II SA/Wa 738/23

II SA/Wa 738/23 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2023-11-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-04-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Piotr Borowiecki /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne
Żołnierze zawodowi
Sygn. powiązane
III OSK 1493/24 - Wyrok NSA z 2025-07-29
Skarżony organ
Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 536
art. 19 ust 1 pkt 2,  art. 20 ust 1 i 2 oraz art 3 pkt 1 w zw. z art. 45 ust 2 pkt 1
Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.), Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Iwona Maciejuk, , Protokolant: spec. Monika Gieroń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2023 r. sprawy ze skargi G. G. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] marca 2023 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia do pasywnej rezerwy oddala skargę.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi G. G. (dalej: "Skarżący") jest decyzja Ministra Obrony Narodowej (dalej: "MON", "organ") z dnia [....] marca 2023 r nr [....] w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia do pasywnej rezerwy.
Z akt sprawy wynika, że decyzją z dnia [....] marca 2022 r. nr [....] Minister Obrony Narodowej, na podstawie art. 19 ust. 1 pkt , art. 20 ust. 1 i 2, art. 3 ust. 1 w związku z art. 45 ust. 2 pkt 1 i ust. 2a oraz 3a ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2022 r., poz. 536) oraz § 39 ust. 2 oraz § 40 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 9 września 2014 r. w sprawie trybu wyznaczania żołnierzy zawodowych na stanowiska służbowe i zwalniania z tych stanowisk (Dz. U. z 2014 r., poz. 1292 ze zm.), z dniem [....] marca 2022 r. przeniósł gen. bryg. G. G. z dniem [....] marca 2022 r. do rezerwy kadrowej do dnia [....] września 2022 r. Decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności zgodnie z art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.), dalej: "k.p.a.", ze względu na ważny interes społeczny.
W uzasadnieniu organ wskazał, że przeniesienie żołnierza następuje stosownie do potrzeb Sił Zbrojnych. Z dniem przeniesienia do rezerwy kadrowej żołnierz zawodowy z mocy prawa zwolniony jest z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego.
Rozkazem personalnym z dnia [....] września 2022 r. nr [....] Dyrektor Kadr MON, na podstawie art. 200 ust. 4 pkt 2, art. 191 pkt 3 w związku z art. 200 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia [....] marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. poz. 655 ze zm.), z dniem 30 września 2022 r. przeniósł gen. bryg. G. G. do dyspozycji i skierował do wykonywania zadań służbowych do Dowództwa Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych. Jako uzasadnienie faktyczne rozkazu personalnego organ wskazał upływ terminu pozostawania przez ww. żołnierza w rezerwie kadrowej.
Następnie, decyzją z dnia [....] grudnia 2022 r. nr [....] Minister Obrony Narodowej, na podstawie art. 226 pkt 10, art. 229 ust. 1 i ust. 4 oraz art. 238 ust. 1 ustawy o obronie Ojczyzny, z dniem [....] grudnia 2022 r. zwolnił gen. bryg. G. G. z zawodowej służby wojskowej i przeniósł do pasywnej rezerwy wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w dyspozycji.
W uzasadnieniu organ powołał treść art. 226 pkt 10 ustawy o obronie Ojczyzny wskazując na okoliczność, że z dniem [....] grudnia 2022 r. upływa termin pozostawania żołnierza w dyspozycji.
Pismem z dnia [....] grudnia 2022 r. G. G. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej ww. decyzją wskazując w uzasadnieniu m.in. na dotychczasowy przebieg zawodowej służby wojskowej, w szczególności na realizowane zadania oraz otrzymywane oceny okresowe.
Skarżący podniósł również, że głównym powodem niewyznaczenia go na żadne stanowisko służbowe w okresie pozostawania w dyspozycji było wydanie decyzji w przedmiocie cofnięcia poświadczenia bezpieczeństwa w zakresie dostępu do informacji niejawnych, które nie są ostateczne. Podkreślił, że poświadczenia bezpieczeństwa zostały mu odebrane "bezpodstawnie, niezgodnie z prawem i w geście osobistej zemsty SKW za uchybienia w pracy w/w organu", na które wielokrotnie wskazywał. Zaznaczył również, że wydanie zaskarżonej decyzji uniemożliwia mu realne odwołanie od ww. decyzji, bowiem z dniem [....] grudnia 2022r. zakończył służbę, pomimo tego, że rozkaz personalny w przedmiocie zwolnienia ze służby nie jest prawomocny. Wskazał również, że za ostatni rok od bezpośredniego przełożonego otrzymał ocenę wzorową, która potwierdza jego zaangażowanie w służbę.
Decyzją z dnia [....] marca 2023 r. nr [....] Minister Obrony Narodowej, na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ wskazał, że sytuacja kadrowa Skarżącego - w aspekcie w jakim sytuacja ta miała wpływ na jego status w strukturach Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej - została prawidłowo ustalona i przeanalizowana. Organ nie przekroczył granic prawa, a zaskarżona decyzja wraz z uzasadnieniem spełnia wymogi określone w Kodeksie postępowania administracyjnego.
Dalej organ powołał art. 226 pkt 10 ustawy o obronie Ojczyzny wskazując, że z przepisu tego jednoznacznie wynika, iż zwolnienie żołnierza zawodowego z zawodowej służby wojskowej nie jest fakultatywne, lecz obligatoryjne. Oznacza to, że ustawodawca nie przyznał organowi możliwości wyboru sposobu ustalenia sytuacji kadrowej oficera, który nie został wyznaczony na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w dyspozycji. Podjęta decyzja nie wymaga zatem uzasadnienia z punktu widzenia uwzględniania słusznego interesu strony i interesu społecznego, w tym przypadku - potrzeb Sił Zbrojnych, zdefiniowanych w art. 2 pkt 22 lit. e) ww. ustawy - jako celowości zwolnienia ze służby wojskowej. Zatem argumenty zaprezentowane przez Skarżącego, wskazujące na dotychczasowy przebieg zawodowej służby wojskowej, nie mogą stanowić merytorycznych zarzutów, a w konsekwencji - na tym etapie postępowania - nie mogą zostać uwzględnione.
Organ podkreślił, że podjęcie decyzji w sprawie wyznaczenia na stanowisko służbowe leży w gestii właściwego organu wojskowego, który w ramach przyznanych mu kompetencji posiada wyłączne prawo do kształtowania polityki kadrowej, zgodnie z potrzebami Sił Zbrojnych. Ponadto pełnienie służby na określonym stanowisku nie jest uzależnione od istnienia wolnego stanowiska, lecz od potrzeb Sił Zbrojnych. O tym natomiast, czy istnieje potrzeba wyznaczenia określonej osoby na stanowisko służbowe decyduje nie żołnierz, lecz właściwy organ wojskowy (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lutego 2009 r., sygn. akt I OSK 487/08). Podobne stanowisko zaprezentował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w prawomocnym wyroku z dnia 5 czerwca 2007 r. (sygn. Akt II SA/Wa 2161/06), w którym wskazano, że "możliwość wyznaczenia żołnierza zawodowego na inne stanowisko służbowe ustalają samodzielnie organy wojskowe uprawnione do wyznaczania żołnierzy zawodowych na stanowiska służbowe biorąc pod uwagę potrzeby Sił Zbrojnych, kwalifikacje oraz doświadczenie wojskowe żołnierzy".
Jeżeli zatem właściwy organ, w czasie pozostawania żołnierza zawodowego w dyspozycji, dokonał analizy możliwości wyznaczenia na stanowisko służbowe i w wyniku takiej analizy doszedł do wniosku, że brak jest możliwości zaproponowania takiego stanowiska, to przepis art. 226 pkt 10 ustawy o obronie Ojczyzny stanowi samodzielną podstawę zwolnienia ze służby. Z przepisów tej ustawy nie wynika ponadto, aby organy wojskowe były zobligowane do proponowania żołnierzowi zawodowemu, pozostającemu w dyspozycji, innego równorzędnego lub wyższego stanowiska służbowego i aby dopiero odmowa jego objęcia dawała organowi podstawę do zwolnienia ze służby w trybie określonym w ww. przepisie.
Zdaniem organu, na uwagę w powyższym kontekście zasługuje okoliczność, że brak możliwości wyznaczenia Skarżącego na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w dyspozycji determinowany był m.in. faktem cofnięcia, przez Służbę Kontrwywiadu Wojskowego, poświadczeń bezpieczeństwa. W Siłach Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej nie występują zaś generalskie stanowiska służbowe, których zajmowanie nie wiązałoby się z wymogiem legitymowania się poświadczeniami bezpieczeństwa.
W świetle powyższych ustaleń nie można zarzucić organowi, że podjął rozstrzygnięcie dowolne, arbitralne, nie mające oparcia w materiale dowodowym sprawy. Organ był bowiem zobowiązany do wydania negatywnego dla Skarżącego rozstrzygnięcia. Zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, nie narusza zasad ogólnych postępowania administracyjnego, tj. zasady praworządności, prawdy materialnej, pogłębiania zaufania, wyjaśniania przesłanek, udzielania informacji oraz wysłuchania stron postępowania. W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że Skarżący w czasie pozostawania w dyspozycji nie został wyznaczony na stanowisko służbowe. W tej sytuacji rozwiązanie z nim stosunku służbowego było obligatoryjne.
Pismem z dnia [....] marca 2023 r. G. G., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skargę na powyższą decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [....] marca 2023 r. nr [....] zarzucając naruszenie:
- art. 130 § 2 k.p.a. w związku z art. 108 k.p.a., poprzez wykonanie decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [....] grudnia 2022 r. nr [....] w przedmiocie zwolnienia Skarżącego z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia do pasywnej rezerwy wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w dyspozycji, doręczonej Skarżącemu w dniu [....] grudnia 2022 r., w sytuacji, gdy Skarżący w dniu [....] grudnia 2022 r. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy, a ww. decyzji nie został nadany rygor natychmiastowej wykonalności,
- art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak odniesienia się przez organ w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji w pełni do zarzutów Skarżącego oraz niewskazanie podstawy rozstrzygnięcia, a w konsekwencji niepoddawanie się tej decyzji kontroli instancyjnej,
- art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez brak zawieszenia przez organ postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy rozpatrzenie przedmiotowej sprawy administracyjnej i wydanie w tym przedmiocie decyzji zależało od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego - kwestii poświadczenia bezpieczeństwa Skarżącego - przez inny organ.
W związku z powyższymi zarzutami Skarżący wniósł o:
- uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [....] grudnia 2022r. nr [....]2;
- zasądzenie na rzecz Skarżącego od Ministra Obrony Narodowej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych,
- dopuszczenie oraz przeprowadzenie dowodów ze świadectwa służby Skarżącego z dnia [....] grudnia 2022 r. oraz odpisu przebiegu służby wojskowej z akt personalnych żołnierza z dnia [....] grudnia 2022 r., celem wykazania następujących faktów: wykonania przez organ nieprawomocnej decyzji, której nie został również nadany rygor natychmiastowej wykonalności, w przedmiocie zwolnienia Skarżącego z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia do pasywnej rezerwy wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w dyspozycji.
W uzasadnieniu skargi podniesiono w szczególności, że decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia [....] grudnia 2022 r. nr [....] nie była zaopatrzona w rygor natychmiastowej wykonalności, jednak została wykonana z dniem [....] grudnia 2022 r. Skarżący wniósł odwołanie od ww. decyzji w przewidzianym do tego terminie, na skutek czego MON wydał decyzję dopiero w dniu [....] marca 2023 r., która została doręczona Skarżącemu w dniu [....] marca 2023 r. Wykonanie decyzji z dnia [....] grudnia 2022 r. nr [....] od dnia [....] grudnia 2022 r. stanowi niewątpliwie sprzeczność z obowiązującymi przepisami postępowania administracyjnego. Zaskarżenie ww. decyzji sprawiło, że decyzja ta - wobec braku prawomocności oraz natychmiastowej wykonalności na zasadach określonych w treści art. 108 k.p.a. - nie mogła zostać wykonana do czasu rozstrzygnięcia środka odwoławczego. Organ dopuścił się zatem obrazy przepisów postępowania administracyjnego, w związku z czym obie decyzje jako takie winny zostać uchylone.
Nadto wskazano, że wydanie Skarżącemu świadectwa służby oraz odpisu przebiegu służby wojskowej z akt personalnych żołnierza pozostaje sprzeczne z obowiązującymi przepisami prawa, gdyż na dzień [....] grudnia 2022 r. Skarżący nadal pozostawał żołnierzem w czynnej służbie wojskowej, a to z uwagi na nieprawomocność oraz brak nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji z dnia [....] grudnia 2022 r. Zaznaczono, że pomimo nieprawomocności decyzji z dnia [....] grudnia 2022 r. Skarżący nie otrzymał należnego mu uposażenia za okres po [....] grudnia 2022 r., co również z uwagi na powyższe pozostaje niezgodne z obowiązującymi przepisami.
Podniesiono, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ nie odniósł się do jakichkolwiek zarzutów Skarżącego. Wydając decyzję odwoławczą nie podał, które fakty uznał za udowodnione, nie rozwinął materialnoprawnej podstawy rozstrzygnięcia, ograniczając się jedynie do przytoczenia orzeczeń, które opisywały obligatoryjny charakter stosowania przepisu, a wreszcie nie odniósł się do większości zarzutów postawionych przez Skarżącego w treści odwołania z dnia [....] grudnia 2022r. Organ nie odniósł się do kwestii braku nadania decyzji z dnia [....] grudnia 2022 r. rygoru natychmiastowej wykonalności, a w związku z tym wykonania przez organ nieprawomocnej decyzji. Zaskarżona decyzja pozbawiona jest podstawowych elementów, które winny być w niej zawarte, a tym samym uniemożliwia poddanie jej kontroli instancyjnej.
Wskazano również, że cofnięcie Skarżącemu poświadczenia bezpieczeństwa było przyczyną niewyznaczenia go na stanowisko służbowe, gdyż poświadczenie to było obligatoryjne. Jednakże kwestia prawidłowości cofnięcia Skarżącemu poświadczenia bezpieczeństwa nadal pozostaje badana w toku postępowania administracyjnego przez odpowiedni ku temu organ - decyzja ta również nie jest prawomocna. W tej sytuacji organ winien zawiesić postępowanie, w wyniku którego wydano zaskarżone decyzje, z uwagi na fakt nierozstrzygnięcia kwestii pierwotnej, od której zależało wydanie ww. aktów administracyjnych.
W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o oddalenie skargi wskazując na bezzasadność podniesionych zarzutów.
Podniósł również, iż organ był zobowiązany do wydania negatywnego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja z dnia [....] grudnia 2022 r. są zgodne z prawem, nie mają charakteru dowolnego czy arbitralnego. Nie naruszają też wymienionych w skardze przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania administracyjnego.
Organ podkreślił, iż bezsporną jest okoliczność, że Skarżący w czasie pozostawania w dyspozycji nie został wyznaczony na stanowisko służbowe. W tej sytuacji rozwiązanie z nim stosunku służbowego było obligatoryjne.
W dniu [....] listopada 2023 r. do Sądu wpłynęły pisma pełnomocnika Skarżącego (z tej samej daty), do których pełnomocnik załączył kopie decyzji wydanych w dniu [....] września 2023 r. przez Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie cofnięcia wobec Skarżącego poświadczenia bezpieczeństwa w zakresie dostępu do informacji niejawnych oraz kopie skarg na ww. decyzje złożonych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023r., poz. 1634 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta polega na ocenie zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.
W myśl zaś art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a., który nie ma w sprawie niniejszej zastosowania.
W świetle powołanych przepisów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jej wydania. Sąd dokonuje więc kontroli aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej jedynie pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.
Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie.
Zaskarżoną decyzją z dnia [....] marca 2023 r. nr [....] Minister Obrony Narodowej utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [....] grudnia 2022 r. nr [....] o zwolnieniu Skarżącego - G. G. z zawodowej służby wojskowej i przeniesieniu do pasywnej rezerwy wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w dyspozycji - z dniem [....] grudnia 2022 r.
Podstawę materialnoprawną powyższej decyzji stanowił art. 226 pkt 10 ustawy z dnia [....] marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. poz. 2305), zgodnie z którym żołnierza zawodowego zwalnia się z zawodowej służby wojskowej wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w dyspozycji.
Przepis ten stanowi samodzielną i obligatoryjną podstawę do zwolnienia z zawodowej służby wojskowej żołnierza zawodowego pozostającego w dyspozycji. Ustawodawca nie przyznał organowi możliwości wyboru sposobu ustalenia sytuacji kadrowej oficera, który nie został wyznaczony na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w dyspozycji. Przesłanką obligatoryjnego zwolnienia, na co jednoznacznie wskazuje zawarte w tym przepisie sformułowanie "zwalnia", jest niewyznaczenie na stanowisko służbowe w czasie pozostawania żołnierza zawodowego w dyspozycji.
Przesłanka "niewyznaczenia na stanowisko służbowe" w rozumieniu ww. przepisu wystąpi zarówno wówczas, gdy w czasie pozostawania w dyspozycji decyzja o wyznaczeniu żołnierza na inne stanowisko służbowe w ogóle nie zostanie wydana, bowiem organ stwierdził brak możliwości zaproponowania żołnierzowi innego stanowiska służbowego, jak i wówczas, gdy wprawdzie decyzja taka została przez właściwy organ wydana (i stała się ostateczna), jednak nie została wykonana.
Warunkiem skorzystania przez właściwy organ z omawianego trybu zwolnieniowego jest jedynie niewyznaczenie żołnierza na stanowisko służbowe w okresie pozostawania w dyspozycji. Ustawodawca nie uzależnił dopuszczalności zastosowania instytucji przewidzianej w art. 226 pkt 10 ustawy o obronie Ojczyzny od wykazania dlaczego żołnierz w określonym czasie nie został wyznaczony na inne stanowisko służbowe. Zatem przyczyny takiego stanu rzeczy w sprawie zwolnieniowej są w istocie prawnie obojętne.
Trafne jest wobec tego stanowisko organu, zgodnie z którym podjęcie decyzji w sprawie wyznaczenia na stanowisko służbowe leży w gestii właściwego organu wojskowego, który w ramach przyznanych mu kompetencji posiada wyłączne prawo do kształtowania polityki kadrowej, zgodnie z potrzebami Sił Zbrojnych. Pełnienie służby na określonym stanowisku nie jest uzależnione od istnienia wolnego stanowiska, lecz od potrzeb Sił Zbrojnych. O tym natomiast, czy istnieje potrzeba wyznaczenia określonej osoby na stanowisko służbowe decyduje nie żołnierz, lecz właściwy organ wojskowy.
W okolicznościach niniejszej sprawy bezsporne jest, że decyzją z dnia [....] marca 2022 r. nr [....] Minister Obrony Narodowej z dniem [....] marca 2022 r. przeniósł G. G. do rezerwy kadrowej do dnia [....] września 2022 r. Następnie, rozkazem personalnym z dnia [....] września 2022 r. nr [....] Dyrektor Kadr MON, wskazując na upływ terminu pozostawania przez Skarżącego w rezerwie kadrowej, z dniem [....] września 2022 r. przeniósł Skarżącego do dyspozycji i skierował do wykonywania zadań służbowych do Dowództwa Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych. Organ określił przy tym okres pozostawania w dyspozycji do dnia [....] grudnia 2022 r.
W następstwie powyższego, wobec niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w dyspozycji, Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [....] grudnia 2022 r. nr [....] zwolnił Skarżącego z zawodowej służby wojskowej z dniem [....] grudnia 2022 r.
Podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 822 ust. 6 ustawy o obronie Ojczyzny, dotychczasowe przepisy wykonawcze, wydane m.in. na podstawie art. 118 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych odpowiednio m.in. na podstawie art. 234 ustawy o obronie Ojczyzny, nie dłużej jednak niż przez 18 miesięcy od dnia wejścia w życie tejże ustawy, oraz mogą być zmieniane na podstawie przepisów dotychczasowych. Ustawa o obronie ojczyzny weszła w życie w dniu 23 kwietnia 2022 r., zaś rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia [....] lutego 2023r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej (Dz. U. poz. 433), wydane na podstawie art. 234 ww. ustawy, które zastąpiło rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 12 maja 2014 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej (Dz. U. poz. 670 z zm.), weszło w życie w dniu 7 marca 2023 r. Zatem w dniu [....] grudnia 2022 r., tj. w dacie wydania ww. decyzji MON nr [....] obowiązywało rozporządzenie MON z dnia [....] maja 2014 r.
Zgodnie natomiast z § 10 ww. rozporządzenia, w przypadku przebywania żołnierza w rezerwie kadrowej i niewyznaczenia go do końca okresu pozostawania w rezerwie kadrowej na stanowisko służbowe organ, o którym mowa w art. 20 ust. 3 ustawy, występuje do organu zwalniającego, jeżeli sam nie jest tym organem, z wnioskiem o zwolnienie żołnierza z zawodowej służby wojskowej. Według zaś ust. 2 tego przepisu w przypadku, o którym mowa w ust. 1, organ zwalniający, ustalając w decyzji datę zwolnienia, określa ją na pierwszy dzień po upływie okresu pozostawania w rezerwie kadrowej.
Przepis ten miał odpowiednie zastosowanie w okolicznościach niniejszej sprawy, a w związku z tym nie można zarzucić organowi braku ustaleń co do okresu pozostawania Skarżącego w dyspozycji. Okres ten był oczywisty i wynikał z akt sprawy. Określenie daty zwolnienia Skarżącego z zawodowej służby wojskowej na [....] grudnia 2022 r. jest zatem prawidłowe.
Trafne jest również rozstrzygnięcie organu z dnia [....] marca 2023 r. o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji w całości pomimo, iż decyzji z dnia [....] grudnia 2022 r. nie został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. Jakkolwiek decyzja ta została doręczona Skarżącemu w dniu [....] marca 2023 r., a więc w dacie późniejszej niż data zwolnienia ze służby, to jednak okoliczność ta pozostaje bez wpływu na prawidłowość zaskarżonej decyzji. Zaznaczyć przy tym należy, że w dacie wydania tejże decyzji obowiązywało ww. rozporządzenie MON z dnia [....] lutego 2023 r., którego treść § 8 jest zasadniczo tożsama z treścią § 10 ust. 2 rozporządzenia MON z dnia [....] maja 2014 r. i stanowi, że w przypadku niewyznaczenia żołnierza zawodowego na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w dyspozycji organ zwalniający w decyzji o zwolnieniu ze służby ustala datę zwolnienia na pierwszy dzień po upływie okresu pozostawania żołnierza w dyspozycji.
W świetle powyższego nie można podzielić stanowiska Skarżącego, że zwolnienie go ze służby z dniem [....] grudnia 2022 r. narusza powołane w skardze przepisy postępowania administracyjnego. Wskazać bowiem należy, iż niektóre pragmatyki służbowe zawierają regulację szczególną dającą organowi administracji uprawnienie do określenia daty zwolnienia funkcjonariusza ze służby w decyzji, nie uzależniając skutków prawnych od faktu doręczenia lub ogłoszenia decyzji ostatecznej. Do takich należy zaliczyć ustawę o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych wraz z wydanymi na jej podstawie i powołanymi wyżej przepisami wykonawczymi.
Wobec powyższego w przypadku zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej wskutek niewyznaczenia do końca okresu pozostawania w dyspozycji na stanowisko służbowe nie mają zastosowania powołane w skardze przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym art. 130 § 2 w związku z art. 108 k.p.a. Prawodawca przyznał bowiem organowi prawo do określenia w decyzji daty zwolnienia. Pogląd prezentowany przez Skarżącego byłby uzasadniony tylko w przypadku braku stosownych regulacji prawnych określających termin zwolnienia żołnierza zawodowego ze służby. Przykładowo ustawa z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2011 r. Nr 116, poz. 675 ze zm.), żadnej regulacji w tej mierze nie zawiera. Oznacza to, że w kwestii wejścia do obrotu prawnego decyzji o zwolnieniu funkcjonariusza Straży Granicznej ze służby zastosowanie mają reguły postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 7 lutego 2019 r. sygn. akt I OSK 1222/18, publ. CBOSA).
Nie zasługują na uwzględnienie pozostałe zarzuty skargi. W sprawie nie został naruszony art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu, który mógłby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Zaznaczyć należy, że naruszenie przepisów postępowania może stanowić podstawę do uchylenia decyzji tylko wówczas, gdy mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Zarówno uzasadnienie zaskarżonej decyzji (jak i poprzedzającej ją decyzji z dnia [....] grudnia 2022 r.) jest wystarczające z punktu widzenia oceny podjętych przez organ rozstrzygnięć na podstawie powołanych przepisów prawa. Okoliczność, że organ nie odniósł się od wszystkich argumentów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie oznacza, że zaskarżona decyzja jest wadliwa w stopniu, który miałby skutkować jej eliminacją z obrotu prawnego. Organ bowiem ponownie rozpatrzył sprawę i prawidłowo ocenił wszystkie istotne dla jej rozstrzygnięcia okoliczności faktyczne i prawne, dając temu wyraz w uzasadnieniu.
Nie jest również trafny zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez zaniechanie zawieszenia przez organ postępowania w sprawie zwolnienia Skarżącego ze służby. Nie można bowiem podzielić stanowiska Skarżącego, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależało od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego - kwestii cofnięcia Skarżącemu poświadczenia bezpieczeństwa - przez inny organ. Zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ jest zobligowany zawiesić postępowanie, gdy rozstrzygnięcie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Z przepisu tego wynika, że zagadnieniem wstępnym można określić zagadnienie, które musi być najpierw rozstrzygnięte, aby można było zbadać zaistnienie, w chwili rozstrzygania sprawy, określonych przesłanek wynikających z konkretnych przepisów prawa, co oznacza, że zagadnienie wstępne warunkuje rozpoznanie określonej sprawy administracyjnej. W niniejszej sprawie taki warunek nie występuje. Jak trafnie bowiem wskazał organ w odpowiedzi na skargę postępowanie administracyjne dotyczyło kwestii zwolnienia z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia do pasywnej rezerwy wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w dyspozycji nie zaś zwolnienia z tej służby na skutek cofnięcia poświadczenia bezpieczeństwa.
Odnosząc się do wniosków dowodowych złożonych w skardze wskazać należy, że zgodnie art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd administracyjny może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowód uzupełniający z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Uwzględniając powyższe Sąd postanowił przeprowadzić dowód uzupełniający w postaci świadectwa służby Skarżącego oraz odpisu przebiegu służby. Sąd stwierdził jednak, że dokumenty te nie mogą mieć istotnego znaczenia dla podjętego przez organ rozstrzygnięcia z powodów powyżej przedstawionych.
Mając na względzie wszystko powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.