II SA/Wa 1357/23

II SA/Wa 1357/23 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-03-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-07-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Dorota Kozub-Marciniak
Tomasz Szmydt /przewodniczący/
Waldemar Śledzik /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6196 Funkcjonariusze Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu i Biura Ochrony Rządu
Hasła tematyczne
Policja
Skarżony organ
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 145  par. 1  pkt 1  lit. a i c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Szmydt, Sędzia WSA Waldemar Śledzik (spr.), Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak, Protokolant starszy referent Agnieszka Fidor, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2024 r. sprawy ze skargi G. Z. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] maja 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania przepisów ustawy uchyla zaskarżoną decyzję
Uzasadnienie
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji (zwany dalej także: "Minister"; "Organ") decyzją z [...] maja 2023 r. nr [...] na podstawie art. 8a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2022 r. poz. 1626, z późn. zm.; zwanej dalej także "ustawą zaopatrzeniową"), odmówił wyłączenia stosowania wobec G.Z. art. 15c, art. 22a i art. 24a tej ustawy.
Do wydania powyższej decyzji doszło w następujących okolicznościach sprawy.
G.Z. (zwany dalej także: "Wnioskodawca"; "Skarżący") wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2017 r. (data wpływu do Organu: 16 sierpnia 2017 r.) wystąpił do Ministra o zastosowanie wobec niego art. 8a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (publ. według daty wpływu wniosku: Dz. U. z 2016 r. poz. 708, z późn. zm.)
W uzasadnieniu wniosku zainteresowany opisał przebieg swojej służby, wskazując w szczególności, że w dniu 1 grudnia 1990 r. po otrzymaniu pozytywnej opinii Centralnej Komisji Kwalifikacyjnej z dnia 24 września 1990 r. został ponownie przyjęty do służby i zatrudniony jako policjant Posterunku Policji Lokalnej w [...]- Komenda Rejonowa Policji w [...]. Wnioskodawca zaznaczył, iż w okresie od dnia [...] października 1997 r. do dnia [...] października 2002 r. został wyróżniony 19 razy nagrodą pieniężną i 1 raz nagrodą w postaci urlopu. Wskazał, iż ww. nagrody były przyznawane między innymi za zatrzymania sprawców grup przestępczych na gorącym uczynku wyposażonych w broń palną, w których brał czynny udział, a czynności realizowane były z narażeniem życia i zdrowia.
Ponadto podniósł, iż został odznaczony Brązowym oraz Srebrnym Krzyżem Zasługi. Otrzymał także Brązową, Srebrną i Złotą odznakę "Zasłużony Policjant". Zaznaczył również, iż Wojewódzka Komisja Lekarska MSW w dniu 20 listopada 2012 r. wydała orzeczenie o całkowitej niezdolności do służby w Policji, a inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą, zaliczając wnioskodawcę do [...] grupy inwalidzkiej. W dniu 28 stycznia 2016 r. [...] Rejonowa Komisja Lekarska wydała orzeczenie, w którym podtrzymała stanowisko komisji z dnia 20 listopada 2012 r.
Decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2021 r. Minister odmówił wyłączenia stosowania wobec wnioskodawcy art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej. Ww. decyzją została doręczona stronie w dniu 25 czerwca 2021r.
Pismem z dnia [...] lipca 2021 r. (data wpływu do organu: 13 lipca 2021r.) G.Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję nr [...] z dnia [...] czerwca 2021r.
Wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2022r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (sygn. akt II SA/Wa 2770/21) uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...] czerwca 2021r.
Przedmiotowy wyrok wraz z aktami sprawy oraz uzasadnieniem i stwierdzeniem jego prawomocności z dniem 24 czerwca 2022 r., wpłynął do Organu w dniu 16 sierpnia 2022 r.
Organ ponownie rozpoznając sprawę podkreślił, że dokonując ponownych ustaleń i rozstrzygnięcia był związany ocenę prawną zawartą w uzasadnieniu ww. wyroku w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 2770/21), w tym w szczególności powinien dokonać analizy przesłanki "szczególnie uzasadnionego przypadku", przy uwzględnieniu wykładni art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej.
Biorąc pod uwagę powyższe, a następnie analizując zebrany materiał dowodowy Organ ustalił, że całkowity okres pełnionej przez G.Z. służby wynosi 25 lat 10 miesięcy i 28 dni, natomiast służba pełniona przez niego na rzecz totalitarnego państwa to okres 3 lat i 11 miesięcy, co stanowi ok. 15,1% ogółu służby. W ocenie Ministra okres ten nie może być oceniony jako krótkotrwały. Blisko czteroletni czas realizacji obowiązków służbowych nie ma charakteru tymczasowego, doraźnego czy epizodycznego, zarówno według kryterium obiektywnego - samego upływu czasu, jak i biorąc pod uwagę typowy przebieg służby funkcjonariusza służb mundurowych. Skoro wnioskodawca pełnił przez ww. okres służbę na rzecz totalitarnego państwa, to - zdaniem organu - z całą pewnością pozwoliło mu to dokładnie zaznajomić się ze specyfiką realizowanych przez niego zadań oraz ich charakterem.
Ponadto zakończenie okresu pełnienia służby na rzecz państwa totalitarnego nie wynikało z woli strony, lecz było rezultatem likwidacji i transformacji struktur organów bezpieczeństwa, wynikających ze zmian ustrojowych w Polsce.
Strona nie spełnia zatem przesłanki stypizowanej w art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy zaopatrzeniowej.
Przechodząc do kwestii rzetelności wykonywania zadań i obowiązków przez G.Z. po dniu 12 września 1989 r. Organ wskazał, że Komendant Główny Policji przekazał opinię Komendanta [...] Policji, z której wynika, iż wnioskodawca rzetelnie wykonywał zadania i obowiązki w okresie pełnienia służby w Policji, mimo orzeczonej w 1992 r. kary upomnienia, zatartej na podstawie § 42 ust. 1 rozporządzenia MSW z dnia 4 czerwca 1991 r. (Dz. U. nr 48 z 1991 r. poz. 212).
Ponadto z informacji dotyczącej przebiegu służby wynika, że Wnioskodawca zajmował wiele stanowisk służbowych, w tym stanowiska kierownicze. Miał podwyższany dodatek służbowy oraz funkcyjny. Otrzymywał wielokrotnie nagrody pieniężne, w tym od Prezydenta [...]. Był wyróżniony Brązowym Krzyżem Zasługi oraz Brązową, Srebrną i Złotą Odznaką "Zasłużony Policjant". Z opinii służbowych wynika, że G.Z. był policjantem zdyscyplinowanym, sumiennym i z nałożonych obowiązków wywiązywał się bardzo dobrze. Wykazywał się umiejętnościami kierowniczymi. Dodatkowo w pozytywny sposób oddziaływał na podległych policjantów. Dzięki swojemu zaangażowaniu i systematycznej pracy budował pozytywny wizerunek Policji.
Wobec powyższego organ stwierdził, iż Wnioskodawca spełnia przesłankę uwzględnioną w art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy zaopatrzeniowej. Pomimo powyższego, Organ podkreślił, że przed wydaniem niniejszej decyzji, obowiązany był rozpatrzyć wszystkie aspekty, które miały lub ewentualnie mogły mieć wpływ na ukształtowanie się ostatecznego poglądu organu co do wystąpienia w przedmiotowej sprawie warunku "szczególnie uzasadnionego przypadku", umożliwiającego zastosowanie wobec zainteresowanego art. 8a ustawy zaopatrzeniowej.
Dokonując takiej oceny wskazał, że z dokumentacji przekazanej przez IPN wynika, iż Wnioskodawca z dniem [...] września 1986 r. został przyjęty do służby w [...] w [...] na stanowisko inspektora. Wnioskodawca w ramach swoich zadań służbowych zajmował się ochroną operacyjną kompleksu transportu samochodowego
w województwie [...]. Z opinii służbowych wynika, iż zainteresowany posiadał tajnych współpracowników, w tym jednego pozyskanego samodzielnie. Spotkania odbywał systematycznie.
Prowadził sprawę operacyjnego sprawdzenia, którą sam założył na podstawie osobiście uzyskanych materiałów operacyjnych. Dodatkowo Organ podkreślił, że Skarżący za uzyskiwane wyniki w zakresie rozpoznania sytuacji polityczno-operacyjnej w ochranianych przez niego obiektach, kompleksach i środowiskach, zwiększając możliwości operacyjnego zabezpieczenia dopływu informacji, dokonując prawidłowych pozyskań osobowych źródeł został wyróżniany nagrodami pieniężnymi. Pomimo małego doświadczenia, według przełożonych rokował na zostanie
wartościowym pracownikiem operacyjnym.
O powyższym świadczy także skierowanie ww. do Wyższej Szkoły Oficerskiej [...] w [...]. W nawiązaniu do wskazanych faktów Organ wyjaśnił, że iż według statutu nadanego w 1972 r. zadaniem [...] było kształcenie i wychowanie kadr organów resortu spraw wewnętrznych w celu przygotowania do objęcia stanowisk oficerskich. Jako jej główne zadania wymieniono udział w umacnianiu porządku publicznego i bezpieczeństwa PRL; wychowanie podchorążych na aktywnych oraz ideowych obywateli PRL; obrońców jej ustroju i bezpieczeństwa; kształcenie podchorążych w zakresie nauk społeczno-politycznych, prawnych, ekonomicznych i specjalistycznych w celu przygotowania ich do objęcia stanowisk oficerskich w resorcie spraw wewnętrznych; prowadzenie badań w zakresie taktyki i metodyki zwalczania przestępstw; zapobiegania im oraz wykorzystania wyników tych badań w pracy dydaktycznej; upowszechnienie dorobku oraz tradycji Służby Bezpieczeństwa i Milicji Obywatelskiej. W 1988 r. nadano szkole nowy statut. Ogólnym zadaniem WSO miało być kształcenie i wychowanie kadry do objęcia stanowisk oficerskich w Służbie Bezpieczeństwa, a do zadań szczególnych należało wychowanie słuchaczy w duchu patriotyzmu i internacjonalizmu, w wierności ideom PZPR; zaangażowania w sprawę wszechstronnego rozwoju socjalistycznej ojczyzny, umacniania jej konstytucyjnych zasad ustrojowych, bezpieczeństwa państwa i porządku publicznego; badanie efektów kształcenia i wychowywania przez szkołę oraz współuczestniczenie w badaniach w zakresie taktyki i metodyki zwalczania przestępczości, a także w innych badaniach naukowych na potrzeby Służby Bezpieczeństwa oraz wykorzystywania wyników tych badań w pracy dydaktyczno-wychowawczej; upowszechnianie dorobku i szczytnych tradycji Służby Bezpieczeństwa i Milicji Obywatelskiej; przygotowywanie słuchaczy do udziału w zadaniach specjalnych na rzecz likwidacji zagrożeń bezpieczeństwa państwa i przywracania naruszonego porządku publicznego; wykonywanie zleconych zadań specjalnych; współdziałania z jednostkami operacyjnymi resortu spraw wewnętrznych w zakresie dostosowywania programów kształcenia i praktyk słuchaczy do potrzeb Służby Bezpieczeństwa, uwzględniających najnowsze osiągnięcia naukowe.
Ponadto zarówno podchorążowie, jak i kadra wykładowa mieli obowiązek odbywania w okresie letnim praktyk. Miały one przygotować absolwentów do pracy na stanowiskach oficerskich, a przede wszystkim pozwolić zgłębić tajniki pracy operacyjnej. W zależności od studiowanej specjalności uczyli się pozyskiwać tajnych współpracowników, zakładać podsłuchy, robić zdjęcia z ukrycia, śledzić itd. Dostawali również do analizy i oceny aktualnie prowadzone przedsięwzięcia oraz te zarchiwizowane. Każdemu podchorążemu na ten okres przydzielano opiekuna, z reguły doświadczonego oficera, któiy sprawował nad nim nadzór. Wykładowcom coroczne praktyki miały pomóc w śledzeniu innowacji wprowadzanych w resorcie, a przez to silniej powiązać wykładaną przez nich teorię z praktyką.
W ocenie organu, analizując powyższe należało stwierdzić, że realizowany przez [...] w [...] kierunek kształcenia w znacznej mierze wyspecjalizowany był na umacnianie ówczesnej władzy poprzez m.in. wpajanie słuchaczom szkoły komunistycznych ideologii. Pomimo, iż wliczeni w stan słuchaczy byli nie tylko funkcjonariusze Służby Bezpieczeństwa, ale i Milicji Obywatelskiej, to ogólna specyfika edukacji wpisana niewątpliwie była w istotę funkcjonowania reżimu komunistycznego.
Dlatego też Organ końcowo uznał, mając na względzie całościową analizę materiału zgromadzonego w toku przeprowadzonego postępowania administracyjnego, że choć Wnioskodawca spełnia przesłankę stypizowaną w art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy zaopatrzeniowej, to jednakże uwzględniając jego długotrwałą służbę na rzecz totalitarnego państwa, a także w szczególności biorąc pod uwagę charakter wykonywanych przez ww. czynności ukierunkowanych na bezpośrednie realizowanie typowych dla ustroju państwa totalitarnego zadań i funkcji, to przedmiotowa sprawa nie stanowi szczególnie uzasadnionego przypadku, pozwalającego na skorzystanie z uprawnień wynikających z wymienionego wyżej art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, skutkujących wyłączeniem stosowania względem wnioskodawcy art. 15c, art. 22a i art. 24a tejże ustawy.
Od powyższej decyzji Ministra nr [...] z dnia [...] maja 2023r. w przedmiocie wyłączenia stosowania wobec skarżącego art.15c ustawy z dnia z dnia 18 lutego 1994r. o zaopatrzeniu emerytalnym, Skarżący pismem z dnia 12 czerwca złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zobowiązanie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do wydania, w terminie określonym przez Sąd, decyzji na podstawie art. 8a ustawy emerytalnej wyłączającej stosowanie wobec skarżącego art. 15c ww. ustawy.
W uzasadnieniu skargi Skarżący, w szczególności podniósł, że okres służby, obejmujący czas między dniem [...].09.1986r., a dniem [...].08.1988r. i [...].06.1989r, a dniem [...] lipca 1990 r. wyniósł 3 lata, 1 miesiąc i 7 dni, z czego okres 3 lat to czas służby przygotowawczej tzn. bez przeszkolenia zawodowego, co nie pozwalało zaznajomić się ze specyfiką realizowanych zadań, ponieważ nie miał dostępu do wszystkich informacji, dokumentów i instrukcji objętych klauzulami, a jego praca ograniczała się do zwykłych, standardowych działań dotyczących przestępczości gospodarczej. Podkreślił, że wykonywał czynności biurowe, jak praca w magazynie dowodów rzeczowych przy Wydziale dot. Przestępczości Gospodarczej, bez bezpośredniego angażowania się w realizację specyficznych zadań charakterystycznych dla państwa totalitarnego: zwalczanie opozycji, kościoła, organizacji niepodległościowych lub osób działających na rzecz suwerenności i niepodległości Rzeczpospolitej Polskiej. Nie brał też udziału w akcjach, nie stosował technik operacyjnych i dlatego też został pozytywnie zweryfikowany w 1990r.
Powyższe poświadczają także kopie dokumentów IPN, z których wynika, że nie pozyskiwał samodzielnie żadnych osobowych źródeł informacji (co wynika z opinii służbowej z dnia [...].03.1988r, z której wynika, że cyt. "dotychczas nie pozyskiwał żadnych osobowych źródeł informacji, nie posiada też w opracowaniu żadnego kandydata na TW" (tajny współpracownik), zaś tajny współpracownik, którego posiadał to źródło statystyczne, przekazane przez innego pracownika, który przeszedł na emeryturę. Z TW nie odbył żadnego spotkania, nie widział go fizycznie, a materiały w postaci teczki pracy po dwóch miesiącach statystycznej współpracy złożyłem do archiwum. Z kolei sprawa tzw. operacyjnego sprawdzenia to notatka służbowa dot. nieprawidłowości w funkcjonowaniu komórki kontroli technicznej w Przedsiębiorstwie Komunikacji Samochodowej w [...] - nielegalny obrót i handel częściami zamiennymi przekazana do Wydz. Przestępczości Gospodarczej. Wskazał, że w okresie tym w istocie otrzymał dwie nagrody pieniężne: jedną w wysokości 5000 zł w dniu [...].12.1987r. z okazji Świąt Bożego Narodzenia, którą otrzymywali wszyscy niekarani pracownicy, drugą w dniu [...].06.1998r. w wysokości 10000 zł tzw. wyprawkę na zakup elementów umundurowania przed pójściem w sierpniu do Studium Podyplomowego [...] w [...], do której został skierowany dopiero po dwóch latach pracy, z uwagi na to, że nie był zbyt dobrze oceniany przez przełożonych o czym świadczą opinie ( cyt. "powolny w realizacji zadań, powściągliwy, nie przewijający własnej inicjatywy nie będący członkiem PZPR ani kandydatem na jej członka").
Podkreślił, że okres 3 lat, 1 miesiąca i 7 dni został ustalony na podstawie wyroku Sądu Okręgowego w [...] Wydział Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...].11.2014r., sygn. akt [...] oraz Sądu Apelacyjnego w [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...].12.2015r. sygn. akt [...], potwierdzony Decyzją Dyrektora Zakładu Emerytalno- Rentowego MSW z dnia [...].02.2016r. o sygn. [...] nr ewid.: [...] i okres ten, jego zdaniem, spełnia kryterium "krótkotrwałości służby", o którym mowa w art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy emerytalnej.
W związku z przytoczonymi okolicznościami sprawy, końcowo wniósł, aby Sąd, w oparciu o przepis art. 3 § 1 i 2 pkt 1 p.p.s.a. zbadał zgodność z prawem materialnym podjętej w mojej sprawie decyzji administracyjnej, w tym, czy Minister nie przekroczył granic tzw. "uznania administracyjnego", gdyż:
- po pierwsze, jego służba przed dniem [...] lipca 1990 r. była "krótkotrwała", albowiem trwała 3 lata, 1 miesiąc i 7 dni, co stanowi zaledwie około 12 % faktycznego okresu służby pełnionej także po 31 lipca 1990 r. dla wolnej i demokratycznej Polski, a aktywność zawodowa pozostawała w bezpośredniej opozycji do zadań i funkcji państwa totalitarnego, ograniczała się do zwykłych, standardowych działań podejmowanych w służbie publicznej, tj. służbie na rzecz państwa jako takiego, dlatego też został pozytywnie zweryfikowany w 1990r. przez Centralną Komisję Kwalifikacyjną oraz,
- po drugie - po dniu [...] września 1989 r. powierzone mi zadania i obowiązki wykonywał rzetelnie, o czym świadczą dokumenty z przebiegu służby zgromadzone w aktach osobowych, a zwłaszcza: Brązowy Krzyż Zasługi, Srebrny Krzyż Zasługi nadany przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego, nie uwzględniony w zaskarżonej decyzji; Brązowa, Srebrna, Złota odznaka, "Zasłużony Policjant" oraz, że tylko w okresie od [...].10.1997 do [...].10.2002r. był 19 razy wyróżniony nagrodą pieniężną i raz nagrodą w postaci urlopu wypoczynkowego (dwukrotnie przez Komendanta Głównego Policji, sześciokrotnie przez Komendanta Wojewódzkiego Policji.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP, w związku z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 259 – zwaną dalej "p.p.s.a."), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.
Powyższa kontrola dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu administracyjnego, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.).
Uwzględnienie skargi może nastąpić również poprzez stwierdzenie nieważności decyzji lub postanowienia – w wypadku ustalenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 O.p. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Rozstrzygnięcie sądu nie wymaga w tym wypadku wcześniejszego ustalenia, że ujawniona wada miała wpływ na wynik sprawy.
W wypadku niestwierdzenia wad skutkujących uchyleniem zaskarżonego rozstrzygnięcia, sąd skargę oddala, co wynika z art. 151 p.p.s.a.
Sprawując kontrolę w oparciu o powołane kryterium zgodności z prawem sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy administracyjnej, biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania ocenianej decyzji, nie uwzględniając okoliczności, które zaistniały w okresie późniejszym. Należy przy tym podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (por. wyrok NSA z 6 lutego 2008 r., sygn. akt II FSK 1665/06, opublikowany - podobnie jak pozostałe przywołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych – w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://cbois.nsa.gov.pl).
Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. (który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania). W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że "niezwiązanie granicami skargi" oznacza, że Sąd ma prawo, a jednocześnie obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze (por. wyrok NSA z 28 marca 2018 r., sygn. akt I FSK 1000/16, LEX nr 2486221) z tym, że nie może swoimi ocenami prawnymi wkraczać w sprawę nową w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania administracyjnego i wydawanych w nim decyzji administracyjnych.
Dokonując kontroli w ramach tak zakreślonej kognicji sądów administracyjnych, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana zarówno z istotnym naruszeniem prawa materialnego, jak i przepisów prawa procesowego, mającymi istotny wpływ na wynik sprawy, co uzasadnia jej uchylenie w całości.
Istota sporu w rozstrzyganej sprawie sprowadza się, w szczególności, do oceny czy w świetle dokonanej przez WSA w Warszawie w wyroku z dnia 19 kwietnia 2022r. (sygn. akt II SA/Wa 2770/21) wykładni art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej, mamy do czynienia ze "szczególnie uzasadnionym przypadkiem" w rozumieniu tego przepisu, pozwalającym pozytywnie załatwić wniosek strony o wyłączenie stosowania wobec Skarżącego art. 15c, art. 22a i art. 24a tejże ustawy.
W punkcie wyjścia rozważań podkreślenia bowiem wymaga, że sprawa była już przedmiotem sądowej kontroli przez tut. Sąd, który wymienionym wyżej prawomocnym wyrokiem, uchylił zaskarżoną decyzję MSWiA z dnia [...] czerwca 2021r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia przepisów ustawy zaopatrzeniowej.
W świetle powyższego, rozstrzygając nin. sprawę, Sąd działa, zgodnie z art. 153 p.p.s.a., w warunkach związania poglądem prawnym wyrażonym w przywołanym wyroku WSA w Warszawie w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 2770/21.
W tym miejscu Sąd wyjaśnia, że myśl przepisu art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.
Odstępstwo od zasady wyrażonej we wskazanym przepisie może dotyczyć tylko dwóch sytuacji. Pierwsza z nich związana jest z ewentualną zmianą stanu faktycznego, gdy w trakcie ponownego rozpatrywania sprawy organ stwierdzi, że stan faktyczny uległ zasadniczej zmianie i jest odmienny od przyjętego przez sąd, natomiast drugi z przypadków utraty mocy wiążącej oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku sądu to zmiana stanu prawnego po wydaniu orzeczenia przez sąd (por. wyrok NSA z 11 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 1790/11).
Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy istotne znaczenie ma więc wynik sądowej kontroli i treść poglądu prawnego wyrażonego w wyroku tut. Sądu w sprawie II SA/Wa 218/20.
Podkreślić bowiem należy, że zgodnie z art. 170 p.p.s.a., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych, także inne osoby. Z przepisu tego (w zw. z art. 153) wynika, że ani strona, ani organ administracji publicznej, nie mogą kwestionować wykładni prawa wyrażonej w prawomocnym wyroku Sądu, zaś wynikająca z art. 170 p.p.s.a. moc wiążąca wcześniejszego orzeczenia w odniesieniu do sądów oznacza, że muszą one przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. W kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dane zagadnienie, nie może być ono ponownie badane. Prawomocne orzeczenia korzystają z domniemania prawidłowości i mogą zostać wzruszone jedynie w przypadkach nadzwyczajnych, określonych ustawą.
Jak wskazuje się w orzecznictwie, ratio legis art. 170 p.p.s.a. polega na tym, że gwarantuje on zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy (por. wyrok NSA z 9 maja 2017 r., sygn. akt I FSK 1614/15, wyrok NSA z 2 marca 2016 r., sygn. akt II FSK 2474/15).
Ponadto podkreślić należy, że moc wiążąca orzeczenia określona w art. 170 p.p.s.a. w odniesieniu do sądów oznacza, że muszą one przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu (por. wyrok NSA z 15 czerwca 2016 r., sygn. akt II FSK 1480/14). Wprawdzie powaga rzeczy osądzonej obejmuje sentencję orzeczenia, jednak biorąc pod uwagę, że istota sądowej kontroli wyraża się w ocenie prawnej, ta zaś wyrażona jest w uzasadnieniu, to na zakres powagi rzeczy osądzonej w rozumieniu art. 171 p.p.s.a. wskazują motywy wyroku (por. wyrok NSA z 11 października 2017 r., sygn. akt II FSK 2428/15).
Reasumując powyższe, jak ujął to Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 marca 2014r., w sprawie o sygn. akt I GSK 534/12 "(...) Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże go w sprawie. Uregulowanie zawarte w art. 153 p.p.s.a. oznacza, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei, związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania."
Powyższe oznacza, że dalsze rozważania na temat legalności zaskarżonego aktu muszą być prowadzone w oparciu o stanowisko tut. Sądu wyrażone w uzasadnieniu wyroku II SA/Wa 2770/21 oraz, że Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie może formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie albowiem w sprawie nie wystąpiły przesłanki umożliwiające odstąpienia od wyrażonego wcześniej, w toku sądowej kontroli, poglądu prawnego.
Jednocześnie istotą sądowej kontroli w rozstrzyganej sprawie jest, w pierwszej kolejności, swoistego rodzaju "weryfikacja" czy Organ, ponownie rozpoznając sprawę, w pełni zastosował się do zaleceń i wskazań zawartych w wyroku WSA w Warszawie w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 2770/21 oraz czy – na tym tle - Skarżącemu zasadnie odmówiono wyłączenia stosowania ustawy przepisów ustawy zaopatrzeniu emerytalnym w kontekście "szczególnie uzasadnionego przypadku" o którym mowa w art. 8a tejże ustawy.
W tym miejscu Sąd porządkowo przypomina, że wyżej wymienionym wyrokiem Sąd zobowiązał Organ do dokonania analizy przesłanki "szczególnie uzasadnionego przypadku", przy uwzględnieniu wykładni art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej tj. ustalenia czy służba Skarżącego przed [...] lipca 1990 r. charakteryzowała się bezpośrednim zaangażowaniem w realizację zadań i państwa totalitarnego. Jako pomocną dyrektywę kierunkową Sąd wskazał aby Organ wziął pod uwagę stanowisko NSA prezentowane w uzasadnieniu przedmiotowego wyroku, akcentującego konieczność "indywidualistycznej" wykładni art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej, której istota koncentruje się na potrzebie badania konkretnych spraw określonych indywidualnych osób ze świadomością, że restrykcyjne ustawowe domniemanie "służby na rzecz totalitarnego państwa" zrównuje - w zakresie statusu istotnego z punktu widzenia zaopatrzenia emerytalnego - osoby, które bezpośrednio angażowały się w realizację zadań i funkcji państwa totalitarnego, a zatem takie, których postawa z dzisiejszej perspektywy aksjologicznej jest oceniana negatywnie, z takimi osobami, których aktywność wprawdzie nie pozostawała w bezpośredniej opozycji do zadań i funkcji państwa totalitarnego, jednakże ograniczała się wyłącznie do zwykłych, standardowych działań podejmowanych w służbie publicznej, tj. służbie na rzecz państwa jako takiego, a tym samym nie ma konotacji pejoratywnych.
Zdaniem składu orzekającego, Organ ponownie badając i rozstrzygając sprawę, z wiążącej go oceny prawnej wyrażonej w przywołanym orzeczeniu tut. Sądu nie wywiązał się w sposób prawidłowy, naruszając tym samym art. 153 p.p.s.a. i to w sposób, mający istotny wpływ na wynik sprawy.
I tak: Sąd stwierdza, że Minister, ponownie badając sprawę, pomimo wskazanych wyżej wytycznych Sądu w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 2770/21 tak co do konieczności dokonania określonych ustaleń faktycznych, relewantnych z punktu widzenia art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, jak i oceny prawnej jak należy rozumieć tenże przepis, uchylił się – praktycznie biorąc – od weryfikacji służby Skarżącego przed 31 lipca 1990 r. pod kątem naruszenia podstawowych praw i wolności człowieka, a tym samym nie wywiązał się z obowiązku oceny czy służba Skarżącego w tym okresie charakteryzowała się bezpośrednim zaangażowaniem w realizację zadań na rzecz państwa totalitarnego czy też nie miała takiego charakteru, tj. była np. działalnością ograniczającą się do zwykłych, standardowych działań podejmowanych w służbie publicznej, tj. służbie na rzecz państwa jako takiego, a tym samym nie ma – z punktu widzenia aksjologicznych podstaw demokratycznego państwa prawnego - konotacji pejoratywnych. Sąd po raz kolejny przypomina, że – jak podniósł WSA w Warszawie w wyroku II SA/Wa 2770/21 - to właśnie w tym drugim przypadku dopuszczalne jest przyjęcie, że wystąpiły w sprawie "szczególnie uzasadnione przypadki" obalające domniemanie służby charakteryzującej się zindywidualizowanym zaangażowaniem w działalność bezpośrednio ukierunkowaną na realizowanie ustrojowo zdeterminowanych zadań i funkcji właściwych państwu totalitarnemu (szerzej na ten temat w wyroku NSA z 13.12.2019r., sygn. akt I OSK 1895/19).
Organ, opisując służbę Skarżącego przed [...] lipca 1990r. podnosi, że "(...) choć Wnioskodawca spełnia przesłankę stypizowaną w art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy zaopatrzeniowej (...) w szczególności biorąc pod uwagę charakter wykonywanych przez ww. czynności ukierunkowanych na bezpośrednie realizowanie typowych dla ustroju państwa totalitarnego zadań i funkcji, to przedmiotowa sprawa nie stanowi szczególnie uzasadnionego przypadku, pozwalającego na skorzystanie z uprawnień wynikających z wymienionego wyżej art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, skutkujących wyłączeniem stosowania względem wnioskodawcy art. 15c, art. 22a i art. 24a tejże ustawy".
Charakter tych czynności zaś Organ upatruje w tym, że: po pierwsze, "(...) w ramach swoich zadań służbowych zajmował się ochroną operacyjną kompleksu transportu samochodowego w województwie siedleckim", zaś "z opinii służbowych wynika, iż zainteresowany posiadał tajnych współpracowników, w tym jednego pozyskanego samodzielnie"; po drugie, "(...) prowadził sprawę operacyjnego sprawdzenia, którą sam założył na podstawie osobiście uzyskanych materiałów operacyjnych"; po trzecie, "Skarżący za uzyskiwane wyniki w zakresie rozpoznania sytuacji polityczno-operacyjnej w ochranianych przez niego obiektach, kompleksach i środowiskach, zwiększając możliwości operacyjnego zabezpieczenia dopływu informacji, dokonując prawidłowych pozyskań osobowych źródeł został wyróżniany nagrodami pieniężnymi" oraz, że "pomimo małego doświadczenia, według przełożonych rokował na zostanie wartościowym pracownikiem operacyjnym", a także, po czwarte, został skierowany do [...] w [...]", której "(...) według statutu nadanego w 1972 r. było kształcenie i wychowanie kadr organów resortu spraw wewnętrznych w celu przygotowania do objęcia stanowisk oficerskich".
W kontekście powyższej konstatacji, Organ nie wyjaśnił jednak ani nie zweryfikował, czy wykonywane przez Skarżącego konkretne zadania służbowe, tak w ramach ochrony operacyjnej kompleksu transportu samochodowego w Siedlcach, a także dalszy pozostały okres służby oraz takie cechy osobowe i pracownicze, które spowodowały, że został skierowany na kurs oficerski do Legionowa – miały charakter zwykłych, standardowych działań podejmowanych w służbie publicznej, czy też wyczerpują znamiona bezpośredniego zaangażowania w realizację zadań i funkcji państwa totalitarnego.
Organ całkowicie pominął przy tym wyjaśnienia Skarżącego, a mianowicie, iż "nie pozyskiwał samodzielnie żadnych osobowych źródeł informacji - co wynika wprost z dokumentacji IPN, a konkretnie zawartej tamże opinii służbowej z dnia [...].03.1988r, iż "dotychczas nie pozyskiwał żadnych osobowych źródeł informacji, nie posiadał w opracowaniu żadnego kandydata na TW".
Organ nie wykazał także, iż sprawa tzw. operacyjnego sprawdzenia dot. nieprawidłowości w funkcjonowaniu komórki kontroli technicznej w [...] w [...] w zakresie nielegalnego obrotu i handlu częściami zamiennymi przekazana do Wydz. Przestępczości Gospodarczej miała znamiona bezpośredniego zaangażowania w realizację zadań i funkcji państwa totalitarnego.
Podobnie, Organ nie wykazał, że sam fakt otrzymania dwóch nagród pieniężnych, które według oceny Skarżącego miały charakter powszechny i dotyczyły wszystkich praktycznie funkcjonariuszy nie karanych dyscyplinarnie (jedna w wysokości 5000 zł z okazji Świąt Bożego Narodzenia, druga w wysokości 10000 zł jako tzw. "wyprawka" na zakup elementów umundurowania przed pójściem w sierpniu do [...] w [...]) mogą świadczyć o ponadprzeciętnym zaangażowaniu i to w ramach realizacji funkcji na rzecz totalitarnego państwa.
Organ przeszedł też do porządku dziennego nad podnoszoną przez Skarżącego okolicznością, że w okresie tym "(...) nie był zbyt dobrze oceniany przez przełożonych", o czym świadczą choćby opinie służbowe, podkreślające iż funkcjonariusz jest "powolny w realizacji zadań, powściągliwy, nie przewijający własnej inicjatywy, nie będący członkiem PZPR ani kandydatem na jej członka".
Tymczasem, jak podkreślono w uzasadnieniu wyroku II SA/Wa 2770/21, którą to oceną prawną organ został związany, kryterium "służby na rzecz totalitarnego państwa", określone w art. 13b ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy, powinno być oceniane na podstawie wszystkich okoliczności sprawy, w tym także na podstawie indywidualnych czynów i ich weryfikacji pod kątem naruszenia podstawowych praw i wolności człowieka – tj. zgodnie z tezami uchwały SN w składzie siedmiu sędziów, po rozpoznaniu w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych zagadnienia prawnego w sprawie o sygn. akt III UZP 1/20.
Zadaniem Organu było więc wskazanie, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 k.p.a. oraz zasadami: proporcjonalności i bezstronności, w kontekście obowiązku prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władczy publicznej, o której mowa w art. 8 § 1 k.p.a. oraz zasadą przekonywania, określoną w art. 11 k.p.a., że wykonywane przez Skarżącą zadania służbowe miały "pejoratywną konotację" z punktu widzenia aksjologicznych podstaw demokratycznego państwa, czego nie uczyniono.
Reasumując tę część rozważań, analiza przedstawionych przez Organ okoliczności pełnienia służby przez Skarżącego, w ocenie Sądu, nie tylko nie potwierdza, aby ich charakter ukierunkowany był na działalność bezpośrednio nakierowaną na realizowanie ustrojowo zdeterminowanych zadań i funkcji właściwych państwu totalitarnemu, ale w kontekście przywołanych wyżej faktów i okoliczności nosi cechy dowolności.
W ocenie Sądu, Organ zignorował również wyrażoną przez Sąd in meritii ocenę prawną co do rozumienia przesłanki "krótkotrwałości służby", którą należy oceniać z uwzględnieniem całego okresu służby. W tym miejscu Sąd stwierdza, że w określonych stanach faktycznych nie ma przeszkód do kwalifikowania służby kilkuletniej jako mającej charakter "krótkotrwały" w rozumieniu art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy, zaś jako pewnego rodzaju wskazówkę interpretacyjną wskazywano w trakcie prac nad treścią art. 8a ustawy, że co najmniej 20% całego okresu służby funkcjonariusza można uznać za okres krótkotrwałej służby (por. zapis posiedzenia Komisji Spraw Wewnętrznych i Administracji (nr 76) i Komisji Polityki Społecznej i Rodziny (nr 55) z dnia 14 grudnia 2016 r. Sejm VIII Kadencji, s. 19).
Tak więc w sytuacji, gdy okres służby w organach wymienionych w art. 13b ustawy jest stosunkowo krótki do okresu całej służby, można uznać, że spełniona została przesłanka z art. 8a ust 1 pkt 1 ustawy zaopatrzeniowej.
Mimo tego, Minister ponownie rozstrzygając sprawę, uznał, że mimo iż całkowity okres pełnionej przez Skarżącego w wymiarze 25 lat 10 miesięcy i 28 dni, natomiast służba pełniona przez niego na rzecz totalitarnego państwa to okres 3 lat i 11 miesięcy, co stanowi ok. 15,1% ogółu służby - nie może być oceniony jako krótkotrwały w rozumieniu komentowanego przepisu art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej.
Zdaniem Sądu, taki wniosek jest jednak nieuprawniony, skoro sami autorzy projektu ustawy przyjęli, że "(...) nie ma przeszkód do kwalifikowania służby kilkuletniej jako mającej charakter ", zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę – jak w niniejszej sprawie – proporcję poszczególnych okresów.
W tym miejscu po raz kolejny odwołać się należy do rozważań Sądu w sprawie II SA/Wa 2770/21, który stwierdził, że uzasadnienie decyzji uznaniowej powinno zawierać wszechstronną analizę zgromadzonego materiału dowodowego i wyczerpująco uargumentowane stanowisko organu, powinno z niego wynikać, ze wszystkie okoliczności istotne dla sprawy zostały rozważone i ocenione. Ze względu na konstytucyjną ochronę wolności i praw jednostki możliwość korzystania przez organ z uznania administracyjnego w takich sprawach podlega szczególnym ograniczeniom. Kierując się konstytucyjnymi dyrektywami poszanowania wolności i sprawiedliwości, obowiązkiem organu jest - po przeprowadzeniu postępowania w sprawie i stwierdzeniu, że w stosunku do określonej osoby zaistniała ustawowa przesłanka wyłączenia stosowania art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy, tj. przesłanka "szczególnie uzasadnionych przypadków" - każdorazowe wykazanie w tej sytuacji kryteriów przyjętego rozstrzygnięcia, w tym zwłaszcza kryteriów, którymi organ kierował się odmawiając wyłączenia stosowania art. 15c, art. 22a i art. 24a w stosunku do osób pełniących służbę, o której mowa w art. 13b ustawy.
Kryteriów wyboru konsekwencji dostarczają również zasady ogólne k.p.a., w tym zwłaszcza zasada wyważania interesów: indywidualnego i publicznego, wyrażona w art. 7 k.p.a. Rozstrzygnięcie podejmowane w granicach upoważnienia do uznania nie może być rozstrzygnięciem dowolnym, którego argumentacja sprowadzałaby się do stwierdzenia, że skoro organ "może, to nie musi".
W konsekwencji sądowa kontrola decyzji opartej na uznaniu administracyjnym polega na zbadaniu, czy organ administracji dokonał prawidłowej wykładni stosowanej normy prawnej, czy wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zgodnie z celem danej ustawy, oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu istotnych dla sprawy okoliczności. Kontroli sądowej podlega w szczególności uzasadnienie decyzji uznaniowej z punktu widzenia powiązania ustaleń faktycznych z rekonstruowaną normą prawną oraz z wyrażeniami normatywnymi, określającymi przesłanki aktualizacji upoważnienia do wydania decyzji uznaniowej. Przy takim zakresie kontroli obowiązkiem sądu jest sprawdzenie nie tylko tego czy organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego, lecz również tego czy w granicach upoważnienia ustawowego zrealizował swoje kompetencje uznaniowe w sposób odpowiadający standardom demokratycznego państwa prawnego, w tym czy realizując te kompetencje respektował konstytucyjne publiczne prawo podmiotowe obywateli do zaopatrzenia społecznego w wysokości określonej w oparciu o materialnoprawne zasady, tj. czy rozstrzygnięcie nie ma charakteru arbitralnego, bądź dowolnego.
Sąd w składzie orzekającym stwierdza, że Organ, ponownie rozstrzygając sprawę, po raz kolejny naruszył te zasady i to pomimo tego, że został "naprowadzony" przez tut. Sąd w sprawie II SA/Wa 2770/21, jak należy interpretować przepis art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej w kontekście "szczególnie uzasadnionego przypadku" oraz jakich należy dokonać ustaleń, w celu weryfikacji tej przesłanki. Jednocześnie Sąd stwierdza, że wyprowadzone przez organ wnioski co do przesłanki niespełnienia tegoż warunku, w okolicznościach sprawy są wadliwe albowiem pozostają w sprzeczności z analizą akt sprawy i zgromadzonymi materiałami dowodowymi.
Dlatego też Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 153 p.p.s.a., w związku z art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 8a ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy, co powoduje konieczność jej wyeliminowania z obrotu prawnego.
Rozstrzygając sprawę ponownie, Organ jest związany na podstawie art. 153 p.p.s.a. oceną prawną dokonaną przez Sąd w niniejszej sprawie.
Organ wydając ponownie decyzję winien zatem uwzględnić, że Skarżąca spełnia warunki "szczególnie uzasadnionego przypadku", o którym mowa w art. 8a ust. 1 i 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy.
Reasumując, z uwagi na stwierdzone naruszenia, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję.