II SA/Wa 687/04

II SA/Wa 687/04 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-01-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-04-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Kołodziej
Janusz Walawski
Małgorzata Pocztarek /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6054 Paszporty
Skarżony organ
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.), Asesorzy WSA Janusz Walawski, Andrzej Kołodziej, Protokolant Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi K.G. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lutego 2004 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia paszportu - oddala skargę -
Uzasadnienie
Decyzją Nr [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. Wojewoda [...], na podstawie art. 10 ust. 1 i 3 w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o paszportach (Dz. U. z 1991 r. Nr 2, poz. 5), unieważnił paszport wydany p. K.G. oraz zwrócił opłatę paszportową za okres 2003-2010 w kwocie [...] zł.
W uzasadnieniu decyzji Wojewoda [...] podał, że w dniu 23 października 2003 r. do organu paszportowego wpłynęła informacja Wydziału Konsularnego i Ambasady RP w B. o skazaniu p. K.G. przez Sąd Okręgowy [...] na karę [...] miesięcy pozbawienia wolności. Wykonanie kary Sąd zawiesił na okres [...].
Wojewoda [...] wyjaśnił, że zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o paszportach organ paszportowy może unieważnić paszport, gdy zachodzą okoliczności określone w art. 6 ust. 2 pkt 3, tj. gdy uzyskano potwierdzoną informację, że osoba w czasie pobytu za granicą dopuściła się przestępstwa lub wykroczenia z chęci zysku.
Ponieważ z informacji uzyskanej przez organ paszportowy wynika, że p. K.G. dopuściła się na terenie S. [...], Wojewoda [...] uznał, że zostały spełnione przesłanki z art. 6 ust. 2 pkt 3 ustawy o paszportach. Nadto w ocenie organu I instancji p. K.G. swoim nagannym postępowaniem przyczyniła się do ukształtowania negatywnego wizerunku Polski, co dodatkowo uzasadnia decyzję o unieważnieniu jej paszportu. Jednocześnie Wojewoda [...], na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 lutego 2003 r. w sprawie zakresu oraz trybu zwrotu opłaty paszportowej i kosztów poniesionych przez osoby, których paszport został unieważniony (Dz. U. Nr 35, poz. 306), zwrócił p. K.G. opłaty za okres do jakiego pierwotnie została określona ważność paszportu.
W wyniku rozpoznania odwołania pełnomocnika p. K.G. od powyższej decyzji Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Odnosząc się do zarzutu pełnomocnika, że skarżąca została pozbawiona możliwości złożenia wyjaśnień w sprawie, organ II instancji stwierdził, że gdyby skarżąca takie wyjaśnienia chciała złożyć, mogła uczynić to w postępowaniu odwoławczym, z czego jednak nie skorzystała.
Organ odwoławczy w całości podzielił ustalenia i ich ocenę prawną przedstawioną w zaskarżonej decyzji.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji, zarzucając ich niezgodność z art. 10 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o paszportach.
Zdaniem pełnomocnika skarżącej decyzja o unieważnieniu paszportu, w przypadku popełnienia przestępstwa za granicą, nie jest obligatoryjna, co zobowiązuje organ do wyjaśnienia wszystkich okoliczności związanych z przestępstwem.
W ocenie pełnomocnika okoliczności te nie zostały przez organ odwoławczy zbadane, w szczególności nie wezwano p . K.G. do złożenia wyjaśnień.
W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga jest nieuzasadniona.
Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o paszportach (Dz. U. z 1991 r. Nr 2, poz. 5 ze zm.), jeżeli wobec osoby, która posiada paszport, zachodzą okoliczności określone w art. 6 ust. 1, organ paszportowy wydaje decyzję o unieważnieniu paszportu. Unieważnienie paszportu może nastąpić także, gdy zachodzą okoliczności określone w art. 6 ust. 2.
W myśl art. 6 ust. 1 wydania paszportu w kraju odmawia się na wniosek:
─ sądu prowadzącego przeciw osobie ubiegającej się o paszport postępowanie w sprawie karnej lub cywilnej,
─ Prokuratora Generalnego w sprawie osoby ubiegającej się o paszport, co do której podjęto czynności związane z przejęciem ścigania o przestępstwo popełnione za granicą,
─ organu prowadzącego przeciw osobie ubiegającej się o paszport postępowanie przygotowawcze lub wykonawcze w sprawie karnej o przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego albo w sprawie karnej skarbowej.
Natomiast stosownie do art. 6 ust. 2 wydania paszportu w kraju można odmówić:
─ jeżeli osoba ubiegająca się o paszport nie wykonała obowiązku ustawowego, a zachodzi uzasadniona obawa, że wyjazd za granicę osoby zobowiązanej uniemożliwi wykonanie tego obowiązku i niewykonanie obowiązku znajduje potwierdzenie w orzeczeniu sądu lub decyzji uprawnionego organu,
─ w razie prawomocnego skazania osoby ubiegającej się o paszport za przestępstwo popełnione za granicą, o ile czyn podlega w kraju odpowiedzialności karnej,
─ na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy, gdy uzyskano, w trybie przewidzianym w umowach międzynarodowych, potwierdzoną informację, że osoba w czasie pobytu za granicą dopuściła się przestępstwa lub wykroczenia z chęci zysku.
Analiza powołanych uregulowań prawnych wskazuje, że decyzja o unieważnieniu paszportu musi być wydana tylko w sytuacjach przewidzianych w art. 6 ust. 1.
W pozostałych przypadkach, które enumeratywnie zostały wymienione w art. 6 ust. 2 decyzja o unieważnieniu paszportu pozostawiona została uznaniu organu paszportowego.
Taka też decyzja (uznaniowa) została wydana w niniejszej sprawie.
W sprawie poza sporem jest, że p. K.G. w czasie pobytu za granicą dopuściła się przestępstwa z chęci zysku, co zostało potwierdzone wyrokiem Sądu Okręgowego w [...] skazującym ww. na karę [...].
W myśl art. 76 § 1 kpa dokumenty urzędowe sporządzone w przepisowej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo potwierdzone.
Stosownie zaś do art. 86 kpa, jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały niewyjaśnione fakty, istotne do rozstrzygnięcia sprawy, organ administracji publicznej dla ich wyjaśnienia może przesłuchać strony.
W rozpoznanej sprawie istnieje niekwestionowany dowód na okoliczność popełnienia przez skarżącą przestępstwa z chęci zysku, poza granicami Polski.
W świetle powyższego nie można zgodzić się z zarzutami skargi odnośnie niewyjaśnienia przez organ okoliczności związanych z popełnieniem przestępstwa, Okoliczności te zostały jednoznacznie potwierdzone wyrokiem Sądu, którego treść pełnomocnik skarżącej próbuje zakwestionować w skardze do sądu administracyjnego. W takiej sytuacji brak jest faktów, które wymagałyby wyjaśnienia przez organ poprzez przesłuchanie skarżącej.
Nie można zatem postawić organom administracji publicznej obu instancji, zarzutu niewyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy.
Organ paszportowy w okolicznościach niniejszej sprawy był uprawniony do wydania decyzji o unieważnieniu paszportu na podstawie art. 10 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 3 ustawy o paszportach.
Decyzja w tym przedmiocie została właściwie uzasadniona. Należy w całości zgodzić się ze stanowiskiem przedstawionym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji o negatywnych skutkach przestępczego postępowania skarżącej dla wizerunku naszego kraju.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie interes społeczny chroniony poprzez unieważnienie paszportu (zapobieganie przypadkom kształtującym niepochlebną opinię o polskim społeczeństwie) jest na tyle ważny, że uzasadnia pozbawienie skarżącej prawa określonego w art. 3 ustawy o paszportach (prawa do paszportu).
Z tych przyczyn na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo postępowania przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji.