II SA/Wa 664/20

II SA/Wa 664/20 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2020-11-03
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-03-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Janusz Walawski
Łukasz Krzycki /przewodniczący/
Piotr Borowiecki /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Sygn. powiązane
III OSK 5143/21 - Postanowienie NSA z 2023-07-26
Skarżony organ
Komisja Lekarska
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 259
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.), Sędzia WSA Janusz Walawski, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 listopada 2020 r. sprawy ze skargi K. K. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia zdolności do służby w Policji oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżonym orzeczeniem z dnia [...] stycznia 2020 r., nr [...], Centralna Komisja Lekarska (dalej także: "CKL" lub "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 345 ze zm.), po rozpoznaniu odwołania K. K. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca"), uchyliła w zakresie rozpoznań orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] (dalej także: "RKL" lub "organ pierwszej instancji") z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...], jednocześnie wydając własne orzeczenie.
Zaskarżone orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej zostało wydane w następującym stanie faktycznym.
W dniu [...] września 2019 r. skarżący K. K., jako kandydat do służy w Policji, został skierowany przez Naczelnika Wydziału Kadr Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] na wykonanie badań lekarskich celem ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej skarżącego do służby w Policji.
W dniu [...] listopada 2019 r. [...] Rejonowa Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] wydała orzeczenie nr [...], w którym stwierdziła w rozpoznaniu (vide: pkt 11 orzeczenia RKL):
1. Kardiomiopatia o nieustalonej etiologii w klatce piersiowej NYHA I stopnia
§ 46 p.1 r. 4 N.
2. Krótkowzroczność obu oczu § 7 p.3 r. 4 Z.
3. Skrzywienie przegrody nosa. Nos drożny § 28 p.1 r. 4 Z.
W konsekwencji powyższych ustaleń, [...] Rejonowa Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] stwierdziła w pkt. 12 wydanego orzeczenia, że skarżący jest niezdolny do służby w Policji kat. "N", podnosząc jednocześnie, iż stopień zdolności do służby określono na podstawie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2018 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej. Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa (Dz. U. z 2018 r., poz. 2035).
W uzasadnieniu orzeczenia [...] Rejonowa Komisja Lekarska wskazała, że w oparciu o wykonane badania i konsultacje specjalistyczne uznać należy, że kandydat jest niezdolny do służby w Policji z powodów kardiologicznych.
Od powyższego orzeczenia organu pierwszej instancji strona skarżąca wniosła w piśmie z dnia [...] listopada 2019 r. odwołanie do Centralnej Komisji Lekarskiej, wnosząc o uchylenie spornego orzeczenia i wydanie nowego orzeczenia określającego, że skarżący jest zdolny do służby w Policji.
W uzasadnieniu odwołania skarżący stwierdził, że jest osobą bardzo aktywną fizycznie i od ponad 20 lat systematycznie wyczynowo uprawia sport, zwłaszcza bieganie. Skarżący dodał, że osiągał wysokie wyniki, które plasowały go zawsze w czołówce. Jednocześnie, wskazał, że od czasu przejścia z Policji na emeryturę jego życie podporządkowane jest treningom biegowym, a także regularnym udziałom w zawodach. Skarżący podkreślił, że rozpoczynając swoją przygodę ze sportem miał przeprowadzone badania kardiologiczne, które nie wykazały żadnych zmian kardiologicznych, w szczególności żadnych zmian serca. Ponadto, skarżący dodał, że odchodząc na emeryturę, w dniu [...] lutego 2016 r. miał przeprowadzone badanie kardiologiczne zlecone przez [...] Rejonową Komisję Lekarską, które nie wykazało jakichkolwiek zmian. Skarżący zauważył, że w wyniku przeprowadzonych badań echokardiologicznych lekarz stwierdził niewielki przerost przegrody m-k bez ew. zaburzeń relaksacji.
W wyniku rozpoznania odwołania strony skarżącej, Centralna Komisja Lekarska - działając na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych - wydała w dniu [...] stycznia 2020 r. orzeczenie nr [...], którym uchyliła w zakresie rozpoznania sporne orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] z dnia [...] listopada 2019 r., jednocześnie wydając własne orzeczenie, w którym stwierdziła (vide: pkt 11 orzeczenia CKL):
1. Łagodna niedomykalność zastawki dwudzielnej - § 49 p. 3 r. 4 kat. N
2. Krótkowzroczność obu oczu - § 7 p. 3 r. 4 Z
3. Skrzywienie przegrody nosa. Nos drożny - § 28 p. 1 r. 4 Z.
W konsekwencji powyższych ustaleń, Centralna Komisja Lekarska stwierdziła w pkt. 12 wydanego orzeczenia określającym zdolność do służby, że skarżący jest niezdolny do służby w Policji kat. "N", podnosząc jednocześnie, iż stopień zdolności do służby określono na podstawie art. 6 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2018 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej. Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa (Dz. U. z 2018 r. poz. 2035).
W uzasadnieniu orzeczenia Centralna Komisja Lekarska wskazała, że wydała swoje rozstrzygnięcie w oparciu zarówno o dokumentację orzeczniczo-leczniczą zgromadzoną przez [...] Rejonową Komisję Lekarską w [...], jak również w oparciu o dodatkową konsultację specjalistyczną kardiologiczną wykonaną w dniu [...] stycznia 2020 r. oraz przeprowadzone badanie własne z dnia [...] stycznia 2020 r.
Ponadto, Centralna Komisja Lekarska zauważyła, że w badaniu komisyjnym nie stwierdzono odchyleń od stanu prawidłowego. CKL podniosła, że w dodatkowej analizie kardiologicznej wykonanej w Poradni Kardiologicznej MSWiA w [...] w dniu [...] stycznia 2020 r. stwierdzono łagodną niedomykalność zastawki dwudzielnej, na tle patologii nici ścięgnistych. CKL wskazała jednocześnie, że nie stwierdzono kardiomyopatii.
Mając powyższe na względzie, Centralna Komisja Lekarska wskazała, że według § 49 p. 3 załącznika do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2018 r., wady zastawkowe serca łagodne, jakie stwierdzono u kandydata, powodują niezdolność do służby w Policji.
W związku z powyższym, CKL uznała, że skarżący jest niezdolny do służby w Policji.
W piśmie z dnia [...] lutego 2020 r. skarżący - działając za pośrednictwem organu odwoławczego - wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] stycznia 2020 r.
W petitum skargi strona skarżąca, wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia Centralnej Komisji Lekarskiej i wydanie nowego określającego kategorię zdolności skarżącego do służby w Policji, zarzuciła zaskarżonemu orzeczeniu z dnia [...] stycznia 2020 r. błędną analizę stanu faktycznego, polegającą na niewłaściwym ustaleniu, że skarżący jest niezdolny do służby.
W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła, iż w toku postępowania odwoławczego nie kwestionowała wyników badania kardiologicznego, lecz wnioski, jakie wyciągnęła na jego podstawie Centralna Komisja Lekarska.
Skarżący zauważył, że jest osobą bardzo aktywną fizycznie, uprawiającą wyczynowo sport od 20 lat. Skarżący wskazał, że tygodniowo przebiega dziesiątki, a nawet setki kilometrów. Strona skarżąca wskazała ponadto, że zmiany, jakie zachodzą w sercu w wyniku badania sportowca mogą sugerować szereg różnych odbiegających od norm i są to zmiany, które u osób nieuprawiających sportu sugerowałyby stan patologiczny. Strona skarżąca podniosła, że jest to efekt zarówno wzrostu masy mięśnia sercowego, jak i zmian regulacji układu współczulnego i przywspółczulnego. Skarżący zauważył, że w praktyce u osób regularnie, intensywnie trenujących, w sercu pojawiają się zmiany adaptacyjne takie właśnie, jak powiększenie komór, pogrubienie ich ścian i zmniejszenie spoczynkowej akcji serca.
Skarżący wskazał, że przeprowadzone na zlecenie Centralnej Komisji Lekarskiej badanie wykazało łagodną niedomykalność zastawki dwudzielnej (mitralnej), na tle patologii nici ścięgnistych, a nadto w badaniu nie stwierdzono kardiomiopatii. Skarżący podkreślił, że oba badania przeprowadzone przez lekarzy MSWiA stwierdziły jednoznacznie, iż skarżący ma niedomykalność zastawki mitralnej, ale stoją względem siebie w sprzeczności - wzajemnie się wykluczają w zakresie prawidłowości funkcjonowania zastawki mitralnej. Skarżący zauważył, że jest to bardzo istotna różnica, bowiem zgodnie z przepisami cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2018 r. w pierwszym przypadku skarżący byłby kwalifikowany, jako zdolny do służby, w drugim natomiast już nie.
Skarżący wskazał, że Centralna Komisja Lekarska winna dokonać szczegółowej oceny stanu zdrowia orzekanego na podstawie całości dokumentacji medycznej i przeprowadzonych badań, ale również winna wydać decyzję z uwzględnieniem indywidualnych okoliczności, czego w przedmiotowej sprawie zaniechała.
W ocenie skarżącego, zasadnym byłoby dopuszczenie badania przeprowadzonego przez innego lekarza kardiologa spoza Poradni Kardiologicznej MSWiA w [...], bądź też przeprowadzenie ich ponownie w poradni, celem zweryfikowania powstałej rozbieżności.
Mając na uwadze powyższe, skarżący stwierdził, że Centralna Komisja Lekarska wydała orzeczenie, które zostaje w sprzeczności ze zgromadzonym w sprawie materiałem i rzeczywistym stanem faktycznym, co czyni zaskarżone rozstrzygnięcie wadliwym.
W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja Lekarska wniosła o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia.
Ustosunkowując się do zarzutów strony skarżącej, CKL stwierdziła, że zgodnie z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, u skarżącego rozpoznano łagodną niedomykalność zastawki dwudzielnej, która została zakwalifikowana według § 49 pkt 3, r. 4, kat. N wykazu stanowiącego załącznik do cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 11 października 2018 r.
CKL wskazała, iż nie podziela stanowiska skarżącego, w którym strona skarżąca uznała, że powinna zostać uznana za osobę zdolną do służby, na podstawie § 49 pkt 5, r. 4, kat. N wykazu stanowiącego załącznik do cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 11 października 2018 r., tj. zespół wypadania płatka zastawki dwudzielnej.
W tej sytuacji, CKL uznała, że w postępowaniu orzeczniczym u skarżącego została rozpoznana łagodna wada zastawkowa serca, która nie jest tożsama z zespołem wypadania płatka zastawki dwudzielnej.
CKL podkreśliła ponadto, że do wyłącznej kompetencji komisji lekarskiej należy uznanie (zakwalifikowanie) skarżącego do określonej kategorii zdolności do służby.
CKL stwierdziła, że sporne rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie dokumentacji medycznej zebranej w sprawie i wyników badań specjalistycznych. W konsekwencji, CKL uznała, że - wbrew zarzutom strony skarżącej - w niniejszej sprawie został prawidłowo ustalony stan faktyczny, zaś wszelkie istotne wnioski zostały zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia.
Ponadto, CKL podkreśliła, że komisje lekarskie w zakresie stwierdzenia zdolności do służby kandydata do służby w Policji, muszą orzekać zgodnie z wiedzą medyczną oraz obowiązującymi przepisami, zaś subiektywne odczucie skarżącego w zakresie stanu zdrowia nie mogą mieć decydującego wpływu na orzeczenie komisji lekarskiej w określeniu zdolności do służby w Policji.
W związku z powyższym, CKL stwierdziła, iż w ustalonym stanie faktycznym i prawnym, zarzuty podniesione w skardze nie dają postaw do uchylenia spornego rozstrzygnięcia.
W skierowanym do Sądu piśmie procesowym z dnia [...] maja 2020 r. strona skarżąca przesłała zaświadczenie lekarskie z dnia [...] maja 2020 r., wystawione przez lekarza kardiologa w wyniku przeprowadzonego w dniu [...] listopada 2019 r. badania skarżącego, w którym lekarz stwierdził, że skarżący jest zdolny do pełnienia służby w Policji.
Jednocześnie, w treści pisma procesowego skarżący podkreślił, że przesłana opinia kardiologa MSWiA stwierdza jednoznacznie, że "niewielki przerost mięśnia sercowego związany jest z uprawianiem sportu i nie ma nic wspólnego z kardiomiopatią przerostową, śladowa niedomykalność zastawki mitralnej związana jest z wypadaniem tylnego płatka i nie ma znaczenia hemodynamicznego ani klinicznego", co - zdaniem strony skarżącej - dowodzi tego, iż stan faktyczny nie został ustalony prawidłowo przez CKL.
Strona skarżąca podniosła, że w załączonym badaniu kardiologicznym z dnia [...] listopada 2019 r., kardiolog podkreślił, że nie ma mowy o łagodnej niedomykalności i że śladowa niedomykalność nie ma żadnego znaczenia dla stanu zdrowia skarżącego i zdolności skarżącego do służby w Policji.
W konsekwencji, skarżący zarzucił, że CKL wydała orzeczenie, które pozostaje w sprzeczności ze zgromadzonym w sprawie materiałem i rzeczywistym stanem faktycznym. W związku z tym, zdaniem skarżącego, zaskarżone orzeczenie jest wadliwe i tym samym krzywdzące dla niego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia sporne czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną jedynie pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej "P.p.s.a.").
Dokonując oceny przedmiotowej sprawy w świetle powyższych kryteriów, Sąd stwierdził, iż skarga K. K. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] stycznia 2020 r. nie narusza obowiązujących przepisów prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał bowiem, że Centralna Komisja Lekarska, rozpoznając odwołanie skarżącego od orzeczenia [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] z dnia [...] listopada 2019 r. wydanego w sprawie ustalenia stopnia zdolności skarżącego do służby w Policji - nie dopuściła się naruszenia art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, albowiem uchylając sporne rozstrzygnięcie RKL w zakresie rozpoznań, zawarła w treści swojego orzeczenia wyraźne uzasadnienie, z którego jasno wynika, dlaczego Centralna Komisja Lekarska uznała, że do schorzenia kardiologicznego - łagodnej niedomykalności zastawki dwudzielnej, na tle patologii nici ścięgnistych, należy zastosować § 49 p. 3 r. 4 kat. N wykazu stanowiącego załącznik do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2018 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa.
Tym samym, Sąd uznał, że Centralna Komisja Lekarska, wydając wspomniane orzeczenie z dnia [...] stycznia 2020 r. uznające skarżącego za kandydata niezdolnego do służby w Policji, uzasadniając przyjętą kwalifikację prawną do stwierdzonego schorzenia - nie dopuściła się istotnego naruszenia zasady praworządności wyrażonej w przepisach art. 6 k.p.a. i art. 7 in principio k.p.a. w związku z art. 4 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych oraz art. 7 Konstytucji RP.
Przechodząc do oceny legalności zaskarżonego orzeczenia Centralnej Komisji Lekarskiej, na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z przepisem art. 4 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie, stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.).
W tej sytuacji, wskazać trzeba, że zgodnie z zasadą praworządności, wyrażoną w art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, organy władzy publicznej zobowiązane są działać na podstawie i w granicach prawa. Powtórzeniem zasady praworządności przyjętej w Konstytucji RP jest przepis art. 6 k.p.a., wedle którego organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa.
Działanie na podstawie prawa w postępowaniu administracyjnym obejmuje niewątpliwie dwa zasadnicze elementy, a mianowicie - ustalenie przez organ administracji publicznej zdolności prawnej do prowadzenia postępowania w danej sprawie oraz zastosowanie przepisów prawa materialnego i przepisów prawa procesowego przy rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy.
Wskazać należy, iż zaskarżone orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] stycznia 2020 r. zostało wydane w oparciu o przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych.
Nie ulega wątpliwości, że tryb postępowania komisji lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych jest trybem odrębnym od trybu uregulowanego przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego i ma swój autonomiczny byt prawny, znajdując swoje umocowanie we wspomnianej ustawie z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych.
Niemniej, zgodnie ze wspomnianym już wyżej art. 4 cyt. ustawy z dnia 28 listopada 2014 r., w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie, stosuje się przepisy k.p.a.
W tej sytuacji, nie ulega wątpliwości, że komisja lekarska, wydając sporne orzeczenie, zobowiązana jest w sposób dokładny i jednoznaczny wyjaśnić, dlaczego przyjmując dane schorzenie lub ułomność - uznała, że badany kandydat do służby jest zdolny lub niezdolny do jej wykonywania.
W sprawie niniejszej jest bezsporne, że Centralna Komisja Lekarska ustaliła, iż konsultacja kardiologiczna oraz przeprowadzone badanie własne potwierdziły u skarżącego łagodną niedomykalność zastawki dwudzielnej, na tle patologii nici ścięgnistych.
W konsekwencji, CKL uznała, że do stwierdzonego schorzenia kardiologicznego należy zastosować § 49 p. 3 r. 4 kat. N wykazu stanowiącego załącznik do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2018 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa.
Warto zauważyć, że Centralna Komisja Lekarska, powołując się na wskazany wyżej § 49 p. 3 r. 4 kat. N cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2018 r., wyjaśniła szczegółowo wszelkie wątpliwości związane z kwalifikacją prawną schorzeń stwierdzonych u skarżącego, odwołując się do wyników dodatkowych ustaleń dokonanych w toku badań lekarskich przeprowadzonych w postępowaniu odwoławczym.
Zdaniem Sądu, uzasadnienie spornego orzeczenia Centralnej Komisji Lekarskiej w sposób logiczny i przekonujący wyjaśnia, dlaczego stwierdzone u skarżącego schorzenie zostało zakwalifikowane w powyższy sposób.
W konsekwencji, należy stwierdzić, że Centralna Komisja Lekarska, jako organ odwoławczy, wyjaśniła wszystkie istotne w sprawie okoliczności i zaprezentowała w uzasadnieniu spornego orzeczenia precyzyjne motywy swojego stanowiska, które pozwoliły ocenić prawidłowość wydanego orzeczenia.
Tym samym, wbrew zarzutom strony skarżącej, CKL nie naruszyła przepisów postępowania administracyjnego, to jest art. 7 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 4 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych
Stwierdzając powyższe, Sąd miał na uwadze to, iż obowiązek prawidłowego i wyczerpującego uzasadnienia orzeczenia związany jest niewątpliwie z koniecznością stosowania przez organ zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.) oraz wyrażonej w art. 8 § 1 k.p.a. zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów praworządnego państwa.
Mając to na względzie, Sąd uznał, że uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia CKL, jako organu odwoławczego, w sposób pełny odnosi się również do podniesionych przez stronę skarżącą zarzutów, co świadczy o tym, że organ odwoławczy wypełnił w sposób właściwy obowiązek ustosunkowania się do wszystkich podniesionych w odwołaniu argumentów strony skarżącej, zgodnie z wymaganiami określonymi w stosownych przepisach k.p.a.
W ocenie Sądu, rozpoznanie powyższe zostało oparte na szczegółowo zgromadzonej dokumentacji medycznej oraz wynikach przeprowadzonych badań.
Należy zauważyć, że kontrola przez sąd administracyjny orzeczeń komisji lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych o zdolności do służby w Policji obejmuje sprawdzenie prawidłowości postępowania poprzedzającego ustalenie stanu zdrowia badanego, a więc zbadanie, czy dokonana kwalifikacja zdolności do służby w Policji była zgodna z przepisami w sprawie orzekania o zdolności do służby w tej formacji oraz właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich w tych sprawach. Sąd nie jest natomiast uprawniony do kwestionowania dokonanego przez komisję lekarską rozpoznania oraz stwierdzonych schorzeń prowadzących do ustalenia kategorii zdolności do służby w Policji.
Biorąc pod uwagę powyższe, stwierdzić należy, że Centralna Komisja Lekarska, orzekając w składzie trzech lekarzy, działała zgodnie ze swoją właściwością, wydając zaskarżone orzeczenie zarówno na podstawie analizy dokumentacji medycznej zgromadzonej przez organ pierwszej instancji, jak i na podstawie dodatkowo zleconych konsultacji kardiologicznych przeprowadzonych w toku postępowania odwoławczego, a także na podstawie własnych badań lekarzy - członków składu orzekającego CKL.
Mając na względzie powyższe, należy - zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - uznać, że wydając sporne orzeczenie, Centralna Komisja Lekarska nie dopuściła się - mającego zasadniczy wpływ na wynik sprawy - naruszenia zasady praworządności wyrażonej w przepisie art. 6 k.p.a. i art. 7 in principio k.p.a. w zw. z art. 4 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, a także w art. 7 Konstytucji RP.
Jednocześnie, Sąd uznał, że Centralna Komisja Lekarska, rozstrzygając w niniejszej sprawie, nie dopuściła się również naruszenia przepisu art. 8 § 1 k.p.a. i wyrażonej w nim zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów praworządnego państwa i stosowanego przez nie prawa.
Zdaniem Sądu, należy wyraźnie podkreślić, iż w prawie administracyjnym obowiązuje zharmonizowana z Konstytucją RP ogólna zasada, w myśl której wszelkie ograniczenia obywateli w zrachowaniach zgodnych z ich wolą mogą wynikać wyłącznie z przepisów prawa. Ta podstawowa zasada działania administracji państwowej w praworządnym państwie oznacza, iż organ wydający decyzję nie może nałożyć na obywatela obowiązku, ani odmówić mu przyznania uprawnienia, jeżeli nie wykaże, że upoważniają go do tego konkretne normy materialnego prawa administracyjnego (tak również A. Wróbel /w:/ M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 135 i powołany tam wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 1983 r., SA/Wr 510/83).
W ocenie Sądu, przy egzekwowaniu obowiązków określonych w prawie administracyjnym materialnym, za którymi stoi m.in. pozbawienie strony jej uprawnień, bezwzględnie muszą być zachowane i przestrzegane przez organy zasady wyrażone w Konstytucji RP.
W niniejszej sprawie, Centralna Komisja Lekarska, wydając sporne orzeczenie ustalające niezdolność skarżącego do służby w Policji, nie dopuściła się naruszenia wskazanych wcześniej przepisów, to jest istotnej obrazy przewidzianej w art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 6 k.p.a. zasady praworządności.
Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. - orzekł, jak sentencji wyroku.