II SA/Wa 67/06

II SA/Wa 67/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-03-17
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2006-01-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Anna Mierzejewska /przewodniczący/
Ewa Grochowska-Jung /sprawozdawca/
Przemysław Szustakiewicz
Symbol z opisem
6196 Funkcjonariusze Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu i Biura Ochrony Rządu
Sygn. powiązane
I OSK 941/06 - Wyrok NSA z 2007-04-12
Skarżony organ
Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Anna Mierzejewska Sędzia WSA - Ewa Grochowska-Jung (spr.) Asesor WSA - Przemysław Szustakiewicz Protokolant: - Anna Siwonia po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2006 r. sprawy ze skargi M. K. na rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty uposażenia oddala skargę
Uzasadnienie
M. K. w dniu 10 czerwca 2004 r. zwrócił się z pismem do Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego informując, że pomimo orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 grudnia 2003 r. sygn. akt II SA 3155/02 oraz wyroku Trybunału Konstytucyjnego, w dalszym ciągu nie otrzymuje świadczeń należnych z tytułu stosunku służbowego łączącego go z Agencją Bezpieczeństwa Wewnętrznego i w tej sytuacji wniósł o przekazanie zaległych świadczeń na wskazane konto bankowe.
Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego decyzją z dnia [...] sierpnia 2004 r. [...], działając na podstawie art. 114 ust. 2 oraz art. 141 ust. 1-2 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 74, poz. 676 ze zm.), odmówił skarżącemu wypłaty uposażenia i innych świadczeń pieniężnych za okres od dnia 1 września 2002 r. do dnia 11 lipca 2004 r. Uzasadniając swoje stanowisko podał, że Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego rozkazem personalnym z dnia [...] czerwca 2002 r. nr [...] wypowiedział oficerowi stosunek służbowy i zwolnił go ze służby w ABW na podstawie art. 230 ust. 1 pkt 2, ust. 4, 7 i 8 cytowanej już wyżej ustawy. Następnie utrzymał powyższy rozkaz personalny w mocy kolejnym rozkazem personalnym z dnia [...] sierpnia 2002 r. nr [...] i w oparciu o ten rozkaz M. K. otrzymał uposażenie należne do dnia rozwiązania stosunku służbowego, które nastąpiło w dniu [...] sierpnia 2002 r. Niezależnie od powyższego, otrzymał inne świadczenie pieniężne związane ze zwolnieniem ze służby. W wyniku złożonej przez niego skargi, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 8 grudnia 2003 r. sygn. akt II SA 3166/02 odrzucił powyższą skargę, uznając ją za przedwczesną. Natomiast mając na uwadze wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 kwietnia 2004 r. sygn. akt K 45/02 (Dz. U. Nr 109, poz. 1159) Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego wszczął postępowanie o mianowanie M. K. na stanowisko służbowe w ABW, o czym powiadomiono skarżącego pismem z dnia 13 maja 2004 r., a pismem z dnia 27 maja 2004 r. wezwano do osobistego stawiennictwa, w celu złożenia wyjaśnień. Powyższa czynność została przeprowadzona w dniu 16 czerwca 2004 r. i skarżący zeznał, że od dnia 1 grudnia 2003 r. jest zatrudniony w Urzędzie Miasta [...]. W dalszej części organ stwierdził w uzasadnieniu, że prawo do uposażenia jest jednym z głównych uprawnień funkcjonariusza wynikającym ze stosunku służbowego i zgodnie z treścią art. 114 ust. 1 cytowanej już wyżej ustawy, powstaje ono z dniem mianowania funkcjonariusza na stanowisko służbowe a wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie funkcjonariusza ze służby lub zaistniały inne okoliczności powodujące jego wygaśnięcie (art. 121 ust. 3 ustawy). Z kolei uposażenie jest odpowiednikiem wynagrodzenia ze stosunku pracy i powinno uwzględniać ilość i jakość pracy oraz przysługuje za pracę wykonaną, a więc pracę świadczoną. Natomiast pozostawanie funkcjonariusza ABW w stosunku służbowym bez podejmowania służby nie rodzi prawa do uposażenia oraz innych świadczeń pieniężnych, określonych w pragmatyce służbowej, bowiem zgodnie z art. 114 ust. 2 ustawy, uposażenie i inne świadczenia pieniężne funkcjonariusz otrzymuje z tytułu służby, a w przypadku nieusprawiedliwionej nieobecności w służbie, funkcjonariusz traci za każdy dzień nieobecności 1/30 część wynagrodzenia. Ponadto zgodnie z § 14 ust. 3 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 2 lipca 2003 r. w sprawie przebiegu służby funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz. U. Nr 120, poz. 1125) w razie zaistnienia przyczyn uniemożliwiających stawienie się do służby, funkcjonariusz niezwłocznie informuje bezpośredniego przełożonego o przyczynie swojej nieobecności i przewidywanym okresie jej trwania. W rozpoznawanej zaś sprawie skarżący nie stawił się do służby ani też nie przedstawił dowodów pozwalających na usprawiedliwienie nieobecności w służbie, a uczynił to dopiero po pisemnym wezwaniu z dnia 16 czerwca 2004 r., co świadczy o niedopełnieniu ciążących na nim obowiązków. Natomiast Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego nie był zobowiązany do korespondencyjnego powiadamiania oficera o terminie i miejscu stawienia się do służby. Reasumując, skarżący faktycznie podjął służbę dopiero w dniu 12 lipca 2004 r., co wyklucza możliwość wypłaty mu świadczeń za okres objęty wnioskiem.
Od powyższej decyzji M. K. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego decyzją z dnia [...] października 2004 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] sierpnia 2004 r. Uzasadniając powyższą decyzję - poza argumentami przedstawionymi już w decyzji pierwszoinstancyjnej - stwierdził, że zarzut niewłaściwego zastosowania art. 141 ust. 1 - 2 ustawy, w świetle powyższej argumentacji nie jest zasadny. Ponadto skarżący pomija regulację prawną dotyczącą przeniesienia funkcjonariusza do dyspozycji. Stosownie bowiem do treści art. 54 ustawy, funkcjonariusz może zostać przeniesiony do dyspozycji Szefa ABW oraz AW po uprzednim odwołaniu ze stanowiska służbowego. Przez stanowisko służbowe, o którym mowa w wymienionym przepisie, należy rozumieć przewidziane w etacie jednostki organizacyjnej ABW miejsce funkcjonariusza w hierarchii służbowej jednostki, z określoną do tego stanowiska nazwą, stopniem służbowym, wymaganiami kwalifikacyjnymi oraz grupą uposażenia. Natomiast zgodnie z § 3 cytowanego już wyżej rozporządzenia, przeniesienie na inne stanowisko służbowe następuje po wydaniu rozkazu personalnego o odwołaniu ze stanowiska służbowego. W rozpoznawanej zaś sprawie bezsporne jest, że taki rozkaz nigdy nie został przez Szefa ABW wydany, a na stanowisko służbowe przewidziane w etacie jednostki organizacyjnej ABW skarżący został mianowany w dniu 12 lipca 2004 r.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący zarzucił powyższej decyzji naruszenie przepisów art. 224 i 225 ustawy, niezastosowanie art. 136 w zw. z art. 228 ust. 1, niewłaściwe zastosowanie art. 141 ust. 1 i 2 ustawy oraz naruszenie przepisów prawa procesowego, a to art. 7, 77 i 80 kpa polegające na braku zgromadzenia dowodów, w szczególności na okoliczność istnienia decyzji o przeniesieniu do dyspozycji, a także na niestawiennictwo do służby i brak gotowości do jej podjęcia. W tej sytuacji wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2005 r. sygn. akt II SA/Wa 2557/04 uchylił zaskarżoną decyzję orzekając jednocześnie, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. W uzasadnieniu wyroku wskazano, iż na mocy rozkazu personalnego z dniem 12 lipca 2004 r. M. K. został mianowany na stanowisko służbowe w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego a rozkaz ten został wydany w wyniku zakończenia, wszczętego w dniu 13 maja 2004 r. przez Szefa ABW, postępowania administracyjnego w sprawie mianowania skarżącego na stanowisko służbowe w Agencji, w związku z treścią wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 kwietnia 2004 r. sygn. akt 5 45/02 (Dz. U. Nr 109, poz. 1159).
Wskazany wyżej rozkaz personalny, a dokładniej jego podstawa prawna, jak i okoliczności stanowiące podstawę wszczęcia postępowania administracyjnego wskazują, że organ dokonując tych czynności, stał na stanowisku, iż dokonane w dniu [...] sierpnia 2002 r. zwolnienie funkcjonariusza ze służby było nieskuteczne a zatem skarżący pozostawał w stosunku służbowym w okresie od 18 sierpnia 2002 r. do 12 lipca 2004 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, iż zgodnie z treścią art. 114 ust. 1 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania funkcjonariusza na stanowisko służbowe. W przedmiotowej sprawie innej ocenie musi podlegać okres od 19 sierpnia 2002 r. do 30 listopada 2003 r., natomiast innej okres od 1 grudnia 2003 r. kiedy skarżący podjął pracę w Urzędzie Miasta [...]. Co do okresu od 19 sierpnia 2002 r. do 1 grudnia 2003 r. Sąd wskazał, iż organ winien wyjaśnić w sposób nie budzący wątpliwości, czy skarżący w tym okresie wykonywał nałożone na niego obowiązki i w konsekwencji, czy pełnił służbę faktycznie, co rodzi uprawnienie do uposażenia. Natomiast w zakresie uposażenia za okres od 1 grudnia 2003 r. fakt, iż w tym okresie M. K. był zatrudniony w Urzędzie Miasta [...], jest okolicznością uzasadniającą wygaśnięcie praw do uposażenia o czym stanowi art. 121 ust. 3 ustawy.
Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] listopada 2005 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 127 § 3 kpa oraz art. 114 ust. 1 i 2, art. 121 ust. 3, art. 136 w związku z art. 228 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu oraz § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 12 listopada 2001 r. w sprawie nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg dla funkcjonariuszy Urzędu Ochrony Państwa (Dz. U. Nr 133, poz. 1493) uchylił decyzję Szefa ABW nr [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r. w części dotyczącej odmowy wypłaty uposażenia oraz innych świadczeń pieniężnych za okres od dnia 1 września 2002 r. do 31 grudnia 2003 r. i przyznał należne uposażenie za okres od dnia 1 września 2002 r. do dnia 31 grudnia 2003 r.,
- należne 4/12 nagrody rocznej za 2002 r. oraz nagrodę roczną za 2003 r.
W uzasadnieniu organ wskazał między innymi, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala na stwierdzenie, iż M. K. został zwolniony z obowiązku codziennego meldowania gotowości do służby oraz przebywania w miejscu zamieszkania a wyznaczone mu w dniu 1 marca 2002 r. przez Dyrektora Biura Kadr UOP obowiązki służbowe są już nieaktualne. Należy więc przyjąć, iż w okresie od 1 września 2002 r. do 30 listopada 2003 r. M. K. pozostając w dyspozycji Szefa ABW i nie podejmując zatrudnienia poza Agencją Bezpieczeństwa Wewnętrznego pozostawał w pełnej "gotowości" do podjęcia służby, a zatem zasadnym jest wypłacenie mu uposażenia za okres od 1 września 2002 r. do 30 listopada 2003 r. Nagrodę roczną, którą przyznaje się proporcjonalnie do liczby pełnych miesięcy kalendarzowych służby w tym roku, za który funkcjonariuszowi przysługiwało uposażenie, przyznano w oparciu o § 3 ust. 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 12 listopada 2001 r. w sprawie nagród rocznych i zapomóg dla funkcjonariuszy UOP.
Odnosząc się do okresu w którym M. K. był zatrudniony w Urzędzie Miasta [...] w pełnym wymiarze czasu pracy Szef ABW uznał, iż skarżący nie pozostawał w gotowości do podjęcia służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Wskazał, iż stosunek służbowy funkcjonariusza ABW charakteryzuje pełna dyspozycyjność i zależność od władzy służbowej. Natomiast w ramach nawiązanego stosunku pracy M. K. zobligowany był wykonywać pracę osobiście w warunkach podporządkowania pracodawcy, co do miejsca, czasu, jak i sposobu jej wykonywania, co w oczywisty sposób wykluczało faktyczną możliwość podjęcia służby przez wyżej wymienionego w tym czasie.
Stanowi to inną okoliczność, w rozumieniu art. 121 ust. 3 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, uzasadniającą wygaśnięcie prawa do uposażenia z ostatnim dniem miesiąca, w którym M. K. podjął pracę w Urzędzie Miasta [...]. Zdaniem organu nie można się zgodzić z argumentacją przedstawioną przez M. K., jakoby o braku kolizji między jednoczesnym zatrudnieniem w Urzędzie Miasta [...] i służbą w ABW świadczyło wyrażenie przez kierownictwo ABW zgody na kontynuowanie zatrudnienia w 2004 i 2005 roku. Zgoda na zatrudnienie została wyrażona po zakończeniu (w dniu 10 czerwca 2004 r.) zatrudnienia w Urzędzie Miasta [...] na podstawie umowy o pracę. Po tej dacie skarżący realizował zadania na rzecz Urzędu, ale na podstawie umów zlecenia.
Jednocześnie Szef ABW wskazał, iż takie stanowisko zostało również wyrażone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 15 kwietnia 2005 r., a zgodnie z art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, 1270 ze zm.) prawomocne orzeczenie sądu administracyjnego jest wiążące dla stron i sądu, który je wydał, jak również dla innych sądów i innych organów państwowych.
Sformułowana w tym artykule zasada oznacza, że ilekroć dana sprawa będzie ponownie rozpatrywana przez organ lub sąd, to organ jak i sąd będą związane oceną prawną wyrażoną w prawomocnym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy prawa stanowiące podstawę oceny w danej sprawie.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. K. wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego, zarzucając naruszenie art. 136 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, poprzez jego zastosowanie przy tym samym stanie faktycznym, tylko co do części tego okresu pozostawania skarżącego w dyspozycji i tym samym odmowy wypłaty należnych świadczeń finansowych za okres od 1 stycznia 2004 r. do 11 lipca 2004 r., naruszenie art. 153 ppsa poprzez uznanie, iż ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Sądu wiąże organ pomimo zmian stanu faktycznego sprawy.
W uzasadnieniu skargi M. K. podnosił, iż pracując w Urzędzie Miasta [...] do dnia 9 czerwca 2004 r. nie wskazano mu konkretnego zakresu obowiązków, a charakter jego pracy polegał na wykonywaniu konkretnych zleceń, bez wskazania czasu ani miejsca ich realizacji.
W dniu 10 czerwca 2004 r. rozwiązał umowę o pracę na zasadzie porozumienia stron i od dnia 16 czerwca 2004 r. kontynuował zatrudnienie na podstawie umowy zlecenia do dnia 31 marca 2005 r. Zdaniem skarżącego okoliczności te jednoznacznie wskazują, iż przez cały czas pozostawania w dyspozycji, oczekiwał przede wszystkim na kontakt ze strony funkcjonariuszy Biura Kadr ABW i był zdecydowany w każdym czasie podjąć zlecone mu obowiązki w ABW a realizowane zlecenia w Urzędzie Miasta [...] nie stały temu na przeszkodzie.
W odpowiedzi na skargę Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.
Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 114 ust. 1 cytowanej już wcześniej ustawy, prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania funkcjonariusza na stanowisko służbowe. Analiza przepisów ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (art. 114 ust. 1 i 2, art. 119 ust. 1 pkt 2 i 3 w związku z art. 115 cyt. ustawy) pozwala na wyprowadzenie wniosku, że prawo do uposażenia jest ściśle związane z faktem podejmowania służby przez funkcjonariusza. Samo podejmowanie służby należy rozumieć jako zespół różnorodnych czynności wykonywanych przez funkcjonariusza, związanych z jego zadaniami, jak również gotowość do podejmowania tych czynności i zadań. Również pozostawanie funkcjonariusza w dyspozycji Szefa ABW, zawiera w swoim pojęciu, pozostawanie w gotowości do "faktycznego" podjęcia służby.
Dlatego w niniejszej sprawie innej ocenie musi podlegać okres od dnia 1 września 2002 r. do dnia 30 listopada 2003 r., innej zaś okres od dnia 1 grudnia 2003 r. do dnia 11 lipca 2004 r., kiedy to M. K. świadczył pracę na rzecz Urzędu Miasta [...].
W dniu 4 listopada 2005 r. M. K., w toku przesłuchania w charakterze strony, w ramach prowadzonego postępowania o wypłatę uposażenia, złożył oświadczenie, iż w okresie za który żąda wypłaty uposażenia pozostawał w "nieograniczonej gotowości do podjęcia służby w trybie natychmiastowym". Zakres obowiązków służbowych, wyznaczony mu w dniu 1 marca 2002 r. przez Dyrektora Biura Kadr UOP, realizował do czasu poinformowania go przez funkcjonariusza Delegatury ABW w B., że przedmiotowy zakres obowiązków służbowych nie jest dla niego obowiązujący, ponieważ został zwolniony ze służby.
W tym miejscu wskazać trzeba, iż zgodnie ze wspomnianym wyżej zakresem obowiązków, M. K. zobligowany był przebywać, aż do odwołania, w godzinach 8.00 do 16.00 w miejscowości i miejscu zamieszkania w B. (pkt 1) codziennie lecz z wyłączeniem dni świątecznych i ustawowo wolnych od pracy, meldować się telefonicznie pod wskazanym numerem telefonu lub osobiście w siedzibie delegatury ABW w B. (pkt 2) i niezwłocznie meldować o faktach określonych w ustawie, a w szczególności o zmianach miejsca pobytu, uzyskanych zwolnieniach lekarskich i planowanych urlopach (pkt 7).
Prawidłowo ustalił organ, że skarżący został zwolniony z obowiązku codziennego meldowania się oraz przebywania w miejscu zamieszkania a wyznaczone obowiązki służbowe są nieaktualne, a więc w okresie od 1 września 2002 r. do 30 listopada 2003 r. pozostając w dyspozycji Szefa ABW i nie podejmując zatrudnienia poza Agencją, pozostawał w pełnej "gotowości" do podjęcia służby. Zasadnym było zatem wypłacenie skarżącemu uposażenia oraz innych świadczeń za okres od dnia 1 września 2002 r. do dnia 30 listopada 2003 r.
Zupełnie inaczej przedstawia się sytuacja w okresie od 1 grudnia 2003 r. W dniu 1 grudnia 2003 r. M. K. podjął pracę w Urzędzie Miasta [...]. W okresie od 1 grudnia 2003 r. do 10 czerwca 2004 r. był zatrudniony na pełnym etacie na podstawie umowy o pracę. Nie można zatem uznać, iż w tym czasie był on w gotowości do podjęcia służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Stosunek służbowy funkcjonariusza ABW charakteryzuje bowiem pełna dyspozycyjność i zależność od władzy służbowej. Natomiast w ramach umowy o pracę, zawartej z Urzędem Miasta [...], M. K. zobowiązany był wykonywać pracę osobiście w warunkach podporządkowania pracodawcy co do miejsca, czasu i sposobu jej wykonywania, co w sposób oczywisty wykluczało możliwość podjęcia służby w tym czasie.
Stanowi to inną okoliczność, w rozumieniu art. 121 ust. 3 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, uzasadniającą wygaśnięcie prawa do uposażenia z ostatnim dniem miesiąca, w którym skarżący podjął pracę w Urzędzie Miasta [...].
Nie można się zgodzić z argumentacją przedstawioną przez M. K., jakoby o braku kolizji między jednoczesnym zatrudnieniem w Urzędzie Miasta [...] i służbą w ABW świadczyło wyrażenie przez kierownictwo ABW zgody na kontynuowanie zatrudnienia w 2004 i 2005 roku. Zgoda na zatrudnienie została wyrażona po zakończeniu (w dniu 10 czerwca 2004 r.) zatrudnienia w Urzędzie Miasta [...] na podstawie umowy o pracę. Po tej dacie skarżący realizował zadania na rzecz Urzędu, ale na podstawie umów zlecenia.
Należy również wskazać, iż o taką zgodę na zatrudnienie w Urzędzie Miasta [...] skarżący wystąpił dopiero w dniu 10 czerwca 2004 r. a więc dopiero w chwili rozwiązania umowy o pracę, bowiem umowa ta była zawarta w okresie od 1 grudnia 2003 r. do 10 czerwca 2004 r.
Zgodnie z treścią art. 80 cytowanej ustawy, funkcjonariuszowi nie wolno podejmować zajęcia zarobkowego poza służbą. Podjęcie zatrudnienia jest możliwie jedynie za zgodą przełożonego, jeżeli wykonywanie zajęcia zarobkowego nie koliduje z wykonywaniem przez funkcjonariusza zadań służbowych oraz nie narusza honoru, godności lub dobrego imienia służby.
Biorąc powyższe okoliczności pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.