II SA/Wa 810/24

II SA/Wa 810/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-11-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-05-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Danuta Kania /przewodniczący/
Dorota Kozub-Marciniak
Sławomir Fularski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Sygn. powiązane
III OSK 431/25 - Wyrok NSA z 2025-07-04
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Sławomir Fularski spr.), Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak, Protokolant starszy specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2024 r. sprawy ze skargi G. C. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2024 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę
Uzasadnienie
Komendant Główny Policji (dalej jako "KGP" lub "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 C. 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775, z późn. zm., dalej jako "k.p.a.") w dniu [...] marca 2024 r. wydał rozkaz personalny nr [...] , utrzymujący w mocy rozkaz personalny nr [...] z [...] grudnia 2023 r. Komendanta Centralnego Biura Śledczego (dalej także jako "KCBŚP" lub "organ I instancji"), którym organ I instancji działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2024 r. poz. 145, dalej jako "ustawa o Policji") zwolnił z dniem 29 grudnia 2023 r. G. C. (dalej też jako "policjant", "funkcjonariusz", "strona" lub "skarżący") ze służby
w Policji. W uzasadnieniu KGP wskazał, że raportem z [...] lipca 2022 r. G. C. poinformował KCBŚP, że tego dnia Prokurator Prokuratury Regionalnej w L.,
w trakcie prowadzonego śledztwa o sygn. akt RP [...], ogłosił mu postanowienie o przedstawieniu zarzutu z art. 231 § 1 Kk. Funkcjonariusz wyjaśnił, że zarzut dotyczy nieuzasadnionych sprawdzeń w policyjnych bazach danych, które miały mieć miejsce w 2017 r. Stwierdził też, że w latach 2015-2017, wykonując czynności służbowe, prowadził sprawę operacyjną o krypt. "STREFA", której przedmiotem była działalność zorganizowanej grupy przestępczej dokonującej przemytu wyrobów akcyzowych. Następnie wyjaśnił, że w związku z ogłoszeniem mu wskazanego postanowienia nie przyznał się do zarzucanego mu czynu i złożył obszerne wyjaśnienia w charakterze podejrzanego. Ponadto wskazał, że wydane wobec niego zostało również postanowienie o zastosowaniu środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych na czas do dnia [...] września 2022 r. i na postanowienie to będzie składał zażalenie. W dniu [...] lipca 2022 r. do organu I instancji wpłynęło pismo z [...] lipca 2022 r. Prokuratora Prokuratury Okręgowej w L. delegowanego do Prokuratury Regionalnej w L., w którym poinformowano, że w dniu 21 lipca 2022 r. G. C. ogłoszono postanowienie z [...] lipca 2022 r., sygn. akt RP [...] o przedstawieniu zarzutu o to, że: - w czasie od [...] maja do [...] listopada 2017 r. w C., jako funkcjonariusz Policji, przekroczył uprawnienia do przetwarzania danych w policyjnych systemach informacyjnych w ten sposób, że posługując się ustalonym numerem identyfikacyjnym kilkakrotnie logował się w Policyjnym Systemie Informacyjnym w celu bezpodstawnego pozyskania informacji kryminalnych dotyczących: D. Z., T. L.., A. W. oraz L. L. i J. L., przy czym jako formalnoprawną podstawę do wejścia do systemu wskazał sprawę operacyjnego rozpracowania nr 107/15, podczas, gdy wskazane osoby nie były figurantami sprawy operacyjnej nr rejestru [...],
a zakończenie czynności operacyjnych w tej formie nastąpiło w dniu [...] września 2017 r. oraz nie dopełnił obowiązków służbowych w zakresie należytego dokumentowania,
a nadto prawidłowego wykorzystania wiedzy odnośnie do przestępczej działalności ustalonych osób, czym działał na szkodę interesu publicznego w postaci prawidłowego funkcjonowania systemu bezpieczeństwa publicznego i ochrony zasobów baz danych policyjnych oraz interesu prywatnego w postaci poufności danych osobowych ustalonych osób, tj. o czyn z art. 231 § 1 Kk. Ponadto prokurator zawiadomił organ I instancji, że wobec G. C. zastosowano środek zapobiegawczy w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych na czas do dnia [...] września 2022 r. W związku z powyższym KCBŚP, rozkazem personalnym z [...] sierpnia 2022 r., na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy o Policji, zawiesił G. C. w czynnościach służbowych od [...] sierpnia 2022 r. do [...] listopada 2022 r. Pismem z [...] października 2022 r. Prokurator Prokuratury Okręgowej w L. delegowany do Prokuratury Regionalnej w L. poinformował, że w dniu [...] września 2022 r. do Sądu Okręgowego [...] Wydział Karny w L. skierowany został akt oskarżenia przeciwko m.in. G. C., oskarżonemu o czyn z art. 231 § 1 Kk oraz przeciwko dwunastu innym osobom. Wskazany akt oskarżenia włączony został do akt przedmiotowej sprawy. Pismem z [...] października 2022 r. KCBŚP poinformował funkcjonariusza
o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia go ze służby
w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, pouczył o uprawnieniach
i obowiązkach strony związanych z przedmiotowym postępowaniem, a także wskazał na możliwość zgłoszenia żądań w terminie 3 dni od dnia doręczenia pisma. Ponadto organ I instancji, zgodnie z art. 43 ust. 4 ustawy o Policji, wezwał stronę do wskazania zakładowej organizacji związkowej, o której mowa w art. 43 ust. 3 ustawy o Policji,
w terminie 3 dni od dnia doręczenia wezwania. Pismo to przesłane na adres zamieszkania strony, zostało dwukrotnie awizowane (w dniach 20 października 2022 r.
i 28 października 2022 r.), a następnie, 4 listopada 2022 r. zwrócone nadawcy jako "niepodjęte w terminie". Pismem z [...] października 2022 r. Prokurator Prokuratury Okręgowej w L. delegowany do Prokuratury Regionalnej w L. poinformował, że stosowany wobec policjanta do dnia [...] września 2022 r., środek zapobiegawczy nie został przedłużony. W dniu [...] października 2022 r. ustalono, że akt oskarżenia
w sprawie o sygn. akt RP [...] został skierowany do Sądu Okręgowego
w [...] Wydział Karny i nadano mu sygn. akt [...]. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] listopada 2022 r. KCBŚP, na podstawie art. 39 ust. 3 ustawy o Policji, przedłużył okres zawieszenia policjanta
w czynnościach służbowych do czasu ukończenia postępowania karnego. Pismem z [...] grudnia 2022 r. poinformowano policjanta o zakończeniu zbierania materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie, a także o uprawnieniach strony, które może zrealizować w terminie 3 dni od dnia doręczenia pisma. Pismo to zostało stronie doręczone w dniu [...] grudnia 2022 r. Rozkazem personalnym nr [...] z [...] grudnia 2023 r. KCBŚP, działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 oraz art. 45 ust. 1 w zw. z art. 43 ust. 4 i ust. 6 ustawy
o Policji, zwolnił G. C. ze służby w Policji z dniem [...] grudnia 2023 r. Decyzji tej, zgodnie z treścią art. 108 § 1 k.p.a., organ I instancji nadał rygor natychmiastowej wykonalności. W odwołaniu od ww. rozkazu personalnego policjant reprezentowany przez pełnomocnika - adwokata zarzucił tej decyzji:
1) naruszenie następujących przepisów postępowania, które miało wpływ na treść wadliwego rozstrzygnięcia: a) art. 135h ust. 4 ustawy o Policji, poprzez wydanie zaskarżonej decyzji pomimo zawieszenia postępowania dyscyplinarnego postanowieniem nr [...] z [...] października 2023 r., b) art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez sporządzenie wadliwego uzasadnienia decyzji i oparcie ustaleń faktycznych będących podstawą wydania rozkazu personalnego jedynie na podstawie dokumentów zalegających w aktach postępowania przed Sądem Okręgowym w L. w sprawie [...]
z pominięciem zakresu czynności skarżącego znajdujących się w jego aktach osobowych, a także depozycji oraz zeznań świadków złożonych w postępowaniu dyscyplinarnym oraz w karnym, a także poprzez brak odniesienia się do zakresu obowiązków skarżącego oraz przepisów upoważniających w ramach tych obowiązków do typowania osób podejrzewanych o popełnienie przestępstwa, c) art. 108 k.p.a., poprzez błędne zastosowanie tego przepisu i wadliwe przyjęcie, że nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji wymagał ważny interes służby, co w realiach niniejszej sprawy należy wykluczyć, gdyż wobec zawieszenia postępowania dyscyplinarnego policjant nie wykonuje czynności służbowych, a nadto postępowanie dyscyplinarne, jak i mające na celu zwolnienie policjanta ze służby trwa ponad rok i przez ten okres czasu pozostawanie strony w służbie nie stanowiło żadnego zagrożenia dla interesu społecznego, 2) naruszenie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, poprzez wadliwą wykładnię tego przepisu prawa oraz dowolne przyjęcie istnienia ważnego interesu dla zwolnienia policjanta ze służby w Policji, podczas, gdy stan faktyczny sprawy został ustalony
w sposób błędny, a nadto, gdy nie zostało zakończone prowadzone przeciwko stronie postępowanie karne oraz, gdy wobec długotrwałego przebiegu postępowania karnego
i dyscyplinarnego ustała konieczność zwolnienia skarżącego ze służby w Policji z uwagi na ważny interes tej służby. Mając na uwadze powyższe pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie tej decyzji
i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Przechodząc do analizy niniejszej sprawy oraz odnosząc się do argumentów pełnomocnika strony zawartych w odwołaniu, organ odwoławczy wskazał, że podstawę materialnoprawną zwolnienia skarżącego ze służby w Policji stanowił art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Zgodnie z tym przepisem policjanta można zwolnić ze służby
w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Użycie w cytowanym przepisie zwrotu "można zwolnić" oznacza, że zwolnienie takie ma charakter fakultatywny
i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu. Stąd też decyzja podejmowana na podstawie tego przepisu powinna uwzględniać zarówno interes społeczny, jak
i słuszny interes strony (art. 7 k.p.a.). Rolą organu administracji w sprawie o zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji jest wykazanie, że za zwolnieniem funkcjonariusza przemawia ważny interes służby. W rozpatrywanej sprawie istota rozstrzygnięcia sprowadza się zatem do wyjaśnienia i oceny, czy
w obecnym stanie faktycznym pozostawanie skarżącego w służbie narusza jej ważny interes. KGP podkreślił, że policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i zasad etycznych. Służbę w Policji mogą przy tym pełnić wyłącznie obywatele polscy o nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1 ustawy
o Policji). Jakiekolwiek wątpliwości co do posiadania takiego przymiotu dyskwalifikują funkcjonariusza jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych. W konsekwencji już samo podejrzenie funkcjonariusza Policji
o zachowanie karalne, zaprzeczające podjętym zobowiązaniom, naraża dobre imię służby, którego utrzymanie składa się na treść "ważnego interesu służby". Policjant, którego oskarżono o popełnienie przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego, traci przymiot "nieskazitelności charakteru". Traci on również autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym, które to elementy są niezbędne do właściwego
i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się ze służbą w organach ścigania. Stąd też pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się wskazanymi przymiotami, narusza ważny interes służby. Powyższa sytuacja wpływa bowiem demoralizująco na pozostałych funkcjonariuszy, a także rzutuje na powstanie negatywnego wizerunku Policji w odbiorze społecznym, co przekłada się na utratę zaufania do organów Państwa. Organ odwoławczy zauważył, że w niniejszej sprawie bezspornym pozostaje fakt, iż w dniu [...] września 2022 r. Prokurator Prokuratury Okręgowej w L. delegowany do Prokuratury Regionalnej w L., w postępowaniu karnym o sygn. akt RP [...], skierował do Sądu Okręgowego [...] Wydział Karny w L. akt oskarżenia przeciwko skarżącemu, przedstawiając mu ww. zarzuty. Zachowanie funkcjonariusza Policji, które prowadzi do skierowania do Sądu aktu oskarżenia o czyn z art. 231 § 1 Kk, nie tylko dyskredytuje skarżącego jako osobę o nieposzlakowanej opinii, wymaganej przez art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, ale też naraża na szwank dobre imię formacji zobowiązanej do ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Przedstawiony skarżącemu zarzut dotyczy przestępstwa związanego z przekroczeniem przez niego uprawnień (art. 231 § 1 Kk). Przestępstwo, o jakie oskarżony jest policjant jest więc ściśle związane z pełnieniem przez niego służby. Brak stosownych działań wobec policjanta oskarżonego o popełnienie przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego, mógłby mieć w dłuższym okresie czasu niekorzystny wpływ na wizerunek
i dobre imię Policji oraz nie sprzyjałby budowaniu autorytetu omawianej formacji i jej funkcjonariuszy. Sprawne działanie tej formacji opiera się (w szczególności) na zaufaniu społecznym. Policja w odbiorze społecznym musi być postrzegana, jako instytucja zdolna organizacyjnie i osobowo do ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Skarżący jako policjant był zobowiązany do zapobiegania, wykrywania i ścigania przestępstw oraz reagowania na wszelkie przejawy łamania prawa. Tymczasem sam został oskarżony o popełnienie przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego. Uznać zatem należy, że skarżący niewątpliwie utracił przymioty konieczne do pozostawania w szeregach formacji służącej społeczeństwu, co też uniemożliwia pozostawanie wymienionego w służbie. Wymieniony nie cieszy się już nieposzlakowaną opinią, a zatem nie spełnia podstawowego warunku wskazanego w art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, niezbędnego do pełnienia służby w Policji. Odnosząc się do twierdzeń pełnomocnika strony, że zaskarżona decyzja została wydana pomimo zawieszenia postępowania dyscyplinarnego i przed zakończeniem postępowania karnego, KGP wskazał, że przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji nie uzależnia możliwości zwolnienia policjanta ze służby od wyniku postępowania karnego lub dyscyplinarnego (w tym również od fazy, w jakiej znajdują się te postępowania). Materiał dowodowy zebrany w postępowaniu administracyjnym jednoznacznie wskazuje, że pomimo niezakończenia prowadzonego przeciwko stronie postępowania karnego uzasadnione było rozwiązanie z nią stosunku służbowego z uwagi na ważny interes służby. W interesie służby leży bowiem, aby zadania stawiane przed Policją były realizowane wyłącznie przez osoby pozostające poza jakimikolwiek podejrzeniami
o prowadzenie działalności sprzecznej z prawem. Prowadzone zaś przeciwko skarżącemu postępowanie dyscyplinarne obecnie zostało zakończone poprzez jego umorzenie, z uwagi na to, że policjant, w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji, przestał podlegać odpowiedzialności dyscyplinarnej (art. 135ja ust. 1 pkt 5 ustawy
o Policji). Za niezasadne organ odwoławczy uznał zarzuty pełnomocnika strony dotyczące braku weryfikacji treści zawartych w akcie oskarżenia (np. w oparciu o inne dowody, takie jak wyjaśnienia oskarżonego oraz zeznania świadków). Prawno - karnej oceny dowodów, stanowiących podstawę do przedstawienia zarzutów dokonuje podmiot posiadający fachową wiedzę w tym zakresie, tj. prokurator. To właśnie ten podmiot na danym etapie prowadzonego postępowania karnego, dokonał analizy zgromadzonego materiału i na tej podstawie uznał, że okoliczności sprawy, jak również wartość zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego są wystarczające do przedstawienia skarżącemu zarzutów karnych, a następnie skierowania w tej sprawie aktu oskarżenia przeciwko policjantowi. Kwestionowanie decyzji procesowych albo polemika
z dokonaną oceną faktów i dowodów zgromadzonych w sprawie karnej, w ramach postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, byłoby nieuprawnionym wkroczeniem w sferę kompetencji organów procesowych, zwłaszcza, że organ administracyjny nie badał, bowiem nie może badać, czy skarżący popełnił zarzucane mu przestępstwo. KGP za niezasadny uznał także zarzut naruszenia art. 77 k.p.a. Organ dokonał bowiem wnikliwej analizy materiału dowodowego istotnego z punktu widzenia art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, a na podstawie zebranej dokumentacji, również obecnie, bezsprzecznie można ustalić stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy. W omawianym postępowaniu administracyjnym brak jest jednak podstaw do ustalania, jakie konkretnie przepisy zostały przez policjanta naruszone, w kontekście jego odpowiedzialności karnej. Podkreślić przy tym należy, że w akcie oskarżenia wprost zostały wyjaśnione okoliczności wykorzystywania przez skarżącego swoich obowiązków służbowych do pozyskiwania danych z policyjnego systemu informacyjnego odnośnie osób niepowiązanych operacyjnie ze sprawą o nr rej. [...], która wcześniej została już zakończona. W takiej natomiast sytuacji, w której przeprowadzone śledztwo dostarczyło podstaw do wniesienia aktu oskarżenia przeciwko policjantowi, zasadnym było wszczęcie postępowania w sprawie zwolnienia policjanta ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, a następnie wydanie w tym przedmiocie decyzji. W ocenie KGP, zwolnienie skarżącego, oskarżonego o przestępstwo z art. 231 § 1 Kk jest niezbędne. Fakt natomiast, że postępowanie karne w dalszym ciągu trwa i nie jest wiadomym, kiedy zostanie zakończone (wyznaczane są kolejne terminy rozprawy, przy czym termin kolejnej został wyznaczony na dzień [...] marca 2024 r.), nie oznacza, że organy Policji mogą w dalszym ciągu akceptować sytuację, w której policjant, oskarżony o popełnienie poważnego przestępstwa, będzie pozostawał w stosunku służbowym. Organ odwoławczy zauważył, że jego zdaniem wnioski o konieczności zwolnienia policjanta ze służby w Policji wypływają, nie tylko z faktu oskarżenia go o wskazane wyżej przestępstwo. Szereg okoliczności opisanych bowiem w akcie oskarżenia z [...] września 2022 r. wskazuje, że wobec skarżącego istnieją tego rodzaju wątpliwości, które uzasadniają twierdzenie o utracie przez policjanta nieposzlakowanej opinii, a tym, samym uniemożliwiają mu pełnienie służby w formacji mającej stać na straży porządku
i bezpieczeństwa publicznego. KGP wskazał, że skarżący przesłuchany jako podejrzany nie przyznał się do bezprawnego korzystania z policyjnych baz danych. Negował nadto wiedzę co do ewentualnych bezprawnych zachowań K. K. Swoje zachowania tłumaczył działaniem w granicach uprawnień wynikających z celowości realizacji czynności wykrywczych w zakresie przestępczości "akcyzowej". Wyjaśnił też, że pozyskiwał informacje operacyjne, które nie zawsze były przez niego dokumentowane, bowiem często przekazywał je funkcjonariuszom Służby Celnej. Zaprzeczył ponadto, aby przetwarzanie informacji w policyjnych bazach danych służyło innym celom niż weryfikacja informacji o przestępstwach popełnionych przez ustalone osoby. Na użytek sprawdzenia tych informacji odebrano stosowne oświadczenia od funkcjonariuszy Służby Celnej, Policji oraz Straży Granicznej. Wskazane środki dowodowe
z zestawieniu z oświadczeniami procesowymi K. K., P. O., L. L.
i G. K. oraz danymi przedstawionymi przez Biuro Wywiadu i Informacji Kryminalnych Komendy Głównej Policji, a nadto analiza sprawy operacyjnej o nr rej. [...], podważają wersję przedstawioną przez skarżącego. Organ odwoławczy wskazał, że skarżący pełnił służbę na stanowisku specjalisty Wydziału w B. Zarządu w Katowicach Centralnego Biura Śledczego Policji. Policjanci tej wyspecjalizowanej jednostki organizacyjnej, realizującej, zgodnie z art. 5a ustawy o Policji, na obszarze całego kraju zadania w zakresie rozpoznawania, zapobiegania i zwalczania przestępczości zorganizowanej, muszą pozostawać poza wszelkimi podejrzeniami o jakąkolwiek działalność sprzeczną z obowiązującym prawem. Skarżący, jako doświadczony funkcjonariusz, musiał mieć świadomość jakie wymogi prawne i etyczne muszą spełniać funkcjonariusze, a ponadto, że dobre imię
i odbiór społeczny Policji zależy zarówno od sposobu wykonywania powierzonych jej zadań, jak i postawy w życiu zawodowym oraz prywatnym wszystkich policjantów. Funkcjonariusz Centralnego Biura Śledczego Policji, wobec którego istnieją uzasadnione przypuszczenia, że utrzymuje on kontakty z osobami ze świata przestępczego (oskarżonymi następnie m.in. o kierowanie zorganizowaną grupą przestępczą oraz o udział w takiej grupie), nawet jeśli są to kontakty towarzyskie, nie posiada nieposzlakowanej opinii. W ocenie KGP, mając na uwadze materiał dowodowy zebrany w niniejszej sprawie (przy czym nie ulega wątpliwości, że część tego materiały stanowią dokumenty uzyskane z prokuratury), stwierdzić należy, że pozostawanie skarżącego w służbie jest całkowicie sprzeczne z interesem formacji stojącej na straży przestrzegania prawa,
a nadto niewątpliwie miałoby niekorzystny wpływ na wizerunek i dobre imię Policji oraz nie sprzyjałoby budowaniu autorytetu omawianej formacji i jej funkcjonariuszy. Podkreślenia przy tym wymaga, że ocena postępowania policjanta, biorąc pod uwagę zakres ustawowych zadań i uprawnień formacji, w której służy, musi odbywać się
w sposób wyjątkowo restrykcyjny i dokładny. Nie może być tu żadnych wątpliwości, że cechy charakteru konkretnej osoby sprawiają, iż można ją uznać za wiarygodną, odpowiedzialną i przestrzegającą obowiązującego prawa. Strona obecnie cech takich nie posiada. Zgromadzone w przedmiotowym postępowaniu materiały nie pozostawiają wątpliwości co do konieczności zwolnienia skarżącego ze służby ze względu na ważny jej interes. Pozostawienie wymienionego w służbie jest niemożliwe, gdyż mogłoby pozbawić tę formację wiarygodności w oczach opinii publicznej oraz wpłynąć co najmniej demotywująco, a nawet demoralizująco, na innych policjantów, od których wymaga się, aby sprostali stawianym im wysokim wymaganiom etyczno-moralnym. Nie budzi przy tym wątpliwości, że w zaistniałej sytuacji interes społeczny zdecydowanie przeważa nad interesem strony. W interesie społecznym, tożsamym z interesem służby pozostaje, aby służbę w Policji pełnili jedynie policjanci dający rękojmię godnego reprezentowania formacji i w pełni realizujący stawiane przed tą formacją wymagania. Tych kryteriów skarżący obecnie nie wypełnia. Organ odwoławczy wskazał, że pismem z [...] października 2022 r. KCBŚP m.in. wezwał stronę do wskazania zakładowej organizacji związkowej, o której mowa
w art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, w terminie 3 dni od dnia doręczenia wezwania. Pismo to przesłane na adres zamieszkania skarżącego, zostało dwukrotnie awizowane
(w dniach 20 i 28 października 2022 r.), a następnie, w dniu [...] listopada 2022 r. zwrócone nadawcy jako "niepodjęte w terminie". Wskazane wezwanie należy uznać za doręczone, w trybie art. 44 § 4 k.p.a., w dniu [...] listopada 2023 r. Należy zatem stwierdzić, że skarżący nie wskazał w terminie, o którym mowa w art. 43 ust. 4 ustawy
o Policji, zakładowej organizacji związkowej, która mogłaby go reprezentować w tym postępowaniu. Wobec powyższego zwolnienie policjanta mogło nastąpić bez zasięgnięcia opinii zakładowej organizacji związkowej. KGP stwierdził, że organ I instancji słusznie też nadał swojemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności mając na uwadze ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, będącej formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Policja jest jedną z instytucji o szczególnej roli i zhierarchizowanej strukturze, wymagającą skutecznego i prawidłowego działania. Roli swej nie może wypełniać w przypadku, gdy w jej szeregach znajdują się funkcjonariusze, którzy tej służby z przyczyn pozamerytorycznych nie mogą pełnić.
W kontekście powyższego wskazać należy, że zaskarżona decyzja spełnia wymagania określone w art. 108 § 1 k.p.a., gdyż w jej uzasadnieniu przytoczono okoliczności wskazujące, że zachodzą przesłanki uzasadniające przedłożenie interesu społecznego nad indywidualny interes strony. W konkluzji organ odwoławczy uznał zarzuty pełnomocnika strony za niezasadne. Zaistniałe okoliczności oraz stan faktyczny i prawny sprawy w pełni bowiem uzasadnia zwolnienie skarżącego ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Pismem z [...] kwietnia 2024 r. skarżący reprezentowany przez pełnomocnika – adwokata wniósł skargę na ostateczne w administracyjnym toku instancji rozstrzygnięcie KGP. Zaskarżonemu rozkazowi personalnemu zarzucił: 1) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść wadliwego rozstrzygnięcia: a) art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 81 k.p.a., poprzez niezapewnienie skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu, a w tym uniemożliwienie mu wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów, co uczyniło tym samym te dowody nieprzydatnymi do dokonania ustaleń faktycznych będących podstawą rozstrzygnięcia; b) art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez oparcie dokonanych przez stronę przeciwną ustaleń faktycznych na wybiórczej ocenie materiału dowodowego
i odniesienie się w motywach zaskarżonej decyzji do twierdzeń przytoczonych
w motywach aktu oskarżenia będącego podstawą postępowania przed Sądem Okręgowym w L. w sprawie [...], z jednoczesnym pominięciem części dowodów zgromadzonych z tej sprawie, a w tym brakiem odniesienia się do zakresu obowiązków skarżącego oraz przepisów upoważniających go w ramach tych obowiązków do typowania osób podejrzanych o popełnienie przestępstwa; 2) naruszenie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, poprzez wadliwe zastosowanie tego przepisu oraz błędne przyjęcie ważnego interesu do zwolnienia skarżącego ze służby
w Policji, podczas gdy stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób błędny, a nadto gdy nie ustały przesłanki zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych, przez co należy przyjąć, że przesłanką zwolnienia skarżącego ze służby stała się długotrwałe prowadzenie postępowania karnego, nie zaś postawione mu w tym postępowaniu,
a nieumotywowane właściwie zarzuty. Mając na uwadze powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego oraz poprzedzającego go rozkazu personalnego nr [...] organu I instancji z [...] grudnia 2023 r. oraz zasądzenie kosztów według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżący rozwinął zarzuty skargi. Wskazał, że postawienie mu zarzutu z art. 231 § 1 Kk nie mogło być - w realiach sprawy - podstawą zastosowania wobec niego art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji oraz zwolnienia ze służby.
W postępowaniu został naruszony art. 10 § 1 k.p.a., bowiem skarżącego nie poinformowano o możliwości zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, uniemożliwiając w ten sposób wypowiedzenie się co do zebranych dowodów. Wprawdzie skarżący został powiadomiony pismem z [...] października 2022 r. o wszczęciu postępowania w sprawie zwolnienia ze służby w Policji, to jednak po zakończeniu postępowania, a przed wydaniem rozkazu personalnego w tym przedmiocie przez organ I instancji zaniechano zawiadomienia o zebranych dowodach
i możliwości odniesienia się do tych dowodów. Takiego samego zaniechania dopuścił się organ odwoławczy przed wydaniem zaskarżonego rozkazu i to pomimo zarzutów zawartych w odwołaniu, w którym wskazano na konieczność przeprowadzenia dowodu z zakresu czynności zalegającego w aktach osobowych skarżącego, bo dopiero ocena tego zarzutu dawała możliwość oceny, czy w istocie skarżący przekroczył uprawnienia lakonicznie ujęte w zarzutach aktu oskarżenia. W ocenie autora skargi jedyną przesłanką do zwolnienia skarżącego ze służby stała się długotrwałość postępowania karnego, a nie waga tych zarzutów, która pozwalała na pozostawanie policjanta w służbie, chociażby z zawieszeniem
w wykonywaniu obowiązków przez ponad rok, aż do [...] grudnia 2023 r., nie zaś jakiekolwiek inne okoliczności, które by pierwotną ocenę pozostawania skarżącego
w służbie zmieniły. Zmiana tego stanowiska nie została umotywowana w rozkazach personalnych organów obu instancji, a zatem należy przyjąć, że brak było podstaw zwolnienia skarżącego ze służby w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Wprawdzie bowiem zastosowanie tego przepisu jest możliwe w ramach uznania administracyjnego, to jednak uznanie takie nie może by dowolne, a oparte na okolicznościach konkretnej sprawy. Zaskarżony rozkaz personalny został wydany
z oczywistym przekroczeniem zasad swobodnego uznania, czym w realiach sprawy skarżący naruszył interes służby na tyle istotnie, że mimo, iż przemawia za nim domniemanie niewinności, to został zwolniony ze służby po kilkunastomiesięcznym okresie zawieszenia w wykonywaniu obowiązków. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie uznał zarzuty skargi za niezasadne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:
Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), dalej: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami
i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W ocenie Sądu, skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Zarówno bowiem zaskarżony rozkaz personalny, jak i rozkaz personalny organu I instancji odpowiadają prawu. Sąd nie stwierdził naruszenia prawa materialnego, jak również prawa procesowego w stopniu, który miałby wpływ na wynik niniejszej sprawy. Art. 145 p.p.s.a. określa w jakich sytuacjach decyzje lub postanowienia podlegają uchyleniu.
Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do ustalenia, czy
w realiach faktycznych sprawy istniał ważny interes służby, uzasadniający zwolnienie skarżącego ze służby w Policji. Na tę okoliczność powołuje się bowiem art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, będący materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonego oraz poprzedzającego go rozkazu personalnego.
Zgodnie z brzmieniem ww. przepisu policjanta można zwolnić ze służby
w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Decyzja taka ma charakter fakultatywny i podejmowana jest w ramach uznania administracyjnego. Wprawdzie decyzja w tym przedmiocie pozostaje pod kontrolą Sądu, jednak zakres tej kontroli jest ograniczony, bowiem Sąd bada wyłącznie zgodność z prawem podjętego rozstrzygnięcia, nie wnikając natomiast w jego celowość. Z tego względu kontrola sądowa takich decyzji zmierza do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz, czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w taki sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Badaniu podlega zatem, czy przy podjęciu decyzji spełniona została, zawarta w art. 7 k.p.a., powinność uwzględnienia słusznego interesu społecznego i słusznego interesu strony oraz, czy respektowana była konstytucyjna zasada równości wobec prawa. Ponadto, zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanego mu uprawnienia, zależy od ustalenia, czy stan faktyczny sprawy został wszechstronnie wyjaśniony w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie. Sam wybór rozstrzygnięcia, dokonywany przez organ na podstawie kryteriów słuszności i celowości, pozostaje już jednak poza granicami kontroli sądowej. Sądy administracyjne nie są bowiem uprawnione do dokonywania oceny tego, w jaki sposób organy administracji wypełniają treści pozasystemowych kryteriów słusznościowych, czy celowościowych (realizacji określonej polityki stosowania prawa administracyjnego) (por. wyrok NSA z 19 maja 2011 r., I OSK 301/11, publ. CBOSA).
Przywołany art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji mówi o możliwości zwolnienia funkcjonariusza Policji ze służby, gdy wymaga tego ważny interes służby. Choć prawodawca w ustawie o Policji nie określił, co należy rozumieć przez pojęcie "ważny interes służby", to jednak nie powinno budzić wątpliwości, że chodzi tu o dobro interesu służby, rozumianego jako interes społeczny. Prawodawca, używając takiego sformułowania, pozwala organom Policji na odpowiednią ocenę stanu faktycznego, by w konsekwencji organy te mogły zdecydować o celowości dalszego trwania stosunku służbowego. Ustawodawca dostrzega zatem potrzebę ochrony interesu służby (interesu społecznego), jako interesu nadrzędnego, dając jednocześnie właściwym organom możliwość oceny każdego indywidualnego przypadku.
W orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że konieczność zwolnienia policjanta ze służby w omawianym trybie może wynikać z różnych okoliczności
i zdarzeń świadczących o tym, że dalsze pozostawienie policjanta w służbie nie jest możliwe.
W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie, przesłanka zwolnienia ze służby w Policji z uwagi na ważny interes służby została wystarczająco przez organy wykazana.
Organy obu instancji w pisemnych motywach swoich decyzji wyjaśniły powody, dla których uznały, że w sprawie wystąpił ważny interes służby uzasadniający rozwiązanie ze skarżącym stosunku służbowego.
Trafnie przy tym organy obu instancji zwróciły uwagę na rodzaj i zakres zadań, które ustawodawca powierzył Policji. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o Policji jest ona umundurowaną i uzbrojoną formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Realizacja tak ważkich zadań wymaga, aby funkcjonariuszami Policji były osoby
o odpowiednich kwalifikacjach merytorycznych oraz posiadające niezbędną zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach mundurowych. Ponadto służbę w Policji mogą pełnić wyłącznie obywatele polscy o nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1). Jakiekolwiek wątpliwości co do posiadania takiego przymiotu dyskwalifikują funkcjonariusza jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych. Każdy kto decyduje się na dobrowolne podjęcie służby w Policji musi zdawać sobie z tego sprawę. Składa on bowiem ślubowanie, w którym zobowiązuje się między innymi do godnego zachowania w służbie i poza nią oraz należytej dbałości
o dobro formacji, do której przystępuje. Musi mieć więc także świadomość tego, że sprawowanie funkcji publicznej łączy się nie tylko z pewnymi przywilejami ale i ze zwiększonymi obowiązkami oraz pewnymi ograniczeniami nieznanymi innym grupom zawodowym. Funkcjonariuszom Policji przysługuje zwiększona ochrona trwałości stosunku służbowego, jednakże nie ma ona charakteru bezwzględnego i nie sięga ona tak daleko, jak tego oczekuje skarżący. Ustawodawca w interesie policjantów reglamentuje dopuszczalne przyczyny zwolnienia ich ze służby. Jednocześnie dostrzega również potrzebę prowadzenia racjonalnej polityki kadrowej w interesie Policji oraz konieczność wyposażenia organów tej formacji w instrumenty prawne niezbędne do podejmowania działań zmierzających do sprawnego funkcjonowania wszystkich komórek organizacyjnych oraz do budowania autorytetu państwa i zaufania obywateli do jego organów.
Na powyższe wielokrotnie zwracał uwagę Trybunał Konstytucyjny (por. wyrok
z 19 października 2004 r. K 1/04 (OTK-A 2004/9/93, Lex nr 127308). Trybunał w swych orzeczeniach wskazywał na to, że nieuczciwość i brak wiarygodności osób realizujących służbę publiczną szkodzi zaufaniu publicznemu i podważa autorytet państwa. Istnienie wątpliwości co do zachowania przymiotów niezbędnych do sprawowania funkcji publicznych nie może zatem – mimo niezakończonego jeszcze postępowania karnego – pozbawiać właściwych organów możliwości stosowania wobec funkcjonariuszy publicznych innych, pozakarnych dolegliwości. Takie środki prawne nie są tożsame ze stosowaniem sankcji karnych. Z uwagi na karnoprawną zasadę domniemania niewinności nie jest dopuszczalne jedynie uznanie winy i pociągnięcie do odpowiedzialności karnej bez postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem w sprawie karnej. Jednakże takich konstytucyjnych gwarancji nie można rozciągać na inne procedury ustawowe, których celem nie jest wymierzenie sankcji karnych. Zasada domniemania niewinności nie może być bowiem rozumiana tak szeroko, by wykluczała wiązanie z samym faktem toczącego się postępowania karnego jakichkolwiek konsekwencji prawnych, które w innych procedurach mogą oddziaływać na sytuację podejrzanego lub oskarżonego.
W niniejszej sprawie bezsporne jest, że w dniu [...] lipca 2022 r. w związku
z prowadzonym postępowaniem karnym o sygn. akt [...] , wydano postanowienie o przedstawieniu skarżącemu zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 231 § 1 K.k.
Poza sporem pozostaje także, że Prokurator Prokuratury Okręgowej Delegowany do Prokuratury Regionalnej w L. w dniu [...] września 2022 r. sygn. akt [...] skierował przeciwko skarżącemu akt oskarżenia o czyn z art. 231 § 1 K.k. Do czasu wydania decyzji zwolnieniowej nie zostało zaś zakończone postępowanie karne prowadzone przeciwko skarżącemu. Powyższa okoliczność nie miała i nie mogła mieć jednak w sprawie decydującego znaczenia. Organy Policji w tym postępowaniu nie były bowiem uprawnione ani zobowiązane do rozstrzygania o winie funkcjonariusza w rozumieniu przepisów prawa karnego. Z tego też powodu organy nie mogły również ustalać prawdopodobieństwa skazania funkcjonariusza za zarzucany czyn.
Zgodzić się należy z organami obu instancji, że postawienie skarżącemu zarzutu popełnienia przestępstwa umyślnego z art. 231 § 1 Kk związany z wykonywanymi przez niego czynnościami służbowymi, mogło natomiast nasuwać uzasadnione wątpliwości, co do zachowania przez niego przymiotu osoby o nieposzlakowanej opinii. "Poszlaka"
w języku polskim oznacza bowiem podejrzenie, natomiast "nieposzlakowany" - to ten, któremu nie można nic zarzucić, przypisać, nieskazitelny. Powyższe pojęcie odnosi się zarówno do sfery życia prywatnego, jak i zawodowego. Utratę przymiotu "nieposzlakowanej opinii" nie powoduje tylko karalność danej osoby. Taki skutek może wywoływać także znalezienie się w kręgu podejrzeń bądź insynuacji. Zatem nieposzlakowana opinia to także ogólna ocena danej osoby w sferze etycznej. Nawet podejrzenie o popełnienie przez funkcjonariusza Policji o takie przestępstwa, świadczy o niespełnieniu wymogu nieskazitelnej postawy moralnej, która determinuje możliwość pełnienia służby publicznej.
W niniejszej sprawie - co jeszcze raz należy podkreślić - istotne znaczenie miał charakter czynu którego popełnienie zarzucono skarżącemu, jego związek z pełnioną służbą, a także troska o należyty wizerunek Policji oraz właściwą postawę
i zdyscyplinowanie policjantów pozostających w służbie. Wszystkie te fakty przytoczone przez organy Policji pozwalały na ocenę, że skarżący utracił przymioty konieczne do pozostania w szeregach Policji oraz, że rozwiązanie z nim stosunku służbowego
z uwagi na ważny interes służby było w pełni uprawnione. W związku z powyższym zarzut naruszenia art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji uznać należy za niezasadny, gdyż organom Policji nie można skutecznie wytknąć ani błędnej wykładni ani niewłaściwego zastosowania tego przepisu.
Oceniając, czy w rozpoznawanej sprawie organy Policji zachowały warunki do wydania decyzji uznaniowej, należy stwierdzić, że słuszny interes skarżącego (art. 7 k.p.a.) nie stoi w sprzeczności z podjętym rozstrzygnięciem, zaś argumentacja funkcjonariusza, kwestionująca przedmiotowy rozkaz, nie góruje nad interesem służby (interesem społecznym). Organy kierowały się bowiem dobrem służby i przez ten pryzmat oceniany był słuszny interes skarżącego.
Podejmując decyzję o zwolnieniu skarżącego ze służby organy wyjaśniły, że
w sprawie przeszkodą do uwzględnienia słusznego interesu funkcjonariusza był interes społeczny, tzn. dobro Policji, któremu to interesowi ustawodawca dał normatywny wyraz w treści art. 25 ustawy o Policji, stawiając wymóg, aby funkcjonariusze tworzący tę służbę mieli nieposzlakowaną opinię.
Odnosząc się do argumentacji skargi zaznaczyć należy, że przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji nie uzależnia możliwości zwolnienia policjanta ze służby od wyniku postępowania karnego. W wyroku z 26 stycznia 2015 r. (sygn. akt I OSK 2318/13 publ. CBOSA) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "zasada domniemania niewinności nie może być rozumiana tak szeroko, by wykluczała wiązanie z samym faktem toczącego się postępowania karnego jakichkolwiek konsekwencji prawnych, które w innych procedurach mogą oddziaływać na sytuację podejrzanego lub oskarżonego. W takich przypadkach, nawet zanim zapadnie prawomocny wyrok
w sprawie karnej, możliwe jest ograniczenie dostępu określonych osób do służby publicznej, a także wykluczenie konkretnej osoby z grona funkcjonariuszy publicznych".
Z powyższego wynika, że bez względu na wynik prowadzonego postępowania karnego, mając na względzie dbałość o wizerunek Policji, organ mógł w niniejszej sprawie wydać rozkaz personalny w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 5 ww. ustawy.
Nieuzasadnione są tym samym podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Zwolnienie ze służby nastąpiło bowiem z powodu utraty przez skarżącego przymiotów niezbędnych do wykonywania obowiązków funkcjonariusza Policji oraz ze względu na potrzebę dbałości o społeczny wizerunek formacji. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie brak przesłanek wskazujących na naruszenie przez organy Policji uprawnień procesowych skarżącego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Decyzja o zwolnieniu ze służby została wydana z uwzględnieniem okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i znajdujących odzwierciedlenie
w aktach sprawy. Skarżący oraz jego pełnomocnik mieli zaś możliwość zapoznania się w toku postępowania ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, a także wypowiedzenia się odnośnie do wszystkich zgromadzonych dowodów.
Wbrew stanowisku skarżącego, organy zapewniły możliwość skorzystania przez stronę i jej pełnomocnika z uprawnień wynikających z art. 10 k.p.a. Okoliczność zaś, że zarówno skarżący, jak i jego pełnomocnik nie skorzystali z przysługujących im uprawnień nie może wpływać na prawidłowość przeprowadzonego postępowania
w sprawie.
Zasadnym jest też w tym miejscu wskazanie, że naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. nie stanowi automatycznie podstawy do uchylenia decyzji, jeśli nie towarzyszy mu takie naruszenie przepisów postępowania administracyjnego rozwijających zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu i zapewniających jej realizację, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Zarzut naruszenia ww. przepisu może więc odnieść skutek tylko wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych, taka natomiast sytuacja nie miała miejsca na gruncie przedmiotowej sprawy.
W niniejszej sprawie organy Policji nie wykroczyły też poza dopuszczalny prawem zakres kompetencji i nie naruszyły przyznanych im przez ustawodawcę granic swobody oceny co do wyboru skutku prawnego. Sposób i wynik rozumowania organów nie może budzić istotnych zastrzeżeń. Przypisywany skarżącemu czyn był naganny
z punktu widzenia wypełniania nałożonych na niego obowiązków, szczególnie ważnego ze względu na rodzaj pełnionej służby oraz podważały jego wiarygodność niezbędną do dalszego wykonywania zawodu policjanta oraz godziły w dobre imię formacji, której był policjantem. Stąd fakt, że skarżący poprzednio prawidłowo wywiązywał się ze swych obowiązków służbowych - co w sprawie w ogóle nie było kwestionowane - nie mógł mieć w sprawie przesądzającego znaczenia. Takie okoliczności powinny być bowiem standardem a nie cechą wyróżniającą tylko niektórych policjantów.
W ocenie Sądu uzasadnione było też nadanie decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby rygoru natychmiastowej wykonalności. Przepis art. 108 k.p.a. stanowi, że decyzji "może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności", a wobec tego organ
w ramach tzw. uznania administracyjnego, w zależności od okoliczności sprawy, rozstrzyga w kwestii natychmiastowego wdrożenia decyzji w życie. Powołany przepis określa także przesłanki nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności. Omawiany rygor może być nadany decyzji w sytuacji, gdy jest to niezbędne dla ochrony wartości wskazanych w art. 108 § 1 k.p.a. Niezwłoczne wdrożenie decyzji w życie będzie "niezbędne" wówczas, gdy nie można się obejść
w danym czasie i istniejącej sytuacji bez natychmiastowego wykonania praw lub obowiązków, o których rozstrzyga się w decyzji, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym. Organ administracji działa wobec tego w sytuacji, która ma znamiona stanu nagłej konieczności administracyjnej (J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, 8. Wydanie. Wydawnictw C.H. Beck, str. 524).
W przedmiotowej sprawie, nadanie zaskarżonemu rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności uwzględnia ważny interes służby przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, która jako formacja służąca społeczeństwu i przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego jest jedną z instytucji, której szczególna rola
i zhierarchizowana struktura wymaga skutecznego i sprawnego działania. Te właśnie przesłanki uczyniły zasadnym niezwłoczne rozwiązanie ze skarżącym stosunku służbowego, w sytuacji gdy stanął pod zarzutem zachowań o charakterze uniemożliwiającym kontynuowanie służby bez uszczerbku dla jej ważnych interesów.
W stanie faktycznym niniejszej sprawy spełniona została również przesłanka określona w przepisie art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, zgodnie z którym zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5, może nastąpić po zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. Skarżący pomimo skutecznie doręczonego mu wezwania, nie wskazał w terminie, o którym mowa w art. 43 ust. 4 ustawy o Policji, zakładowej organizacji związkowej, która mogłaby go reprezentować w tym postępowaniu. Wobec powyższego zwolnienie policjanta mogło nastąpić bez zasięgnięcia opinii zakładowej organizacji związkowej.
Reasumując, w przedstawionym stanie faktycznym zaskarżony rozkaz personalny, utrzymujący w mocy rozkaz personalny organu I instancji z [...] grudnia 2023 r. należy uznać za zgodny z prawem, zaś zarzuty skargi za nieuzasadnione. Sąd nie stwierdził bowiem dowolności w podjętym rozstrzygnięciu. Organ zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy istotny dla podjęcia rozstrzygnięcia, prawidłowo rozważył interes społeczny (interes służby) względem słusznego interesu skarżącego oraz w sposób przekonujący wyjaśnił przesłanki podjętej decyzji. Organ kierował się przy tym dobrem służby i przez ten pryzmat dokonał oceny słusznego interesu skarżącego podejmując rozstrzygnięcie na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.