II SA/WA 681/06

II SA/Wa 681/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-07-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-04-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Kołodziej
Eugeniusz Wasilewski /przewodniczący sprawozdawca/
Jacek Fronczyk
Symbol z opisem
6212 Równoważnik za brak lokalu mieszkalnego i za remont lokalu mieszkalnego
Skarżony organ
Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski (spr.) Sędzia WSA Andrzej Kołodziej Asesor WSA Jacek Fronczyk Protokolant Małgorzata Płodzicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lipca 2006 r. sprawy ze skargi A. R. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] w przedmiocie równoważnika pieniężnego za brak odrębnej kwatery stałej - oddala skargę -
Uzasadnienie
Decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, na podstawie art. 88 ust. 2 i art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (tekst jednolity: Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 368) w związku z § 3 ust. 1 zarządzenia Ministra Obrony Narodowej nr 24/MON z dnia 12 maja 1987 r. (Dz. Rozkazów MON z 1987 r., poz. 24) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), odmówił A. R. wypłacenia wraz z ustawowymi odsetkami równoważnika pieniężnego za brak osobnej kwatery stałej w garnizonie L.
W uzasadnieniu decyzji podano m.in., iż [...] A. R. w dniu [...] sierpnia 1994 r. złożył wniosek o przydział osobnej kwatery stałej w garnizonie L.
Z powodu braku możliwości przydziału kwatery wymienionemu przyznano równoważnik za brak kwatery zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych (Dz. U. z 1992 r. Nr 5, poz. 19) i zarządzeniem Ministra Obrony Narodowej nr 24/MON z dnia 12 maja 1987 r. (Dz. Rozkazów MON z 1987 r., poz. 24).
Uprawnienia A. R. do kwatery zostały zrealizowane w dniu [...] sierpnia 2000 r. poprzez przydział osobnej kwatery stałej nr [...] przy ul. [...] w L. decyzją nr [...] Dyrektora Oddziału Terenowego WAM w O. Od powyższej decyzji zainteresowany wniósł odwołanie do Dyrektora Oddziału Rejonowego WAM w O. Dyrektor utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
Decyzję przydziału kwatery doręczono A. R. dnia [...] września 2000 r. Tę datę przyjęto jako dzień wydania decyzji i od dnia następnego wstrzymano mu wypłatę równoważnika.
Zgodnie bowiem z treścią § 3 ust. 1 zarządzenia Ministra Obrony Narodowej nr 24/MON z dnia 12 maja 1987 r., równoważnik pieniężny za brak osobnej kwatery stałej wstrzymuje się od następnego dnia po wydaniu decyzji o przydziale kwatery. Natomiast § 3 ust. 2 tego zarządzenia stanowił, że jeżeli żołnierz złożył odwołanie od decyzji, o której mowa w ust. 1 i zostało ono uwzględnione, wznawia się wypłatę równoważnika od daty jego wstrzymania.
Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że przywrócenie wypłaty równoważnika za brak kwatery może nastąpić tylko wówczas, jeżeli odwołanie od decyzji przydziału kwatery zostało uwzględnione.
Organ II instancji odwołania nie uwzględnił. Również Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2002 r. sygn. akt I SA 2398/00 oddalił skargę wniesioną przez A. R.
Biorąc pod uwagę przytoczone powyżej uregulowania ustawowe, brak jest podstaw prawnych do wypłacenia równoważnika pieniężnego z tytułu braku osobnej kwatery stałej, jak również do zapłaty tego świadczenia wraz z ustawowymi odsetkami.
W wyniku odwołania A. R. od powyższej decyzji Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2006 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 116, poz. 1203 z późn. zm.) i art. 13 ust. 7 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 z późn. zm.), uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie pierwszej instancji.
Organ II instancji, rozpatrując odwołanie, uznał, że zasługuje ono na uwzględnienie, jednak z innych powodów niż podniesione przez stronę. Wskazał, iż przedmiotowe świadczenie przyznano A. R. [...] sierpnia 1994 r. pod rządami ustawy z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych (tekst jednolity: Dz. U. z 1992 r. Nr 5, poz. 19 z późn. zm.), która obowiązywała do 31 grudnia 1995 r. Wypłatę równoważnika pieniężnego za brak osobnej kwatery stałej kontynuowano na podstawie obowiązującego od 1 stycznia 1996 r. art. 88 ust. 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 z późn. zm.), w brzmieniu obowiązującym do 30 czerwca 2004 r., zgodnie z którym żołnierze zawodowi, którzy w dniu wejścia ustawy w życie, tj. 1 stycznia 1996 r., pobierali równoważnik pieniężny za brak osobnej kwatery stałej, zachowują prawo do jego otrzymywania do czasu zrealizowania uprawnień wynikających z art. 24 ust. 1 lub 2, tj. przydziału kwatery albo wypłacenia ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery.
W dniu 1 lipca 2004 r. weszły w życie przepisy ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 116, poz. 1203 z późn. zm.). Zgodnie z art. 1 pkt 48 cytowanej ustawy, omawiany przepis art. 88 został uchylony. Ponadto, w myśl art. 19 ust. 1 tej ustawy do spraw wszczętych do dnia jej wejścia w życie, lecz niezakończonych ostatecznymi decyzjami lub umowami, poza określonymi wyjątkami niebędącymi przedmiotem tej sprawy, stosuje się przepisy ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.
W sytuacji, gdy przepisy będące podstawą wydania zaskarżonej decyzji zostały uchylone, a obowiązujące obecnie przepisy nie przewidują możliwości orzekania w sprawach wypłaty równoważnika pieniężnego za brak osobnej kwatery stałej, dalsze postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe.
W świetle powyższego należało zaskarżoną decyzję uchylić, a postępowanie organu I instancji umorzyć jako bezprzedmiotowe.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. R. zarzucił powyższej decyzji naruszenie przepisów art. 110, art. 6 i 8, art. 130 § 1 i 2 oraz art. 12 i 35 kpa i wskazując na powyższe, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji Dyrektora Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddziału Regionalnego w O. z dnia [...] stycznia 2006 r. oraz zasądzenie na jego rzecz kwoty 19990,71 zł jako należności tytułem równoważnika pieniężnego za brak osobnej kwatery stałej i kosztów postępowania.
W obszernym uzasadnieniu skarżący podniósł, iż z wezwaniem o zapłatę równoważnika pieniężnego za brak kwatery stałej występował do WAM w O. wielokrotnie w latach 2000-2004, jednakże bezowocnie.
Organ niezasadnie przyjmuje, iż jego prawo do osobnej kwatery stałej zostało zrealizowane. W dniu [...] października 2000 r., kiedy to otrzymał decyzję ostateczną o przydziale, kwatery nie mógł objąć, bo już w dniu [...] października 2000 r. została ona przydzielona i przekazana protokolarnie innej osobie, co zostało ustalone w sprawie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt 2II SA 3321/02.
Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, wskazując, iż uchylił decyzję organu pierwszoinstancyjnego i umorzył postępowanie z przyczyn formalnych, brak bowiem było podstawy prawnej rozstrzygnięcia, która z dniem 1 lipca 2004 r. została uchylona ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. (Dz. U. Nr 116, poz. 1203 ze zm. – art. 1 pkt 48 i 49).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Skarga analizowana w aspekcie tych podstaw nie zasługuje na uwzględnienie.
Organ odwoławczy prawidłowo zastosował art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego i na tej podstawie uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie w pierwszej instancji. Stwierdził bowiem, iż decyzja organu pierwszej instancji została wydana na podstawie przepisu prawa materialnego, który utracił moc obowiązującą. Stanowiący podstawę rozstrzygnięcia tego organu art. 88 ust. 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 ze zm.), w myśl którego żołnierze zawodowi, którzy w dniu wejścia ustawy w życie pobierają równoważnik pieniężny, o którym mowa w art. 27 ust. 1 ustawy powołanej w art. 93 ust. 1, zachowują prawo do jego otrzymywania do czasu zrealizowania uprawnień wynikających z art. 24 ust. 1 lub 2, został uchylony przepisem art. 1 pkt 48 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 116, poz. 1203 ze zm.) i utracił moc obowiązującą z dniem 1 lipca 2004 r.
Zasadnie zatem organ odwoławczy przyjmuje, iż w sytuacji, gdy przepisy będące podstawą wydania zaskarżonej decyzji zostały uchylone, a obowiązujące obecnie przepisy nie przewidują możliwości orzekania w sprawach wypłaty równoważnika pieniężnego za brak osobnej kwatery stałej, postępowanie w sprawie było bezprzedmiotowe.
W tych okolicznościach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż podnoszone w skardze zarzuty merytoryczne nie mogą odnieść skutku i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w wyroku.