II SA/Wa 764/23

II SA/Wa 764/23 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-02-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-04-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Góraj /przewodniczący sprawozdawca/
Joanna Kube
Sławomir Antoniuk
Symbol z opisem
6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne
Żołnierze zawodowi
Skarżony organ
Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 145  par. 1  pkt 1  lit. a i c  art. 135
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, , Protokolant specjalista Elwira Sipak, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2024 r. sprawy ze skargi D. D. na decyzję Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z dnia [...] marca 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania jednorazowego dodatku specjalnego z tytułu wykonywania lotów uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych z dnia [...] stycznia 2023 r.
Uzasadnienie
W dniu [...] grudnia 2022 r. [...] Dowództwa Generalnego RSZ wystąpił do Dowódcy Generalnego RSZ z wnioskiem o wypłatę jednorazowego dodatku specjalnego z tytułu wykonywania lotów w roku kalendarzowym w wymiarze nie niższym niż 30 godzin – samolotem naddźwiękowym albo 40 godzin - innym wojskowym statkiem powietrznym za rok 2022, dla [...]. D. D. pełniącego zawodową służbę wojskową w Dowództwie Generalnym Rodzajów Sił Zbrojnych na stanowisku służbowym: [...].
Dowódca Generalny Rodzajów Sił Zbrojnych decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2023 r. na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 z późn. zm.), zwanej dalej k.p.a., art. 439 ust. 1 pkt 1, ust. 4 i art. 470 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. 2022 r. poz. 2305) oraz § 4 pkt 1 i § 9 w zw. z § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 grudnia 2016 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U z 2021 r. poz. 966 z późn. zm.) zwanego dalej rozporządzeniem, w zw. z art. 822 ust. 6 ustawy o obronie Ojczyzny, odmówił przyznania [...] D. D., pełniącemu zawodową służbę wojskową w Dowództwie Generalnym Rodzajów Sił Zbrojnych na stanowisku służbowym [...], jednorazowego dodatku specjalnego z tytułu wykonywania lotów w roku kalendarzowym w wymiarze nie niższym niż 30 godzin - samolotem naddźwiękowym albo 40 godzin - innym wojskowym statkiem powietrznym.
W ustaleniach faktycznych organ wskazał, że wobec złożonego przez żołnierza wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej i planowanym zwolnieniem ww. oficera z dniem [...] stycznia 2023 r., nie otrzymał on nalotu na rok 2023 w trybie określonym w § 8 ust. 11 rozporządzenia.
W odwołaniu od powyższego rozstrzygnięcia D. D. podniósł m.in., że istotą przedmiotowej należności jest następcza gratyfikacja żołnierza za realizację zadań lotniczych wykonanych w roku poprzednim, a zatem bez znaczenia jest status żołnierza w dacie jego przyznawania.
Szef Sztabu Generalnego WP decyzją z dnia [...] marca 2023 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 439 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. poz. 2305), żołnierze zawodowi otrzymują dodatki specjalne za szczególne właściwości lub warunki pełnienia zawodowej służby wojskowej.
Jednocześnie zgodnie z regulacjami § 8 ust. 1 rozporządzenia, które miało zastosowanie w niniejszej sprawie na mocy art. 822 ust. 6 ustawy, żołnierz zawodowy, który w ramach obowiązków na zajmowanym stanowisku służbowym wykonuje loty w składzie załóg wojskowych statków powietrznych lub statków powietrznych będących na wyposażeniu [...] Akademii Wojskowej, otrzymuje dodatek specjalny o charakterze stałym, ustalony przy zastosowaniu odpowiedniego mnożnika kwoty bazowej.
Organ podniósł, że we wskazanym akcie prawnym projektodawca precyzyjnie określił warunek otrzymywania dodatku specjalnego jakim jest faktyczne wykonywanie lotów w ramach obowiązków na zajmowanym stanowisku służbowym. W oparciu o regulację § 9 ust. 1 rozporządzenia, żołnierzowi zawodowemu, o którym mowa w § 8 ust. 1 rozporządzenia, posiadającemu co najmniej dziesięcioletni staż zawodowej służby wojskowej pełnionej w składzie personelu latającego, który wykonywał w roku kalendarzowym loty w wymiarze nie niższym niż 30 godzin - samolotem naddźwiękowym albo 40 godzin - innym wojskowym statkiem powietrznych, po zakończeniu roku kalendarzowego lub ostatnim dniu pełnienia zawodowej służby wojskowej na stanowisku, za który żołnierzowi zawodowemu jest przyznawany ten dodatek, przyznaje się jednorazowy dodatek specjalny w określonej wielokrotności kwoty pobieranego dodatku o charakterze stałym. Wobec powyższego ze względu na literalne brzmienie przywołanego przepisu w celu otrzymania jednorazowego dodatku specjalnego żołnierz zawodowy musi spełniać tożsame zasady jak wskazane w § 8 ust. 1 rozporządzenia, czyli wykonywać loty w ramach obowiązków na zajmowanym stanowisku służbowym. Dodatkowo organ wyjaśnił, że jednorazowy dodatek specjalny, o którym mowa w § 9 ust. 1 rozporządzenia, jest przyznawany "po zakończeniu roku kalendarzowego", w którym żołnierz zawodowy wykonał określoną liczbę godzin lotów, a zatem musi on nadal "czynnie" wykonywać loty w dacie wydania decyzji administracyjnej przez uprawniony organ wojskowy.
Organ wskazał, że żołnierz w ramach zajmowanego stanowiska służbowego starszego specjalisty w Dowództwie Generalnym Rodzajów Sił Zbrojnych posiadał w zakresie obowiązków określony wymóg wykonywania lotów zgodnie z "Indywidualnym rocznym planem szkolenia i treningu w powietrzu oraz na urządzeniach treningowych i symulatorach" na typie podstawowym oraz pozostałych typach statków powietrznych (samolotach) lotnictwa bojowego i szkolno-treningowego.
Jednakże w dniu [...] października 2022 r. odwołujący się złożył wypowiedzenie stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. W konsekwencji Minister Obrony Narodowej nie określił dla oficera nalotu na statkach powietrznych w 2023 r. i co za tym idzie zaprzestał on wykonywania lotów w składzie załóg wojskowych statków powietrznych.
Odnosząc się do kwestii utrzymania prawa do jednorazowego dodatku specjalnego pomimo niewykonywania lotów to okoliczność taka została przewidziana w § 9 ust. 5 rozporządzenia, zgodnie z którym przedmiotowy dodatek przyznaje się również żołnierzowi zawodowemu, który w trakcie roku kalendarzowego został zwolniony ze stanowiska służbowego, o którym mowa w § 8 ust. 1 rozporządzenia, i wyznaczony na stanowisko, na którym nie ma obowiązku wykonywania lotów, lub przeniesiony do rezerwy kadrowej organ wskazał, że analiza stanu faktycznego sprawy, który nie był kwestionowany w trakcie prowadzonego postępowania, wskazuje, że regulacja przywołanego przepisu nie miała zastosowania do sytuacji faktycznej, w jakiej znalazła się strona.
Reasumując organ stwierdził, że ze zgromadzonej dokumentacji wynika, że żołnierz w 2022 r. wykonał 48:17 godzin lotu za sterami samolotów naddźwiękowych. Jednakże ze względu na złożone wypowiedzenie stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej oraz nieustalenie przez Ministra Obrony Narodowej nalotu na statkach powietrznych w 2023 r., uprawnionym jest uznanie, że wymieniony na dzień ustalania jednorazowego dodatku specjalnego, nie spełniał warunku, o którym mowa w § 8 ust. 1 rozporządzenia, w postaci wykonywania lotów w ramach obowiązków na zajmowanym stanowisku służbowym.
Odnosząc się do argumentów odwołania organ II stwierdził, że wbrew stanowisku strony status żołnierza zawodowego w dniu rozpatrywania kwestii przyznania jednorazowego dodatku specjalnego ma kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia wydawanego przez uprawniony organ wojskowy. Bez znaczenia przy tym jest z jakich powodów żołnierz zawodowy zaprzestał wykonywania lotów, za wyjątkiem okoliczności, o których mowa w § 9 ust. 5 rozporządzenia.
Powyższa decyzja Szefa Sztabu Generalnego WP stała się przedmiotem skargi D. D. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. przepisu § 9 ust. 1 rozporządzenia przez błędne przyjęcie, że nie zostały spełnione przez niego wszystkie warunki niezbędne do otrzymania jednorazowego dodatku specjalnego za rok kalendarzowy 2022 z tytułu wykonania w tym roku norm godzin lotów w składzie załóg wojskowych statków powietrznych oraz błędną interpretację przepisów § 9 ust. 1 i ust. 5 w zw. § 8 ust. 1 powyższego rozporządzenia przez przyjęcie, że kluczowe znaczenie w kwestii uprawnień żołnierza do jednorazowego dodatku specjalnego ma status żołnierza w dniu rozpatrywania (wydania decyzji) kwestii przyznania dodatku.
W uzasadnieniu skarżący wskazał m.in., że organ II instancji błędnie pominął okoliczność, że prawo do dodatku specjalnego nabywa się z chwilą spełniania przesłanek, na co wskazuje § 9 ust. 1 rozporządzenia. Podniósł, że okoliczność, iż z dniem [...] października 2022 roku złożył wypowiedzenie ze służby nie ma dla niniejszej sprawy żadnego znaczenia gdyż przed rozwiązaniem stosunku służbowego spełnił wszystkie wymienione w § 9 ust. 1 rozporządzenia wymagania dla przyznania dodatku.
Szef Sztabu Generalnego WP, reprezentowany przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga podlegała uwzględnieniu.
W ocenie tut. Sądu za zasadny uznać należało zarzut dotyczący błędnej wykładni § 9 ust. 1 w związku z § 8 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 grudnia 2016 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U z 2021 r. poz. 966 z późn. zm.), co miało wpływ na wynik sprawy. Nadto, zdaniem Sądu, w sprawie tej organ nie dokonał w zaskarżonej decyzji i decyzji I instancji pełnych ustaleń faktycznych, o których mowa w powołanych przepisach, niezbędnych do dokonania pełnej oceny spełnienia przesłanek warunkujących przyznanie jednorazowego dodatku specjalnego, czym naruszono art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Przechodząc już do istoty sprawy, to w jej realiach faktycznych, dotyczących odmowy przyznania skarżącemu jednorazowego dodatku specjalnego za 2022 r., sprowadzała się ona do oceny tego, czy organ dokonał prawidłowej wykładni § 9 ust. 1 w zw. z § 8 ust. 1 w/w rozporządzenia. Te bowiem przepisy stanowiły podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji.
Zgodnie z 439 ust. 1 pkt 1 ustawy o obronie Ojczyzny, żołnierze zawodowi otrzymują do uposażenia zasadniczego dodatek specjalny – za szczególne właściwości lub warunki pełnienia zawodowej służby wojskowej. W myśl § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 grudnia 2016 r. w sprawie dodatków do uposażenia (...), wydanego jeszcze na podstawie art. 80 ust. 6 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, które znajdowało zastosowanie przy rozstrzyganiu sprawy skarżącego (art. 822 ust. 6 ustawy o obronie Ojczyzny), żołnierz zawodowy, który w ramach obowiązków na zajmowanym stanowisku służbowym wykonuje loty w składzie załóg wojskowych statków powietrznych lub statków powietrznych będących na wyposażeniu [...] Akademii Wojskowej, otrzymuje dodatek specjalny o charakterze stałym, ustalony przy zastosowaniu mnożników kwoty bazowej wymienionych w punktach 1-9. Zgodnie z § 8 ust. 4 rozporządzenia, dodatek specjalny w wysokości określonej w ust. 1 przyznaje się żołnierzowi zawodowemu, który zgodnie z indywidualnym rocznym planem szkolenia i treningu w powietrzu oraz na urządzeniach treningowych i symulatorach, zwanym dalej "indywidualnym rocznym planem", w ciągu roku kalendarzowego wykonuje loty w wymiarze nie niższym niż: 1) 30 godzin - samolotem naddźwiękowym albo 2) 40 godzin - innym wojskowym statkiem powietrznym. W przypadku pełnienia służby wojskowej na stanowisku służbowym, o którym mowa w ust. 1, przez część roku kalendarzowego, przyjmuje się liczbę godzin lotów przypadającą proporcjonalnie do okresu pełnych miesięcy kalendarzowych, w których żołnierz jest uprawniony do otrzymywania dodatku na zajmowanym stanowisku służbowym. Liczbę godzin lotów zaokrągla się w górę do pełnych godzin.
Natomiast według § 9 ust. 1 rozporządzenia, żołnierzowi zawodowemu, o którym mowa w § 8 ust. 1, posiadającemu co najmniej dziesięcioletni staż zawodowej służby wojskowej pełnionej w składzie personelu latającego, który wykonał w roku kalendarzowym loty w wymiarze nie niższym niż: 1) 30 godzin - samolotem naddźwiękowym albo 2) 40 godzin - innym wojskowym statkiem powietrznym - po zakończeniu roku kalendarzowego lub ostatnim dniu pełnienia zawodowej służby wojskowej na stanowisku, za który żołnierzowi zawodowemu jest przyznawany ten dodatek, przyznaje się jednorazowy dodatek specjalny w wysokości 300% kwoty pobieranego dodatku specjalnego o charakterze stałym. Dodatku nie przyznaje się żołnierzom, o których mowa w § 8 ust. 13.
Z treści przytoczonych przepisów wynika, że uprawnienie do jednorazowego dodatku specjalnego zależy od spełnienia ściśle określonych warunków. Do przyznania jednorazowego dodatku specjalnego muszą być łącznie spełnione następujące przesłanki: 1) jednorazowy dodatek specjalny za dany rok przyznaje się po zakończeniu owego roku kalendarzowego, 2) żołnierz zawodowy musi w ramach obowiązków na zajmowanym stanowisku służbowym wykonać loty w składzie załóg wojskowych statków powietrznych lub statków powietrznych będących na wyposażeniu Lotniczej Akademii Wojskowej, 3) musi posiadać co najmniej dziesięcioletni staż zawodowej służby wojskowej pełnionej w składzie personelu latającego, 4) musi wykonać w roku kalendarzowym którego dotyczy dodatek, określony nalot wojskowym statkiem powietrznym lub statkiem powietrznym będących na wyposażeniu [...] Akademii Wojskowej (loty wykonane zgodnie z Indywidualnym rocznym planem szkolenia i treningu w powietrzu oraz na urządzeniach treningowych i symulatorach, zwanym indywidualnym rocznym planem).
Sformułowanie użyte przez prawodawcę w § 8 ust.1 omawianego rozporządzenia należy natomiast odczytywać w ten sposób, że sporne loty w związku z którymi żołnierz domaga się owego dodatku, musiał on wykonywać w ramach obowiązków na zajmowanym stanowisku służbowym.
Wbrew wywodom organu, nawiązanie w § 9 rozporządzenia do jego § 8 nie przemawia za przyjęciem, że sporny dodatek przysługuje tylko żołnierzowi, który w roku następnym po roku którego dotyczy postępowanie, nadal zajmuje stanowisko służbowe w ramach którego wciąż wykonuje loty. Tego typu interpretacja organu jawi się jako nielogiczna i sprzeczna z celem omawianej regulacji. Sporny dodatek ma przecież w zamierzeniu zrekompensować żołnierzowi trudy służby związane lotami które już wykonał. Prawodawca nawiązał bowiem w rozporządzeniu wprost do służby pełnionej w roku wcześniejszym.
Niezależnie od powyższego, wykładnia prezentowana przez organ pozostaje w jawnej sprzeczności z intencją prawodawcy wyartykułowanej w interpretacji Ministra Obrony Narodowej z dnia 20 stycznia 2023 r. w której wskazano, że warunki określone w omawianym rozporządzeniu żołnierz musi spełniać w roku kalendarzowym za który ów dodatek przysługuje i bez znaczenia jest status żołnierza w czasie przyznawania dodatku tj. po zakończeniu roku kalendarzowego którego dodatek dotyczy, bowiem istotą dodatku jest następcza gratyfikacja za wykonane już czynności.
Dodatkowo, za poprawnością wykładni prezentowanej przez tut. Sąd przemawia treść § 9 ust.5 rozporządzenia który dopuszcza przyznanie spornego dodatku nawet żołnierzowi, który nie wykonywał lotów w ciągu całego roku kalendarzowego, bowiem w jego trakcie został zwolniony z zajmowanego stanowiska w ramach którego wykonywał loty i został przeniesiony na stanowisko, na którym nie ma obowiązku wykonywania lotów lub też został przeniesiony do rezerwy. Z przywołanej regulacji bezsprzecznie wynika fakt, że prawodawca nie wyklucza możliwości przyznania spornego świadczenia żołnierzowi, który nie wykonuje obecnie lotów tj. w chwili przyznawania owego dodatku. Skoro zaś zasady prawidłowej legislacji nie dopuszczają tego, by w jednym przepisie prawa można było formułować sprzeczne wewnętrznie zapisy, interpretacja prezentowana przez organ w uzasadnieniu skarżonego rozstrzygnięcia również z tego powodu jawi się jako niedopuszczalna.
Wypowiadając się w omawianym przedmiocie należy mieć także na względzie to, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, prezentowany jest pogląd - który podziela Sąd rozpoznający niniejszą sprawę - zgodnie z którym wykładnia językowa i systemowa przepisów rozporządzenia dowodzi, że podstawowym warunkiem przyznania jednorazowego dodatku specjalnego jest zachowanie statusu żołnierza zawodowego do końca danego roku kalendarzowego (v. wyrok NSA z dnia 9 czerwca 2014 r. sygn. akt I OSK 732/13, orzeczenia.nsa.gov.pl). Pogląd ten, pomimo zmian rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie dodatków do uposażenia, zachował swą aktualność na gruncie przepisów rozporządzenia, znajdującego zastosowanie w niniejszej sprawie, przy wydawaniu decyzji przez organ I instancji w dniu [...] stycznia 2023 r. Zatem, zasadnicze znaczenie ma w tej sprawie to, czy skarżący spełniał wszystkie wymienione już wyżej warunki - niezbędne do uzyskania jednorazowego dodatku specjalnego za 2022 r. – na koniec roku kalendarzowego za który ma być przyznany jednorazowy dodatek specjalny, a zatem na koniec 2022 r., a nie w dniu [...] stycznia następnego roku, jak twierdzi organ.
Przenosząc powyższe na realia faktyczne badanej sprawy wskazać należało, że okoliczność nieuwzględnienia skarżącego w indywidualnym rocznym planie na 2023 rok (w wykazie personelu latającego) w związku z wypowiedzeniem przez niego stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej i niewykonywania przez niego lotów w 2023 r. jest bez znaczenia dla ustalenia jego uprawnień do jednorazowego dodatku specjalnego za rok 2022. Sąd nie podzielił tym samym twierdzenia organu I i II instancji, że kluczowe znaczenie w sprawie przyznania jednorazowego dodatku specjalnego ma status żołnierza zawodowego w dniu rozstrzygania przez organ o tym dodatku, czy też kwestia tych uprawnień na dzień [...] stycznia 2023 r.
Na gruncie tej sprawy, podkreślenia wymaga też, że nie ma znaczenia, czy dochodzący roszczeń jest żołnierzem, czy też byłym żołnierzem (v. wyrok NSA z dnia 9 czerwca 2014 r. sygn. akt I OSK 732/13, orzeczenia.nsa.gov.pl). Istotne jest, czy warunki do przyznania jednorazowego dodatku specjalnego za 2022 r. były spełnione na koniec tego właśnie roku kalendarzowego (roku 2022).
Powyższe, w związku z dokonaniem przez organ błędnej wykładni § 9 ust. 1 w zw. z § 8 ust. 1 rozporządzenia, nie zostało rozstrzygnięte w decyzji.
Z decyzji nie wynika nadto, czy skarżący np. w trakcie roku kalendarzowego 2022 został zwolniony ze stanowiska służbowego, o którym mowa w § 8 ust. 1 i wyznaczony na stanowisko, na którym nie ma obowiązku wykonywania lotów lub został przeniesiony w 2022 r. do rezerwy kadrowej, czy też pozostał na zajmowanym stanowisku służbowym do końca 2022 r., czy posiada co najmniej dziesięcioletni staż zawodowy służby wojskowej pełnionej w składzie personelu latającego, o czym jest mowa w § 9 ust. 1 rozporządzenia. Decyzja nie zawiera podstawowych ustaleń faktycznych. Jedyne ustalenia faktyczne, jakie wynikają z decyzji, to stwierdzenie przez organ, że skarżący w ramach zajmowanego stanowiska służbowego posiadał w zakresie obowiązków określony wymóg wykonywania lotów zgodnie z "Indywidualnym rocznym planem szkolenia i treningu w powietrzu oraz na urządzeniach treningowych i symulatorach" na typie podstawowym oraz pozostałych typach statków powietrznych (samolotach) lotnictwa bojowego i szkolno-treningowego i to, że w dniu 21 października 2022 r. skarżący złożył wypowiedzenie stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej i okoliczność, że skarżący w 2022 r. wykonał 48:17 godzin lotu za sterami samolotów naddźwiękowych.
Ponownie rozpatrując sprawę ponownie, organ zobligowany będzie do dokonania pełnych ustaleń faktycznych (art. 7 k.p.a.) co do wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, o których była mowa już wyżej co oznacza, że organ wyczerpująco zbierze i rozpatrzy cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.), a następnie dokona subsumcji ustalonego stanu faktycznego pod normę prawa materialnego.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), orzekł jak w wyroku.