II SA/WA 697/06

II SA/Wa 697/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-07-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-04-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Kołodziej /sprawozdawca/
Janusz Walawski
Stanisław Marek Pietras /przewodniczący/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędzia WSA Andrzej Kołodziej (spr.),, Asesor WSA Janusz Walawski, Protokolant Magda Magdoń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi A. M. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] w przedmiocie dodatków do uposażenia oddala skargę
Uzasadnienie
Komendant Powiatowy Policji w O. rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 2005 r., działając na podstawie art. 36 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. w Policji (t.j. Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.) oraz § 8 ust. 1, 2 pkt 2, ust. 4 i § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.), delegował A. M. – [...] w W. – do czasowego pełnienia służby na stanowisku [...] Komendy Powiatowej Policji w O., na okres od [...] stycznia 2006 r. do [...] lutego 2006 r., z dotychczasowym uposażeniem. Delegowanie nastąpiło na wniosek naczelnika [...] KPP w O. Powyższym rozkazem cofnięto ww. policjantowi dodatek funkcyjny w wysokości 380 zł i przyznano dodatek służbowy w wysokości 260 zł, którego wysokość jest, w ocenie organu, adekwatna do zakresu odpowiedzialności i powierzonych zadań.
W odwołaniu od powyższego rozkazu do Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. A. M. podniósł, że poczuł się ukarany finansowo wydanym rozkazem, tracąc miesięcznie 120 zł wraz z pochodnymi, a strata ta stanowi poważny uszczerbek w budżecie domowym rodziny. Przyznał, że faktycznie zwracał się z prośbą o powierzenie mu obowiązków [...], lecz był przekonany, iż uposażenie nie ulegnie zmniejszeniu, w czym utwierdzały go przepisy art. 37 i art. 100 ustawy o Policji.
Komendant Wojewódzki Policji w R. rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lutego 2006 r., wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 32 ust. 2 ustawy o Policji, po rozpatrzeniu daty delegowania z urzędu do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości i cofnięcia dodatku funkcyjnego oraz przyznania dodatku służbowego i ustalił tę datę na dzień wydania decyzji przez organ II instancji, a w pozostałej części utrzymał ją w mocy.
W uzasadnieniu wskazał, że w sprawie nie znajduje zastosowania przepis art. 37 ustawy o Policji, albowiem odnosi się on do przypadku powierzenia pełnienia obowiązków służbowych na innym stanowisku, lecz w tej samej miejscowości.
Zgodnie natomiast z § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, dodatek funkcyjny przyznaje się na czas pełnienia służby lub obowiązków na stanowisku służbowym uprawniającym do tego dodatku, zaś na stanowisku [...] dodatek funkcyjny nie przysługuje. Jednocześnie, stosownie do § 9 ust. 1 cyt. rozporządzenia, dodatek służbowy przyznaje się policjantowi w stawkach kwotowych na czas nieokreślony, a jego wysokość nie może przekraczać 50% podstawy wymiaru, o której mowa w § 8 ust. 4. Przyznanie dodatku służbowego oraz jego wysokość uzależnia się od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków, realizacji zadań i czynności służbowych ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz poziomu posiadanych kwalifikacji zawodowych. W ocenie organu, kwota przyznanego dodatku służbowego spełnia powyższe wymogi i jest wyższa od średniej w [...] KPP w O., wynoszącej 227 zł.
Organ odwoławczy stwierdził ponadto, że A. M. z zaskarżonym rozkazem został zapoznany w dniu 4 stycznia 2006 r., czyli po dacie delegowania mającego nastąpić od dnia [...] stycznia 2006 r., co stanowi naruszenie art. 110 kpa.
W związku z wadliwym określeniem tej daty, należało określić ją na nowo.
W skardze na powyższy rozkaz personalny do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w części dotyczącej cofnięcia dodatku funkcyjnego i przyznania dodatku służbowego w niższej kwocie, A. M. wniósł o jego uchylenie, jak również o uchylenie utrzymanego nim w mocy rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. Komendanta Powiatowego Policji w O.
W uzasadnieniu podniósł, że w podstawie prawnej decyzji obu instancji brak jest przepisów dających możliwość cofnięcia dodatku funkcyjnego i przyznania niższego dodatku służbowego.
Podał też, że stanowisko Komendanta Powiatowego Policji w O. zmierza do dokuczenia mu finansowo oraz zdyskredytowania jego osoby wobec kolegów i przełożonych. Powołał się również na propozycję komendanta – 380 zł dodatku służbowego – ze stycznia 2006 r.
W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w R. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości swoje stanowisko faktyczne i prawne powołane w zaskarżonym rozkazie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w szczególności poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Skarga oceniania w tym aspekcie nie zasługuje na uwzględnienie.
Czasowe delegowanie funkcjonariusza na podstawie art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.) do pełnienia służby w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę, jest aktem władczym o charakterze wewnętrznym, wynikającym z podległości służbowej pracownika. Do takich aktów nie mają zastosowania przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Nie są one więc decyzjami administracyjnymi, od których w trybie przepisów tej ustawy przysługuje odwołanie do wyższej instancji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2001 r., sygn. akt II SAB 251/00, Lex 55004).
Należy jednak zauważyć, że skarżący w ogóle nie kwestionował zasadności samego delegowania, lecz nie zgodził się jedynie z tą częścią rozkazu personalnego, która pozbawiła go dodatku funkcyjnego i przyznała mu dodatek służbowy w wysokości mniejszej niż otrzymywany uprzednio dodatek funkcyjny.
W tej części zatem, zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie, rozkaz personalny posiada wszelkie elementy decyzji administracyjnej.
W szczególności wydany został w tej właśnie części na podstawie § 8 ust. 1, ust. 2 pkt 2 i ust. 4 oraz § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.), które to przepisy znajdują swoje umocowanie w treści art. 101 ustawy o Policji, a nadto zawiera władcze rozstrzygnięcie organu skierowane na zewnątrz (do skarżącego).
Niewątpliwie roszczenie skarżącego dotyczące dodatku funkcyjnego i służbowego jest roszczeniem majątkowym ze stosunku służbowego, zaś zgodnie z utrwalonym orzecznictwem tak Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i Sądu Najwyższego, roszenia finansowe funkcjonariuszy Policji mogą być dochodzone przez policjantów w drodze administracyjnoprawnej i sądowoadministracyjnej (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 września 1991 r., sygn. akt I PRN 39/91).
Istota rozpoznawanej sprawy sprowadzała się zatem do oceny, czy skarżącemu – [...] w W. – delegowanemu do czasowego pełnienia obowiązków służbowych na stanowisku [...] w O., przysługiwało prawo do otrzymywania dodatku funkcyjnego.
Zgodnie z art. 104 ust. 2 ustawy o Policji, dodatek funkcyjny przysługuje policjantowi pełniącemu służbę lub obowiązki na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym, zaś stosownie do ust. 3 ww. przepisu, na stanowiskach innych niż wymienione w art. 2, policjant za należyte wykonywanie obowiązków służbowych może otrzymać dodatek służbowy.
W myśl natomiast § 8 ust. 1 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r., dodatek funkcyjny przyznawany jest policjantowi na czas pełnienia przez niego służby lub obowiązków na stanowisku służbowym, uprawniającym do tego dodatku. Stanowiska służbowe policjantów uprawniające do dodatku funkcyjnego odpowiedniej kategorii, o której mowa w ust. 2, zgodnie z § 8 ust. 3 cyt. rozporządzenia, określa tabela stanowiąca załącznik nr 4 do rozporządzenia. Wśród tych stanowisk brak jest stanowiska [...], na które został oddelegowany skarżący.
Zatem istnieje ścisły związek pomiędzy dodatkiem funkcyjnym i faktycznym wykonywaniem obowiązków lub pełnieniem służby na stanowisku uprawniającym do jego przyznania. Oczywistą i niebudzącą wątpliwości jest więc konkluzja, że wspomniany dodatek nie przysługuje, gdy policjant przestaje pełnić służbę lub przestaje pełnić obowiązki na określonym stanowisku służbowym.
Należy zwrócić uwagę, iż delegowanie do czasowego pełnienia służby na innym stanowisku służbowym w innej miejscowości, w trybie art. 36 ustawy o Policji, nie oznacza jednoczesnego odwołania z dotychczas zajmowanego stanowiska, co wynika z samej istoty delegowania oraz faktu, że powierzenie obowiązków służbowych na innym stanowisku odbywa się w ramach pierwotnego aktu mianowania.
Przyznanie skarżącemu dodatku służbowego nastąpiło z uwagi na rodzaj czynności służbowych realizowanych na stanowisku, na którym powierzono mu wykonywanie czynności, zaś jego wysokość organ prawidłowo uzasadnił, kierując się przepisem § 9 ust. 2 ww. rozporządzenia.
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.