II SA/Wa 682/10

II SA/Wa 682/10 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2010-09-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2010-04-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Ewa Marcinkowska
Olga Żurawska-Matusiak
Stanisław Marek Pietras /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6196 Funkcjonariusze Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu i Biura Ochrony Rządu
Hasła tematyczne
Służba Bezpieczeństwa
Sygn. powiązane
I OSK 2040/10 - Wyrok NSA z 2011-04-28
Skarżony organ
Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 74 poz 676
art. 128 ust. 1 pkt 1 i 3
Ustawa z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Stanisław Marek Pietras (spraw.) Sędzia WSA - Ewa Marcinkowska Sędzia WSA - Olga Żurawska - Matusiak Protokolant - Eliza Kusy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 września 2010 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty odprawy z tytułu zwolnienia ze służby oraz zryczałtowanego ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany przejazd w roku [...] 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w części dotyczącej odmowy wypłaty zryczałtowanego ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany przejazd w roku [...], 2. w pozostałej części oddala skargę, 3. zaskarżona decyzja w części opisanej w pkt 1 nie podlega wykonaniu w całości.
Uzasadnienie
Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...], działając na podstawie art. 128 ust. 1 pkt 1 i 3 w zw. z art. 60 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 74, poz. 676 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku M. S. z dnia [...] października 2009 r., odmówił wymienionemu wypłaty odprawy z tytułu zwolnienia ze służby w ABW i zryczałtowanego ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany przejazd w roku [...] (§ 1) oraz umorzył postępowanie w przedmiocie wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy w roku zwolnienia ze służby oraz za zaległe urlopy wypoczynkowe (§ 2). W uzasadnieniu podał, że skarżący rozkazem personalnym z dnia [...] marca 2008 r. nr [...], z dniem [...] marca 2008 r. został zwolniony ze służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego na podstawie art. 60 ust. 2 pkt 7 ustawy. Z akt sprawy wynika, że wypłacono mu zryczałtowany ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany przejazd w roku [...] r., a ponadto decyzją Szefa ABW z dnia [...] września 2009 r. odmówiono wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy w roku zwolnienia ze służby oraz za zaległe urlopy. Natomiast w myśl art. 128 ust. 1 pkt 1 ustawy skarżącemu nie przysługuje odprawa, bowiem został on zwolniony ze służby na podstawie wspomnianego już wyżej art. 60 ust. 2 pkt 7 ustawy.
We wniosku do Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] lutego 2010 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji, że została ona wydana na podstawie niezgodnego z art. 2, art. 31 ust. 1, art. 32 ust. 1 i 2 i art. 64 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 7 ust. 2 dyrektywy nr 88/2003/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy (Dz. Urz. UE nr L 299, z 18. 11. 2003 r., s. 9), art. 128 ust. 1 w zw. z art. 60 ust. 2 pkt 7 ustawy. Ponadto skoro możliwość zwolnienia ze służby na podstawie art. 60 ust. 2 pkt 7 ustawy nie jest uregulowana prawem do odprawy, to tym samym przepis ten jest niezgodny z art. 2, art. 7 w zw. z art. 60 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W dalszej części wskazał na przepisy regulujące prawo do świadczeń pieniężnych w związku ze zwolnieniem ze służby, a to na art. 128 ust. 1 i 2, art. 133, art. 129 i art. 130 ust. 1 ustawy. Stąd też, skoro wszyscy funkcjonariusze posiadający wysługę emerytalną, muszą się spodziewać odprawy emerytalnej, to odebranie im tego prawa winno być wyraźnie uwidocznione w ustawie i nie do pogodzenia z zasadami konstytucyjnymi jest aby – w porównaniu z innymi podstawami zwolnienia ze służby – właśnie po zwolnieniu na podstawie art. 60 ust.1 pkt 7 ustawy, taka odprawa się nie należała. W dalszej części dokonał porównania wypłaty odprawy z zasadami zwolnienia ze służby np. żołnierzy zawodowych oraz funkcjonariuszy Straży Granicznej i przysługującymi im prawami. Stąd owo zróżnicowanie ma charakter dyskryminujący, bowiem nie można odmiennie traktować podmiotów, których sytuacja jest taka sama. Podobnie rzecz się ma na gruncie prawa pracy, bowiem w sytuacji wcześniejszego przejścia na emeryturę, przewiduje się odprawę. Stąd też on sam został potraktowany na równi z funkcjonariuszami, którzy zostali zwolnieni ze służby np. ze względu na popełnienie czynu karalnego ściganego z oskarżenia publicznego i tym samym została tutaj naruszona zasada niedyskryminacji. Tym bardziej, że ochrona prawa majątkowego w postaci odprawy pieniężnej jest wartością konstytucyjnie chronioną, a każda ingerencja ustawodawcy w te prawa podlega ocenie z punku widzenia art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. W dalszej części uzasadnienia odniósł się do nieprzyznania mu prawa do ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i kończąc stwierdził, że treść rozstrzygnięcia narusza art. 64 ust. 2 Konstytucji RP oraz art. 1 Protokołu Nr 1 do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności.
Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego decyzją z dnia [...] marca 2010 r. nr [...], mając za podstawę art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] i w uzasadnieniu – powołując się na argumenty w niej zawarte – dodał, że odmowa wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany przejazd w roku [...] została podyktowana faktem, iż takie świadczenie zostało już wypłacone, natomiast organ działając na podstawie stosownych przepisów ustawy, nie naruszył wskazanych przez skarżącego przepisów Konstytucji RP, bowiem ich konstytucyjność nie została zakwestionowana.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący M. S. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP w zw. z art. 14 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności poprzez naruszenie zasady równego traktowania i niedyskryminacji, art. 31 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady proporcjonalności i art. 64 ust. 2 Konstytucji RP poprzez naruszenie konstytucyjnej gwarancji własności, która rozciąga się na ochronę praw majątkowych niebędących własnością sensu stricte. W tej sytuacji wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w zakresie świadczeń pieniężnych związanych ze służbą, o których mowa w art. 128 ust. 1 pkt 1 – 3 i ustawy oraz o merytoryczne rozpatrzenie sprawy w zakresie odprawy, o której mowa w art. 128 ust. 1 pkt 1 ustawy w zw. z art. 60 ust. 2 pkt 7 ustawy i zwrócił uwagę na naruszenie stosownych przepisów, jakie miało miejsce w związku z odmową wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystany urlop. W uzasadnieniu natomiast powołał się na argumenty wykazane już we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz zaakcentował, że zwolnienie ze służby powoduje automatyczną wypłatę świadczeń pieniężnych na podstawie czynności materialno – technicznej i tym samym w art. 60 ust. 2 pkt 7 ustawy nie uregulowano sprawy związanej z przyznaniem konkretnych świadczeń, gdyż prawo to przysługuje na podstawie art. 123 ust. 1 pkt 5 ustawy. Stąd też na podstawie art. 64 ust. 2 Konstytucji RP przysługuje skarżącemu prawo do tego świadczenia i istotą tego przepisu w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP jest podkreślenie, że ochrona własności i innych praw majątkowych nie może być zróżnicowana z uwagi na charakter podmiotu danego prawa. Ponadto przepis art. 31 ust. 3 Konstytucji RP ma charakter ogólny, stąd też zasada proporcjonalności odnosi się również do prawa do odprawy. Niezależnie od powyższego art. 60 ust. 2 pkt 7 ustawy w zw. z art. 128 ustawy, narusza prawo dostępu obywateli do służby publicznej w myśl art. 60 Konstytucji RP oraz konstytucyjną wolność wyboru i wykonywania zawodu zawartą w art. 65 Konstytucji RP. Nadto cytowane już wyżej przepisy ustawy naruszają art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, ponieważ zasady zwolnienia na tej podstawie wprowadzają mniej korzystne zasady obliczania odprawy, w tym ekwiwalentu za niewykorzystany urlop i tym samym prowadzą do rażącego naruszenia niedyskryminacji. Natomiast co do kosztów przejazdu, to organ naliczył go nieprawidłowo, bowiem nie uwzględnił pozostałych członków rodziny oraz przedmiotem jego wniosku był zryczałtowany równoważnik pieniężny, o którym mowa w art. 90 ust. 1 i 4 ustawy, a nie zryczałtowany ekwiwalent, o którym mowa w art. 128 ust. 1 pkt 3 ustawy. W dalszej zaś części uzasadnienia powołał się na argumentację z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.
W odpowiedzi na skargę Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne.
W piśmie procesowym z dnia [...] sierpnia 2010 r., skarżący podtrzymał swoje zarzuty ze skargi, podobnie jak w piśmie procesowym z dnia [...] sierpnia 2010 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.
Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie, jednakże tylko w części dotyczącej odmowy wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany przejazd w roku [...]. Stosownie do treści art. 107 § 1 k.p.a., decyzja powinna zawierać m.in. uzasadnienie faktyczne oraz prawne, a w myśl art. 107 § 3 k.p.a., uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Jednocześnie samo przywołanie treści przepisu w uzasadnieniu decyzji, bez jakiegokolwiek odniesienia się do stanu faktycznego sprawy, nie spełnia warunków uzasadnienia prawnego decyzji (vide np.: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 30 kwietnia 2009 r. sygn. I SA/Ol 236/09, LEX nr 499970). Należy przypomnieć również, że zgodnie z zasadą pogłębiania zaufania, wyrażoną w art. 8 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębić zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli.
Tymczasem w rozpoznawanej sprawie zaskarżona decyzja w zakresie rozstrzygnięcia o prawie skarżącego do zryczałtowanego ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany przejazd w roku [...], wydana w oparciu o art. 128 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 74, poz. 676 ze zm.), w ogóle nie zawiera uzasadnienia. Za takowe bowiem nie może być uznane lakoniczne i ogólnikowe stwierdzenie, iż z akt sprawy wynika, że skarżącemu wypłacono zryczałtowany ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany przejazd w roku [...] r. Skoro organ uważa, że świadczenie to zostało skarżącemu wypłacone, to winien wskazać na jakiej podstawie i w jakiej wysokości przysługiwał skarżącemu ekwiwalent za przejazd oraz w jakiej kwocie i kiedy został on mu wypłacony. W tym miejscu należy także zauważyć, że z akt administracyjnych sprawy, wbrew twierdzeniom organu, nie wynika wypłata skarżącemu wymienionego wyżej świadczenia. Nie może bowiem o tym przesądzać pismo Dyrektora Biura Finansów ABW z dnia [...] października 2009 r. nr [...] do p.o. Dyrektora Biura Kadr ABW, zawierające gołosłowne twierdzenie o wypłacie skarżącemu wnioskowanego świadczenia. Również pełnomocnik organu na rozprawie przed Sądem, nie był w stanie przedstawić ani dokumentu wskazującego na sam fakt wypłaty ekwiwalentu, ani też na jego wysokość, a ponadto nie był w stanie odpowiedzieć na pytanie, ile osób było do niego upoważnionych, a co zarzuca się w skardze do Sądu.
Zauważyć należy, że wprawdzie we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, skarżący nie sformułował zarzutu dotyczącego spornego ekwiwalentu, a co już miało miejsce w skardze do Sądu oraz w piśmie procesowym z dnia [...] sierpnia 2010 r., to jednak wnosił o ponowne rozpatrzenie sprawy w zakresie całej decyzji. Innymi słowy, nie wnosił wprost o ponowne rozpatrzenie sprawy tylko w części dotyczącej odprawy i umorzenia, lecz całości istoty sprawy stanowiącej przedmiot decyzji. Skoro zaś tak, to rozpoznając ją na nowo, organ winien się był ustosunkować do tej kwestii w sposób już wyżej opisany.
Reasumując, organ ponownie rozpoznając kwestię wypłaty skarżącemu świadczenia z art. 128 ust 1 pkt 3 ustawy, określi w jakiej wysokości przysługuje skarżącemu owo świadczenie oraz kiedy i w jakiej kwocie zostało ono mu wypłacone, bądź niewypłacone. Ustalenia i wywody organu w tej kwestii winny znaleźć odzwierciedlenie w treści wydanej w tej sprawie decyzji.
Natomiast w pozostałym zakresie skarga podlega oddaleniu, bowiem została wydana zgodnie z prawem. Zgodnie z treścią art. 128 ust. 1 cytowanej już wyżej ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencji Wywiadu, funkcjonariusz zwolniony ze służby na podstawie art. 54 ust. 3, art. 57 ust. 4 i art. 60 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 2 pkt 1 i 3 – 6 oraz ust. 3 otrzymuje:
1) odprawę;
2) ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy niewykorzystany w roku zwolnienia ze służby oraz za urlopy zaległe;
3) zryczałtowany ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany w danym roku przejazd, ze środków Agencji;
4) zwrot kosztów przejazdu do obranego miejsca zamieszkania dla siebie, małżonka oraz dzieci pozostających na jego utrzymaniu oraz zwrot kosztów przewozu urządzenia domowego według zasad obowiązujących przy przeniesieniach służbowych;
5) niewykorzystane w danym roku świadczenia pieniężne przysługujące stosownie do przepisów wydanych na podstawie art. 90 ust. 4.
Z wyżej przytoczonego przepisu wynika a contrario, iż funkcjonariusze zwolnieni na podstawie innych przepisów niż tam wymienione, nie są uprawnieni do świadczeń w nim przewidzianych. Nie zmieniają tego faktu uregulowania zawarte w art. 123 ust. 1 pkt 5 cyt. ustawy, zgodnie z którymi funkcjonariuszowi przysługują świadczenia związane ze zwolnieniem ze służby. Przepis ten bowiem w sposób ramowy wymienia świadczenia w ogóle przysługujące funkcjonariuszom (lub członkom ich rodzin), natomiast zasady ich przysługiwania i przyznawania określone są w innych przepisach, w tym w art. 128. Przyjęcie bowiem odmiennego poglądu musiałoby prowadzić do uznania, że na podstawie art. 123 ustawy każdemu funkcjonariuszowi ABW, niezależnie od spełnienia jakichkolwiek warunków, przysługują świadczenia tam wymienione.
W rozpoznawanej sprawie zatem, Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego prawidłowo ustalił, że skarżącemu, zwolnionemu ze służby w ABW na podstawie art. 60 ust. 2 pkt 7 ustawy, nie przysługuje odprawa na podstawie art. 128 ust. 1 pkt 1.
Jednocześnie w ocenie Sądu nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skarżącego, co do niezgodności art. 60 ust. 2 pkt 7 w zw. z art. 123 ust. 1 pkt 5 i art. 128 ust. 1 pkt 1 ustawy z podstawowymi gwarancjami ustanowionymi w rozdziale II Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Należy bowiem jednoznacznie stwierdzić, że prawo do odprawy, w przeciwieństwie np. prawa do urlopu wypoczynkowego, nie jest gwarantowane w Konstytucji.
Przede wszystkim, o czym była już mowa wyżej, z art. 123 ust 1 pkt 5 ustawy funkcjonariusz nie może wywodzić swojego uprawnienia do odprawy w związku ze zwolnieniem ze służby. Nabyłby je bowiem dopiero po spełnieniu przesłanek z art. 128 ustawy. Z tego względu w niniejszej sprawie nie zachodzi naruszenie art. 64 ust. 2 Konstytucji, tj. zasady ochrony własności i innych praw majątkowych, skoro skarżącemu prawo do odprawy na podstawie art. 128 cyt. ustawy w ogóle nie przysługiwało. Zatem zarzut ten byłby zasadny jedynie wówczas, gdyby skarżącemu prawo do odprawy przysługiwało, a następnie zostałby on jego pozbawiony na mocy powyższych przepisów, zaś taka sytuacja w ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Stąd też nie doszło także do naruszenia art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, gdyż wskazane wyżej przepisy nie ograniczają skarżącego w korzystaniu z jego praw majątkowych (odprawa czy równoważnik), skoro nie przysługują one skarżącemu.
Niezasadnie zarzucono także, iż zaskarżona decyzja narusza zawartą w art. 32 Konstytucji RP zasadę równości. Dopuszcza ona bowiem różne traktowanie różnych podmiotów, tj. podmiotów, które nie posiadają wspólnej cechy istotnej. Jeżeli jednak kontrolowana norma traktuje odmiennie adresatów, którzy odznaczają się określoną cechą wspólną, to mamy do czynienia z odstępstwem od zasady równości. Takie odstępstwo nie musi jednak oznaczać naruszenia art. 32 Konstytucji RP. Niezbędna jest wówczas ocena przyjętego kryterium różnicowania. Równość wobec prawa to także zasadność wyboru takiego, a nie innego kryterium różnicowania. (Konstytucja Rzeczpospolitej Polskiej w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego, Jerzy Oniszczuk, Zakamycze 2000, s. 283). W rozpoznawanej sprawie z ustawy wynika, iż wskazane w art. 128 odprawa i zryczałtowany ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany w danym roku przejazd ze środków Agencji, nie zostały przez ustawodawcę przyznane funkcjonariuszom zwolnionym ze służby w wyniku skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego albo za inne przestępstwo, utraty obywatelstwa polskiego lub nabycia obywatelstwa innego państwa, dwukrotnego niestawienia się bez usprawiedliwienia przed komisją lekarską, do której został skierowany w celu określenia jego stanu zdrowia, a zwolnionym w wyniku wymierzania kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby przysługuje jedynie 50 % odprawy. Zatem spośród zwalnianych funkcjonariuszy ABW ustawodawca zdecydował się nie przyznawać odprawy i zryczałtowanego ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany w danym roku przejazd tym, którzy m.in. tak jak skarżący, dwukrotnie nie stawili się bez usprawiedliwienia przed komisją lekarską, do której zostali skierowani w celu określenia ich stanu zdrowia. Nie można uznać – w ocenie Sądu – aby tak przyjęte kryterium zróżnicowania było niezasadne. Trzeba podkreślić, że rozwiązanie to dotyczy tylko nieusprawiedliwionego niestawienia się, i to dwukrotnego, przed komisją, przy czym obowiązek stawienia się przed komisją lekarską dotyczy funkcjonariuszy ABW, tj. członków formacji opierającej się na podległości służbowej oraz szczególnym zdyscyplinowaniu. Dwukrotne nie stawienie się funkcjonariusza bez usprawiedliwienia przed komisją lekarską ustawodawca uznał zatem za rażącą niesubordynację, która musi powodować określone konsekwencje.
Nie może być uznany za dyskryminację fakt, że funkcjonariusze ABW zwolnieni w wyniku kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby albo skazania prawomocnym wyrokiem za przestępstwo otrzymują bądź mogą otrzymać wedle uznania upoważnionych osób 50 % odprawy, ponieważ tu ustawodawca zostawił swobodę ze względu na mogące w danej sprawie występować szczególne okoliczności lub kontekst. Takie okoliczności bowiem są również brane pod uwagę przy analizach sytuacji takich, w jakich znalazł się skarżący, tylko na innym etapie, tj. przy ocenianiu, czy niestawiennictwo przed komisją lekarską miało charakter zawiniony czy też nie. Zresztą w tym zakresie należy wskazać, iż decyzja o zwolnieniu skarżącego na podstawie art. 60 ust 2 pkt 7 cyt. ustawy była przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 16 lipca 2008 r. sygn. II SA/Wa 691/08 oddalił skargę, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 lipca 2009 r. sygn. I OSK 1303/08 oddalił skargę kasacyjną na powyższe orzeczenie.
W tym aspekcie także bez znaczenia dla sprawy są przytaczane przez skarżącego regulacje dotyczące przyznawania świadczeń w innych służbach mundurowych, ponieważ każda formacja ma swoją specyfikę służby i związane z nią wymagania oraz odrębne pragmatyki służbowe.
Zaakcentować w tym miejscu należy, że służba w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego ma charakter szczególny i od członków tej formacji wymaga się specyficznych oraz wyróżniających, czy też nawet wzorcowych cech psychofizycznych, w porównaniu z innymi funkcjonariuszami tzw. służb mundurowych. Ponadto w ślad za tymi wymaganiami, przepisy prawa przewidują dla funkcjonariuszy tzw. służb daleko idące uprawnienia, czy też "przywileje", których nie posiadają funkcjonariusze innych służb. Zatem konsekwencją tego muszą być – i co jest dla Sądu zrozumiałe – bardziej restrykcyjne przepisy w zakresie ich praw i obowiązków. Innymi słowy mówiąc, funkcjonariusze Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego mogą podlegać w zakresie praw i obowiązków pewnym ograniczeniom, bądź – odpowiednio – rozszerzeniom w porównaniu z innymi służbami mundurowymi, czy też z innymi grupami zawodowymi. Dodać ponadto należy, że takie same uregulowania i ograniczenia dotyczą funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego i funkcjonariuszy Wywiadu Wojskowego, a zatem nie może być mowy o dyskryminacji, ani też o braku równości. Podobnie rzecz się ma z zasadą proporcjonalności, bowiem nie można zapominać, iż zawinione niestawiennictwo skarżącego i to dwukrotne, jak również nieusprawiedliwione, nie jest – co należy zaakcentować – w tego rodzaju służbie czymś nieistotnym, bądź błahym, a to zdaje się sugerować skarżący. I nie rzecz tylko w tym, że dezorganizuje to tok tak szczególnej służby, lecz świadczy przede wszystkim o niesubordynacji funkcjonariusza, a co jest rzeczą niedopuszczalną w służbie Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego.
W dalszej części stwierdzić należy, że niezrozumiały jest również zarzut naruszenia 60 ust. 1, art. 65 ust. 1, czy postanowień Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych (Dz. U. z 1977 r., Nr 38, poz. 167) dotyczących wolności wyboru i wykonywania zawodu oraz dostępu do służby publicznej.
W świetle powyższych rozważań niezasadnie zarzucono również naruszenie art. 2 i 66 Konstytucji RP.
Należy też podkreślić, iż Sąd nie odniósł się do wywodów skarżącego związanych z art. 128 ust. 1 pkt 2 dotyczącym ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy niewykorzystany w roku zwolnienia ze służby oraz za urlopy zaległe, gdyż kwestia ta nie była przedmiotem merytorycznego rozstrzygnięcia w zaskarżonej decyzji z dnia [...] marca 2010 r. nr [...]. W tym zakresie bowiem postępowanie umorzono wskazując, że prawo skarżącego do tych świadczeń określono w innej decyzji, tj. z dnia [...] września 2009 r. nr [...] i która również zawisła przed Sądem. Rację ma też skarżący, że zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja nie rozstrzygnęła o jego uprawnieniach do niewykorzystanego w danym roku świadczenia pieniężnego przysługującego stosownie do przepisów wydanych na podstawie art. 90 ust. 4 (art. 128 ust 2 pkt 5) i z tego względu pozostało to również poza rozważaniami Sądu w tej sprawie.
W tym stanie rzeczy, w części dotyczącej uchylenia na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 152 i art. 132, a w części oddalającej na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec, jak w sentencji wyroku.