II SA/Wa 805/05

II SA/Wa 805/05 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-08-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-04-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Kołodziej /sprawozdawca/
Bronisław Szydło /przewodniczący/
Jacek Fronczyk
Symbol z opisem
6246 Orzeczenia Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej
Skarżony organ
Centralna Wojskowa Komisja Lekarska
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bronisław Szydło Asesor WSA Jacek Fronczyk Asesor WSA Andrzej Kołodziej (spr.) Protokolant Wojciech Berezowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 sierpnia 2005 r. sprawy ze skargi S. O. na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] stycznia 2005 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do zawodowej służby wojskowej oddala skargę
Uzasadnienie
[...] Wojskowa Komisja Lekarska w W. orzeczeniem Nr [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. w sprawie zdolności do czynnej służby wojskowej [...] S. O., po przeprowadzeniu badania lekarskiego, rozpoznała [...] - § 21 p. 2, [...] - § 66 p. 1, [...] - § 34 p. 4, [...] - § 13 p. 2, nieznaczne [...] - § 14 p. 5, [...] - § 26 p. 4, [...] - § 77 p. 5, stwierdzając, że jest on zdolny do zawodowej służby wojskowej kat. Z, a nadto orzekła w przedmiocie związku poszczególnych chorób i ułomności ze służbą wojskową.
W odwołaniu od powyższego orzeczenia S. O. wniósł o uwzględnienie wszystkich dostarczonych dotąd wyników badań lekarskich oraz opinii specjalistów i odwołaniu od zawiadomienia nr [...] z dnia [...]12.2004 r. przy orzekaniu uszczerbku na zdrowiu oraz przydatności do dalszej zawodowej służby wojskowej przy ocenie zdolności do zawodowej służby wojskowej.
Centralna Wojskowa Komisja Lekarska orzeczeniem Nr [...] z dnia [...] stycznia 2005 r. działając na podstawie § 11 pkt 1 i § 32 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 133, poz. 1422), utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie.
W uzasadnieniu podała, że wszystkie dostarczone przez [...] S.O. wyniki badań były dokładnie analizowane w orzeczeniu CWKL nr [...] z dnia [...] stycznia 2005 r. oraz decyzjach Przewodniczącego Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] i [...] listopada 2004 r. Obecnie przesłane przez niego wyniki dokumentują diagnostykę [...] w Instytucie [...], zaś zaświadczenie lekarskie z dnia [...]01.2005 r. wystawione przez lekarza [...] podsumowujące w/w badanie dokumentuje rozpoznanie [...], co potwierdza rozpoznanie ustalone przez [...]WKL [...]. Pogorszenie [...] powstaje na skutek uszkodzenia [...].
2
Organ stwierdził jednoznacznie, że zadaniem wojskowych komisji lekarskich w tym wypadku jest zmierzenie i obliczenie rozmiarów zniszczeń będących następstwem urazu [...]. Zarówno [...], jak i [...] wystąpiły u badanego z powodu zniszczenia tych samych struktur anatomicznych, dlatego dla potrzeb orzeczniczych ustalając następstwa wypadku spowodowanego [...] komisje posługują się obliczeniem [...], który dokładnie można określić, a nie trudnym do zmierzenia subiektywnym odczuciem [...]. W dalszej części komisja odniosła się do zagadnień dotyczących związku chorób i ułomności ze służbą wojskową.
W skardze na powyższą decyzję Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w części dotyczącej orzeczenia o zdolności do zawodowej służby wojskowej S. O. podniósł, iż jego zdaniem nierozsądne jest powoływanie się przez organ na § 21 p. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach, gdyż pozycja ta kwalifikuje ze względu na "[...]", zaś zarówno [...], jak i Centralna Wojskowa Komisja Lekarska nie wzięły pod uwagę wystąpienia trwałych zaburzeń równowagi jako dodatkowego skutku wypadku, który miał miejsce [...]09.2003 r. podczas szkolenia [...]" w B., uznając jedynie jako jego konsekwencję uszkodzenie [...]. Powołując się na § 18 pkt 3 w/w rozporządzenia skarżący wskazał, iż jeżeli dla danego przypadku brak jest odpowiedniej pozycji w załącznikach 2-4 do rozporządzenia, przypadek ten kwalifikuje się według pozycji najbardziej zbliżonej, a nadto, że rozporządzenie nie zawiera kategorii "[...]". W jego opinii dla stwierdzonego u niego uszczerbku winien zostać zastosowany § 21 pkt 10 rozporządzenia skutkujący obligatoryjnym orzeczeniem niezdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej, bowiem pozycja ta dotyczy "[...]", których CWKL nie wzięła pod uwagę twierdząc, że [...] są wynikiem przebytego urazu [...], a nie uszkodzeniem [...] -jak wykazują badania [...].
Skarżący zarzucił również, że Centralna Wojskowa Komisja Lekarska nie podjęła czynności koniecznych do potwierdzenia, bądź wykluczenia trwałych zaburzeń równowagi, pomimo złożenia odwołania od ustaleń [...]WKL z dnia [...]12.2004 r., w którym podniesiono i udokumentowano problem zaburzeń [...] po przebytym urazie. Wskazał także, iż zgodnie z objaśnieniami szczegółowymi do § 21 pkt 9-19 powołanego wyżej rozporządzenia "[...] wymagają zawsze badania [...]", natomiast w jego sprawie nie podjęto żadnych działań mających na celu rzetelne ustalenie przyczyn [...], zaś wszystkie badania w tym zakresie skarżący wykonywał samodzielnie, a ich
wyniki na bieżąco dostarczał komisji. Wynika z nich rozpoznanie w postaci [...] oraz zalecenie [...], zakazu uczestniczenia w [...] oraz [...], a nadto trwałe uszkodzenie [...].
W odpowiedzi na skargę Centralna Wojskowa Komisja Lekarska wniosła o jej oddalenie podtrzymując w całości ustalenia faktyczne i prawne zawarte w zaskarżonym orzeczeniu. Odnosząc się zaś do zarzutów skargi organ wskazał, że dokładna analiza zgromadzonej w sprawie dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej dowodzi, iż podnoszone przez skarżącego dolegliwości związane z [...] mają ogromny komponent subiektywny, ponieważ nie był on z tego powodu leczony, a żaden z dotychczas konsultujących lekarzy nie wykrył u badanego odchyleń od stanu prawidłowego, zaś niewielkie zmiany opisywane w epikryzie leczenia w klinice [...] nie mają istotnego znaczenia klinicznego i nie skutkowały wprowadzeniem dalszej diagnostyki czy postępowania terapeutycznego. Cała dokumentacja leczenia szpitalnego dowodzi jedynie ewidentnego uszkodzenia [...] i prowadzonego w związku z tym leczenia, dlatego też rozpoznanie trwałych lub czasowych [...] nie mogło być uwzględnione. Komisja stwierdziła ponadto, że skarżący będąc wielokrotnie hospitalizowany miał wykonywane badania [...], jak tez był konsultowany [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej (§1), a kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§2).
Skarga oceniania pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotowa skarga stanowi w istocie polemikę z merytoryczna treścią rozpoznania lekarskiego i wynikającą z niego zdolnością skarżącego do zawodowej służby wojskowej. Jak wskazano na wstępie, do kompetencji sądu administracyjnego nie należy rozstrzyganie merytoryczne sprawy zdolności do służby wojskowej, gdyż nie jest on trzecią instancją postępowania administracyjnego, nie posiada przy tym specjalistycznej wiedzy medycznej niezbędnej przy rozpatrywaniu takich spraw przez właściwe komisje lekarskie. Ocena sądu sprowadza się zatem do zbadania, czy przy wydawaniu orzeczenia nie doszło do naruszenia przepisów prawa regulujących kwestie zdolności do służby wojskowej, w tym przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż orzeczenie komisji jest decyzją administracyjną. W świetle ogólnych zasad postępowania administracyjnego oraz stosownie do przepisu szczególnego zawartego w § 32 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10
maja 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 133, poz. 1422) zasadą jest, że wojskowa komisja lekarska wyższego stopnia, rozpatrując odwołanie, orzeka na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, natomiast wyjątkowo, w razie potrzeby może ona przeprowadzić ponowne badania lekarskie i badania specjalistyczne oraz skierować żołnierza na obserwację szpitalną, a także przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia materiałów w sprawie.
Wbrew twierdzeniu skarżącego, w przedmiotowej sprawie taka potrzeba nie zachodziła, gdyż z dokumentacji lekarskiej w sposób nie budzący wątpliwości wynikało, że rozpoznanie [...] było prawidłowe.
Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w sposób wyczerpujący i przekonujący uzasadniła je w swoim orzeczeniu.
Nie jest również trafny zarzut skarżącego, że komisja nie wzięła pod uwagę okoliczności wskazujących na występowanie u niego [...]. Komisja w swoim orzeczeniu wypowiedziała się w tym zakresie przedstawiając argumenty potwierdzające, iż z dokumentacji lekarskiej wynika jedynie ewidentne uszkodzenia [...] i związane z tym urazem odpowiednie leczenie, natomiast brak jest dowodów wskazujących na występowanie [...]. Sam skarżący w skardze podnosi, iż wszystkie dostarczone zaświadczenia lekarskie i wyniki badań potwierdzają rozpoznanie: "[...]" oraz zalecenie "[...]", a także "[...]". Nie wskazuje przy tym, by powyższe dokumenty odnosiły się do rozpoznania [...].
W tym kontekście również zarzut naruszenia § 18 pkt 3 powołanego rozporządzeniem jest chybiony. Należy zgodzić się z organem, że podnoszone przez S. O. dolegliwości związane z [...] są przejawem jego subiektywnych odczuć i nie zostały zdiagnozowane przez lekarzy specjalistów podczas jego wielokrotnych hospitalizacji.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.