II SA/Wa 807/22

II SA/Wa 807/22 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2022-11-04
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2022-05-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Góraj /sprawozdawca/
Danuta Kania
Tomasz Szmydt /przewodniczący/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Sygn. powiązane
III OSK 528/23 - Wyrok NSA z 2024-10-02
Skarżony organ
Komisja Lekarska
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art.151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Szmydt, Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Sędzia WSA Danuta Kania, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 listopada 2022 r. sprawy ze skargi K.K. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych z dnia [...] marca 2022 nr [...] w przedmiocie ustalenia stanu zdrowia oraz zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariusza do służby oddala skargę
Uzasadnienie
[...] Rejonowa Komisja Lekarska w [...] (dalej: "RKL[...]") w dniu [...] sierpnia 2021 r. wydała orzeczenie Nr [...],
w którym uznała K. K. (dalej: "skarżąca") za zdolną do służby w Policji
z ograniczeniem, czasowo niezdolną do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku. Jednocześnie RKL[...] określiła przeciwwskazania do służby i wyznaczyła termin badania kontrolnego.
Od powyższego Komendant Powiatowy Policji w [...] złożył odwołanie, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i wydanie orzeczenia stwierdzającej u skarżącej trwałą niezdolność do służby lub przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez rejonową komisję lekarską. W uzasadnieniu wskazano na powtarzanie się zaburzeń świadomości w okresie półtora roku oraz podkreślono, że stan ten nie daje gwarancji wykonywania czynności służbowych nie tylko w sposób należyty, ale i zapewniający bezpieczeństwo badanej i osobom trzecim.
K. K. także złożyła odwołanie, w którym zaskarżyła orzeczenie
Nr [...] w części tj. w zakresie: 1. części A pkt. 11 rozpoznanie: "napadowe zaburzenia świadomości o nieustalonej etiologii wymagające dalszej obserwacji § 84 p.l kol.5 kat. B", 2. pkt. 12 kategoria zdolności do służby lub pracy w całości, 3. pkt. 15 uwaga komisji lekarskiej dotycząca "służba bez broni".
Centralna Komisja Lekarska (dalej: "CKL"), po analizie dokumentacji medyczno-orzeczniczej zgromadzonej w sprawie i badaniu własnym z oceną neurologiczną uchyliła zaskarżone orzeczenie w całości i przekazała sprawę do ponownego rozpatrzenia przez RKL[...]. W uzasadnieniu decyzji CKL wskazała, że częstość występowania incydentów zaburzeń świadomości, ich powtarzalność i skutki wskazują, że skarżąca aktualnie jest niezdolna do służby.
Dnia [...] grudnia 2021 r. RKL[...] wydała orzeczenie nr [...], w którym uznała, że K. K. jest trwale niezdolna do służby w Policji, przez co zaliczyła ją do trzeciej grupy inwalidzkiej. Jednocześnie RKL[...] orzekła, że żadne ze schorzeń rozpoznanych u K. K. nie pozostaje w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby ani ze służbą.
Od powyższego orzeczenia skarżąca złożyła odwołanie, w którym zaskarżyła ww. orzeczenie w całości.
Orzeczeniem z dnia [...] marca 2022 r. CKL uchyliła w całości skarżone rozstrzygnięcie. Ustaliła, że u skarżącej występuje schorzenie podstawowe - napadowe zaburzenia świadomości o nieustalonej etiologii, wymagające dalszej obserwacji
(§ 84 p.l, kol.5, kat. B) i schorzenia współistniejące tj. krótkowzroczność obu oczu
(§ 7 p.2, kol. 5, kat. B) i zaburzenia lękowe w remisji (bez §). W efekcie powyższego organ II instancji uznał, że K. K. jest trwale niezdolna do służby w Policji (kat. C).
W uzasadnieniu wskazano że schorzenie opisane w pkt. 1 rozpoznania
tj. napadowe zaburzenia świadomości o nieustalonej etiologii, ze względu na swój stopień zaawansowania (kilkukrotne incydenty w okresie 2019-lipiec 2021 r.
z częstotliwością do 1 razu w miesiącu, z utratą świadomości, niektóre również
z towarzyszącymi drgawkami, skutkujące m.in. spowodowaniem kolizji drogowej)
w ocenie komisji kwalifikują skarżącą jako niezdolną do służby. Wystąpienie incydentów zaburzeń świadomości znajduje potwierdzenie w dostępnej dokumentacji medycznej oraz notatkach służbowych. Odnośnie uwag z odwołania dotyczących zgody skarżącej na obserwację w przedmiocie leczniczym CKL wskazała na treść ust. 3 art. 32 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2020 r., poz. 398 ze zm.): "W przypadku gdy przeprowadzone badania i zgromadzona dokumentacja nie pozwalają na wydanie orzeczenia, a z aktualnej wiedzy medycznej wynika, że do wydania orzeczenia niezbędna jest obserwacja w podmiocie leczniczym, komisja lekarska może skierować osobę badaną na taką obserwację. Obserwacja w podmiocie leczniczym może nastąpić po wyrażeniu zgody przez osobę badaną." Według organu w rozpatrywanej sprawie zgromadzona dokumentacja była zaś wystarczająca do wydania orzeczenia i w sposób jednoznaczny potwierdzała występowanie u skarżącej zaburzeń świadomości.
Skargę od powyższego orzeczenia wywiodła K. K. zarzucając mu:
1. naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego skutkujące wadliwym ustaleniem trwałej niezdolności skarżącej do służby w Policji na podstawie schorzenia zdiagnozowanego jako napadowe zaburzenia świadomości o nieustalonej etiologii wymagające dalszej obserwacji (§ 84 p.1, kol. 5, kat. B), podczas gdy ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego (zarówno prywatnej dokumentacji medycznej przedłożonej przez K. K.,
w tym m.in. z zaświadczenia neurologa E. U. z dnia [...] grudnia 2021 r. wprost wynika, że jest brak wskazań do podjęcia leczenia z punktu neurologicznego i nie potwierdzono żadnych jednostek chorobowych, jak i z wyników badań neurologicznych przeprowadzonych na poszczególnych etapach postępowania przez Komisje Lekarskie podległe Ministrowi Właściwemu do Spraw Wewnętrznych, w tym m.in. badań EEG) nie wynika nawet podejrzenie ww. schorzenia, a tym bardziej jego jednoznaczna diagnoza, co czyni ustalenia Komisji nieprawidłowymi i niekorespondującymi z całokształtem okoliczności sprawy wynikających z materiału dowodowego;
2. naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w postaci
m.in. zaniechania skierowania skarżącej na obserwację w podmiocie leczniczym czy też skierowania na badanie EEG przed wydaniem orzeczenia z dnia [...] marca 2022 r.
w sytuacji w której zgromadzona dokumentacja medyczna nie wskazuje na ustaloną przez Komisję jednostkę chorobową, bowiem ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynikają żadne schorzenia o podłożu neurologicznym, a tym bardziej ustalone przez Komisję napadowe zaburzenia świadomości o nieustalonej etiologii wymagające dalszej obserwacji, co pozostaje w rażącej sprzeczności z jednoznacznym ustaleniem w skarżonym orzeczeniu, iż zgromadzona dokumentacja jest wystarczająca do potwierdzenia występowania u skarżącej zaburzeń świadomości, gdy
w rzeczywistości ustalenie takiej wprost jej przeczy;
3. naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegający na zaniechaniu ustalenia, iż do chwilowych omdleń, będących w ocenie skarżącej wynikiem zmęczenia, nie zaś
o podłożu neurologicznym, nigdy nie doszło bezpośrednio podczas pełnienia obowiązków służbowych przez K. K., a ostatni taki incydent miał miejsce w czerwcu 2021 r., a samej Skarżącej rozkazem personalnym nr [...] z dnia
[...] października 2021 r. przyznano dodatek służbowy powołując się na właściwe wywiązywanie się K. K. z nałożonych obowiązków, operatywność
w działaniu i pełne poczucie odpowiedzialności za powierzone zadania, a także pozytywną opinię służbową:
4. naruszenie art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. polegające na bezkrytycznym przyjęciu za wiarygodne przez Komisję Lekarską w zakresie ustalenia objawów towarzyszących incydentom omdleń Skarżącej (jak np. "drgawki", "utrata świadomości") o notatki służbowe sporządzone przez funkcjonariuszy Policji niedysponujących profesjonalną wiedzą medyczną, a wyłącznie w oparciu o ich subiektywne odczucia nieskonfrontowane z terminologią medyczną i jej prawidłowym stosowaniem;
Zarzuciła też naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, w postaci;
1. naruszenia art. 31 ust. 3 w zw. z art. 47 ust. 3 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych poprzez jego niezastosowanie i nieskierowanie Skarżącej na obserwację w podmiocie leczniczym mimo zgody ze strony K. K. oraz w sytuacji w której z dokumentacji medycznej zgromadzonej w aktach sprawy nie wynikają jakiekolwiek zaburzenia neurologiczne, a tym bardziej te ustalone przez Komisję Lekarską w ramach skarżonego orzeczenia, co w świetle dyspozycji art. 32 ust. 3 ww. ustawy, zadeklarowanej przez skarżącą gotowości do poddania się obserwacji oraz rozbieżności w zakresie stanowiska Komisji oraz informacji wynikających
z dokumentacji medycznej, uzasadniało jej zastosowanie:
2. naruszenia § 84 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2018 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa oraz szczegółowych objaśnień
i zalecanych czynności do w/w przepisu zgodnie, z którymi kwalifikacja orzecznicza powinna opierać się na dokumentacji leczenia szpitalnego lub w poradni specjalistycznej poprzez jego niewłaściwą interpretację skutkującą ustaleniem trwałej niezdolności skarżącej do służby w Policji na podstawie schorzenia na tle neurologicznym podczas gdy dokumentacja medyczna mająca być podstawą ustaleń
w tym zakresie jednoznacznie wskazuje na brak jakiegokolwiek rozpoznania schorzenia o podłożu neurologicznym, brak wskazań z punktu neurologicznego do podjęcia leczenia, prawidłowy stan neurologiczny skarżącej oraz mieszczące się
w przewidzianych normach wyniki przeprowadzonych badań.
W oparciu o powyższe zrzuty wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia oraz poprzedzającego go orzeczenia.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo
o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności
z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotowe orzeczenie według powyższych kryteriów, uznać należało, iż nie narusza ono prawa.
Przystępując do rozpoznawania niniejszej skargi w pierwszej kolejności wyjaśnić należało, iż Sąd właściwy jest wyłącznie do oceny skarżonego rozstrzygnięcia pod kątem jego zgodności z prawem. Nie może zaś wypowiadać się co do merytorycznej poprawności rozpoznania stanu zdrowia, dokonanego przez Komisję lekarską. Nie posiada bowiem w tym zakresie stosownej wiedzy medycznej. Ustawodawca nie wyposażył też Sądu we właściwe instrumentarium procesowe, umożliwiające dokonywania takiej oceny, np. przy pomocy biegłych sadowych.
Ocena skarżonego rozstrzygnięcia według powyższych kryteriów doprowadziła tut. Sąd do wniosku, iż odpowiada ono prawu. Organ poczynione rozpoznanie zakwalifikował do poprawnie dobranych przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Organ sporządził też prawidłowe uzasadnienie rozstrzygnięcia wyjaśniając w sposób wyczerpujący motywy swego postępowania.
W szczególności odniósł się do całego materiału dowodowego zgromadzonego
w sprawie. Nadto organ wydając orzeczenie uwzględnił rodzaj służby pełnionej przez badaną.
Dodatkowo – nawiązując do omówionej już na wstępie niniejszego uzasadnienia ograniczonej możliwości ingerencji Sądu w merytoryczną treść orzeczenia komisji lekarskiej - zwrócić należało uwagę na to, że do wyłącznej kompetencji Komisji należy dobór badań zlecanych osobie ocenianej czy decydowanie o konieczności przeprowadzenia konsultacji przez lekarzy specjalistów z określonej dziedziny medycyny. W myśl bowiem przepisu art. 32 ust. 3 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r.
o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych:
"w przypadku gdy przeprowadzone badania i zgromadzona dokumentacja nie pozwalają na wydanie orzeczenia, a z aktualnej wiedzy medycznej wynika, że do wydania orzeczenia niezbędna jest obserwacja w podmiocie leczniczym, komisja lekarska może skierować osobę badaną na taką obserwację".
Stąd tut. Sąd nie może wypowiadać się co do trafności zarzutu dotyczącego braku skierowania skarżącej na obserwację w podmiocie leczniczym. Komisja Lekarska podejmuje decyzję w powyższym zakresie na podstawie posiadanej wiedzy medycznej, której tut. Sąd nie ma możliwości zweryfikowania. Dodać też należało, iż uwzględniając swoistą autonomię Komisji lekarskiej w zakresie stosowania wiedzy medycznej, nie była ona związana wnioskiem strony (nie posiadającej przecież wiedzy medycznej)
o skierowanie na obserwację. Konsekwentnie do powyższego, brak takiego skierowania, nie może stanowić skutecznego zarzutu co do nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Tylko komisja jest bowiem kompetentna do samodzielnego oceniania stanu zdrowia badanego i decydowania o stosowanych metodach badania.
Bez wpływu na poprawność rozstrzygnięcia pozostaje też zarzut braku ustalenia przez organ etiologii ustalonego schorzenia. Ta okoliczność nie uniemożliwia bowiem oceny materii zdolności do służby. Umieszczony w treści § 84 pkt 1 wskazanego
w orzeczeniu rozporządzenia passus o "wymaganiu dalszej obserwacji", odnosi się zaś właśnie do materii ustalenia etiologii schorzenia a nie ustalenia tego, czy stwierdzone schorzenie umożliwia stronie dalsze pełnienie służby. Nadto rozpoznając niniejszy zarzut należy mieć na względzie to, że komisje lekarskie posiadają kompetencje do oceny stanu zdrowia i oceny zdolności do służby. Nie zostały natomiast powołane
w celu leczenia funkcjonariuszy. Stąd nie muszą one badać i ustalać przyczyn, które wywołały konkretne schorzenie czy dysfunkcję.
Wbrew twierdzeniom skargi bez znaczenia pozostawało też to, czy do omdleń dochodziło u skarżącej podczas pełnienia służby czy poza nią. Organ bada bowiem
w sposób całościowy stan zdrowia funkcjonariusza, nie ograniczając się tylko do stanu zdrowia w czasie służby.
W ocenie tut. Sądu nie sposób też czynić organowi skutecznego zarzutu z tego, że w poczet materiału dowodowego załączył m.in. notatki służbowe funkcjonariuszy, zawierające opis objawów występujących u skarżącej podczas utraty przez nią świadomości. Brak wiedzy medycznej autorów tych notatek nie uniemożliwiał im opisania zdarzenia, którego są świadkami. Uwzględnienie omawianego zarzutu prowadziłoby bezpośrednio do wnioskowania "ad absurdum", gdy lekarze orzecznicy nie mogliby uwzględniać w diagnozie, doznań i spostrzeżeń samego pacjenta, jeśliby ten nie posiadał by wiedzy medycznej.
W świetle powyższego, jako prawidłowe jawiło się skarżone rozstrzygnięcie.
W związku z powyższym, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze, oraz uznając iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, oraz iż przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, w tym nie dopuścił się naruszeń zarzucanych badaną skargą, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329
ze zm.).