II SA/Wa 748/23

II SA/Wa 748/23 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-02-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-04-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Izabela Głowacka-Klimas /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Skarżony organ
Komisja Lekarska
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 398
ART. 6 UST. 1, ART. 32 UST. 1, ART. 34, ART. 35 , ART. 38 UST. 1, ART. 39 UST. 1 , ART. 39 UST. 5
Ustawa z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.), Asesor WSA Mateusz Rogala, Protokolant starszy sekretarz sądowy Maryla Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2024 r. sprawy ze skargi A. W. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej Podległej Ministrowi Właściwemu do Spraw Wewnętrznych Składu Orzekającego w [...] z dnia [...] lutego 2023 r. nr [...] w przedmiocie uznania funkcjonariusza za zdolnego do służby oddala skargę
Uzasadnienie
Centralna Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych skład orzekający w [...] (dalej organ/CKL w [...]) orzeczeniem z dnia [...] lutego 2023 r., nr [...] (dalej orzeczenie z [...] lutego 2023 r.) po rozpatrzeniu odwołania A. W. (dalej funkcjonariusz/skarżący) od orzeczenia [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] (dalej [...] RKL w [...]) z dnia [...] października 2022 r., nr [...] (dalej orzeczenie z [...] października 2022 r.) utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie.
Komendant Miejski Policji w [...] (dalej KMP w [...]) skierowaniem z dnia [...] lutego 2022 r. wystąpił do [...] RKL w [...] o dokonanie badania lekarskiego celem uznania funkcjonariusza zwolnionego ze służby za inwalidę lub uznania go za niezdolnego do samodzielnej egzystencji, jak również ustalenia związku albo braku związku inwalidztwa ze służbą.
[...] RKL w [...] orzeczeniem z [...] października 2022 r. uznała, że skarżący jest zdolny do służby w Policji z ograniczeniem (kategoria zdolności do służby "B"), przez co nie zaliczyła go do jakiejkolwiek grupy inwalidzkiej. Jednocześnie orzekła, że żadne ze schorzeń rozpoznanych u skarżącego nie pozostaje w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby oraz, że schorzenie opisane w pkt. 1 rozpoznania pozostaje w związku ze służbą.
Od powyższego skarżący złożył w terminie odwołanie, w którym nie zgodził się z brakiem stwierdzenia inwalidztwa w związku ze służbą z powodu zaburzeń nerwicowych. Odwołujący powołał opinię konsultującego psychiatry wskazującą na kwalifikację zaburzeń nerwicowych wg § 86 p. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2018 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa (Dz. U. z 2018 r., poz. 2035, dalej rozporządzenie w sprawie wykazu chorób i ułomności).
CKL w [...] po analizie całości dokumentacji medyczno-orzeczniczej zgromadzonej w sprawie stwierdziła, że jest ona wystarczająca do wydania orzeczenia w trybie zaocznym.
Wskazała, że zgodnie z obowiązującą ustawą z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. 2020 r., poz. 398 ze zm. - dalej ustawą o komisjach lekarskich) zdolność fizyczną i psychiczną funkcjonariusza do pełnienia służby ustala się przez zaliczenie go do jednej z kategorii opisanych w art. 6. 1 ustawy o komisjach lekarskich, co zostało szczegółowo opisane w zaskarżonym orzeczeniu.
Organ podniósł, że kategorię zdolności do służby ustala się w oparciu o kolumnę 5 wykazu chorób i ułomności, stanowiącego załącznik do rozporządzenia w sprawie wykazu chorób i ułomności.
Wskazał, że w stosunku do funkcjonariuszy i byłych funkcjonariuszy tryb i forma orzekania o ewentualnym inwalidztwie jest nierozerwalnie związana i uzależniona od stwierdzenia niezdolności do służby. Jego zdaniem nie ma możliwości ustalenia inwalidztwa bez stwierdzenia niezdolności do służby (kat. "C").
Organ podniósł, że zgodnie z obowiązującymi przepisami (rozdział 2 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji A Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin Dz. U. z 2020 r., poz. 723 ze zm. dalej ustawa o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy), renta inwalidzka przysługuje funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby, który stał się inwalidą wskutek stałego lub długotrwałego naruszenia sprawności organizmu (art. 19 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy):
1) w czasie pełnienia służby albo
2) w ciągu 18 miesięcy po zwolnieniu ze służby, jeżeli inwalidztwo jest następstwem urazów doznanych w czasie pełnienia służby lub chorób powstałych w tym czasie;
3) w ciągu, 3 lat po zwolnieniu ze służby, jeżeli inwalidztwo jest następstwem wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby albo choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby.
Zauważył, że art. 20 ust.1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy ustala się trzy grupy inwalidztwa funkcjonariuszy całkowicie niezdolnych do służby:
1) I grupę - obejmującą całkowicie niezdolnych do pracy;
2) II grupę - obejmującą częściowo niezdolnych do pracy; N
3) III grupę - obejmującą zdolnych do pracy.
Uznał, że stwierdzenie związku schorzeń ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, opiera się o wykaz zawarty w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 23 maja 2019 r. w sprawie wykazu schorzeń i chorób pozostających w związku ze służbą w Policji, Straży Granicznej, Służbie Ochrony Państwa i Państwowej Straży Pożarnej, (Dz. U. z 2019 r., poz. 1046 — dalej rozporządzenie). Jego zdaniem możliwość orzeczenia związku schorzenia ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby istnieje tylko wówczas, gdy schorzenie rozpoznane u osoby orzekanej jest wymienione w wykazie zawartym w kolumnie nr 2 załącznika nr 1 ww. rozporządzenia oraz warunki służby opisane w protokole warunków pełnienia służby odpowiadają szczególnym właściwościom i warunkom służby określonym w kolumnie 3 tego załącznika. Zauważyli, że w analogiczny sposób, posługując się załącznikiem nr 2 do ww. rozporządzenia, określa się związek schorzeń ze służbą.
W rozpatrywanej sprawie [...] RKL w [...] przeprowadziła postępowanie orzecznicze zgodnie z celem wskazanym skierowaniu KMP w [...]. Stan zdrowia skarżącego został ustalony na podstawie analizy dostępnej dokumentacji medycznej, wyników przeprowadzonych w postępowaniu orzeczniczym badań i konsultacji specjalistycznych i przeprowadzonego badania komisyjnego.
Organ wskazał, że skarżący został zaliczony do kategorii zdolności do służby B, tj. zdolny do służby z ograniczeniem. Podkreślono, że sam fakt rozpoznania choroby, czy nawet konieczność systematycznego leczenia i rehabilitacji nie jest równoznaczny z inwalidztwem. W ocenie organu do ustalenia inwalidztwa niezbędny jest stopień zaawansowania objawów uniemożliwiający służbę lub pracę, co zdaniem organu w zakresie schorzeń występujących u skarżącego nie zostało potwierdzone w ramach postępowania orzeczniczego. W jego ocenie analiza dokumentacji medyczno-orzeczniczej wskazuje, że leczenie w poradni zdrowia psychicznego i w oddziale leczenia nerwic prowadzono w 2011-2012 r., a następnie w październiku 2021 r. (pojedyncza wizyta bez systematycznej farmakoterapii i bez psychoterapii poza krótkoterminową w okresie hospitalizacji w kwietniu 2022 r.). Odnośnie przywołanej przez skarżącego kwalifikacji zaburzeń nerwicowych CKL w [...] wskazało, że w przypadku zaburzeń nerwicowych kwalifikowanych zgodnie z § 86 wykazu chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby stanowiącym załącznik do rozporządzenia w sprawie wykazu chorób i ułomności, pkt. 3 (wiążący się z kwalifikacją do kat. zdolności do służby "C") "należy orzekać po 12 miesiącach nieskutecznego leczenia psychoterapeutycznego wspomaganego ewentualnie farmakoterapią." co w rozpatrywanej sprawie nie miało miejsca. Wobec czego stwierdzono, że organ nie może zastosować kategorii zdolności do służby innej, niż wynikająca z rozporządzenia.
Mając to na uwadze organ orzekł jak w decyzji.
Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący, zarzucając naruszenie prawa i interesu prawnego skarżącego poprzez naruszenie:
1. przepisów art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego t.j. z dnia 27 września 2022 r. Dz.U. z 2022 r., poz. 2000 dalej k.p.a.) poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego, a także załatwienia sprawy mając na względzie słuszny interes skarżącego,
2. przepisów art. 8 § 1 k.p.a. poprzez nie przeprowadzenie postępowania w zakresie ustalenia zdolności do służby skarżącego w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania,
3. przepisów art. 11 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie skarżącemu zasadności przesłanek, którymi kierował się organ, aby w ten sposób doprowadzić do wykonania decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu,
4. przepisów art. 107 § 1 pkt 4 i 6 oraz § 3 k.p.a. poprzez niewskazania wszystkich faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, nie wskazując przy tym podstawy prawnej z przytoczeniem przepisów prawa,
5. przepisów art. 8 ust. 2 ustawy o komisjach lekarskich w związku z § 86 pkt 3 Załącznika - wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby, na podstawie którego jest wydawane orzeczenie o stanie zdrowia, o zdolności lub niezdolności kandydata do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa albo Funkcjonariusza tych służb - rozporządzenie w sprawie wykazu chorób i ułomności, zawartych w kolumnie piątej załącznika (dalej zwanym "Załącznikiem"), poprzez naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie w związku z niewłaściwą interpretacją dokumentacji medycznej służącej do kwalifikacji zdolności do służby skarżącego, pominięciu określonych dokumentów lub dowodów jako niezdatnych do poparcia przyjętej z góry tezy (Wyrok WSA w Krakowie z dnia 07 listopada 2022 r., sygn. akt III SA/Kr 712/22, LEX nr 3455458).
6. art. 8 § 1 k.p.a. poprzez nie przeprowadzenie postępowania w zakresie ustalenia zdolności do służby skarżącego w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Z brzmienia art. 8 § 1 k.p.a. wynika, że organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Jego zdaniem nie będzie sprzyjać realizacji zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej podejmowanie w takiej samej sprawie przeciwstawnych działań przez organy państwa, dokonywanie skrajnie różnej oceny tego samego stanu faktycznego przez organy administracji, jak również zmienność rozstrzygnięć podejmowanych w sprawie przez organy administracyjne.
7. art. 11 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie skarżącemu zasadności przesłanek, którymi kierował się organ, aby w ten sposób doprowadzić do wykonania decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. Stwierdził, że w badanej sprawie organy obu instancji sprzeniewierzyły się zasadzie przekonywania. Wskazał, że zgodnie z orzecznictwem administracyjnym nie jest ona zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia lub nie odniesie się do faktów istotnych dla danej sprawy. Wszelkie okoliczności i zarzuty strony, a zwłaszcza te, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, muszą być rzetelnie omówione i wnikliwie przeanalizowane. Jego zdaniem taka sytuacja miała miejsce w tej sprawie, gdzie w obu instancjach organy omówiły materiał dowodowy, który odpowiadał tylko przyjętej przez te organy tezie, która uzasadniała zaliczenie skarżącego do kategorii "B" - "zdolny do służby z ograniczeniem", a przemilczano materiał dowodowy, który przeczył tym tezom i uzasadniał by zaliczyć skarżącego do kategorii "C" - "niezdolny do służby". Taki stan rzeczy w pełni uzasadnia twierdzeniu o naruszeniu zasady przekonywania, które rzutuje na prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy, gdyż organ administracji jest zobowiązany do wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania decyzji bez stosowania środków przymusu. Istotą tej zasady jest to, by każdy uczestnik postępowania był przekonany, że bierze udział w rzetelnie prowadzonym procesie i że jeżeli zapadło już negatywne rozstrzygnięcie dla strony, to przyczyną tego są istotne powody, a nie jak to miało miejsce w badanej sprawie niedookreślone kryteria, które tylko potęgują przekonanie strony o błędnym działaniu organu (Wyrok WSA w Poznaniu z dnia 03.08.2022 roku, III SA/Po 122/22, LEX nr 3394134).
Jego zdaniem, posiadając dokumentację medyczną skarżącego, organ pierwszej instancji, a następnie na tym samym materiale orzekający organ odwoławczych - który bez podania podstawy prawnej przeprowadził postępowanie w trybie zaocznym, w przypadku ustalenia, że leczenie psychoterapeutyczne skarżącego trwało więcej niż 12 miesięcy, było nieskuteczne, a także było wspomagane ewentualnie farmakoterapią, a w materiale dowodowym znajduje się dokumentacja z leczenia w ośrodku prowadzącym psychoterapię, zobowiązany był do wydania orzeczenia o zakwalifikowaniu skarżącego do kategorii "C" - "niezdolny do służby".
W związku z powyższym wnosił o uchylenie zaskarżonego w części orzeczenia Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu ds. wewnętrznych Skład Orzekający w [...] w zakresie ustalenia zdolności do służby w Policji skarżącego oraz na podstawie art. 135 p.p.s.a. uchylenie w tym samym zakresie orzeczenia [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu ds. wewnętrznych w [...].
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko jak w zaskarżonym orzeczeniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Przedmiotem skargi jest orzeczenie CKL w [...] z [...] lutego 2023 r. utrzymujące w mocy orzeczenie [...] RKL w [...] z [...] października 2022 r., w którym stwierdzono, że skarżący jest zdolny do służby w Policji z ograniczeniem.
Sądy administracyjne, zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167), powołano do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w ramach kognicji bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019r. poz. 2325, zwanej dalej: "P.p.s.a."). Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt. 1 P.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę, na mocy art. 151 P.p.s.a.
Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżone orzeczenie CKL w [...], jak również utrzymane nim w mocy ww. orzeczenie [...] RKL w [...] wydano zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, stanowiącymi podstawę ww. decyzji.
Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o komisjach lekarskich zdolność fizyczną i psychiczną funkcjonariusza do pełnienia służby m.in. w Policji, ustala się przez zaliczenie go do jednej z następujących kategorii zdolności do służby:
1) kategoria A – "zdolny do służby", która oznacza, że jego stan zdrowia nie budzi żadnych zastrzeżeń albo, że stwierdzone choroby lub ułomności nie stanowią przeszkody do pełnienia służby;
2) kategoria B – "zdolny do służby z ograniczeniem", która oznacza, że stwierdzono choroby lub ułomności, które zmniejszają jego sprawność fizyczną lub psychiczną, mogąc mieć wpływ na jego zdolność do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku;
3) kategoria C – "niezdolny do służby", która oznacza, że stwierdzono choroby lub ułomności, które uniemożliwiają pełnienie służby.
Stosownie do art. 32 ust. 1 ustawy o komisjach lekarskich rejonowa komisja lekarska przeprowadza badanie lekarskie zarówno kandydatów do służby, jak i funkcjonariuszy, w tym Policji, oraz sporządza protokół badania komisji lekarskiej, który zawiera wyszczególnienie wszystkich chorób i ułomności, także tych, które nie obniżają zdolności do
Rejonowa komisja lekarska dokonuje oceny stanu zdrowia osoby badanej na podstawie badania lekarskiego, wyników zleconych badań dodatkowych, specjalistycznych i psychologicznych, wywiadu chorobowego, dokumentacji medycznej będącej wynikiem obserwacji w podmiocie leczniczym, leczenia ambulatoryjnego i sanatoryjnego oraz innych dokumentów medycznych istotnych dla dokonania tej oceny oraz protokołów powypadkowych mogących mieć znaczenie dla treści orzeczenia (art. 33 ust. 1 ustawy o komisjach lekarskich).
Stosownie do art. 34 ustawy o komisjach lekarskich rejonowa komisja lekarska, zaliczając funkcjonariusza do jednej z kategorii zdolności do służby, bierze pod uwagę charakter i warunki służby na zajmowanym przez funkcjonariusza stanowisku oraz kryteria zdrowotne.
Zgodnie z art. 35 ustawy o komisjach lekarskich w przypadku orzeczenia niezdolności do służby rejonowa komisja lekarska orzeka również o grupie inwalidzkiej w rozumieniu przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym, m.in. funkcjonariuszy Policji oraz ich rodzin.
W myśl art. 38 ust. 1 ustawy o komisjach lekarskich rejonowa komisja lekarska wydaje orzeczenie niezwłocznie po przeprowadzeniu niezbędnych badań lekarskich i zebraniu niezbędnych dokumentów, w tym dokumentacji medycznej.
Zgodnie zaś z art. 39 ust. 1 ustawy o komisjach lekarskich orzeczenie komisji lekarskiej zawiera rozpoznanie lekarskie w języku polskim według terminologii klinicznej, z uwzględnieniem lokalizacji i stopnia nasilenia oraz z powołaniem na odpowiednie pozycje, paragrafy i punkty lub inne jednostki klasyfikacyjne z wykazów, o których mowa w art. 33 ust. 3 ustawy o komisjach lekarskich Z ostatniego z wymienionych przepisów wynika, że rejonowe komisje lekarskie orzekają, posługując się również:
1) w przypadku ustalania zdolności fizycznej lub psychicznej do służby - wykazem chorób i ułomności, na podstawie którego jest wydawane orzeczenie o stanie zdrowia osoby badanej;
2) w przypadku ustalenia stopnia uszczerbku na zdrowiu funkcjonariusza Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Ochrony Państwa i Centralnego Biura Antykorupcyjnego doznanego wskutek wypadku lub choroby pozostającej w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, z tytułu których przysługuje świadczenie odszkodowawcze, oraz w przypadku ustalenia stopnia uszczerbku na zdrowiu osób, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 2 pkt 2 rozporządzenia w sprawie wykazu chorób i ułomności, odpowiednio wykazami chorób pozostających w związku z pełnieniem służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej, Służbie Ochrony Państwa i w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym oraz wykazami norm oceny procentowej uszczerbku na zdrowiu.
Wykaz chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby zawarto w załączniku do ww. rozporządzenia w sprawie wykazu chorób i ułomności, które wydano na mocy delegacji ustawowej zawartej w art. 8 ust. 2 ustawy o komisjach lekarskich.
Zgodnie z art. 39 ust. 5 pkt 1 ustawy o komisjach lekarskich orzeczenia komisji lekarskich, które ustalają trwałą lub całkowitą niezdolność do służby uzasadnia się szczegółowo.
Zaznaczyć należy, że kontrola przez Sąd administracyjny orzeczeń komisji lekarskich o zdolności funkcjonariuszy do służby obejmuje sprawdzenie prawidłowości postępowania poprzedzającego ustalenie stanu zdrowia badanego, w szczególności czy dokonana kwalifikacja zdolności do służby była zgodna z przepisami ww. ustawy o komisjach lekarskich oraz ww. rozporządzenia w sprawie wykazu chorób i ułomności.
Sąd nie jest natomiast władny, aby rozważać kwestie medyczne.
Sąd nie jest zatem uprawniony do kwestionowania dokonanego przez komisję lekarską rozpoznania oraz stwierdzonych schorzeń prowadzących do ustalenia kategorii zdolności do służby. Kontroluje natomiast przebieg postępowania i prawidłowość kwalifikacji schorzenia w oparciu o obowiązujące przepisy prawa, w tym także k.p.a.
W ocenie Sądu w sprawie orzekały - zarówno w pierwszej, jak i w drugiej instancji - właściwe miejscowo i rzeczowo komisje lekarskie, stosownie do art. 16 i art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o komisjach lekarskich.
RKL, stosownie do art. 40 ust. 1 ustawy o komisjach lekarskich orzekała w składzie trzech lekarzy, którzy podpisali ww. orzeczenie z [...] października 2022 r. RKL dokonała ponadto oceny stanu zdrowia skarżącego na podstawie całokształtu materiału dowodowego, których był znany temu organowi w chwili orzekania, rozpoznając u skarżącego m.in. zaburzenia nerwicowe upośledzające zdolności adaptacyjne rokujące poprawę § 86 p. 2 kol. 5 kat. B i stwierdzając, że skarżący jest zdolny do służby w Policji z ograniczeniem.
W rozpatrywanej sprawie [...] RKL w [...] przeprowadziła postępowanie orzecznicze w związku ze skierowaniem KMP w [...], zgodnie z celem z nim wskazanym, z zastosowaniem obowiązujących aktów prawnych. Stan zdrowia skarżącego został ustalony na podstawie analizy dostępnej dokumentacji medycznej, wyników przeprowadzonych w postępowaniu orzeczniczym badań i konsultacji specjalistycznych i przeprowadzonego badania komisyjnego.
Badając ponownie sprawę organ prawidłowo stwierdził zaliczenie skarżącego do kategorii zdolności do służby B, tj. zdolny do służby z ograniczeniem.
W ocenie Sądu organ prawidłowo uznał, że analiza dokumentacji medyczno-orzeczniczej wskazuje, że obywało się leczenie w poradni zdrowia psychicznego i w oddziale leczenia nerwic prowadzono w 2011-2012 r., a następnie w październiku 2021 r. (pojedyncza wizyta bez systematycznej farmakoterapii i bez psychoterapii poza krótkoterminową w okresie hospitalizacji w kwietniu 2022 r.). Należy zauważyć, że w przypadku zaburzeń nerwicowych kwalifikowanych zgodnie z § 86 rozporządzenia o wykazie chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby stanowiącym załącznik do rozporządzenia w sprawie wykazu chorób i ułomności, pkt. 3 (wiążący się z kwalifikacją do kat, zdolności do służby "C") "należy orzekać V po 12 miesiącach nieskutecznego leczenia psychoterapeutycznego wspomaganego ewentualnie farmakoterapią." co w rozpatrywanej sprawie nie miało miejsca. Komisja nie może zastosować kategorii zdolności do służby innej, niż wynikająca z rozporządzenia.
Mając na uwadze wnioski z analizy dostępnej dokumentacji medyczno-orzeczniczej oraz wyjaśnienia organu w ocenie Sądu w sposób prawidłowy, w oparciu o aktualne przepisy prawa, dokonano oceny stanu zdrowia skrzącego i kwalifikacji zdolności do służby z niej wynikającej.
Sąd stwierdza ponadto, że wbrew zarzutom skargi, CKL w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia wzięła pod rozwagę wszelkie dokumenty, choć na ich podstawie nie podzieliła stanowiska Skarżącego, na co wskazują zarówno akta sprawy, jak i treść zaskarżonego orzeczenia.
Tym samym zarzuty podniesione w skardze z zakresu naruszenia przepisów k.p.a., z art. 4 ustawy o komisjach lekarskich nie mogły być uznane przez Sąd za zasadne. CKL na podstawie wszystkich znajdujących się w aktach dokumentów dotyczących schorzeń występujących u skarżącego, w ramach postępowania orzeczniczego, rozpoznała u skarżącego jedno schorzenie podstawowe i dziewięć schorzeń współistniejących, mając na względzie badania lekarskie przeprowadzone przez RKL i znane organom obu instancji, w związku z dokumentami przedkładanymi przez Skarżącego.
Zdaniem Sądu CKL, odnosząc się do dokumentacji lekarskiej przedłożonej przez skarżącego, wyjaśniła prawidłowo, stosownie do art. 39 ust. 5 pkt 1 i art. 33 ust. 1 ustawy o komisjach lekarskich, że ocena kwalifikacji schorzenia może być dokonana wyłącznie przez lekarzy orzeczników komisji.
Sąd stwierdza również, że ustawodawca w art. 4 ustawy o komisjach lekarskich postanowił, że w zakresie nieuregulowanym w ustawy o komisjach lekarskich stosuje się przepisy k.p.a. Natomiast w art. 39 ust. 1 ustawy o komisjach lekarskich orzeczenie komisji lekarskiej zawiera rozpoznanie lekarskie w języku polskim według terminologii klinicznej, z uwzględnieniem lokalizacji i stopnia nasilenia oraz z powołaniem na odpowiednie pozycje, paragrafy i punkty lub inne jednostki klasyfikacyjne z wykazów, o których mowa w art. 33 ust. 3 ustawy o komisjach lekarskich Zgodnie z art. 39 ust. 5 pkt 1 ustawy o komisjach lekarskich orzeczenia komisji lekarskich, które ustalają trwałą lub całkowitą niezdolność do służby uzasadnia się szczegółowo. Skoro więc w art. 32 ustawy o komisjach lekarskich wskazano, że to [...] RKL w [...] przeprowadza badanie lekarskie zarówno kandydatów do służby, jak i funkcjonariuszy, w tym Policji, oraz sporządza protokół badania komisji lekarskiej, który zawiera wyszczególnienie wszystkich chorób i ułomności, także tych, które nie obniżają zdolności do służby, zaś z art. 33 ustawy o komisjach lekarskich wynika, że [...] RKL w [...] dokonuje oceny stanu zdrowia osoby badanej na podstawie badania lekarskiego, wyników zleconych badań dodatkowych, specjalistycznych i psychologicznych, wywiadu chorobowego, dokumentacji medycznej będącej wynikiem obserwacji w podmiocie leczniczym, leczenia ambulatoryjnego i sanatoryjnego oraz innych dokumentów medycznych istotnych dla dokonania tej oceny oraz protokołów powypadkowych mogących mieć znaczenie dla treści orzeczenia, to prawidłowe było wyjaśnienie skarżącemu, na podstawie dodatkowych badań przeprowadzonych przez CKL w [...], że niemożliwe jest wzięcie pod rozwagę innych badań lekarskich.
Zdaniem Sądu również uzasadnienie faktyczne zaskarżonego orzeczenia CKL było zgodne z obowiązującymi przepisami, zawierało wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśniało podstawę prawną decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. CKL w [...] szczegółowo i prawidłowo uzasadniła swoje stanowisko, w sposób, który umożliwiał skarżącemu zapoznanie się z motywami, którymi kierowała się CKL w [...], odnosząc się do stanu zdrowia skarżącego, jak również do zdolności skarżącego do służby w Policji oraz do poszczególnych kategorii w związku ze stwierdzonymi u skarżącego schorzeniami: podstawowym i współistniejącymi. Treść uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia obrazuje szczegółowy tok rozumowania CKL w [...], które doprowadziło do wydania zaskarżonego orzeczenia. Z zaskarżonego orzeczenia wynikają przesłanki faktyczne, jakimi kierowała się CKL w [...], podejmując ww. rozstrzygnięcie, jak również przepisy rozporządzenia, które zdaniem wskazują na poszczególne kategorie zdolności do służby w Policji: A, B i C w związku z występującymi i rozpoznanymi u skarżącego poszczególnymi schorzeniami (podstawowym i współistniejącymi), które wpływały na zdolność/niezdolność skarżącego do służby. Należy dodać, że do wyłącznej kompetencji komisji lekarskiej należy uznanie (zakwalifikowanie) skarżącego do określonej kategorii zdolności do służby. Tym samym, w sprawie, to jedynie CKL w [...] jest władna do podjęcia rozstrzygnięcia w zakresie określonej kategorii zdolności do służby. Ocena kwalifikacji schorzenia może być dokonana wyłącznie przez lekarzy orzeczników komisji, nie zaś przez lekarzy specjalistów spoza grona lekarzy określonej komisji.
Nawet, gdyby założyć - co jest nieuprawnione w świetle akt sprawy - że CKL w [...] nie odniosła się do dowodów, pomijając istotne okoliczności faktyczne, jak również nie wskazała przyczyn, z powodu których odmówiła wiarygodności dowodom wskazanym przez skarżącego i mocy dowodowej, nie mogło by mieć to istotnego znaczenia w sprawie. Ocena kwalifikacji schorzenia, które występują u skarżącego może być dokonana wyłącznie przez lekarzy orzeczników komisji (art. 1 pkt 1 ppkt 2 ustawy o komisjach lekarskich), co w sprawie miało miejsce, a Sąd nie dokonuje oceny własnej stanu zdrowia skarżącego. Sąd administracyjny, o czym mowa wyżej, nie został bowiem powołany do rozważania kwestii medycznych. Sąd nie jest zatem uprawniony do kwestionowania rozpoznania dokonanego przez komisję lekarską oraz do kwestionowania stwierdzonych schorzeń prowadzących do ustalenia kategorii zdolności do służby. Sąd kontroluje bowiem przebieg postępowania i prawidłowość kwalifikacji schorzenia w oparciu o obowiązujące przepisy prawa, w tym ustawy o komisjach lekarskich i k.p.a., które wbrew twierdzeniom skargi, nie zostały w sprawie naruszone.
Tym samym należało uznać, że choć CKL w [...] nie zdołało przekonać skarżącego co do prawidłowości zapadłego rozstrzygnięcia, zaskarżone orzeczenie wypełnia przesłanki wynikające z art. 39 ust. 5 pkt 1 ustawy o komisjach lekarskich i z art. 77 k.p.a. w związku z art. 4 ustawy o komisjach lekarskich.
Zgodnie z art. 11 k.p.a. organy administracji publicznej powinny wyjaśnić stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, aby w ten sposób w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu.
W ocenie Sądu skarżący poznał argumenty, które zdaniem CKL w [...] przemawiały za wydaniem zaskarżonego orzeczenia. Nie sposób zatem uznać, że doszło do naruszenia powołanych w skardze przepisów k.p.a.
Zdaniem Sądu powołano się na konkretne przepisy ustawy o komisjach lekarskich oraz rozporządzeń, które wskazywały na rozpoznanie schorzenia podstawowego i schorzeń współistniejących.
CKL odniosła się również do wszelkich podniesionych w odwołaniu zarzutów skarżącego, wyjaśniając przesłanki takiego, a nie innego rozpoznania, powołując się na badania właściwych w świetle ustawy o komisjach lekarskich organów: [...] RKL w [...] i CKL w [...], które poprzedzały wydanie zaskarżonego orzeczenia.
Organ szczegółowo odniósł się do klasyfikacji poszczególnych schorzeń stwierdzonych u skarżącego i wyjaśnił dlaczego każde z nich zakwalifikował do odpowiedniej kategorii zdolności do służby: A, B, C. Nie sposób więc uznać, że CKL w [...] pominęła dokumenty, które znajdowały się w aktach administracyjnych, a więc były znane CKL w [...] i skarżącemu.
CKL wydając zaskarżone orzeczenie miała także na względzie szczegółowe objaśnienia zawarte w ww. rozporządzeniu, wskazując z jakiego powodu zakwalifikowała Skarżącego do kategorii B, tj. zdolny do służby z ograniczeniem. Nie można więc zgodzić się ze skarżącym, że uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia jest niedostateczne i niepełne, czy też pomija jakiekolwiek dokumenty medyczne. CKL w sposób adekwatny wyjaśniła, na jakiej podstawie dokonała kwalifikacji schorzeń Skarżącego wraz z kategoriami zdolności do służby.
Tym samym należało uznać, że CKL w [...] wydając zaskarżone orzeczenie wypełniła przesłanki wynikające zarówno z art. 7, art. 77 § 1, jak i art. 75 § 1 i art. 80 k.p.a., gdyż wzięła pod uwagę całość zgromadzonej dokumentacji medycznej, a postępowanie zakończone zaskarżonym orzeczeniem zostało przeprowadzone zgodnie z powołanymi w podstawie prawnej ww. orzeczenia przepisami. Prawidłowo ustalono stan faktyczny, a wnioski zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia są spójne i logiczne.
W postępowaniu odwoławczym przeanalizowano materiał dowodowy zgromadzony przed RKL, jak również ten, który przedłożył sam skarżący w toku postępowania odwoławczego. CKL w [...] dokonała prawidłowej kwalifikacji rozpoznanych schorzeń: podstawowego oraz współistniejących, powołując się na prawidłowe przepisy prawa, w tym przede wszystkim na właściwe przepisy ww. rozporządzenia.
Sąd, reasumując stwierdza, że zarzuty podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie. CKL w [...], wydając zaskarżone orzeczenie działała zgodnie z prawem, powołując właściwe przepisy i wyjaśniając przesłanki, którymi kierowała się wydając zaskarżone orzeczenie.
Sąd, mając na uwadze powołane okoliczności, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji