Sąd nie dokonuje natomiast oceny wydanego rozstrzygnięcia z punktu widzenia słuszności, czy sprawiedliwości
(por. wyrok NSA o sygn. I OSK 130/10, dostępny w CBOSA). W sprawach dotyczących zwolnienia z zajmowanego stanowiska na podstawie przepisu art. 32 ust. 1 ustawy
o Policji, sądy nie mogą wkraczać w kompetencje właściwych organów i oceniać, czy dana osoba powinna piastować dalej określone stanowisko. Badają one jedynie, czy decyzja o zwolnieniu z zajmowanego stanowiska nie jest arbitralna albo podjęta przy użyciu niedozwolonych kryteriów (por. np. wyroki NSA o sygn. I OSK 736/20 i III OSK 6779/21).
W ocenie Sądu w niniejszej sprawie ustalono stan faktyczny uwzględniając istotne dla wydanego rozstrzygnięcia okoliczności faktyczne, zaś decyzje organów Policji miały charakter swobodny lecz nie dowolny, nieprzekraczający granic swobodnego uznania.
W sposób przekonujący wykazano istnienie w sprawie interesu służby, związanego z polityką kadrową, wykonywaniem obowiązków i zadań ustawowych, poprzez podanie powodów i przyczyn, dla których zwalniając skarżącego [...]listopada 2023 r. z dotychczas zajmowanego stanowiska radcy Wydziału Kontroli Komendy Wojewódzkiej Policji w B., przeniesiono go do dalszego pełnienia służby
w innej jednostce Policji. Jak wynika z protokołu z rozmowy w sprawie propozycji mianowania policjanta na niższe stanowisko służbowe z [...] października 2023 r., skarżący wyraził zgodę na zaproponowane mu stanowisko eksperta Zespołu Dyscyplinarnego, Skarg i Wniosków Wydziału Kadr Komendy Miejskiej Policji
w B..
W niniejszej sprawie został ustalony stan faktyczny uwzględniający istotne dla wydanego rozstrzygnięcia okoliczności faktyczne, zaś decyzje organów miały charakter swobodny lecz nie dowolny, nieprzekraczający granic swobodnego uznania.
Zaskarżony rozkaz z [....] marca 2024 r. uwzględnia obowiązujące w tym zakresie regulacje prawne. Nie ma charakteru dowolności, ponieważ jest konsekwencją potrzeb służby – jednostki organizacyjnej Policji – Komendy Miejskiej Policji w B.
i miał na celu właściwe rozdysponowanie sił i środków do faktycznych potrzeb funkcjonowania tej Komendy oraz Komendy Wojewódzkiej Policji w B., czemu dano wyraz w szczegółowo uzasadnionym stanowisku.
To dany organ Policji nadzoruje realizację czynności z zakresu zadań jednostek i komórek organizacyjnych na podległym mu terenie, a poprzez pryzmat właściwego zarządzania i podjętych przez niego działań oceniana jest sprawność tej jednostki,
a także jego umiejętności w zakresie doboru kadr i obsady stanowisk. Dobór odpowiedniej kadry leży w gestii przełożonego właściwego w sprawach osobowych. W sytuacji natomiast, gdy możliwość obsady stanowisk, a także kreowania polityki kadrowej byłaby ograniczona, zachwiana zostałaby struktura takich jednostek, a także podległość służbowa, tak ważna w instytucji jaką jest Policja.
Zwolnienie ze stanowiska i przeniesienie skarżącego na inne stanowisko służbowe było uzasadnione potrzebami służby i interesem społecznym. Twierdzenia
i odczucia skarżącego wyrażone w zarzutach skargi, a dotyczące m.in. celowości usunięcia jego osoby z Wydziału Kontroli w związku z konfliktem personalnym
z Naczelnikiem, czy też utworzenia w tym Wydziale stanowiska o zadaniach zbieżnych z dotychczas realizowanymi przez skarżącego – wobec ustaleń dokonanych w sprawie – nie mogły podlegać uwzględnieniu. Podjętemu rozstrzygnięciu przyświecał bowiem zasadniczy cel, jakim jest konieczność zapewnienia prawidłowej realizacji zadań nałożonych przepisami prawa na Policję, a co za tym idzie, taki dobór kadr, aby mogła ona efektywnie realizować nałożone na tę formację zadania. Zasadnie przy tym uznano, że nawet jeśli przeniesienie do innej jednostki organizacyjnej Policji wiązać się będzie z niedogodnościami dla skarżącego, stan ten nie może być równoważny
z potrzebami służby. Podkreślenia bowiem wymaga, że słuszny interes strony nie może sprowadzać się do subiektywnego poczucia krzywdy skarżącego oraz do odmiennej od organu administracji oceny stanu faktycznego.
Stanowisko radcy zajmowane przez skarżącego w Komendzie Wojewódzkiej Policji w B. zlikwidowano i brak było możliwości mianowania go w danej jednostce organizacyjnej na stanowisko równorzędne, a zatem w danej jednostce organizacyjnej możliwym byłoby ewentualnie mianowanie funkcjonariusza na niższe stanowisko służbowe z zachowaniem stawki uposażenia otrzymywanego
na stanowisku służbowym radcy. Dokonano stosownej analizy stanowisk w danej Komendzie pod kątem występowania stanowiska równorzędnego do wcześniej zajmowanego przez skarżącego. Przeprowadzona kontrola wykazała jednakże brak takiego stanowiska, wobec czego zaproponowano skarżącemu stanowisko niższe
z prawem zachowania dotychczas pobieranego przez niego uposażania. Przeniesienie zatem skarżącego do Komendy Miejskiej Policji w B. uznano jako korzystne rozwiązanie zaistniałej sytuacji. Skarżący ponadto wyraził zgodę na przedstawioną mu w tym zakresie propozycję (por. protokół z [...] października 2023 r., w aktach administracyjnych). Wyjaśniono, że dana – nowa jednostka organizacyjna znajduje się w tym samym mieście co jednostka organizacyjna Policji, w której dotychczas skarżący pełnił służbę. Po drugie, w ramach nowej jednostki organizacyjnej Policji to Komendant Miejski Policji w B. będzie decydował jakie stanowisko służbowe powierzy danemu policjantowi, tj. równorzędne, niższe czy może awansuje go na stanowisko wyższe pod względem zaszeregowania i stopnia etatowego oraz odpowiedzialności, czy też zaproponuje mu wyższy dodatek funkcyjny lub służbowy niż ten, który pobierał na dotychczas zajmowanym stanowisku służbowym. Nie bez znaczenia w sprawie pozostawało także, że w Komendzie Miejskiej Policji w B. na dzień [...] listopada 2023 r. stan wakatów wynosił 87. Przeniesienie zatem policjanta o tak bogatym doświadczeniu zawodowym
i kwalifikacjach, uznano jako istotne wsparcie merytoryczne największej jednostki podlaskiego garnizonu Policji.
W sprawach dotyczących zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dyspozycji przełożonego, sądy badają jedynie, czy decyzja o zwolnieniu
z zajmowanego stanowiska nie jest arbitralna albo podjęta przy użyciu niedozwolonych kryteriów. W wyłącznej gestii organu pozostaje ocena dalszej przydatności danego funkcjonariusza do służby na określonym stanowisku i z tych względów, jeżeli zdaniem przełożonego interes służby wymaga zwolnienia policjanta z konkretnego stanowiska w celu zapewnienia realizacji zadań przypisanych do tego stanowiska, organ może skorzystać z uprawnienia, o jakim mowa w art. 36 ust. 1 ustawy o Policji. Jedynym ograniczeniem w takiej sytuacji jest obowiązek wskazania prawdziwych
i skonkretyzowanych okoliczności faktycznych uzasadniających decyzję organu.
W rozpoznawanej sprawie okoliczności te zostały, zdaniem Sądu, dostatecznie wykazane.
Analizując treść zaskarżonego rozstrzygnięcia nie sposób także zgodzić się
z twierdzeniem, że nie spełnia ono normy art. 107 § 3 Kpa. KGP precyzyjnie wskazał z jakich przyczyn uznał, iż zwolnienie skarżącego z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienie go z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w B. jest niezbędne. Zebrał i rozpoznał także wszystkie niezbędne w jego ocenie materiały, a także dokonał oceny zasadności zwolnienia skarżącego z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia go z urzędu
do dalszego pełnienia służby w powołanej Komendzie Miejskiej, z punktu widzenia nie tylko przepisów ustawy o Policji, lecz i zasad ogólnych postępowania administracyjnego.
Zauważenia przy tym wymaga, że rozkaz personalny w przypadku zwolnienia funkcjonariusza z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia do innej jednostki organizacyjnej Policji nie zawiera i nie może zawierać rozstrzygnięcia dotyczącego mianowania na nowe stanowisko służbowe, a tym samym w ramach takiej sprawy (postępowania administracyjnego) nie podlega badaniu kwestia warunków służby na nowym stanowisku. Ocena bowiem czy stanowisko, na które funkcjonariusz zostanie ostatecznie mianowany rozkazem personalnym nie spowoduje zmiany na niekorzyść policjanta warunków służby lub wynagrodzenia, może być dokonana dopiero w przypadku zakwestionowania przez funkcjonariusza decyzji o mianowaniu na określone stanowisko służbowe. Ocena więc, czy doszło
do pogorszenia warunków służby każdorazowo pozostawać musi w związku z aktem mianowania. Mianowanie bowiem do służby w Policji i związane z tym ukształtowanie warunków służby powierzone zostało kompetencji przełożonego właściwego
w sprawach osobowych w jednostce organizacyjnej Policji, w której funkcjonariusz ma podjąć służbę. Mianowanie do służby następuje zatem na podstawie władczego aktu organu, który kształtuje stosunek służbowy uwzględniając interes i potrzeby określonej służby. Zmiana natomiast miejsca pełnienia służby jest nieodłącznie związana
ze specyfiką służby w Policji i nie może być rozpatrywana w kategoriach pogorszenia warunków służby. Charakter zadań wykonywanych przez Policję powoduje więc konieczność stałego dostosowywania jej struktury i kadry do zmieniających się zagrożeń. Dlatego ustawodawca przewidział szereg możliwości zmiany treści stosunku służbowego funkcjonariusza, w tym miejsca pełnienia przez niego służby.
Powyższe oznacza, że przeniesienie policjanta do innej jednostki organizacyjnej Policji pozostawione zostało uznaniu organu, który kierować się powinien kryteriami potrzeb służby, jej interesu i koniecznością zapewnienia sprawnego, optymalnego wykonywania ustawowych zadań Policji. Pozostawanie natomiast w służbie w Policji oznacza dyspozycyjność w stosunku do zmian warunków służby funkcjonariusza według kryteriów zobiektywizowanych, uwzględniających mobilność i skuteczność Policji, a nie według osobistych odczuć czy też potrzeb rodzinnych policjanta. Podkreślenia także wymaga, iż ważny interes służby (społeczny), polegający na obowiązku zapewnienia właściwego funkcjonowania jednostki Policji, co do zasady przeważa nad indywidualnym interesem policjanta, tym samym rozważany interes strony, ustępuje przed ważnym interesem służby
(por. wyrok NSA o sygn. III OSK 3668/21, dostępny w CBOSA).
Za bezzasadny należy uznać również zarzut, iż decyzja Komendanta została wydana przez osobę nieuprawnioną. W aktach administracyjnych sprawy (karty
23-24) znajduje się bowiem stosowne upoważnienie dla insp. J. Tarnowskiego – Zastępcy Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. do załatwiania w imieniu tego organu spraw osobowych funkcjonariuszy – wydawania decyzji administracyjnych
od [...] listopada 2023 r. do [...] grudnia 2023 r. W dniu zatem wydania rozkazu
z [...] listopada 2023 r. w imieniu Komendanta dany akt wydał i podpisał należycie umocowany do tej czynności Zastępca Komendanta.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd stwierdził, że zaskarżony rozkaz personalny nie narusza prawa i dlatego na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935), oddalił skargę.